Met je Fortnite

Een jaar of 5 geleden kocht ik tablets voor m’n jongens. Voor elk eentje. M’n beste investering ooit.

Het was nog in m’n flatje, de jongens waren soms behoorlijk vervelingvervelend, ik wist daar niet mee om te gaan en om ze wat kalm te krijgen gebruikten ze af en toe mijn telefoon om spelletjes te spelen. Maar dat was niet handig omdat ik dan m’n telefoon een tijdje ‘kwijt’ was.
Ik kocht ze dus tablets en installeerde van die Duplo en LEGO spelletjes. Kinds blij, ik blij. Vanaf dat moment veranderde mijn vaderlijke leven, ik kreeg vaderlijke rust.
Ik hield wel controle over de tablets. Wilden ze een ander spelletje, dan installeerde ik dat.

Na verloop van tijd leerden ze zelf spelletjesapps installeren en, bij gebrek aan ruimte, apps te verwijderen, ik vond het prima maar hield wél controle op wat ze installeerden en speelden.
Tegenwoordig zijn ze er handiger mee dan ik en laat ik ze hun gang gaan. Maar wél met 2 hele dwingende afspraken:
1. Als de tablet leeg is, leg je ‘m weg om op te laden. Echt bij hoge uitzondering mogen ze met een stekker erin spelen.
En 2. NIET VAN DIE AGRESSIEVE SCHIET/DOODMAAKSPELLETJES!

En dat laatste heb ik ze heel duidelijk gemaakt. Als ik merk dat ze zo’n spelletje spelen, sloop ik het.

Een paar weken geleden kreeg ik een whap van voormaligje. De jongens hadden een Playstation gekocht en nu konden ze o.a. Fortnite spelen. Of ik wel een beetje ‘normaal’ wilde reageren want het was wel een beetje een schietspelletje. En ze waren er heul blij mee! En oja, ze kunnen er ook FIFA19 mee spelen met Johan Cruijff.
Ik reageerde heel normaal toen Sam het me liet zien. Opluchting alom. Maar van binnen schudde ik hevig met m’n hoofd over dat slopen van dingen, dat stukslaan van dingen en DOODSCHIETEN van andere spelers.

Nu heeft Sam een headset op zijn verjaardag gekregen en, om eerlijk te zijn, ik zie het somber in. Ik voorzie allerlei problemen en strijd tussen Sam en zijn moeder de komende tijd.
Zij hebben wel duidelijk afspraken gemaakt over het ‘gamen’ hoor maar leer mij pubers kennen. Hell, jarenlang stond mijn foto in het woordenboek bij ‘meest irritante puber’, mij verrassen ze niet.
En vanzelfsprekend ga ik op één lijn zitten met voormaligje, misschien dat ik zelfs nog feller tegenstander ben, dus voorzie ik ook problemen en strijd tussen Sam en mij. Sterker nog, ik ga de jongens heel duidelijk maken dat ik Fortnite een schijtspel vind en dat ik het ga verbieden. Bij mij is het Spella non gratta en wordt het niet gespeeld.
Punt.

Er komt een interessante tijd aan en de jongens zullen ontdekken dat ik wellicht niet meer alleen die lollige vader ben die ze kennen.

Ps. Ze moeten die agressieve schijtspellen verbieden en die spelletjesontwikkelaars oppakken, in een cel smijten en weg laten rotten. Met hun gebrainwash van kinderen.

Dubbele punt.

Advertenties

Blote basten band

Mensen, wat ben ik blij dat ik m’n jongens al vroeg kennis heb laten maken met rockmuziek. Ik durf zelfs te beweren dat dat mijn grootste vaderlijke bijdrage is aan hun opvoeding. Als ik toch hoor wat voor baggerzooi de moderne jeugd tegenwoordig allemaal te verduren krijgt, springen de tranen me soms spontaan in de ogen. Maar dan ook echt!

Zondag zat ik met ze in de auto en m’n gebrande ceedeetje speelde. ROCKMUZIEK! En ja, hier en daar ook heus wel wat anders hoor. Grote bloemkolen zum bleistift. En Hollandaise polonaise. Het bananenlied. En alles van Dingetje. Maar verder vooral rockmuziek. Gitaren! AC/DC. Van Halen. Nirvana. Iron Maiden. Metallica.
Het deed me denken aan die bloedhete avond in 2017. Het was de eerste dag van hun vakantie en we zouden de volgende dag op vakantie gaan. Het liep tegen tienen en Sam speelde nog wat op z’n tablet. Teun en ik luchtinstrumenten wat op de muziek. Hij drummen, ik gitaren.
Enter Sandman kwam, het volume ging omhoog.
Sam raakte ook enthousiast en wilde ook meedoen. Teun gaf hem de drumstokkies en ik zette wat dozen voor hem neer. Teun pakte nu de honkbalknuppel en ik pakte de bezem. Ik drukte het nummer opnieuw aan en we gingen los. Ieder zijn eigen muzikale gedeelte, het leek net echt! Geweldig vond ik het.
We noemden ons de Blote Basten Band want veel meer dan een korte broek droegen we niet. En zweten joh!! Prachtig.
Ik hartje kinds met goeie muzieksmaak.

Hun nieuwste rocknummer is onderstaande.
En die hebben we natuurlijk ook al vertaald naar het Grunnings: ‘Sloa mit dien bal’n teeg’n de muur ááán’

Belofte nakomen

In principe ben ik een lat hoog leggende relatiemateriaalzoekende (1971 punten bij Wordfeud!) gozer. Of zoals Hans T. het ooit zei; ik zal niet zomaar mijn troeven als natte lappen op tafel kwakken. Kom op zeg, ik ben ook niet de eerste de beste.
De afgelopen 8 jaar ben ik dan ook aardig willekeurig bezig geweest met zoeken, aanhaken en binnenhengelen. Waar ik dat aanhaken en binnenhengelen in de vorige zin net zo goed weg had kunnen laten trouwens.

Mijn interesseboog is hierin een voorname speler, heb ik gemerkt. Ik zal het uitleggen.
Zo heel af en toe kom ik een vrouwpersoon tegen waarin ik toekomstperspectief zie (ik ben niet van dat korte termijngedoe). En dan leg ik contact.
LET WEL, IK toon interesse en IK bepaal of je geschikt bent. Niet andersom! Zolang er van een setje geen sprake is, ben IK degene die de shots uitmaakt. Zodra er sprake is van een relatie neemt de vrouw de beslissingsbevoegdheid toch wel over dus IK wil zolang mogelijk de regie houden.
Let er maar ’s op, mannen.
“Zullen we een nieuwe auto kopen?” – “Nee, deze is nog goed.” – “Okee.”
“Zullen we frikadellen eten?” – “Nee, ik heb boerenkool gemaakt.” – “Okee.”
“Zullen we seksen?” – “Nee, ik heb hoofdpijn.” – “Okee.”
“Ik wil verhuizen.” – “Okee.”

Klikt het en wisselen we uiteindelijk whatsappnummers uit, dan kunnen we wat dieper op onze materie ingaan. Dan leren we elkaar beter kennen en vertellen we de story behind onze levens. Dat vind ik prettige momenten in het voortraject, dat beetje heen en weer whappen.
Maar dan komt mijn interesseboog om de hoek kijken. Ik schreef er al eerder over.
Zijn de antwoorden en/of reacties mij niet enthousiast genoeg, trek ik al gauw conclusies en vervaagt mijn interesse in no time tot nul. Dan ga ik geen moeite meer doen en knal ik je zonder met de ogen te knipperen uit m’n foon. NEXT!
En zo kabbel ik eigenlijk al 8 jaar voort.

Maarrrrrrrrrrrrrrrrrrr, lieve mensen! De geoefende lezer weet dat ik bij mijn solo gaan in 2011 een belofte heb gedaan en wel deze: Mijn jongste moet minimaal 9 jaar zijn wil ik überhaupt serieus aan een relatie willen denken. Vraag niet waarom 9 jaar, dat was toen nou eenmaal zo. En laat het menneke nou in augustus 2010 geboren zijn!
Dit jaar kan het dus gebeuren dat ik eindelijk wèl een keer serieus werk ga maken van mijn interesses in relatiemateriaal, dat ik eindelijk een toptransfer tegemoet ga, dat ik me eindelijk ga binden en dat ik dus eindelijk voor het einde van het jaar niet meer één van de 391 meest begeerde vrijgezellen van Nederland ben. Wie zal het zeggen?

Dus die ene dame ergens uit daar, ik zou zeggen; Maak je borsten maar nat, 2019 kon wel eens een heul prettig jaar voor jou en mij worden.

We zoek en gij zult vind’en!

2018 ——> 2019

2018 is voorbij. Gelukkig. Opgeflikkerd ermee! Kom maar op met 2019! Veel minder dan 2018 kan het toch niet worden.

Langzaam klim ik weer uit het dal waarin ik mezelf gegooid heb, langzaam krijg ik mijn leven weer op de rit, langzaam wordt het lichtje aan het einde van de tunnel groter. Het is een harde les geweest maar hé, het zijn harde tijden!

Ik kijk vooruit en ik heb daar sin an. Laat ik zeggen dat er weer een zonnetje in m’n leven schijnt. Een waterig piepklein zonnetje weliswaar maar dat is ook een zonnetje. In het begin zal het nog even aanpoten worden en zal ik een duwtje nodig hebben om me weer aan het rollen te krijgen maar zoals Ringo al zong “with a little help from my friends” moet het lukken, dunkt me. En zo niet, dan toch.
2019 moet en zal het jaar van mijn doorstart worden. Wens me geluk.

Ik wens je een fijn 2019.