Ideale ex

Ideale ex

Met verbazing zag ik vanochtend dat er dus mensen (lees vrouwen) zijn die hun telefoon vol hebben staan met mannen die ze van Tinder kennen. Ze hebben het dan zo gecategoriseerd als ‘naam van man’ met ‘Tinder’ erachter.
Gottegottegot, die arme vrouwtjes, dacht ik. Wat zullen zij eenzaam zijn.

Sowieso dat je Tinder gebruikt (als er iets sneu is, is het Tinder wel) maar dat is een ander verhaal. Maar dat je zomaar met wildvreemden telefoonnummers uitwisselt, ik begrijp dat niet. Of zouden ze al die mannen persoonlijk kennen? En dat je dan honderden nummers in je telefoon hebt staan? Ik zou er stapelgek van worden.

Een select groepje mensen heeft mijn nummer. Familie, collega’s, vrienden, vriendinnen. Allemaal mensen die ik (zo goed als) persoonlijk ken. Als ik gebeld word of een Whatsapp krijg, weet ik wie het is, hoe hij/zij eruit ziet, wat zijn/haar verhaal is en hoe serieus ik moet reageren. Noem me maar een controlfreak op dit gebied.

Natuurlijk heb ik ze ook op categorie staan want da’s gewoon handig. En het goeie aan mij en m’n telefoon is dat als ik je zat ben of dat het contact verwaterd of het met de liefde niet werkt of weet ik veel wat de reden ook is, ik je zonder met m’n ogen te knipperen uit mijn foon mik en heb je van mij geen last meer.

Maar ja, ik ben natuurlijk ook de ideale ex vriend-lover-minnaar-collega-kennis (doorhalen wat niet van toepassing is).

Advertenties

Wiebe

Rouw

In mijn vroegere vriendengroep was Wiebe een markante persoonlijkheid. Hij was anders dan wij, dacht anders dan wij en zag er anders uit dan wij. En ondanks dat was hij een middelpunt in onze grote vriendengroep. Elke zondagavond vertelde hij vol enthousiasme wat er die keer weer bij ‘Keek op de week’ van Koot en de Bie was geweest. Wij waren daar niet zo mee bezig maar hij kon helemaal dubbel liggen om die twee en dat programma.

Ik was altijd erg onder de indruk van zijn muzikale kennis en smaak. Hij had de beste apparatuur van ons allemaal, hij had een flinke platencollectie en hij was groot fan van Ferry Maat’s Soulshow. Met grote regelmaat zaten we bij hem thuis te luisteren naar ‘zijn’ muziek. Als we met ons allen naar het zwembad gingen, had hij zijn ghettoblaster mee en werden zijn cassettebandjes gedraaid. Ik durf te stellen dat Wiebe mij warm gemaakt heeft voor muziek. Ik herinner me nog dat hij zelfs een spreekbeurt over Pink Floyd en Dire Straits voor mij heeft gemaakt.

Wereldberoemd binnen de vriendengroep (en ook mijn familie) is hij geworden door het ‘snottebelverhaal’. We zaten eens in een kring in de kroeg een beetje te ouwehoeren. Ik weet het onderwerp niet meer maar ineens zei iemand “de waarheid is hard’. Wiebe zat recht tegenover mij en zei “Ja, m’n lul ook”. Hij moest er zelf om lachen en op dat moment schoot er een snottebel van zeker 20 cm uit zijn neus. Ik keek hem met grote ogen aan en voor ik besefte wat dat nou eigenlijk was snoof hij ‘m keihard weer naar binnen. Zelden zo hard gelachen! Sindsdien heet een snottebel bij ons een Wiebe.

Ik heb Wiebe al een jaar of 25 niet gezien maar ik hoorde dat hij niet lang meer te leven heeft. De kanker is zover uitgezaaid dat hij waarschijnlijk zijn 50e verjaardag in augustus niet meer haalt. Dat is verdomme veel te jong!

Ik zal er rekening mee moeten gaan houden dat ik langzaamaan in die leeftijdscategorie kom waarbij vrienden/kennissen komen te overlijden. Een harde constatering. Maar de waarheid is nou eenmaal hard.