DNA

Tegen half 4 liepen we het ziekenhuis in. Woedend was ik. De familie stond ons al op te wachten en na wat troostende knuffels vroeg de verpleegster of ik hem nog even wilde zien. Natuurlijk wilde ik dat en ze begeleidde me naar de kamer waar pa opgebaard lag. “Wat zijn dat voor wondjes in z’n gezicht?”, bitste ik de vrouw toe. Het antwoord boeide me niet eens. Ik was woedend. En ook verbijsterd. Verbijsterd hoe het mogelijk was dat mijn vader, na 4 dagen al, naar huis gestuurd werd. “EN HOE LANG HEEFT HIJ IN DIE DOUCHE GELEGEN?”, schreeuwde ik. “JE MAG ER GVD TOCH VANUIT GAAN DAT IEMAND IN EEN ZIEKENHUIS VEILIG IS!”
Ik stormde de kamer uit, ik wist me geen raad met m’n gevoelens. Ik was knap pissed maar aan de andere kant ook totaal onmachtig. En ik zat met vragen. Veel vragen. Ik ging terug naar de familie, zij hadden mij nodig. Samen moesten we dit enorme verlies verwerken. Ik heb toen geen afscheid genomen van m’n vader, ik heb hem zelfs niet meer aangeraakt.

Moeke gaf me pa zijn scheerapparaat. Het ding is minimaal 11 jaar oud (ik denk zelfs wel 20 jaar) en ik dacht vandaag, kom, laat ik ‘m eens schoonmaken. Terwijl ik met een wattenstaafje de scheerkop schoonmaakte en ik al die grijze haartjes zag, dacht ik terug aan die 20e juli in 2007.
Die haartjes zijn zijn DNA. Heb ik hem toch nog even aangeraakt.

2 gedachten over “DNA

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s