Can I play with madness

Ik vind het leukste aan vader zijn om mijn jongens een slappe lach te bezorgen. En eigenlijk kan dat maar op twee manieren. De eerste is als ik mij pijn doe en dan met een Oscarwaardige val en dito scheldkanonnade ter Aarde stort. Lachen dat ze dan doen! De sadisten. En de tweede is als ik gek doe. Rare stemmetjes. Rare typetjes. Èn met plaat voor de kop-humor. Je weet wel, van die fratsen uithalen en je totaal niet druk maken om andere mensen.

Vorige week zaten we in de auto. Muziekje aan, raampjes open, het was lekker weer. “Can I play with madness” kwam op het ceedeetje voorbij. Heerlijk nummer. Lekker meeschreeuwen. En dat deed ik dus ook. Voetgangers schrokken zich kapot. Fietsers keken verschrikt opzij. Wij hadden lol.
De rij tegenliggers werd langer en in de verte zag ik een cabrio met babyboomers erin staan. Ik stopte er pal naast, keek de bestuurder aan, de man keek mij vragend aan, ik wachtte op het refrein,  “CAN I PLAY WITH MADNESS” zongschreeuwde ik en ik reed weer door.
Op de achterbank lag Sam strak van het lachen, Teun gierde het uit op de bijrijderstoel.

Ik vind opvoeden zó leuk hè?!

Een gedachte over “Can I play with madness

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s