Lul van een vader

7 en 4.png

Zo! Het zit er weer op. De jaarlijkse wandel-avond-ouwehoerenmetdekinds-pratenmetandereouders-vierdaagse. Ik vind dat elk jaar weer leuk om te beleven. En dat is niet om het wandelen. Wandelen an sich is stom. Ik bedoel, ik heb een auto en zelfs een fiets, waarom zou ik tientallen kilometers te voet afleggen? Die onzin heb ik mijn legertijd 4x per week wel gehad.
Nee, ik vind het leuk om met die kinds te ouwehoeren, te klooien en te Bud Spencer’en. Ik ben een beetje anders dan andere vaders en dat is eigenlijk the understatement van het jaar. Ik houd niet van serieuze gesprekken over het werk, over school of over het weer, ik wil dat die kinds een leuke avond hebben en dus ben ik die 5 kilometer voornamelijk met die kinds bezig.
Sjapvader, zo word ik ook wel door ze genoemd.

Woensdag liep ik met de jongste groep mee. Gisteren, de finaledag, met de oudste. Het weer was niet heul erg bevorderlijk voor mijn humeur maar vanaf het moment dat ik het eerste vriendje vol op z’n kin Bud Spencerde was het pret.
Eenmaal op het grote verzamelveld aangekomen ontving Sam zijn 7e medaille, Teun kwam even later met mama en kreeg zijn 4e. Ze hadden deze uitputtingsslag weer gered, tijd voor de presentjes, de snoepzakjes, de chocolademedaille en de foto.

In mijn ooghoek zag ik een jochie huilend voorbij lopen. Ik dronk m’n koffie, ik rookte m’n sigaartje, ik keek naar de enorme hoeveelheid mensen op het veld wachtend op het defilé en plots zag ik dat jochie weer huilend voorbij lopen. Angst in zijn  betraande ogen. Ik keek eens goed rond of ik een zoekende ouder zag. Dat was niet het geval.
Ik stapte op het jochie af en vroeg waarom hij huilde. Zoals ik verwachtte zei hij tussen het snikken door dat hij zijn vader kwijt was. Ik vroeg zijn naam, Jesse snotterde hij.
Ik pakte zijn hand en beloofde samen op zoek te gaan naar zijn vader. Bob, begreep ik. Maar waar we ook keken, geen enkel teken van Bob. Het arme mannetje bleef snikken en ontroostbaar. Ook wist hij niet precies waar het standje van zijn school stond.
Nadat we voor de tweede keer het halve veld waren rondgegaan zagen we 2 juffen van zijn school. Een juf pakte direct haar telefoon, ik liet Jesse bij hen achter en zei hem dat nu alles goed zou komen. Ik Bud Spencerde hem nog even. Een klein glimlachje verscheen op zijn gezicht.

Wij lieten het defilé aan ons voorbij gaan en liepen naar huis, het was mooi geweest.

En Bob? Jij bent geen sjapvader. Jij bent een enorme lul van een vader.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s