Mooi weekend: Zaterdag

“Ik wil wel eens binnenin de Arena kijken.”

Woorden van Teun toen hij en Sam in het voorjaar met opa en oma met de trein naar Amsterdam gingen. Ik was ze niet vergeten. Sterker nog, het leek me voor die jochies leuk om eens de Arena te bezoeken. Het Groningen stadion hadden we al van binnen gezien, de Kuip hadden we al van binnen gezien, de Arena kon natuurlijk niet achterblijven.
Maar in de huidige situatie waarin we (ik) nu verkeren (200 km uit elkaar, zaterdag heen – zondag terug) en het feit dat ik met minimaal 23 graden in een stadion wil zitten want brrrrrrrrr, werd een wedstrijd van Ajax bezoeken lastig.
Dus koos ik voor de next best thing; de open dag van Ajax, afgelopen zaterdag.

Klokslag 17 over 10 zaten we in de auto op weg naar het grote (boze?) Amsterdam. Waarom klokslag 17 over 10? Omdat ik een georganiseerde gozer ben. Sam had zijn ‘Nouri’ shirt uitgekozen, Teun zijn ‘10’ van Argentinië. Het mocht vandaag van mij, een voetbalshirt boven een spijkerbroek. Tegen twaalven reden we de parkeergarage van de Arena in, er was plek zat. Goed georganiseerd!

Buiten viel direct de enorme foto van mijn god aan de gevel op en vanzelfsprekend moesten mijn jongens ermee op de foto.
Had ik al gezegd dat ik een georganiseerd persoon ben? Ik had een tour door de Arena gereserveerd, ze wilden IN de Arena immers. Om 13 uur. Dus klokslag 12 voor 13 stonden voor de kassa. En met ‘voor de kassa’ bedoel ik in de rij voor de hoofdingang. En met rij bedoel ik file. En met file bedoel ik mensenmassa. MIJN GOD, WAT EEN VOLK!
Telkens lieten ze een mannetje of 30 door. En bij telkens bedoel ik om de 20 minuten. MIJN GOD, WAT EEN ELLENDE!
Toen we eindelijk tegen kwart voor 2 naar binnen mochten (wat heeft reserveren dan voor zin, lutsers!) werden we al gauw tegengehouden bij de gang naar de kleedkamers. Weer werden kleine groepjes mensen doorgelaten. Ik begon licht te koken, me te irriteren alsook te ergeren.
De kleedkamer van de tegenstander was ons eerste hoogtepunt. Een medewerker vertelde ‘hier de psychologische oorlogsvoering van een wedstrijd begint’. Saaie kleuren, houten stoeltjes, kledinghaakjes iets te hoog en 10 douches. “Zodat er altijd eentje is die moet wachten met douchen Hahahahahaha”.
Ik dacht er het mijne van en het mijne was dat dit in elk stadion zo is en dat een selectie uit meer dan 11 spelers bestaat dus dat er wel meer moesten wachten. Zucht, wat een kneus.

De gang van grootheden betraden we hierna. Jari hangt naast Johan en dat was weer een uitgelezen moment voor een foto met mijn jongens.
Wéér werden we tegengehouden, we liepen namelijk richting de trap naar de heilige grasmat. Nou ja, grasmat? Het stukkie kunstgras voor de ‘bank’, daar mochten we komen, verder niet. De jongens reageerden teleurgesteld want ze wilden dolgraag een keer in de Arena scoren. Helaas kopkaas, dat ging (voorlopig) niet door.
De te volgen route was de hoofdtribune omhoog, langs weet ik veel (zover zijn we niet eens gekomen) en langs de andere kant weer naar beneden.
En daar lieve lezer, ontstond de reden voor deze anekdoot. WIJ ZIJN GEEN KUDDEDIEREN!
Terwijl we een beetje zaten uit te rusten op de hoofdtribune zagen we een enorme massa mensen ongeduldig staan te wachten voor de ingang van de spelerstunnel tot ze verder met de tour konden. De spelerstunnel was namelijk verdeeld in een uit –en een ingang. Bij de uitgang was het betrekkelijk rustig, waarschijnlijk omdat een heleboel mensen werden tegengehouden om het veld te betreden. We keken elkaar eens aan en wij hadden alle drie dezelfde gedachte; Net doen of je gek bent.
En zo liepen wij in alle rust door de uitgang weer naar binnen en vervolgden wij onze tour. We zwaaiden nog wel even vriendelijk naar al die wachtende luitjes. Hahahahaha.

De kleedkamer van Ajax was hierna aan de beurt. Mooie kleedkamer. Punt. Weer een paar fotomomentjes natuurlijk. Sam op Tadic zijn plek, Teun bij Van Leer.
Daarna het Ajax museum en dat viel mij persoonlijk zwaar tegen. Ik had een forse ruimte verwacht maar verder dan fo kwam deze ruimte niet. Jammer, gemiste kans.

Het plein voor de Arena stroomde langzaam vol, een of andere dj draaide kutmuziek, wij gingen op zoek naar gratis Ajax-shit. Nou, behalve 2 stickers was dat niet aanwezig. Jammer, gemiste kans.
Mijn jongens wilden logischerwijs spelers in het echt zien en een blik op het programma toonde dat de presentatie van die hobbymiljonairs nog zeker 5 kwartier op zich liet wachten. Daar hadden we geen zin meer in, fuk hun! Wij zijn geen kuddedieren, we gingen naar huis.

De jongens hebben het geweldig gehad en daar ging het mij allemaal om. Ik beloofde ze dat we nog wel een keer een wedstrijd van Ajax gaan bezoeken.

En ik vraag me nu steeds af; Zouden ze bij Ajax nog een georganiseerd persoon zoeken?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s