Zomerhit 2019

Het was even afwachten (groot woord hoor) maar afgelopen weekend hebben we met glans doorstaan.

De voorbije tijd nam ik de jongens in mijn weekend mee naar moeke en behoudens de achterlijk hoge benzinekosten van tegenwoordig was dat goed te doen, reuze gezellig en uitermate prettig.
Maar nu ik weer op mezelf woon vond ik het niet nodig om weer een keer die 400 kilometer te rijden.
Zaterdag na het voetballen togen we gedrieën naar mijn tweekamerappartement (ghe) en bij binnenkomst zag ik herkenning in hun ogen. Hun stoelen stonden er weer. De tafel stond er weer. De tv-kast stond er weer. De eettafel stond er weer. De bank stond er weer. Het bed stond er weer. Zonder een enkel woord van afkeuren gingen ze zitten en deden ze hun ding. Ik kon met een gerust hart een dutje doen.

De meest gestelde vraag aan mij kwam ook afgelopen zaterdag. “Gaan we nog voetballen?” Túúrlijk gingen we nog voetballen. Ik vind het geweldig om ze voetbalgogme bij te brengen ofkors. We oefenden deze keer op voorzetten. “Tussen de keeper en de verdedigers moet je ‘m neerleggen.” Ik heb enkele ballen strak op de stropdas gezien, mensen!

’s Avonds keken we teletekst pagina 818 want er was geen kont op tv. (reminder: nog even achter digitale tv aan) en na Studio sport gingen we naar bed. Ja, naar bed inderdaad, ik heb ruimte voor maar 1 bed. Het is weliswaar een admiraalsize bed (vat je ‘m? koning, keizer, admiraal – groot, groter, grootst?) maar het blijft 1 bed. Met ons drieën overdwars ging het makkelijk en we hebben eigenlijk uitstekend geslapen.

De test was geslaagd en ik kan dus bij dezen melden dat ik helemaal ‘back in stride’ ben.
Hé, laat dat nou een ontzettend lekker nummer van de funkband Maze zijn. Nah zeg, da’s ook toevallig!

Ik bombardeer dus tot zomerhit van 2019: Maze – Back in stride again.

Geniet ervan.

Advertenties

Opkrabbelen

Bijna anderhalf jaar geleden reed ik de donkerste tunnel in mijn leven in. Wat was ik zat van alles! Zat van m’n werk. Zat van de politiek. Zat van de wereldsituatie. Zat van m’n financiën. Zat van m’n psoriasis. Zat van alleen zijn. Zat van m’n leven. Nee, dat niet. Ik heb 2 fantastische jongens, daar draag ik een enorme verantwoordelijkheid voor, dat besef ik heel goed. Wèl had ik af en toe van die waanideeën dat een tijd gewond in het ziekenhuis liggen de perfecte uitvlucht zou zijn. Gelukkig paste ik m’n rijstijl daar niet op aan. Ik bleef altijd bij zinnen.

Wat volgde was tegenslag na tegenslag en dat na alle tegenslagen die ik al te verwerken had gekregen in de afgelopen jaren. Die trouwens een groot gedeelte aan mezelf te wijten zijn.
Na de zomer van vorig jaar raakte ik ècht de bodem. Ik wist het niet meer, ik kon het niet meer en ik wilde niet meer. Ik gaf het vechten tegen de bierkaai op. Ik accepteerde dat ik in een vicieuze cirkel zat waar ik nooit en te nimmer meer uit kwam. Het was niet anders.

In november ben ik tòch weer aan het werk gegaan en ‘woonde’ ik uit de koffer in de buurt. Dat dit niet ideaal was en zeker financieel het een aardige wissel trok bleek al gauw. Weer kreeg ik met tegenslagen te maken en even dreigde ik terug te vallen in m’n negatieve status. Maar juist op die momenten schoten mensen me te hulp. Hulp die ik enorm waardeer en absoluut niet zal vergeten.

Met hun (financiële) hulp en een flinke dosis geluk heb ik eindelijk weer een eigen stulpje kunnen bemachtigen. In Rhenen heb ik woonruimte gevonden en kan ik eindelijk weer langzaamaan omhoog krabbelen. Het is verre van ideaal maar voorlopig ben ik er ontzettend blij mee.
Ik zie in elk geval de toekomst weer wat zonniger tegemoet.

Annette – Arjen – Bernhard – Erwin – Huib – Johan – Maike – Marjan – Moeke – Patricia – Sabine – Sanne en Sonja; ONTZETTEND BEDANKT! Ik hartje jullie.

Rijkswaterstaat

Ken je dat imposante gebouw van Rijkswaterstaat langs de A12 bij Utrecht? Zal wel niet hé? Geeft niks hoor. Wat de fuk moet je ook bij Utrecht in de buurt doen immers? Hoe verder van de Randstad hoe beter, zeg ik altijd.
Maar goed, ik ken het gebouw dus wel en ik heb daar een fantastisch lollige anekdoot over te vertellen. Lees gerust verder.

In mijn tijd in de machowereld reed ik eens ’s nachts met collega E. in onze patrouillewagen op patrouille. Ik zeg patrouillewagen maar het was eigenlijk gewoon een Polootje en ik zeg op patrouille maar eigenlijk was het gewoon een controleronde hoor, maar voor het verhaal klinkt het gewoon allemaal net even iets spannender.

E. en ik waren het ‘een dienst niet gelachen is een klutdienst’ type en ook tijdens deze patrouilleronde viel de ene woordgrap over de andere heen. Ik weet ze niet allemaal meer maar geloof me, het was dikste pret in de auto.
Toch weet ik nog eentje als de dag van gisteren (ik gebruik ‘m zelfs nog wel eens) en dat is ook niet zo gek want het was me daar eentje, lieve lezer!
Lees gauw verder!

We reden over de A12 terug naar HQ vanuit de richting Woerden en in de verte doemde het imposante gebouw van Rijkswaterstaat op. Mooi verlicht.
E. reed en ik zat op de bijrijdersstoel. Wat op zich wel handig was omdat de kofferbak toch een stuk minder ruim en comfortabel is dan die gladjakkers van reclamejongens je altijd willen laten geloven.
We hadden net de tranen droog en het werd even stil in de auto. Even allebei een moment op adem komen. Het gebouw kwam dichter en dichterbij.
Plots zei ik “Ik geloof dat daar Rijkswater staat”………………..

Met zijn grootste rollende ogen uitdrukking draaide E. zijn hoofd heel langzaam naar mij en hij zag mijn gezicht met mijn gigantischte smile ooit. Ken je dat, dat je een grap maakt en dat je dan iemand net zolang aankijkt tot hij begint te lachen? Nou, dat deed ik dus.
We stopten bij het dichtstbijzijnde tankstation want we moesten allebei onze slip verschonen. Nee hoor, we hadden gewoon zin in wat lekkers.
Maar mensen, wat een dijenkletser was dat zeg!

Goddegoddegot, ik ben me d’r ook eentje hoor.

Script

Ik zat in de trein naar nergens. Het was een broeierig warme dag geweest en ook deze avond lag de temperatuur nog ver boven de 20 graden. Tegenover me zat een oude man, ook hij had last van de warmte.
Door het raam zag ik af en toe een lamp door de duisternis voorbij flitsen. Ik sloot m’n ogen en wilde een dutje doen. Maar het was te warm, slapen lukte niet.

De man tegenover me begon tegen me te praten. Hij vertelde dat hij geleerd had mensen te begrijpen door alleen naar hun gezicht te kijken. Hoe hun ogen staan, hoe ze glimlachen, hoe hun uitdrukking is. En hij kon aan mijn gezicht zien dat ik er doorheen zat.
“Mag ik slok whiskey van je?”, vroeg hij. Ik gaf hem de fles, hij nam een flinke slok. “Heb je een sigaartje voor me? Dan zal ik je wat  advies geven.” Ik pakte het doosje sigaren uit m’n borstzak en gaf hem één.

Hij zei; “Als je het spel gaat spelen, moet je leren om het goed te spelen. Je moet weten wanneer je de kaarten moet houden en je moet weten wanneer je ze moet weggooien. En je moet weten wanneer je moet passen.”
Hij nam een trekje van de sigaar.“Weet wanneer je weg moet lopen en weet wanneer je moet rennen. Nooit je geld tellen aan tafel! Er is genoeg tijd om te tellen als het spel is afgelopen. Dit zijn de regels om je door het leven te knokken.”
Hij drukte zijn sigaar uit, sloot zijn ogen en viel in slaap.
Ik draaide mijn hoofd naar het raam en tuurde in de duisternis. Ik dacht na over wat de man me zojuist verteld had.

Vijftien jaar later.

Ik was ernstig ziek en op mijn sterfbed pakte ik de hand van mijn 10-jarige zoontje, Tommy.  Ik zei; “Mijn leven is voorbij maar de jouwe begint pas. Ik weet dat je veel gepest wordt. Ik wil je wat wijze lessen meegegeven”.
“Als je het spel gaat spelen, moet je leren om het goed te spelen. Je moet weten wanneer je de kaarten moet houden en je moet weten wanneer je ze moet weggooien. En je moet weten wanneer je moet passen. Weet wanneer je weg moet lopen en weet wanneer je moet rennen.”
“Beloof me om niet de dingen te doen die ik heb gedaan. Loop weg van problemen als je kunt. Het betekent niet dat je zwak bent als je de andere wang toekeert. Ik hoop dat je oud genoeg bent om het te begrijpen.
Jongen, je hoeft niet te vechten om een ​​man te zijn “

Tommy trouwde met zijn schoolliefde, Becky. Op een dag was hij werken toen 3 mannen hun huis binnen drongen en Becky verkrachtten. Toen Tommy thuis kwam zag hij Becky huilend op de grond liggen. Haar jurk was opengescheurd. Hij nam haar in zijn armen en hij keek naar de foto van mij die aan de muur hing. Hij dacht terug aan die woorden die ik hem op mijn sterfbed had gezegd. Tranen liepen over zijn wangen.

Tommy stapte de kroeg binnen. De drie mannen zaten aan de bar. Één van hen kreeg hem in de gaten en begon te lachen. “Hé, daar heb je schijtluis!”
Tommy draaide zich om en liep terug naar de deur. “Hahahaha, daar gaat ie weer, de schijtluis.”, zeiden de mannen. Tommy stopte en barricadeerde de deur. Het werd doodstil in de kroeg.
Twintig jaar van pesterijen borrelden in zijn lichaam, hij was woedend. Één voor één sloeg hij de mannen aan gort. Één voor één kregen ze klappen die ze nog nooit eerder hadden gehad. De laatste stoot die Tommy uitdeelde was vol in het gezicht van ‘de leider’ van de mannen. “Deze is voor Becky.”, zei hij en hij zag hem bewusteloos neervallen.
Tommy opende de deur, keek nog even om en dacht; “Pa, ik beloofde je om niet de dingen te doen die jij hebt gedaan. Ik liep weg van problemen als ik kon. Denk niet dat ik zwak ben als ik nu niet de andere wang toekeer.
Papa, ik hoop echt dat je het begrijpt. Soms moet je vechten als je een man bent “.
 

En zo, lieve lezer, kan je dus een geweldige film maken van 2 schitterende songs van good old Kenny Rogers:
The gambler en Coward of the county
Ik denk, ik zeg het ff. En vanzelfsprekend ben ik beschikbaar voor de hoofdrol.

(Ps. Maar natuurlijk is dees anekdoot ook één grote wijze les voor mijn jongens.)

Weer eens een briljant plan

Ik zal nooit en te nimmer schathemeltjegoeiendagzegrijk worden. Niet dat mij dat trouwens een pretje lijkt hoor maar het ontbeert mij gewoon aan geluk om schathemeltjegoeiendagzegrijk te worden. Mij zit nooit financieel iets mee. Nooit zal het kwartje mijn kant op vallen. Betalen of terugkrijgen is altijd altijd ALTIJD ALTIJD betalen.
Laat ik het zo zeggen, ik heb veul meer geluk in de liefde dan in het spel. Nou, en iedereen weet inmiddels hoe dolgelukkig ik in de liefde ben. *geluid van sad trombone*

Maar niet alleen het gebrek aan geluk is debet hoor, ik ben ook gewoon veel te goed, veel te sociaal, veel te aardig.
Stel dat ik wel schathemeltjegoeiendagzegrijk zou zijn, dan zouden mensen in mijn omgeving ook schathemeltjegoeiendagzeggelukkig zijn. Dan zouden zij keihard meeprofiteren van mijn schathemeltjegoeiendagzegrijk zijn.
Auto stuk maar eerst even sparen? Hier, haal maar een andere. Huis verbouwen maar de bank doet moeilijk? Hier, op welke rekening wil je het? Toe aan wat zon maar het is nog geen zomer? Hier, rennen naar die incheckbalie.
Ik doe daar niet moeilijk over. Zie maar wanneer je het terugbetaald. En lukt dat niet, ook prima.

Dit geldt eigenlijk al voor mijn hele leven dus waarom er nu over typen, Manus? Nou, omdat ik na lang nadenken een briljant plan heb bedacht.
Hoofdprijswinnaars van loterijen schenken mij hun prijs en ik zorg ervoor dat zij vanaf dat moment schathemeltjegoeiendagzeggelukkig zijn.  

Soms sta ik zelf versteld van mijn briljante ideeën.
Vanavond is er weer een trekking. Ik zou zeggen; tot gauw, beste hoofdprijswinnaar.

Handhaver

In den beginne van mijn boomende en glansrijke carrière werd ik nog wel eens belachelijk gemaakt voor mijn beroepskeuze. Nep-politie en wannabe agent waren onder andere van die krachttermen die mij om de oren vlogen. Ik lachte er maar wat om, wisten zij veel dat ik toen al beschikte over een vooruitziende blik. Betaald krijgen om niets te doen, wie wil dat nou niet? Want dat is de bedoeling in de beveiliging hè, niets doen. Als wij niets te doen hebben, doen wij ons werk goed. Heb je het druk dan doe je iets niet goed. Zo simpel is het.
Goed, we staan dan niet erg hoog op de carrièreladder en erg veel doorgroeimogelijkheden zijn er niet (ja, als je een enorme slijmjurk bent) maar hé, het is werk, toch? Wel worden er meerdere cursussen voor ons geregeld, ga je met heul veul pluimage aan volk om en met wat toeslagen en regelingen kan je toch aardig rondkomen. Oja, en we krijgen ook nog eens bedrijfskleding (en dat scheelt weer een hele hoop geld aan privé kleding)!

Helemaal onderaan diezelfde carrièreladder staan handhavers. Manmanman, wat een volk is dat! Te dom om bij de politie te werken en te simpel om het in de beveiliging te maken. Waren ze 2 dagen langer naar school gegaan, hadden ze tenminste nog een kans gehad om de beveiliging in te kunnen. Maar nee, liever kiezen ze voor een gecreëerd subsidiebaantje (of is het hun enige kans op werk) en lopen ze vingerwappend achter op-stoep-fietsers aan. God, wat droevig. In hun gevechtstenuetje.

In het stadje waar ik resideer hebben deze nono’s, naast hun werkzaamheden waar zelfs de onderklasse van de beveiliging de neus voor ophaalt, ook het parkeerbeheer in de portefeuille gekregen. Goede zaak, vind ik. Die dubbelparkeerders, die op de stoep parkeerders, die ik kwak mijn auto neer waar ik wil parkeerders zijn me een doorn in het oog namelijk. Aanpakken die hap!
Maarrrrrrrrrrr lieve lezer, dat doen ze dus niet (alleen?)! Zij staan ook direct op hun machientje te typen als je 30 seconden langer dan je parkeerkaartje aangeeft geparkeerd staat. De jakhalzen.
Het stadje waar ik resideer heeft betaald parkeren tot 600 km buiten het centrum stiekem per 1 februari ingevoerd. Met gele, piepkleine bordjes staat dit aangegeven. Het heeft me al 2 bekeuring opgeleverd. Kutzooi! Maar m’n eigen schuld, moet ik maar beter opletten.

Zo niet gisteren. Ik kocht netjes een kaartje toen ik van 12 uur tot 18 uur wilde parkeren. Het kostte me 9 euro! Voor de wat oudere lezers hiero, dat is bijna 235,17 gulden! Absurd. Maar vanaf 18 uur is het gratis parkeren, ik had het er wel voor over.
Met een vers bakkie koffie in de hand stond ik om 18.24 uur uit het raam te gluren toen ik 2 handhavers aan zag komen. Ah, eens even zien wat ze komen doen, dacht ik.
Nou, ze gingen bekeuren. Huh? Het is tot gratis na zessen, vroeg ik me hardop af. Ik bleef gluren.
Bovenstaande lul ging ineens pontificaal voor mijn voiture staan en begon te typen. Huh? Het is tot gratis na zessen, vroeg ik me hardop af.
Ik stoof naar buiten en vroeg wtf hij stond te typen.
Koopavond, na 21 uur is het gratis…………………………… zucht.
De lul zag overduidelijk mijn kaartje met daarop te aanvang en eindetijden achter de voorruit liggen en ik vroeg de lul om een beetje coulant te zijn en dat ik die 2,5 uur er wel bij zou betalen. De lul ging met zijn rug naar me toe staan en ging verder met typen. Ik werd licht pissig. Toen hij ook nog foto’s van mijn auto ging maken en weigerde met mij te praten werd ik licht nijdig.
“Deze is voor u”, zei hij en hij drukte me een rol papier in de handen. Hij liep snel weg. 57 Euro stond erop.

Nu ben ik niet (meer) iemand die snel naar de ‘uitschakelmodus’ overschakelt maar ik kan me heel goed voorstellen dat er lieden zijn die dit arrogante gedrag niet pikken en de handhaver alle hoeken van de parkeerplaats laat zien. Ik zou daar wellicht zelfs begrip voor hebben.

Ik weet niet wie Hoofd Handhaving in Nederland is maar misschien is het een idee om deze wannabe beveiligers eens op cursus ‘De-escaleren van situaties’ te sturen?

 

last woman standing

Met het heengaan van ome Jan vorige week is mijn moeder nog de enige overgeblevene van haar familie.
Moeke, zoals iedereen haar kent. Altijd ziek, zwak en misselijk, wereldrecordhoudster ‘date met de huisarts’ en best wel een paar flinke emotionele tikken gehad.

Moeke is van mei 1946.
Op haar dertiende verloor ze zelf bijna het leven toen ze onder een bus terecht kwam en al als jonge twintiger verloor ze haar vader. Ik geloof dat het in ’68 was, ik heb opa Jan in elk geval nooit gekend. Ondertussen was dochter 1 geboren en in 1970 kwam dochter 2 erbij. In die economische crisis was het aanpoten voor pa maar ook voor moeke maar ze redden het. In februari 1971 kwam ik ter wereld en in 1975 tenslotte zoon 2.
In die tijd verhuisden we naar het huis waar ik dit nu typ. Vader ging nog meer full time werken, moeke stond in principe alleen voor de opvoeding van de 4 kinderen. Zware tijden waren dat voor haar.

Wij groeiden op, we kregen een eigen leventje en gingen de deur uit, pa en moeke bleven alleen achter. In 1999 (2000?) overleed tante Hennie, moeke’s zus. Ze was er kapot van.
In 2001 overleed oma, haar moeder. Dit kwam keihard aan. Bij ons allemaal maar vooral bij moeke, die haar de laatste jaren had verzorgd.

Haar leven ging door, ze was inmiddels zelf oma. Ze was (waren, pa ook) trots op hun kinderen en kleinkinderen. Maar de hardste klap kwam toen in 2007 mijn vader, haar steun en toeverlaat, plotseling overleed.
Ik durf te stellen dat ze dit nog nooit te boven is gekomen en ook door allerlei vervelende randzaken slijt moeke haar leven de laatste jaren alleen met Charlie de hond.

En nu is ze dus de last woman standing.
En dat blijft nog wel even zo, als het aan mij ligt. In de eerste plaats omdat ze sterke genen heeft (oma werd tenslotte 96) maar ook en vooral, ondanks haar nukken (Grunningse hè?), omdat het een schat van een mens is.
En mijn steun en toeverlaat. Ik hartje haar.

Aftellen

Ik weet niet hoe jij erin staat hoor maar ehm, ik ben al druk aan het warmdraaien. Nog maar 40 dagen namelijk. Da’s een poep en een zucht man! Zomertijd, dat bedoel ik ofkors.

En de geoefende lezer hiero weet natuurlijk dat dat maar 1 ding betekent:
IK KOM WEER OP DE MARKT.
IK BEN WEER TE GENIETEN.
IK BEN WEER TE BEZICHTIGEN.
IK BEN WEER AAN TE SPREKEN.
IK BEN WEER AAN TE RAKEN.
Nou ja, dat zijn meer dan 1 ding maar je begrijpt me vast wel.

Nu is dit heuglijke nieuws in voorgaande jaren bij heul veul vrouwtjes er bij in geschoten (vraag me niet waarom, het is zo – of zou dat één van de 583 miljoen meest begeerde vrijgezellen van Nederland alleen in mijn hoofd zitten🤔?) dus heb ik besloten die vrouwtjes een beetje tegemoet te komen.
Hierboven een schitterende aftelkalender voor op het toilet, in de badkamer of boven het bed. Hoe handig is dat?!

Ik zou zeggen, doe er wat leuks mee en wellicht zien we elkaar binnenkort van HEUL dichtbij.

Oja, m’n lat ligt inmiddels 34 cm onder de oppervlakte begraven dus heb je cool haar, een mooi gezicht, een fijne voorgevel, een strak lijf, een huis en geld iedereen maakt kans!

Handbal

Er waart nog ergens in één van mijn fotoalba een foto rond van ons schoolhandbalkampioensteam. Als ik me niet vergis van de 6e klas basisschool (voor de jonge lezers; dat is tegenwoordig groep 8). In prachtige blauwe retro shirts en dito witte broek. Met moeke als leidster, zus als coach en ik met een band om m’n bovenarm en overdreven 2 om m’n knieën.
We waren een sterk team met een hele goede keeper (Richard), een stel harde werkers en 2 balgoochelaars, Franco en ik. Wij passten de bal achter de rug langs, door de benen heen, met een boogie of veel te snel voor de tegenstanders naar elkaar toe. En oja, ik kon verschrikkelijk hard smijten. Voor diezelfde tegenstanders was er simpelweg geen houden aan en werden we de terechte kampioen.

Gisteren had Sam met zijn klas een schoolhandbaltoernooi. Daar moest ik vanzelfsprekend bij zijn, ondanks m’n nachtdiensten. Om half 2 liep ik de trap in de sporthal omhoog toen het team mij tegemoet kwam. Ze hadden de eerste wedstrijd met 5-0 verloren en het één na het andere excuus kwam naar voren. “Ze waren langer. Er zaten handballers bij. Die ene telde eigenlijk niet.” ……………… Ik vond het mooi om te zien dat ze er zo mee bezig waren. Dat fanatisme. Ik vertelde ze dat de beuk erin moest en begon woest om me heen te BudSpenceren. Zoals ik altijd doe als ik die jochies zie. Want lollig.

De tweede wedstrijd werd ook verloren, deze keer met 3-1. De koppies hingen omlaag. Dit stevende af op een kansloze middag, zag ik in hun ogen.
Ik legde uit over de cirkeldekking en dat ze als team moeten aanvallen maar ook verdedigen.


De 3e wedstrijd werd 2-4 maar dat was eigenlijk helemaal niet nodig, de teams waren even sterk. En dat was balen vanzelfsprekend. Ik zag het gezicht van Sam op onweer staan (van wie zou hij dat toch hebben?), de meesten waren licht pissig en bij een ander jochie stonden de tranen nader dan het lachen. Fanatisme! Prachtig!

Drie wedstrijden, alle drie verloren en de volgende wedstrijd tegen de kampioen van vorig jaar. Het was niet anders.
We gaven de jongens nog wat tips mee (via de grond overspelen, je mag dribbelen, zet je lichaam ervoor) en beste mensen, WE WONNEN!!!!!! Met 2-1. Wat een blijheid straalden van de gezichten van de jongens af! Geweldig om te zien.
Ze hadden het geflikt. En met heel aardig handbal ook nog! We kregen zelfs de toeschouwers op de tribune mee. Mooi man.

De mineurstemming was in één klap verdwenen en vol zelfvertrouwen gingen ze de laatste wedstrijd in. Deze eindigde in 1-1 en op basis van doelsaldo werden we net geen derde. Dat was wel een beetje jammer maar toch gingen de jongens stuk voor stuk trots naar huis.
En ik ook. Ik vond het ontzettend leuk dat ik erbij was.

Volgend jaar ga ik weer.
(en dan wil ik ze vóór het toernooi wel een paar trainingen geven 😄💪🏼).

Toe aan zon

Op m’n ouwe dag word ik wat gezapiger, merk ik. Wat rustiger. Wat pacifistischer. Wat hippie, zou je kunnen zeggen. Niet helemaal hoor! Ik vind zum bleistift dat we hiero op dees kloot nog steeds overbevolkt zijn en dat we daar heel snel iets tegen moeten doen. Maar verder ben ik vrij flowers in m’n haar enzo.

Ik verlang terug naar de zomer van ’69, de zomer van de liefde. En dat is best knap als je het nagaat want rond die tijd bungelde ik nog ergens tussen de benen van m’n vader.
Maar wat begrijp ik die lui van toen! Schijtziek van oorlog en geweld in de wereld en niet gehoord door de machthebbers. Het werd tijd voor liefde! En zo geschiedde.

Ik hoorde net The 5th dimension met “Aquarius” uit de musical “Hair”. Nou, en haar hadden ze in die tijd! Goeiendag zeg, waar was Gilette wanneer je ‘m nodig had?

Ik vind dat een geweldig nummer. Ik houd van die samenzang en je (nou ja, ik in elk geval) komt helemaal in de love, peace and understanding sfeer.
Het origineel (The flesh failures) komt uit 1967 en is geschreven voor diezelfde musical door James Rado, Gerome Ragni en Galt MacDermot (heb ik even geGoogled hoor, sue me)

Vink ook mooi!

Maar lieve lezer, er is één versie die ik het allerprachtigst vind. Frankrijk’s beste zanger heeft ‘m namelijk ook gespeeld. Ook in 1969.
Onderstaande live-versie is uit 1996. Het is even geleden maar ik krijg er harde tepels van.
Oordeel zelf maar ff wat je de mooiste versie vindt.

En eh oja, mèn wat ben ik toe aan zon (en hogere temperaturen)!

En aan love, peace and understanding. ✌🏼

Ik ben blee

Ik ben weer eens zo blee als een Churandy met een zesde plek op een Olympische 200 meter.

De geoefende lezer weet dat weinig mij gelukkiger maakt dan muziek en laat ik nou weer iets nieuws ontdekt hebben? Of nieuw? Tis eigenlijk knap ‘oud’ maar toch nieuw. Huh? Dat is cryptisch, Manus! Tja, ik kan er ook niks aan doen.
Het betreft 192radio, een online radiozender (ze hebben ook een tv zender, die zit in een betaalpakket. En dat is stom!). Een radiozender met enkel muziek uit de 50’s, 60’s en 70’s. PRACHTIG!
Nu denk je waarschijnlijk ‘wat is dat nou voor idioot iets om over te bloggen?’ Ja, lees verder dan!

Nu weet de geoefende lezer dat ik natuurlijk best een wandelend muzikaal encyclopedie ben (heb je een muziekvraag en je moet het antwoord schuldig blijven, bel whap sms mij en de kans is groot dat ik je het juiste antwoord geef – wil je een leuke avond hebben en ga je een muziekquiz doen, nodig mij dan niet uit) en ken ik HEUL VEUL liedjes, chansons, schlagers, knijters alsmede nummers maar lieve lezer, op deze zender komen fantastische nummers voorbij waar zelfs ik nog nooit van m’n leven gehoord heb. Hoe groot is dat?!
Het enige nadeel is dat de site waarop ik naar de zender luister geen gegevens laat zien bij de afgespeelde nummers. En dat zat me dwars.
Maar lieve lezer, het mooie van deze huidige tegenwoordige tijd is dat er apps bestaan die dat probleem eenvoudig voor je op kunnen lossen. Zo ontdekte ik dus gisteren de perfecte app om muziek op te zoeken, Shazam. Wellicht ken je het?

En zo speelt nu dus op de achtergrond 192radio, Shazam haalt de intel voor me binnen, ik zet de illegale downloader aan (ik zeg lekker niet welke want dan halen ze die ook weer uit de lucht. Stelletje fuckers!) en zo wordt mijn toch al aardige muziekcollectie aangevuld met steeds meer en meer nummers.
(haha, er komen zelfs nummers voorbij die Shazam niet kent).

Man, ik ben zelden bleeër geweest.

FC Barcelona

Ik vind het hastikke goed dat Frenkie voor 80 miljoen naar Barcelona gaat. Het werd wel eens tijd dat Nederlandse topvoetballers voor absurd hoge prijzen verkocht worden aan puissant rijke clubs. Nu Matthijs nog ff voor minimaal 100 miljoen en Steven voor minimaal 110 (ga allebei ook naar Barcelona joh!).
En op de volgende lichting mag men, wat mij  betreft, gerust bij minimaal 250 miljoen beginnen met bieden.
Kom op zeg! Ik zie in Europese competities spelers lopen met een prijskaart van hier tot Langetabbetje en is dat aan hun kwaliteiten af te zien? NEE!

Ik las dat Frenkie direct al tot de grootverdieners bij de club gaat behoren en 10 miljoen per jaar gaat verdienen. Is toch fantastisch!? De jongen is 21 jaar en gaat even 10/12 jaar bij Barcelona voetballen, waarvan ook nog 2/3 jaar met Messi (!), om daarna heerlijk te gaan rentenieren. Prachtleven.
Over prachtleven gesproken. Die Cillissen heeft het helemaal mooi bekeken. Dagelijks 2x trainen, zaterdags op de reservebank zitten en miljoenen vangen (zou Barcelona nog een 5e/6e/7e keeper zoeken trouwens? Ik vraag dit even voor mezelf, ik kan het nog steeds hoor na een paar trainingen).

Laat Frenkie maar mooi een geweldige carrière bij Barcelona krijgen, ik gun hem dat van harte.
Dan kan hij over een jaar of 10 mooi mijn jongens kennis laten maken met de club, trainer en spelers, ze een beetje wegwijs maken in Barcelona en wellicht helpen met een huisje vinden.
Tegen die tijd zullen de transfersommen de miljard wel naderen, dunkt me.

Ik zaakwaarneem mijn jongens dan wel.

HE-LE-MAAL KLAAR MEE!

Ik ben helemaal klaar met mensen die maar weg blijven kijken. Die maar blijven bagatelliseren. Die maar blijven vastklampen aan hun eigen bubbeltje ondanks dat aan alle kanten bewezen en te zien is dat ze er volkomen naast zitten.

Ik doel op mensen die op D’66 en GroenLinks hebben gestemd. Ik doel op mensen die hun nieuwsgaring uit eenzijdige media als De wereld draait door, het NOS journaal, Pauw & Jinek. Ik doel op mensen die doof zijn voor een ander (tegenovergesteld) geluid.
Die sowieso tegen Wilders zijn, wat hij ook doet/zegt. Ik doel op mensen die sowieso tegen Baudet zijn, wat hij ook doet/zegt. Die sowieso tegen Trump zijn, wat hij ook zegt/doet. En dat ‘tegen zijn’ wordt met veel graagte door genoemde media opgeklopt.
En toch, Wilders en Baudet roepen (nog) van de zijkant regelmatig zinnige dingen. En Trump bewijst toch met grote regelmaat dat hij zijn verkiezingsbeloften stuk voor stuk inlost en dat hij voor heel veel Amerikanen meer voor elkaar krijgt dan 8 jaar Obama. Maar ja, die mensen van de naïeve linkse zijde willen dat simpelweg niet zien.
Een actueel voorbeeld van eenzijdig nieuws is dat filmpje van die jongeman met een MAGA-pet (Make America Great Again = credo van Trump) tegenover die indiaan tijdens een protest bij een school. De genoemde media lieten een fragment zien en gingen vol op de racistische orgel. Terwijl het complete(!) filmpje een heel ander beeld gaf. Namelijk dat een stel negroïde mannen de leerlingen een dik kwartier voor van alles uitmaakten en dat de scholieren niets schokkends deden. (kijk hier maar eens)

Woensdag 20 maart mogen (nee, MOETEN!) we weer naar de stembus. Dan kunnen we stemmen voor de Provinciale Staten. En dat is voorlopig dè kans om onze huidige regering een flinke slag toe te brengen. De leden van de Provinciale Staten kiezen namelijk de leden van de Eerste kamer. Zodra VVD – CDA – D’66 en ChristenUnie géén meerderheid meer hebben in de Eerste Kamer, kunnen ze niet zomaar meer hun gang gaan met hun achterlijk dure (toekomst)plannen want geen meerderheid.

En met die slag raken we indirect ook de eenzijdige media.
– Zij zullen de komende tijd er alles aan doen om ervoor te zorgen dat die aankomende verkiezing totáál niet belangrijk is want het kabinet is gebaat bij een lage opkomst.
– Zij zullen de komende tijd er alles aan doen om o.a. PVV en Forum voor Democratie in een hoekje te drukken, zwart te maken en buitenspel proberen te zetten want het kabinet is als de dood dat deze partijen te groot worden en ze hun achterlijk dure (toekomst)plannen zullen dwarsbomen.
– Zij zullen de komende tijd er alles aan doen om de huidige partijen aan de macht te houden omdat ze dan verzekerd blijven van bakken vol uw en mijn geld voor o.a. gigantische salarissen van presentatoren van genoemde tv-programma’s. Vraag uzelf eens af hoeveel u naar 1,2 of 3 kijkt (belastinggeld) en vergelijk dit met programma’s op commerciële zenders (bedruipen zichzelf).
– Zij zullen er de komende tijd alles aan doen om een tegengestelde mening direct als extreem rechts neer te zetten. Natuurlijk zijn er extreem rechtse groeperingen (net als er extreem linkse groeperingen zijn trouwens) maar dat wil natuurlijk niet zeggen dat een andere mening gelijk staat aan nazipraktijken en eigenlijk is dat een volkomen gestoorde vergelijking.

Ik noem het liever Realistisch Rechts. Ik zie dat het de verkeerde kant op gaat met Nederland (en Europa / wereld) en ik maak me daar ernstig zorgen over.
Denk eens na over 15/25 jaar, hoe staan we er dan voor in dit land (in Europa, in de wereld)? In welk land leven onze kinderen dan?

We kunnen het nu nog stoppen. GA STEMMEN OP 20 MAART!

Punt.

Met je Fortnite

Een jaar of 5 geleden kocht ik tablets voor m’n jongens. Voor elk eentje. M’n beste investering ooit.

Het was nog in m’n flatje, de jongens waren soms behoorlijk vervelingvervelend, ik wist daar niet mee om te gaan en om ze wat kalm te krijgen gebruikten ze af en toe mijn telefoon om spelletjes te spelen. Maar dat was niet handig omdat ik dan m’n telefoon een tijdje ‘kwijt’ was.
Ik kocht ze dus tablets en installeerde van die Duplo en LEGO spelletjes. Kinds blij, ik blij. Vanaf dat moment veranderde mijn vaderlijke leven, ik kreeg vaderlijke rust.
Ik hield wel controle over de tablets. Wilden ze een ander spelletje, dan installeerde ik dat.

Na verloop van tijd leerden ze zelf spelletjesapps installeren en, bij gebrek aan ruimte, apps te verwijderen, ik vond het prima maar hield wél controle op wat ze installeerden en speelden.
Tegenwoordig zijn ze er handiger mee dan ik en laat ik ze hun gang gaan. Maar wél met 2 hele dwingende afspraken:
1. Als de tablet leeg is, leg je ‘m weg om op te laden. Echt bij hoge uitzondering mogen ze met een stekker erin spelen.
En 2. NIET VAN DIE AGRESSIEVE SCHIET/DOODMAAKSPELLETJES!

En dat laatste heb ik ze heel duidelijk gemaakt. Als ik merk dat ze zo’n spelletje spelen, sloop ik het.

Een paar weken geleden kreeg ik een whap van voormaligje. De jongens hadden een Playstation gekocht en nu konden ze o.a. Fortnite spelen. Of ik wel een beetje ‘normaal’ wilde reageren want het was wel een beetje een schietspelletje. En ze waren er heul blij mee! En oja, ze kunnen er ook FIFA19 mee spelen met Johan Cruijff.
Ik reageerde heel normaal toen Sam het me liet zien. Opluchting alom. Maar van binnen schudde ik hevig met m’n hoofd over dat slopen van dingen, dat stukslaan van dingen en DOODSCHIETEN van andere spelers.

Nu heeft Sam een headset op zijn verjaardag gekregen en, om eerlijk te zijn, ik zie het somber in. Ik voorzie allerlei problemen en strijd tussen Sam en zijn moeder de komende tijd.
Zij hebben wel duidelijk afspraken gemaakt over het ‘gamen’ hoor maar leer mij pubers kennen. Hell, jarenlang stond mijn foto in het woordenboek bij ‘meest irritante puber’, mij verrassen ze niet.
En vanzelfsprekend ga ik op één lijn zitten met voormaligje, misschien dat ik zelfs nog feller tegenstander ben, dus voorzie ik ook problemen en strijd tussen Sam en mij. Sterker nog, ik ga de jongens heel duidelijk maken dat ik Fortnite een schijtspel vind en dat ik het ga verbieden. Bij mij is het Spella non gratta en wordt het niet gespeeld.
Punt.

Er komt een interessante tijd aan en de jongens zullen ontdekken dat ik wellicht niet meer alleen die lollige vader ben die ze kennen.

Ps. Ze moeten die agressieve schijtspellen verbieden en die spelletjesontwikkelaars oppakken, in een cel smijten en weg laten rotten. Met hun gebrainwash van kinderen.

Dubbele punt.

Blote basten band

Mensen, wat ben ik blij dat ik m’n jongens al vroeg kennis heb laten maken met rockmuziek. Ik durf zelfs te beweren dat dat mijn grootste vaderlijke bijdrage is aan hun opvoeding. Als ik toch hoor wat voor baggerzooi de moderne jeugd tegenwoordig allemaal te verduren krijgt, springen de tranen me soms spontaan in de ogen. Maar dan ook echt!

Zondag zat ik met ze in de auto en m’n gebrande ceedeetje speelde. ROCKMUZIEK! En ja, hier en daar ook heus wel wat anders hoor. Grote bloemkolen zum bleistift. En Hollandaise polonaise. Het bananenlied. En alles van Dingetje. Maar verder vooral rockmuziek. Gitaren! AC/DC. Van Halen. Nirvana. Iron Maiden. Metallica.
Het deed me denken aan die bloedhete avond in 2017. Het was de eerste dag van hun vakantie en we zouden de volgende dag op vakantie gaan. Het liep tegen tienen en Sam speelde nog wat op z’n tablet. Teun en ik luchtinstrumenten wat op de muziek. Hij drummen, ik gitaren.
Enter Sandman kwam, het volume ging omhoog.
Sam raakte ook enthousiast en wilde ook meedoen. Teun gaf hem de drumstokkies en ik zette wat dozen voor hem neer. Teun pakte nu de honkbalknuppel en ik pakte de bezem. Ik drukte het nummer opnieuw aan en we gingen los. Ieder zijn eigen muzikale gedeelte, het leek net echt! Geweldig vond ik het.
We noemden ons de Blote Basten Band want veel meer dan een korte broek droegen we niet. En zweten joh!! Prachtig.
Ik hartje kinds met goeie muzieksmaak.

Hun nieuwste rocknummer is onderstaande.
En die hebben we natuurlijk ook al vertaald naar het Grunnings: ‘Sloa mit dien bal’n teeg’n de muur ááán’

Belofte nakomen

In principe ben ik een lat hoog leggende relatiemateriaalzoekende (1971 punten bij Wordfeud!) gozer. Of zoals Hans T. het ooit zei; ik zal niet zomaar mijn troeven als natte lappen op tafel kwakken. Kom op zeg, ik ben ook niet de eerste de beste.
De afgelopen 8 jaar ben ik dan ook aardig willekeurig bezig geweest met zoeken, aanhaken en binnenhengelen. Waar ik dat aanhaken en binnenhengelen in de vorige zin net zo goed weg had kunnen laten trouwens.

Mijn interesseboog is hierin een voorname speler, heb ik gemerkt. Ik zal het uitleggen.
Zo heel af en toe kom ik een vrouwpersoon tegen waarin ik toekomstperspectief zie (ik ben niet van dat korte termijngedoe). En dan leg ik contact.
LET WEL, IK toon interesse en IK bepaal of je geschikt bent. Niet andersom! Zolang er van een setje geen sprake is, ben IK degene die de shots uitmaakt. Zodra er sprake is van een relatie neemt de vrouw de beslissingsbevoegdheid toch wel over dus IK wil zolang mogelijk de regie houden.
Let er maar ’s op, mannen.
“Zullen we een nieuwe auto kopen?” – “Nee, deze is nog goed.” – “Okee.”
“Zullen we frikadellen eten?” – “Nee, ik heb boerenkool gemaakt.” – “Okee.”
“Zullen we seksen?” – “Nee, ik heb hoofdpijn.” – “Okee.”
“Ik wil verhuizen.” – “Okee.”

Klikt het en wisselen we uiteindelijk whatsappnummers uit, dan kunnen we wat dieper op onze materie ingaan. Dan leren we elkaar beter kennen en vertellen we de story behind onze levens. Dat vind ik prettige momenten in het voortraject, dat beetje heen en weer whappen.
Maar dan komt mijn interesseboog om de hoek kijken. Ik schreef er al eerder over.
Zijn de antwoorden en/of reacties mij niet enthousiast genoeg, trek ik al gauw conclusies en vervaagt mijn interesse in no time tot nul. Dan ga ik geen moeite meer doen en knal ik je zonder met de ogen te knipperen uit m’n foon. NEXT!
En zo kabbel ik eigenlijk al 8 jaar voort.

Maarrrrrrrrrrrrrrrrrrr, lieve mensen! De geoefende lezer weet dat ik bij mijn solo gaan in 2011 een belofte heb gedaan en wel deze: Mijn jongste moet minimaal 9 jaar zijn wil ik überhaupt serieus aan een relatie willen denken. Vraag niet waarom 9 jaar, dat was toen nou eenmaal zo. En laat het menneke nou in augustus 2010 geboren zijn!
Dit jaar kan het dus gebeuren dat ik eindelijk wèl een keer serieus werk ga maken van mijn interesses in relatiemateriaal, dat ik eindelijk een toptransfer tegemoet ga, dat ik me eindelijk ga binden en dat ik dus eindelijk voor het einde van het jaar niet meer één van de 391 meest begeerde vrijgezellen van Nederland ben. Wie zal het zeggen?

Dus die ene dame ergens uit daar, ik zou zeggen; Maak je borsten maar nat, 2019 kon wel eens een heul prettig jaar voor jou en mij worden.

We zoek en gij zult vind’en!

2018 ——> 2019

2018 is voorbij. Gelukkig. Opgeflikkerd ermee! Kom maar op met 2019! Veel minder dan 2018 kan het toch niet worden.

Langzaam klim ik weer uit het dal waarin ik mezelf gegooid heb, langzaam krijg ik mijn leven weer op de rit, langzaam wordt het lichtje aan het einde van de tunnel groter. Het is een harde les geweest maar hé, het zijn harde tijden!

Ik kijk vooruit en ik heb daar sin an. Laat ik zeggen dat er weer een zonnetje in m’n leven schijnt. Een waterig piepklein zonnetje weliswaar maar dat is ook een zonnetje. In het begin zal het nog even aanpoten worden en zal ik een duwtje nodig hebben om me weer aan het rollen te krijgen maar zoals Ringo al zong “with a little help from my friends” moet het lukken, dunkt me. En zo niet, dan toch.
2019 moet en zal het jaar van mijn doorstart worden. Wens me geluk.

Ik wens je een fijn 2019.

Stuitende arrogantie

Weet je nog dat ik 16 dagen geleden hiero een anekdoot schreef over hoe makkelijk ons team door de competitie rolt en ik je project Xte om op 15 december de kampioenswedstrijd en ons daaropvolgende kampioenschap mee te vieren?
Nou! Dat kon nog wel eens een hele uitdaging worden! We hebben namelijk gisteren geheel onverwacht verloren.
😳😳😳😳😳😳😳😳😳😳 Ja, ga d’r maar even bij zitten, ik schrok er ook van.

Terecht verloren hoor. Zes van onze 8 spelers waren nou niet echt in hun allerbeste doen, het was fukking koud en de tegenstander had een goede tactiek gekozen om ons af te stoppen. (Hoewel ik wel m’n vraagtekens zet bij enkele van hun spelertjes. Die had ik namelijk niet gezien bij de 2 wedstrijden die ik eerder van deze tegenstander zag. 🤔 En laten wij nou net die ‘arrogante club’ zijn waar buurdorpen errug graag van willen winnen………………………….. Nou ja, zal wel toeval zijn dat ik die jochies toen die 2 wedstrijden niet heb gezien.)
Dus lieve lezer, het wordt nog spannond die 15e december!!!!!

Hebben we gisteren de competitie verloren, vraag je? Daar kan ik duidelijk over zijn, NEE.
Ik voorspelde al dat onze concurrent er nog flink op los ging en gaat scoren en dat hadden wij eigenlijk ook moeten doen. Maar ja, ik met m’n stuitende arrogantie koos ervoor om tegen 2 laagvliegers de opstelling om te gooien en de verdedigers ook de kans te geven om wat doelpuntjes mee te pikken. En je raadt het al, dat ging niet goed. Sterker nog, tegen de ploeg op de laatste plaats stonden we tot een kwartier voor tijd op 2-2 en was ik genoodzaakt terug te keren naar de ‘vaste’ opstelling om een overwinning over de streep te trekken.
En ja, nu blijkt dus dat onze directe concurrent ons tot op 4 doelpunten genaderd is en ook nog eens 3 punten meer heeft. Kan me zelf wel voor m’n kop slappen.

Dus lieve lezer, de uitnodiging voor 15 december blijft staan. Maar ik wil jullie verzoeken om konijnenpootjes, zwarte katten, ladders, klavertjes vier, hoefijzers en weet ik veel wat nog meer geluk brengt mee te nemen. We konden dat nog wel eens hard nodig hebben.

Ik heb de jongens niet voor niets beloofd dat we wel even kampioen worden en aan die sippe gezichtjes gisteren te zien wil ik ze vanzelfsprekend niet teleurstellen.
Dat ik al een vermogen heb uitgegeven aan attenties, een open busrit, een rondvaart door de grachten, een fandag en een spektakel van een karaokefeest heeft er verder niets mee te maken.

 

Woord van het jaar

Die Dikke zoekt weer een ‘woord van het jaar’ en ook dit jaar mogen wij, de mensen, suggesties doen.
Nou, ik heb er wel eentje! OPHEFGEMEKKER

Manmanmanman, ik heb in mijn leven nog nooit zo vaak met m’n hoofd lopen liggen schudden alsdan vandaag de dag. Sjeesus, waar mensen zich allemaal druk om maken zeg! De kleur van zwarte (Zwarte!? DUH) Piet. Doorgesnoven randdebielen die demonstranten stinkhoeren vinden. De tieten van Dionne Stax. Commentaar op de tieten van Dionne Stax. Commentaar op commentaar over de tieten van Dionne Stax. Trump. Melania. De kleding van Melania. De pumps van Melania. Het haar van Melania. Het haar van Trump. Wel vlees. Geen vlees. Melk is nazi. En zo weiter.
Terwijl de èchte problemen de ophefgraadmeter niet eens halen.

Zo hoor je zum bleistift niemand opheffen over gigantische belastingen, slinkende (ha!)pensioenen, uit de klauwen gierende zorgkosten, politici die er een teringzooi voor de gewone man van maken, snelwegen waar je 80 moet, tweebaans 130 km/u snelwegen waar vrachtwagens inhalen en waarom ik nog steeds niet gekoppeld ben aan een bloedmooie, rijke vrouw.

En ik kan ernaast zitten hoor (haha, echnie!) maar het zijn vooral vrouwtjes die ophef voorin hun make-up doos hebben liggen. Bij het minste geringste schieten ze uit hun mascara en zijn ze op de tepels getrapt. En dat moet natuurlijk de hele wereld direct weten en blafgillen ze MET KOEIENLETTERS de social media vol met hun ophefgemekker. Ohohoh goddegoddegot, wat ben ik gekwetst…………………..hashtag Zucht.

Veul mensen (vooral vrouwtjes dus) kunnen de enorme stroom aan toegankelijke informatie simpelweg niet handelen. Daar is hun brein gewoon niet geschikt voor. Dat geeft helemaal niks, die mensen hebben we ook nodig maar duidelijk is wel dat het zo niet langer kan.

Ik stel voor dat we het grootste gedeelte van het internet voor de vrouwtjes afsluiten. Vrouwenapps als Facebook, Instagram en Snapchat zijn afdoende om ze bezig te houden. Vroeger deden vrouwen het huishouden en opvoeden, tegenwoordig zijn genoemde apps erbij gekomen.
Doe er wat mee, zouk zeggen.
Kom op zeg, tis een mannenwereld hoor. Altijd al geweest.
Punt.

Ik zie er niet uit

Zojuist weer eens een keer een keiharde confrontatie met mezelf gehad.

Ken je dat, dat je in de spiegel kijkt en dat je dan denkt ‘mwoah, dat mag er nog best zijn voor die leeftijd, lengte en status’? Nou, dat heb ik eigenlijk regelmatig.

Maar wèl in een spiegel bij kunstlicht, dat is.
Ik zag mezelf net in de spiegel met daglicht en mensenkinder heremetiet, dat is toch even heul andere koek zeg! Blank! Wit! Grauw! BAH!

Wat ben ik toch altijd blij dat ik een huidziekte heb. Want ja hoor, ik mag weer! Het jaar is weer voorbij! Whoehoooooeeeeee!!!!
Aanstaande vrijdag heb ik (weer) een intakegesprek en dan kan ik (weer) 30 behandelingen ondergaan. Wat eigenlijk betekent dat ik (weer) heerlijk poepiebruin word. En overal hè? Tot in de bilnaad aan toe.

Oja, dat die (weinig deze keer) psoriasisvlekjes die ik heb ook verdwijnen is natuurlijk mooi meegenomen. Zelden blijerder geweest.

Ps. Is bovenstaande een coole jas of is bovenstaande een coole jas?

KOMT ALLEN!

Op 10 september schreef ik hier een ietwat opschepperig stukje over mijzelf als voetbalcoach. Ik vind het belangrijk om mijzelf hier als een geweldige vent neer te plempen want waarom zou ik mijzelf hier als een volkomen nono, een loser en een piemeltje roze water presenteren, niewaar? En trouwens, dit is mijn weblog, ik mag toch zeker zelf weten wat ik hier schrijf? Kom op zeg!

We zijn inmiddels 6 wedstrijden onderweg en kijk eens naar de foto. Ge ziet dak nie lieg hè? Fier bovenaan.
De tegenstanders zijn kanonnenvoer voor ons. Met regelmatig aardig voetbal en veel doelpunten drogen we ze telkens af. De uitslagen spreken boekdelen: 1-10, 10-3, 9-1, 0-12, 10-1 en 1-5.
Zucht, ik blijf handdoeken uitdelen.

Toch is er één ploegje dat dapper weerstand biedt tegen onze overheersing, de huidige nummer 2. Ook zij scoren er lekker op los en ook zij zijn nog ongeslagen. Hoogste tijd voor een clash dus. Volgende week zaterdag stond de wedstrijd der wedstrijden op het programma. Mijn complete coachfocus stond op die datum, 17 november 09.45 uur. Dat moet de dag worden dat wij het kampioenschap veiligstellen.
Maar zoals je in de zin –Volgende week zaterdag stond de wedstrijd der wedstrijden op het programma-  kunt lezen staat daar het woordje ‘stond’.
Gisteravond kreeg ik via de voetbalapp door dat de wedstrijd verplaatst is. Verplaatst naar de allerlaatste speeldag.

Ah, nog een tactische coach, dacht ik. Want ik heb even het programma van hen bekeken en zij spelen respectievelijk tegen nummer 9, nummer 8, nummer 6 en nummer 11. Terwijl wij nummer 12, nummer 4, nummer 7 en nummer 3 krijgen.
Meneer de tegenstandercoach wil dus nog even het doelsaldo omhoog krikken, mocht onze wedstrijd in een gelijkspel eindigen.
Mèn, prachtig vind ik dat! Tactische coach vs Tactische coach. Een kampioenswedstrijd beslist op de allerlaatste speeldag.
I love it when de druk gets hoog.

Dus lieve lezer;
ZATERDAG 15 DECEMBER 09.45 UUR DE KAMPIOENSWEDSTRIJD BIJ ONS THUIS.
KOMT ALLEN!

 

(Nee hoor. Uit betrouwbare bron heb ik vernomen dat de leiding van dat team op zaterdag 17 november niet aanwezig kan zijn en dat ze daarom uitstel hebben gevraagd. En eigenlijk zijn wij gewoon ingedeeld in een te lage competitie, zo eerlijk moet ik ook zijn. Maar dat zou anekdoottechnisch veul minder leuk zijn.)

 

Blessurelijst

 In mijn ozo kortstondige leventje heb ik inmiddels al wel een kast van een blessurelijst opgebouwd, viel me op toen ik er ’s even goed voor ging zitten en er over nadacht. Goeiendag zeg! Als je niet beter weet zou je denken dat ik met touwtjes, schroeven, lijm en ducttape aan elkaar vast moet worden gehouden.
Natuurlijk is daar mijn verbrijzelde schouder, de moeder der mijn blessures, opgelopen tijdens mijn diensttijd.
Maar ook op die blessurelijst prijken verbrijzelde blauwe ogen, verbrijzelde neuzen, een verbrijzelde pink, verbrijzelde sleutelbenen, een verbrijzeld jukbeen, een verbrijzelde achillespees, een verbrijzelde knieschijf, verbrijzelde enkelbanden en sinds afgelopen zondag een verbrijzelde zweepslag.

“Papa, gaan we nog voetballen?”, is de meest gestelde vraag hiero als m’n jongens bij mij zijn. En ach, het was lekker weer en ook hier geldt ‘Hup, samen naar buiten nu. Niet opgeven. Lekker voetballen’.  Ik trok de strakke schoenen aan en even later liepen we gezamenlijk naar het sportpark hier om de hoek.
Zondagclubs spelen vaak thuis op zondag en dat was deze keer niet anders. We moesten dus op zoek naar een ander veld. En die vonden we in de vorm van een American Footballveld. Dat is eigenlijk gewoon een kunstgras voetbalveld met cijfers erop hoor maar kniesoren doen we vandaag niet.
In het doel lag een American Footballbal (wat eigenlijk gewoon een rugbybal is hoor maar kniesoren doen we vandaag niet) en vanzelfsprekend moest ik die bal even een flinke hengst geven. Prachtig schot, net onder de kruising, keeper kansloos.
Nou ja, lang verhaal kort. Zo’n rugbybal verveelt gauw, we gingen verder met de normale bal. Ik keeper, de jongens overspelen en afwerken.
Oja, een aparte juichjes verzinnen.

Sam wilde keepen en dat is altijd het moment voor mij om de ene na de andere bal in de kruising of onderkant lat (proberen) te jassen. Gewoon een beetje patseren tegenover mijn kinds, vink leuk.
De bal lag goed, de aanloop was goed, ik raakte ‘m goed. PATS!!!! Ik hoorde en voelde ‘m knappen. Theatraal en stervende zwaanend stortte ik neer, Teun keek ’s opzij, Sam lag strak van het lachen. De sadist (doet ie altijd als ik pijn heb).

“Doet het pijn?”, vroeg Sam. Nou ja, dat kon ik niet ontkennen.
“Zouden wij huilen als wij dat hadden?” Ik zei dat dat best wel eens zo zou kunnen zijn. “Van de pijn of van de schrik?” “Ik denk van beide.”, zei ik en ik moest glimlachen om zijn gedachtegang.

Onderweg in de auto naar voormaligje vroeg Teun of het nog pijn deed. Ik knikte.
“Maar het is al meer dan 2 uur geleden!”, zei hij.
Ik moest weer glimlachen.

Ze zijn nog zo heerlijk naief.
Ben benieuwd wanneer zij beginnen aan hun blessurelijst.

Ik ben somber gestemd

 Nu de enige lollige vent van Nederland al een tijdje is gestopt met lollig zijn, noodgedwongen hoor, dat dan weer wel, ben ik een beetje somber gestemd.
Of gestopt? Dat weet ik eigenlijk niet, ik zie in elk geval geen nieuwe shows op de rol staan en zijn laatste 2 shows waren nou niet echt om over naar huis te schrijven, om eerlijk te zijn.
Nee, dan vroeger! Vroeger bleven we ervoor thuis. En deden we hem na! Man, hardop lachen was het. Bijna in de box pissen was het. Biggelende tranen was het.
Kijk, ik houd van harde grappen en ik houd van schijt aan alles-humor. Daar kan ik vreselijk om lachen en Hans Teeuwen heeft mij vroeger ontzetten veel vreselijk laten lachen.
Maar ja, kan niet meer hè, harde grappen? Teveel tere zieltjes met toegang tot internet tegenwoordig. Jammer.

Somber gestemd ben ik dus. Ik zie af en toe een filmpje van iemand die heel hard op z’n bek gaat op Instagram of bij ‘Lachen om home video’s’. Daar moet ik dan nog wel om schateren. Maar verder ben ik redelijk somber gestemd.
Tot ik de ‘De slimste mens ter wereld’ ontdekte op Youtube. Goddegoddegot, wat een hilariteit is dat! Daar zitten mensen die nog wel eens een harde grap uit hun mouw durven schudden. Philippe Geubels (als je hem kan verstaan tenminste), Herman Brusselmans en mijn absolute favoriet en nieuwste humorheld Jeroom. Wat een mafketel is dat! Whoehahahahahaha.
Ik zal wel één van de laatste zijn die dit programma ontdekt maar hé, ik ben ook geen 46 meer hè?!
Ik weet niet precies wanneer het nieuwe seizoen weer gaat beginnen en of ik überhaupt België vier kan ontvangen maar ik kijk er in elk geval enorm naar uit.

Zal je zien dat het programma verschrikkelijk zal tegenvallen want de tere zieltjes met toegang tot internet zitten tegenwoordig overal.
Ik stel derhalve voor dat we gewoon het internet voor een groot deel van de mensen uitschakelen. En dat harde, kwetsende en vrouwonvriendelijke grappen gewoon weer gemaakt kunnen worden.

Zucht, ik moet ook alles verzinnen

JA! Ik moet ook echt alles verzinnen, bedenken en ook voorkauwen. Ik vind dat zó vervelend. Maar ja, iemand moet het doen en laten we wel wezen, a mens gotta do what a mens gotta do, niewaar?

Valt het u ook op dat de coalitie (VVD, CDA, D66, CU) met alles wegkomt? De grootste fuck-ups, de discutabelste maatregelen, de zwaarste belastingmaatregelen, de idiootste voorstellen, alles krijgen ze erdoor. En dat alleen omdat ze 1 (ÉÉN!!!!) stem meer dan de helft hebben in de Tweede kamer ten opzichte van de oppositie.
Ik heb daar ’s over nagedacht. Hoe zouden ze dat nou toch steeds weer flikken? En eigenlijk is het antwoord helemaal niet zo moeilijk, ze verdienen gewoon teveel daar in die Tweede kamer.

Een gewoon Kamerlid brengt bijvoorbeeld jaarlijks bijna 110.000 Euro thuis. En tja, als 90% van de Nederlanders dit niet doet, kunnen we al gauw spreken van een kloof. Kamerleden zijn geen ‘gewone’ mensen die maandelijks van een loontje rond moeten komen. Kamerleden wonen en leven hoog en droog dus waarom zouden ze zich druk maken om al die maatregelen die de ‘gewone’ mensen keihard treffen? Vasthouden van een Kamerlidsalaris is hun grootste zorg.

Dat moet anders!
En laat ik nou dè oplossing hebben!

Kamerleden van de oppositie (momenteel 50Plus, Denk, FVD, GL, PVV, PVDA, PVVD, SGP en SP) behouden dit salaris. De Kamerleden van de coalitie daarentegen leveren de helft van het salaris in en deze helft wordt bij Kabinetsleden van betreffende partijen bijgeschreven. Dan zal blijken dat Kabinetsleden er alleen maar en vooral voor zichzelf zitten.
Mochten er dan weer door het kabinet de grootste fuck-ups, de discutabelste maatregelen, de zwaarste belastingmaatregelen en/of de idiootste voorstellen gepresenteerd worden, zullen de coalitiekamerleden eerder geneigd zijn tegen te stemmen.
En, ook niet belangrijk, eens een keer vóór een motie van wantrouwen stemmen.

Ik stel voor dat we dit per direct gaan invoeren en ik hoef er geen dankjewel van het Nederlandse volk voor.

Graag gedaan. *boks*

Spannend verhaal

Er zijn mensen die denken dat ik van gisteren ben. Die denken dat ik onder een steen leef. Die denken dat ik gekke Henkie ben.
Hoe kan ik het beter omschrijven? Die denken dat ik een nono ben.
Nou beste die mensen, dat ben ik niet. Sterker nog, ik ben zo scherp als een mes. Zo gehaaid als de pest. Zo er bovenop dat er geen plek meer is.
Hoe kan ik het beter omschrijven? Zo expect the unexpected als dat je kunt vinden.

Wat is het geval, beste lezer? Ik word in de gaten gehouden. In de gaten gehouden door ‘diensten’.
Ja, écht!

Op dees jolijtsijt schrijf ik over mijn kinds, over mijn ‘date’ avonturen, over andere futiliteiten en zo heel af en toe pen ik wat scherps neer over wereldse zaken. En die laatste categorie is de reden dat ik in de gaten word gehouden. Ik heb namelijk een nogal uitgesproken mening over deze wereldse zaken.
Nu wordt dees jolijtsijt (nog) niet heel veel gelezen (vergeleken met mijn vorige weblog is het eigenlijk heel triest gesteld qua lezers) en zijn het vooral familie, vrienden en bekenden die mij lezen. En deze familie, vrienden en bekenden zijn het 9 van de 10 keer met me eens of accepteren in elk geval mijn (tegengestelde?) mening.

Maar beste lezer, het is 2018 en het is niet meer zo vanzelfsprekend om zomaar op een weblog je mening over bepaalde zaken te verkondigen. Er is een ware hetze gaande om ‘nepnieuws’ tegen te gaan. Ik zet nepnieuws tussen aanhalingstekens want nepnieuws is volgens bepaalde beleidsbepalers nieuws dat niet strookt met hun ideaalbeelden of beleid. En tja, dat ideaalbeeld en beleid is meestal niet mijn ideaalbeeld of mijn idee van een beleid.

Telkens als ik een anekdoot post komen direct de allereerste bezoekers uit Ierland en uit de Verenigde Staten. Ik kan dat zien op de productiepagina van dees jolijtsijt. En zover ik weet komen geen van mijn familie, vrienden of bekenden uit deze landen of zijn ze daar op vakantie. Dit kan dus maar één ding betekenen, het zijn ‘diensten’. Diensten die de inhoud van mijn verhaal controleren. Haha, ik heb jullie door!

Nu ben ik de beroerdste niet en begrijp ik heus wel dat deze mensen gewoon hun (opgedragen) werk doen. En daarom heb ik besloten om ze de moeite van het vertalen te besparen en ze even hartelijk welkom te heten:

Hello guys en girls from the agencies who me bespying,

I want you welcome naming on my jollysite. As you can read have I you through and can you stop spying on me.
I will never about fakenews writing because fakenews sits in your heads and that is there ingeput by your superiours.
So, grow some testi’s, start to think for yourself and say to your superiours that they can oplazer.

Sincerely and witlof, Manus

Zo, dat zal ze leren!
Kom op zeg, ga boeven vangen!

Vrouwenmagneet

Ik lees wel eens over fileflirten, over snelwegsjansen, over romancerijden en ik lees dat dan altijd enigszins sipjes. Ik heb dat namelijk nooit.
Nu kan dat natuurlijk te maken hebben met het simpele gegeven dat ik één brok concentratie ben als ik rijd en dat ik helemaal geen tijd heb voor die vrouwenonzin. Maar dat zou een slap excuus zijn want het is vaak een jolijtige boel bij mij in de auto (vraag maar aan m’n jongens). Ik zeg vaak want die andere keren zit ik me kapot te ergeren aan andere weggebruikers en dat laat ik dan ook altijd HEEL duidelijk aan betreffende bestuurders merken.

Nee, ik denk dat het maken heeft met mijn voiture. Ik heb een Peugeot 306 uit 2000 met een deukje linksvoor. Geweldige auto, niks over te klagen. Ruimte en comfort zat en brengt me al 14 jaar van A naar B en daar gaat het mij uiteindelijk om.
Maar ja, de vrouwtjes van tegenwoordig zijn standaard geldwolven dus een droomvent in een oud wrak is bij voorbaat al geen droomvent meer. Dus fileflirten, snelwegsjansen en/of romancerijden zit er voor mij niet in. Tis nie anders.

Nou, dan niet! Fuk it.

Ik heb niks met auto’s. Ik heb geen verstand van wat onder de motorkap ligt of hoort te liggen. Ik heb niks met sportvelgen of knaluitlaten. En die moderne snufjes vind ik ook totale onzin (je kan toch potdomme zelf wel achteruit parkeren!).
Maar dat wil niet zeggen dat ik auto’s niet mooi vind. Ik vind zum bleistift Audi’s mooie wagens. Ik vind die nieuwe Alfa een mooi model auto (Mack, help ff, jij weet welke ik bedoel), ik vind de Aston Martin DB9 prachtig en ik vind de Ford Mustang uit de 60’s de mooiste auto ever.

Maar daar kwam vandaag verandering in! Ik zag op zo’n autowebsite mijn nieuwste droomauto. En als ik zeg droomauto dan bedoel ik eigenlijk de vrouwenmagneet der vrouwenmagneten. Een Aston Martin in de vorm van een Ford Mustang!!!!

Ik ben nog even sparen maar dan krijgt mijn liefdesleven ook een boost van jewelste hoor!

Dat kan niet anders. Leer mij de vrouwtjes kennen.

 

Ik vind daar iets van: Sinterklaas

Die hele Sinterklaasviering is een jaarlijks terugkomend toneelstukje dat wordt opgevoerd door professionele (en amateur) acteurs. Zo simpel is het.

Ik lees op Wikipedia dat Jan Schenkman dit toneelstuk in 1850 heeft ‘verzonnen’ en in een plaatjesboek heeft verwerkt. Acteurs hebben er, aan de hand van dit plaatjesboek, een toneelstuk van gebrouwen en zo is die hele Sinterklaasviering, die wij kennen, ontstaan.
Daar kan je het mee eens zijn en daar kan je het niet mee eens zijn, zo liggen de feiten nou eenmaal. HET IS EEN TONEELSTUK!

“Ja, maar Sinterklaas moet met de tijd meegaan”, hoor je veel tegenwoordig. Ja hoor, prima. Verzin maar een nieuw toneelstuk. En dan het liefst eentje die ook door heel Nederland omarmd wordt. Een toneelstuk zoals Jan Schenkman ooit verzon.
Natuurlijk kan Sinterklaas niet met de tijd meegaan, het is een toneelstuk uit die tijd die in onze moderne tijd wordt nagespeeld. NAGESPEELD!

Met de tijd meegaan, pfffffffff, hou toch op! Moeten we The Passion dan ook aan gaan passen? Dat Jezus een taakstraf krijgt? Of een boete? Of TBS? Nee, natuurlijk niet. Dan klopt het hele verhaal toch niet meer?
Bij toneelstukken worden verhalen, legendes, sprookjes nagespeeld. Leer ermee leven.
Punt.

(voor de kinds heb ik een kleurplaat bijgevoegd. Geheel naar eigen smaak in te kleuren)

 

 

 

Ik vind daar iets van: Kinderen op social media

Mijn jongens hebben beiden een tijd terug een tablet van me gekregen. Daarmee mogen ze van mij mailen (naar mij), foto’s maken, filmpjes maken, filmpjes kijken (vooral voetbalfilmpjes), vlogjes kijken (vooral Dylan Haegens) en spelletjes spelen (geweldloze!). Da’s genoeg moderne poespas voor jochies van 10 en 8 jaar. Ik geloof dat mama er een nóg strakker regime op nahoudt en dat is ook prima.

Wat ik absoluut niet wil is dat ze social media gebruiken. Facebook, Instagram, Snapchat, Twitter, Youtube enzovoorts zijn volwassenen platforms. Waarmee ik bedoel dat deze door volwassenen geïnstalleerd, geaccordeerd, gebruikt en gecontroleerd dienen te worden. En dit om de doodeenvoudige reden dat er gewoon teveel troep (agressie, gescheld, geweld, seks) online te zien is. Kinderen moet je daar tegen beschermen. Punt.

Ik begrijp dan ook niet dat ik 8-10 jarige kinderen op social media tegenkom. Of eigenlijk begrijp ik (een van de) ouders niet. Want ik ga er gemakshalve maar van uit dat zij achter het activeren van social media-apps voor hun kinderen zitten.
De nieuwe privacywet zegt dat de grens voor toelating op social media op 13 jaar ligt. Vader of moeder moet dus de leeftijd van hun 8-10 jarige kind bijstellen om een account op bijvoorbeeld Facebook aan te kunnen maken. En dat alleen om jouw kind op social media te krijgen.

Ik vind daar iets van. En wel dat je niet echt een hele verstandige ouder bent.

Wat ’n boudel

 Mensen die mij best wel dierbaar zijn noemen mij vaak gekscherend een nepsupporter of tv-supporter. Dat slaat natuurlijk helemaal nergens op, ik ben namelijk heul geen supporter. Ik support geen enkele club en het boeit me geen bips als een club verliest. Ik ben misschien even flauw maar ik laat mijn humeur er niet door bederven.

Ik ben wèl een voetbalkijker. En dan het liefst een voetbalkijker in een relax sfeertje voor de buis. Ik vermoed dat mijn dierbaren dat verwarren? De gekkies.

Ah, het woordje buis is gevallen. Danny Buijs was een hele matige voetballer die het op karakter toch verrassend ver geschopt heeft. Als trainer van een amateurclub heeft hij het ook best wel prima gedaan. Maar daar houdt het voor mij dan ook wel op.
De jongen is veel te vroeg begonnen aan het grote mannenwerk, trainer van een profclub, FC Groningen is dat. Uit het prachtige jaar 1971. Goed, hij beschikt over een hele matige selectie maar na 3 maanden mag je toch van een profploeg verwachten dat ze een beetje op elkaar zijn ingespeeld? En als het niet loopt in een wedstrijd, mag je toch minstens van een profclubtrainer verwachten dat er een tactisch B-plan of zelfs een C-plan is? Dat ontbreekt (nog) aan Danny. Hij is nog teveel voetballer en te weinig trainer/coach.

En dat brengt me bij de grote schuldige aan het (tot nu toe) slechte seizoen, technisch directeur Ron Jans. Sinds hij terug is gaat het beroerd met de FC, valt mij op. Ik heb de ins en outs niet hoor, ik ga puur af op wat ik op tv zie. En ik zie een miezerig, dictatoriaal mannetje. Dat vond ik al toen hij nog trainer was (bij winst was het zijn verdienste, bij verlies lag het aan de spelers) en nu hij verantwoordelijk is voor het technisch beleid vind ik dat nog steeds.
Hij knikkerde één van de beste (assistent) trainers eruit (volgens spelers ging het vorig seizoen pas lopen nadat deze trainer zich met de tactiek ging bemoeien), hij is verantwoordelijk voor deze hele matige spelersgroep en hij is verantwoordelijk voor het aanstellen van deze onervaren trainer.
Daarbij zie je dat spelers met frustratie in hun lijf rondlopen met relletjes (Idrissi, Mahi, Veldwijk), een arrestatie (Padt) en rode kaarten (Hrustic, Zeefuik). Natuurlijk zal dit te maken hebben met de slechte resultaten maar ook zeker het (Jans’) beleid zal er mee te maken hebben.

Hans, knikker Jans eruit, stel een ander (Erwin Koeman?) aan als TD en haal als de bliksem Marcel Groninger terug. Want zo kan het niet langer.
En dan kon het wel eens gebeuren dat zelfs ik een supporter wordt.

De bijna perfecte dag

Ken je dat? Dat je een bijna perfecte dag hebt? Ik had zo eentje gisteren.

Ik had heerlijk gerust (ik slaap niet, ik rust) in m’n hotelletje, fris en fruitig stond ik tegen kwart voor 8 bij de jongens op de stoep om de voetbalochtend een slinger te geven. In het fijne najaarszonnetje boekten we een 10-1 overwinning. Mooi, de eerste 3 punten binnen.

Eenmaal weer thuis pakten we de fiets en reden we naar de hei om daar met voormaligje en Teun te rendez-vous’en, de Airborne festiviteiten bij te wonen en natuurlijk John de veteraan de hand te schudden. De man is inmiddels 96, hij komt al 13 jaar bij m’n schoonouders logeren rond de WW2-herdenkingen, en ik vind het toch elke keer weer indrukwekkend om hem te ontmoeten. Wat een prachtkerel is het. Wat de man allemaal heeft doorstaan is eigenlijk niet te bevatten.
https://www.youtube.com/watch?v=W4TuCTmHp_8

Het najaarszonnetje werd plots verdreven door heule donkere wolken en we besloten huiswaarts te gaan. De wandeling naar onze fietsen werd een aardig nattige maar hé, ik had mijn wind –en waterdichte jas aan, wat kon me gebeuren? Nou, de natterij ging er dwars doorheen! DÁT kon me gebeuren! Dat waterdichte kunnen ze met een gerust hart uit de advertentie schrappen dus. Zucht.

In de stromende regen en straffe koude wind fietsten we gevieren naar huis en toen we daar aankwamen waren we drijf, zeik maar ook zeker kletsnat. Zelden ben ik zo nat geweest. Tot op de thong was het één grote vochtige bedoeling.
De jongens vlogen onder de douche, voormaligje kleedde zich in lekker warme fleece en ik was dolletjes blij dat ik vrijdag een stel extra schoenen, een extra broek, een extra set sokken en extra bovenkledij in m’n koffertje had gestopt.

Na een welverdiende kleffe hap, gezamenlijk een filmpje kijken en ‘tot volgende week’ kwakte ik m’n fiets en m’n koffertje weer achterin de voiture. Ik ging nog even dijkletsen bij m’n matties en tegen elven plankgaste ik naar huis.

Het was een bijna perfecte dag. Ja, bijna ja.
Was het dat ene tegendoelpunt? Nee joh, ik heb als coach iets met 10-1.
Was het die (niet voorspelde) regen? Nee joh, we waren even weer een gezinnetje. Dat vind ik leuk. (zouden meer gescheiden lui moeten doen trouwens, even de ego’s aan de kant schuiven).
Was het dat ik wéér een droomvrouw ben misgelopen? Nee joh, mattie zegt wel vaker dat hij een droomvrouw in de zaak krijgt. Maar altijd als ik er niet ben. En trouwens, ik zit alweer in m’n winterstop.

Nee, het was bijna perfect omdat ik na twaalven thuis was en toen gigantisch moest poepen. En dat had ik eigenlijk ’s ochtends moeten doen. Dan had ik de hele dag niet zo moeilijk gelopen.

Hazes’en

Als je van je hobby je werk kunt maken heb je het volgens mij redelijk tot goed voor elkaar. Zei hij zonder komma’s.

Het is nagenoeg bekend dat muziek mijn hobby is. Of eigenlijk muziek verzamelen. Ik heb al een flink aantal kilojoules aan muziek in de iTunes staan en mijn gehobby is dan dat ik daar lijsten van maak, de achtergrondinformatie aanpas (jaartal, album, componist enzo) etc. om zo altijd goeie muziek aan m’n harses te hebben.
Dit doe ik al sinds ik m’n iPod heb en hoef ik dus niet naar de radio te luisteren. Want radio zuigt. Punt. En trouwens, waarom zou ik zo’n ding anders hebben, niewaar?

Mijn laatste klus was het verzamelen van heule ouwe platen. En dan echt van die HEULE ouwe. Waar je de knarre krassen nog op hoort. Prachtig! Is er een oudere dan ‘Swing low, sweet chariot’ uit 1864? Laat me dat dan even weten.

Vòòr deze laatste klus kwam vanzelfsprekend de één na laatste klus en dat is de reden van dees anekdoot (mooi hè, een voorwoord). Het verzamelen van de originelen van bekende covers.
En dan kom je al gauw uit op Andre Hazes. Dré hoorde een lied, ging ervoor zitten, pakte wat bier en knakworsten, nam zijn rijmboekje ter hand en schreef een Nederlandse tekst op de melodie van dat lied. Met een dot van een carrière als resultaat. Ik vind dat mooi en het zette me van de week aan het denken.

Het is nagenoeg bekend dat ik in m’n vrije tijd een entertainer ben. Sterker nog, mijn alter ego is Jack the Entertainer. Organiseer een feestje, kwak er een geluidsinstallatie met een microfoon neer en ik zorg dat de entertaining aanwezig is. En met wat enthousiast publiek erbij heb je zo -hatseflats- een topfeestje!
(Bedenk me trouwens net dat op het laatste feestje waar ik binnen entertainde het publiek voornamelijk buiten zat. Maar dat kon ook met het zwoele weer te maken hebben gehad. Hmm, aandachtspuntje.🤔)

Ik heb besloten om eens te kieken of het mij lukt om wat (wereldberoemde) melodieën te voorzien van een Nederlandse tekst. Niet de letterlijke vertaling hoor! Da’s makkelijk. Nee, een compleet nieuwe tekst. Gewoon voor de lol en wellicht later voor de big moneys misschien leuk voor mijn entertainingoptredens.

Welke nummers zal ik eens Hazes’en? Kom maar door met suggesties.
Ik heb het bier en de knakworsten al klaargezet.

Opscheppen

 Even een waarschuwing vooraf: Dit wordt een opschep-anekdoot. Omdat ik de laatste tijd (te) weinig veren in mijn prachtbips geschoven krijg, doe ik het vandaag zelf maar eens keer. Mensen die niet tegen stuitende arrogantie kunnen, stop HIER met lezen.

Komt tie.

Ik ben de meest succesvolle voetbalcoach ooit ever ter wereld. Zo, daar, ik zei het.

Klinkt nogal pompeus hè? Maar ik zal het even nader verklaren.
In het seizoen 2004/2005 coachte ik een damesteam en als ik het me goed herinner hebben we de laatste 12 wedstrijden van dat seizoen niet verloren. In het seizoen daarna wonnen we zelfs alles, van oefenwedstrijden voor aanvang van de competitie tot 2 toernooien aan het einde van ons kampioensjaar. Logischerwijs stopte ik op dat hoogtepunt en trad ik terug naar de achtergrond. In de winter van 2007 stopte ik helemaal met het voetbalgedoe. Ik was er klaar mee.

Twee jaar geleden maakte Sam de overstap van korfballen naar voetballen en werd ik een voetbalvader. Langs de zijlijn. Prachtig om die kinds te zien ballen. In dat seizoen werd mij gevraagd 1 wedstrijd te coachen omdat ‘de leiding’ er die dag niet zou zijn. Natuurlijk wilde ik dat wel even doen. Het werd een 10-1 overwinning.
Vorig seizoen promoveerde ik mezelf van vader aan de zijlijn tot een soort adviseur van het team en ook nu werd mij gevraagd één wedstrijdje te coachen. Natuurlijk wilde ik dat wel even doen. Het werd een 10-1 overwinning.

Je ziet, ik ben al een jaartje of 13 ongeslagen en daarmee moet ik wel de meest succesvolle voetbalcoach ooit ever ter wereld zijn, dunkt me.

Dit seizoen heb ik me als coach verbonden aan het team van Sam. Ben benieuwd wanneer we de champagne koud kunnen zetten.

En oja, als ik Ronald Koeman was, zou ik mij als de wiedeweerga aan de staf van Oranje toevoegen.
(Sarina, jij mag me ook bellen hoor!)

We opschep’en!

Niet fukken met mij!

Zoals je weet ben ik elk jaar beschikbaar voor het vrouwvolk om in close contact met mij, één van de 684 miljoen meest begeerde vrijgezellen van Nederland, te komen. Zodra de klok zomertijd slaat ben ik te benaderen, te bezichtigen en zelfs bereid tot een vleselijke ontmoeting.
Maar aan alles komt een eind en ik vind het wel weer mooi geweest. Het is bijna half september dus een prima moment om de vlag binnen te halen, de handdoek te werpen en de poorten te sluiten.

Was het weer bal dit seizoen, vraag je? Mwoah, neuh niet echt nee. Ik heb met eentje ‘contact’ gehad en eigenlijk is zij het vermelden niet waard. Maar omdat zij besloot over mij te schrijven en ik in haar epistel een beetje als een onzeker lulletje word neergezet (haha, ik, onzeker?? Hahahahahahaha 😂😂🤣🤣🤣), dees anekdoot.
En, oja, ik ben natuurlijk zo rancuneus als de pest. Je moet met mij niet fukken!😈

Ze schoot bij mij op Twitter in de chat en we raakten al gauw aan de klets. Niet zo heel lang daarna wisselden we telefoonnummers uit en gingen we verder op de whap. En weer niet lang daarna spraken we af om elkaar te ontmoeten. Op zondag in juni, in Utrecht, 3 weken later.
Ons contact was leuk. Ons contact was eigenlijk zoals ik het graag heb, elkaar een beetje op de hoogte houden van (dagelijkse) dingetjes. Toen ze me op zaterdagochtend ook nog een foto stuurde, zo’n foto die je niet naar elke man stuurt zullen we maar zeggen, kreeg ik meer en meer zin om haar te ontmoeten.
Mijn logistieke radar draaide op volle toeren. Moet ik met de auto gaan? Maar ja, parkeren in Utrecht. Met de trein vanuit Groningen? Dan ben ik 2 uur onderweg. De auto en een hotelletje? Ik wist het nog niet, het zou in elk geval een aardige onderneming voor me worden.

Die week erna werd ons contact minder. Op een bericht van mij kreeg ik uren later antwoord en soms zelfs een dag later. Ik dacht er het mijne van. Die week daarna was er helemaal geen contact.
De vrijdag vóór de vleselijke ontmoeting vroeg ik haar of de vleselijke ontmoeting nog door zou gaan. Want ik vond haar nou niet echt enthousiast en geïnteresseerd over komen, schreef ik erbij. Ze vroeg of ik twijfelde en dat ‘bij twijfel je niet over moet steken’. Dat antwoord zei me genoeg, ik zegde de boel af. Ze vond dat vreemd maar had begrip.
Zondagochtend stuurde ik haar een bericht dat ik wellicht wat voorbarig had gehandeld en of ze nog zin had om het tóch door te laten gaan. Tegen de avond kreeg ik antwoord, ze had al een date, ze zat in de bioscoop met haar vriendin.
Prima, scheelde mij weer een hele onderneming.

In haar logje gebruikt ze ten eerste al een dubieuze titel en zet ze me neer als een onzeker mannetje en dat is best een opmerkelijke conclusie voor iemand die in die 3 weken appen nog nooit naar mijn echte naam heeft gevraagd. Me dunkt!🤨

We hebben geen contact meer en daar ben ik eigenlijk wel blij om. Ik heb het namelijk niet zo op die pedante Amsterdams trutjes.

De dag dat ik een man werd

Eerder het jaar kwam ik glansrijk door de keuring. Vandaag was de dag dat ik definitief mijn puberjaren achter me liet.

Met een volle sporttas kleding stapte ik in de trein voor een 3,5 uur durende reis van Groningen naar Eindhoven. Ik had geen idee wat me allemaal te wachten stond, ik volgde braaf de aanwijzingen op de brief die ik ontvangen had.
Tegen het middaguur arriveerde ik op het Eindhovense station. Er stonden meerdere legervrachtwagens op de parkeerplaats klaar, hierin werd ik (en een heleboel andere jongens) achterin naar de Generaal-Majoor de Ruyter van Steveninck kazerne gebracht.

We werden welkom geheten door ‘onze’ kapitein en we kregen even later een kamer toegewezen. Ik leerde dat onze groep vanaf dat moment ‘een batterij’ heette. Deze batterij werd verdeeld in 2 groepen, A en B. Ik zat in de B-groep, op de bovenetage van ‘ons’ gebouw. Ik deelde de kamer met een jongen uit Hoogezand, een jongen uit Leiden en eentje uit Utrecht.
De rest van de dag kregen we de mogelijkheid om elkaar en de kazerne te leren kennen. Het was eigenlijk wel een relaxed sfeertje, het voelde als een vakantiekamp. Wist ik veel dat de volgende dag de hel en de zwaarste week van mijn leven zou beginnen.

Om 8 uur stonden we buiten om naar de foerier te gaan. Hier kregen we een plunjebaal met legerspullen. Deze legerspullen horen in je kast en wel op een georganiseerde manier, doceerde een legergozer ons. Ik had mijn kast al gevuld met mijn eigen kleren dus de legerkleding propte ik ergens onderin. De legergozer was hier niet van gediend, gooide mijn kast om en schreeuwde dat ik het opnieuw moest doen. WTF joh?!  Waar is de vriendelijkheid van gisteren gebleven?

In de middag werden we geacht vol bepakt klaar te staan. De kapitein vertelde dat we op oefening gingen. Op de Oirschotse heide. Ik had geen idee wat het allemaal inhield en wat ons allemaal te wachten stond. Ik wist wel dat na het akkefietje van die ochtend ik er met pest in m’n lijf stond.
Vanaf het moment dat ons tentje stond en het kamp opgetuigd was, was wandelen uit den boze. Alles moest in looppas.
Vanaf het moment dat ons tentje stond en het kamp opgetuigd was, was normaal eten uit den boze. Alles moest je zelf klaarmaken.
Vanaf het moment dat ons tentje stond en het kamp opgetuigd was, was slapen uit den boze. Je kreeg rustmomenten.
Ik had er na twee dagen schijtgenoeg van en ben op de kapitein afgestapt. “Wil je goede soldaten krijgen, moet je ze voldoende laten rusten en goed laten eten.”, opperde ik. Ook de kapitein was een stuk minder vriendelijk dan de dag ervoor. Vanaf dat moment was looppas voor mij uit den boze, ik moest alles tijgeren.
Bloedhitte overdag, frisse nachten, zand, oefeningen, graven, bouwen, van dinsdagmiddag tot vrijdagmiddag werden we beziggehouden. Al zeg ik liever onderdrukt.

Man, wat heb ik afgezien die week!

Vrijdagmiddag mochten we voor het weekend naar huis. Kapotmoe, uitgemergeld en met m’n voeten onder de blaren kwam ik ’s avonds laat thuis.

Maandag 4 september 1989 is de dag dat ik een man werd. Vandaag 29 jaar geleden.

(op de foto zie je me links onderuit liggend)

Project 50

Ken je dat project X nog van een stel jaren geleden? Van dat meiske dat haar 16e verjaardag met wat genodigden wilde vieren? En dat daar HEUL VEUL lui op af kwamen? En dat het volledig uit de klauwen liep? Hahahaha, manmanman, wat een afgang was dat!

Dat kan beter, dat kan gestroomlijnder en dat kan strakker georganiseerd worden, dacht ik. Hoe moeilijk kan het zijn om een feessie te organiseren voor een heule bult mensen?
En nu wil het toeval dat ik vandaag over exact 900 dagen een mijlpaal te vieren heb. Mijn 50ste verjaardag! \😆/ JEUJJJJ!
(klein disclaimertje; ik mot dat natuurlijk nog wel zien te halen. Een ongeluk zit in een klein hoekje immers. Maar om dat uit te sluiten ben ik de komende tijd vooral te vinden in grote, ruime hoeken)

Locatie: De drafbaan in Groningen (de Stones trokken daar ooit 80.000 man. Pfffff, amateurs!)
Entree: 50 Euro (symbolisch bedrag)
Entreebewijs: Bovenstaande uitnodiging (even uitprinten)
Publiek: Geboren tot 1988 (opbokken met die schijtjeugd)
Gratis: Bekertje leidingwater en een bitterbal (overige consumpties à 3 Euro)

Wat kan je verwachten van het feest der feesten? Nou, niet zo gek veel eigenlijk. Kom op zeg, tis mijn feest.
Ja, natuurlijk is er overdag een mogelijkheid om mij te feliciteren/knuffelen/zoenen tijdens de meet and greet en ’s avonds is er een spetterend 6,5 uur durend karaoke-optreden van Jack de Entertainer (da’s mijn artiestennaam) maar verder moet je jezelf maar een beetje vermaken hoor. Kom op zeg, we zijn toch geen kleuters?

Ennieweetjes, ik heb er nu al enorm veel zin in. Kan haast niet wachten. Ik ga maar flux even een repertoire in elkaar flansen.
Noteer maar vast in je agenda; Zaterdag 13 februari 2021.

Jij komt toch ook? 👊🏼

Één op één

SjapSam.png
Het leukste aan 1 op 1 is dat ik ook (eens een keer, zouden sommigen zeggen) de serieuze kant van mijn vaderlijke kwaliteiten kan laten zien. Natuurlijk vind ik lang leve de lol, hatseflats en we nemen d’r nog één belangrijk maar zo nu en dan kan zelfs ik wat ernstiger uit de hoek komen. En wanneer dat het beste bij de jongens binnenkomt is als ik één van hen bij me heb.

Dinsdag nam ik Sam mee na het feestje van Teun (alle feliciteerders bedankt nog! Jullie staan in m’n testament). Even 2 dagen uit de sleur. En hij vond het ook leuk om met mij mee te gaan.
Lachen, gieren en brullen natuurlijk (hij heeft ècht de lolligste slappe lach ever) met zijn sjapvader. Hij ligt in een deuk als ik zit te mopperen op andere weggebruikers, hij slappelacht als ik mijn avonturen van vroeger vertel, hij schatert het uit als ik zijn foto bewerk en hij komt niet meer bij als ik een boodschappenmandje pak en de rest van de stapel dondert om. Mooi vind ik dat.

Maar gisteren op de terugweg raakten we in een serieus gesprek. Ik weet niet meer hoe we erop kwamen maar het ging over kanker. Hij wilde weten hoe het kan dat mensen doodgaan aan kanker en hoe je kanker krijgt. Ik vertelde hem dat kanker bij iedereen in het lichaam zit en dat het door onder andere roken kwaadaardig kan worden. “Jij rookt toch ook?”
Maar dat het óók een kwestie van erfelijkheid is. Komt kanker in je familie voor dan is de kans relatief hoog dat jij het ook krijgt. In mijn familie komt geen kankergeval voor, stelde ik hem gerust.
Ook zei ik dat veel kankergevallen tegenwoordig te genezen zijn en dat misschien over enkele jaren het wel helemaal te genezen is.

Nu ik toch zijn volledige aandacht had, trok ik nog even van leer over drugs. Drugs zijn voor losers en dat hij er NOOIT aan moet beginnen. Terwijl we bij een tankstation een ijsje aten liet ik hem wat filmpjes van junks zien. Van die wappie-lui. Nee, zo wil hij niet worden, zei hij.
Daarna vertelde ik hem nog dat hij ATIJD zijn eigen weg moet volgen en NIET naar ‘vriendjes’ moet luisteren als zij iets (willen gaan) doen wat niet door de beugel kan.

En tenslotte nam ik pesten nog even mee. Ik wil NIET dat hij anderen pest en ik wil dat hij ALTIJD aan mij of zijn moeder verteld als hij gepest wordt. Wellicht is het voor de pester in kwestie beter als die volgorde andersom is, bedenk ik me nu.

Oja, en we kregen het ook nog even over tattoos maar daar hoefde ik weinig woorden aan vuil te maken. Die zijn lelk. Punt.

Toen we Ede binnenreden gingen de raampjes open, het volume ging omhoog en schalde de sjapmuziek als vanouds door de speakers. Hij lag weer in een scheur toen ik luidkeels zat mee te blèren.

Volgende keer mag Teun een paar dagen alleen met mij mee.

Het mag weer!

 Mijn jongste hilariër is vandaag jarig, 8 jaar alweer.
Man, wat gaat de tijd hard. Voor je het weet issie de deur uit.
Flapstaart jongeman!

Ik ben vandaag tussen 07.13 uur en 15.12 uur in de gelegenheid uw felicitaties in ontvangst te nemen.

En eh oja, ontbeert het u aan fatsoen om mij gewoon even met mijn zoon te feliciteren, ben ik helaas genoodzaakt u uit mijn testament te schrappen.
Ik denk, ik zeg het ff.

Lange nacht

Dit ben ik niet, ik draag geen armbandjes.png
Ik had een lange nacht met een vrouwtje. Zo’n nacht waar van slapen weinig terecht komt. Je kent ze wel, zo’n onvermoeibaar vrouwtje. Zo eentje die er maar niet genoeg van krijgt. Die er wel pap van lust.
En, om eerlijk te zijn, ik trek dat niet meer. Ik houd dat niet meer vol. Vroeger kon ik nog wel ’s een nachtje (of 2) doorhalen maar nu ik tegen de 50 loop, red ik dat niet meer. Ik heb gewoon m’n rust nodig. Anders ben ik overdag niet te genieten. En dat is voor niemand prettig, niewaar?

Maar vannacht was het dus weer eens een keer ouderwets raak. Ze ging maar door! Telkens als ik bijna in slaap dommelde voelde ik haar weer. Met haar zachte ‘touch’ op m’n lijf. Manmanman, ze kreeg maar niet genoeg van me. En steeds dacht ik dat zij er toch ook wel een keer genoeg van moest krijgen. Maar nee hoor. Onvermoeibaar, zoals ik al zei.
Tegen vieren ben ik dan toch in slaap gevallen, ik kon niet meer. Ik was op, ik was leeg. Van haar heb ik ook niets meer vernomen. Wie weet pakte ze haar rust ook?

Het eerste wat ik deed toen ik vanmorgen wakker werd was haar een enorme bitchslap verkopen.
“IK ZEI TOCH DAT IK CHAGRIJNIG WORD VAN WEINIG SLAAP!”, schreeuwde ik. “WAAROM LUISTER JE NIET ALS IK WAT ZEG?!”

Kutmug.

PS. De man op de foto ben ik niet. Ik draag niet van die armbandjes. 

Mijn eerste en laatste liefde

Schoolfeest.png

Music was my first love. And it will be my last.

Mooiste beginzinnen uit de recente muziekgeschiedenis. En het klopt ook als een zwerende vinger. Althans bij mij.
Het klopt dat ik muziek eerder lief had dan mijn eerste vleselijke liefde. Vééééééééél eerder zelfs. Ik had m’n eerste vleselijke liefde namelijk ná de basisschool.

Wij hadden vroeger thuis zo’n kast van een stereotoren. Op wieltjes. Gelukkig want het ding woog een godsvermogen. En met een pick up bovenop. En een radio en cassettedeck ineen. Onderin stond de platencollectie. Beatles, Elvis, Creedence, Meatloaf werden grijsgedraaid. En dat was in die tijd best knap omdat die platen allemaal oorspronkelijk zwart waren. En ik moet me sterk vergissen maar volgens mij is daar mijn fascinatie voor muziek en gevoel voor ritme begonnen. Altijd stond bij ons muziek aan. Waren het niet de platen dan was het wel de radio.

Vanaf m’n tienerjaren werd het nog gekker. Liedjes die ik leuk vond, nam ik van de radio op een cassettebandje op. Achterop zo’n TDK SA90 schreef ik dan wat erop de cassette stond en langzaamaan kreeg ik zo een muziekcollectie. Grappig dat ik nu nog steeds bij sommige nummers weet wanneer de DJ de afkondiging in startte.

Later ben ik me meer gaan interesseren in de teksten. Vond ik een lied zo goed, leuk of aardig dan pakte ik m’n schrift en schreef ik de tekst op. Na elke zin van een nummer drukte ik op pauze, soms meerdere malen terugspoelen, en ik schreef het op. Of het goed Engels was of niet dat boeide me niet zo, ik schreef op wat ik hoorde.
Zo kon ik veel liedjes meebrallen waar anderen vaak niet verder kwamen dan alleen het refrein. Wéér later verbeterde mijn Engels zodanig dat ik nummers foutloos mee kon zingen.
Dus, mensen die mij steeds maar weer vragen hoe het toch komt dat ik veel nummers uit m’n hoofd ken, ik heb vroeger geïnvesteerd in m’n muziekkennis. En daarom is karaoke met mij tegenwoordig ook zo’n fantastisch geolied feest.

Maar goed, terug naar het begin vaan dees anekdoot. Het klopt ook dat mijn laatste liefde muziek zal zijn.
Op mijn afscheidscrematie. Ik heb mijn lijstje namelijk al lang en breed klaar.
Tipje: mocht je willen komen, trek goede schoenen aan, het wordt een lange zit.

10 jaar!

Saai.png

Sapperdeflap hieperdepiep hoera en ook flapstaart met mij zeg! Als niemand het doet moet je er zelf maar een feestje van maken, dat zeg ik!
Vandaag is het precies 10 jaar geleden dat ik ben begonnen met bloggen. Nou ja, precies vandaag? Dat weet ik niet meer zeker, het was in elk geval rond vandaag.

Ik weet nog dat m’n leermeester en tevens goede vriend me overhaalde om te gaan bloggen. Want dat was toen helemaal de bom.
En ik weet ook nog dat ik dacht dat de nieuwe revelatie op de Olympische spelen van 2008 mijn stiefdochter had kunnen zijn. Maar later bleek dat Ranomi het nichtje was van mijn vroegere verliefdje.

Wat heeft het 10 jaar bloggen mij allemaal gebracht? Nou, niet zo gek veel eigenlijk.
Een (inmiddels verlopen) miljoenencontract bij Ouders van nu, het hebben van een blogliefje en zo nu en dan een compliment of (glim)lach, daar houdt het eigenlijk wel mee op.
Verder was het voornamelijk op lange piemols/tepels trappen, ruzie, op non speaking terms staan, bezoekersaantallen die minder minder minder werden en een heuleboel vrouwen die mij niet willen mij hebben laten glippen.

Maar lieve lezer, dat mag allemaal de pret niet drukken. Ik maak er vandaag een feestje van. Als die regen nou even fijn optieft, ga ik me even in de tuin helemaal klemzuipen laten gaan.
Proost en op jors op mij.

We 10 jaar ‘en!

De bad meesteres

Meesteres.png

De vaste lezer weet het inmiddels, ik pak zaken altijd grondig aan. En dus ook de voorbije vakantie met mijn jongens.
Waar zat de crux dit jaar? Nou, eigenlijk heel simpel. Ik wist dat het een heule mooie zomer zou worden (ik heb Pelleboerknieën) en ook wist ik dat ons favoriete zwembad het hele jaar gesloten zou zijn wegens een giga verbouwing. Ik moest derhalve op zoek naar een goed alternatief en in mijn geval houdt dat in dat ik in juni op research ging. Op zoek naar een zwembad voor mij en de jongens en die aan mijn zware eisen voldoet.

Ik bezocht in een periode van 152 uur 39 zwembaden in een straal van 173 km. En, nu ik erover nadenk, dat had eigenlijk helemaal niet gehoeven want bij de allereerste en meest dichte bij was ik al verkocht. Er liep namelijk een heule leuke badmeesteres rond. Ik kreeg een rondleiding van een wat oudere meneer en zij kwam me tegemoet. Zelden zo’n woest aantrekkelijke “hallo” gehoord. De rest van het zwembad boeide me verder niet, ik was vanzelfsprekend om.

De dagen met mijn jongens in het zwembad waren leuk, waren gezellig, waren spontaan en waren vol liefde. Tenminste van mijn kant. Man, wat was ze leuk, wat was ze gezellig en wat was ze spontaan. Wat kwam ze vaak opvallend dicht bij mijn zitje staan. En wat keek ze stiekem verlekkerd als ik mijn Magnum woest erotisch naar binnen werkte.
Maar goed, mijn stelling ‘als ik mijn jongens heb, moeten vrouwen opbokken’ heb ik niet voor niets ingesteld dus ook deze keren hield ik me daar aan. Trouwens, zij was aan het werk en daar moet je ook respect voor hebben, vind ik.

Vandaag de (voorlopig – er komen nog meer, houd er maar vast rekening mee!) laatste bloedhete dag en ik had mijn jongens niet! Het leek me een uitstekend idee om even naar het zwembad te gaan, je kan tenslotte nooit een tè bruine torso hebben, niewaar?
Ze was er niet………………. Zucht, had ik weer. Kans verkeken, helaas kopkaas, story of my life.
Maarrrrrrrrrrrrrrrrr lieve lezer, tegen half 1 was de wisseling van de badwacht en 3x raden wie het over ging nemen? Iiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiieeeeehhhhaaaaaa!!!!!!

Voor ze ging omkleden kwam ze even links aan de picknicktafel naast me zitten. Er zat een meter of 30 tussen ons (ik kan er wat naast zitten, ik had m’n bril niet op). Ik keek wat nonchalant voor me uit, ik keek wat nonchalant naar rechts, ik keek wat nonchalant naar de zon en tenslotte keek ik heel nonchalant naar links.
Ze zwaaide. Ik groette nonchalant terug en zei op m’n allerzwoelst “hoi, alles goed?”
“Oh, ik had het niet tegen jou.”, zei ze en ze wees naar een vent achter me. Zo’n tattoo-lul.
………………. Zucht, had ik weer. Kans verkeken, helaas kopkaas, story of my life.

Ik pakte m’n spullen en toen ik thuis was ben ik een uurtje op bed gaan janken. Maar dat hield ik maar 13 seconden vol want het is gewoon veel te heet op de slaapkamer.

Open kaart

Als ik een gesprek heb met een ‘nieuwe’ vrouw en ik vertel dat ik niet zo’n dater ben ( ik heb in die 7 jaar als één van de 269 miljoen meest begeerde vrijgezellen van Nederland maar 1 succesvolle date gehad), komt dat een beetje ongeloofwaardig over. Ik begrijp dat wel.
Over al die andere (mislukte) interacties met vrouwen zeg ik natuurlijk niks. Kom op zeg, ik heb ook m’n trots.
Maar, om eerlijk te zijn, knaagt dat een beetje aan me. Veel relaties zijn aan mijn neus voorbij gegaan door mijn karakter. Daar kom ik eerlijk voor uit. Ik heb nogal een stevig karakter en kronkelige denkwijzen zo af en toe. Mea Vulva.

Dus, lieve lezer, om voor eens en altijd open kaart te spelen heb ik die ‘mislukte relaties’ even op een rijtje gezet.
Oordeel zelf maar of het aan mij of aan de vrouw in kwestie lag.

De Friezin: https://hspot1971.wordpress.com/2014/03/24/chatten/

Sjans op de snelweg: https://hspot1971.wordpress.com/2013/03/18/vluggertje/

Bij het meer: https://hspot1971.wordpress.com/2014/07/24/heb-ik-weer/

Te simpel voor mij: https://hspot1971.wordpress.com/2015/03/11/avondje-romantiek/

Te porno voor mij: https://hspot1971.wordpress.com/2016/02/08/het-meisje-met-de-banaan/

Hier was ik het dichtste bij: https://hspot1971.wordpress.com/2016/06/04/bijna/

De onduidelijke vrouw: https://hspot1971.wordpress.com/2016/10/02/vrouwen-moet-eens-wat-duidelijker-zijn/

Zij hield niet van mijn muziek: https://hspot1971.wordpress.com/2017/05/16/vleselijke-kennismaking/

Zij had haar dag niet: https://hspot1971.wordpress.com/2018/01/16/metoo-vrouwen-hebben-geen-humor/

Duidelijk niet mijn type: https://hspot1971.wordpress.com/2018/03/05/hekel-aan-koud/

Het onderdanige type: https://hspot1971.wordpress.com/2018/03/13/sm-is-niet-echt-mijn-ding/

 

Mooi weekend: Zondag

Als ik toch ergens een gruwelijke hekel aan heb zijn het wel vrachtwagens. Met hun chauffeurs. Dat veroorzaakt maar ongelukken. Dat veroorzaakt maar files. Dat haalt maar met 14 meter per uur sneller andere vrachtwagens in. Dat knalt zomaar naar links op 130 km wegen. Man, hekel aan! En volgens mij doen ze bovenstaande altijd alleen als ik op de weg ben. Irritant volk!
Behalve 1 weekend per jaar. Dan vind ik ze geweldig. Tijdens het Truckstarfestival.

Zondag nam ik de jongens zoals elk jaar en ook traditioneel mee naar Assen. Lekker trucks kiek’n. Oh, dat is niet helemaal waar. Vorig jaar zijn we niet geweest en de jaren daarvoor is Teun maar 2 keer mee geweest. Maar een kniesoor die daar op let en trouwens u snapt het idee, toch?
Klokslag 6 over 10 namen we plaats op de hoofdtribune, de racetrucks waren heen en weer aan het scheuren. Prachtig! Trucks met een hele hoop kabaal, zeker met 120 op de teller en in de bochten lekker driften. Wij vonden dat leuk!

Om half 11 het voorgerecht, hoofdmenu en toetje ineen, de caravanrace. Mensen, dat is echt GE WEL DIG om mee te maken. Trucks met een aftandse caravan erachter en door te slingeren zo snel mogelijk die caravan aan gort krijgen. Aan elkaar gepresenteerd door Willy (hilarische vent – “alles kan kapoet, alles moet kapoet”). En zodra er een caravan helemaal kapoet geslingerd is, de complete tribune juichen alsof we wereldkampioen zijn geworden. Wij vonden dat prachtig! Deze keer hadden we zelfs geluk. Tot 3x toe gingen beide caravans in één race kapoet. De ene in de ene bocht, de andere in de andere. Steengaaf!

Hierna waren 3 stuntmannen aan de beurt. Stuntmannen op crossmotoren die heule rare fratsen uithaalden op een schans. Levensgevaarlijk! Doe toch normaal man!
Maar wat een spektakel om te zien. Wij vonden dat geweldig!

Dat het niet allemaal hosanna en rozengeur is kwam naar voren in het volgende onderdeel; de verkiezing van mooiste truck in diverse categorieën. Gaap. Leuk voor de chauffeurs maar voor publiek (lees wij) geen ruk aan. Het duurde veel te lang en laat ik zeggen dat over smaak te twisten valt. Ik zie namelijk veul liever zo’n dikke Amerikaanse truck dan een Scania 750RG Intercooler Turbo dubbel aangedreven krukassen of weet ik veel hoe ze die dingen noemen.
Wij togen dan ook naar het middenterrein om die dikke Amerikanen op te zoeken.
Dát vinden wij mooie trucks!

Tot slot het sluitstuk van het Truckstarfestival en dat is ook altijd een genot om mee te maken; het uitrijden van al die aanwezige trucks. Hoe harder de toeter, hoe beter wij het vinden. Ik had de jongens op ‘ons geheime plekje’ op een elektriciteitskastje gezet en bij elke truck die voorbij kwam maar met die armpjes de toeterbeweging maken.
Man, wat vind ik het toch fantastisch om te zien dat mijn jongens plezier hebben.

Dan kan ik nu weer een jaar vooruit met een hekel aan vrachtwagens te hebben. Met hun chauffeurs. Dat veroorzaakt maar files. Dat haalt maar met 14 meter per uur sneller andere vrachtwagens in. Dat knalt zomaar naar links op 130 km wegen. Man, hekel aan! En volgens mij doen ze bovenstaande altijd alleen als ik op de weg ben.
Irritant volk!

Mooi weekend: Zaterdag

“Ik wil wel eens binnenin de Arena kijken.”

Woorden van Teun toen hij en Sam in het voorjaar met opa en oma met de trein naar Amsterdam gingen. Ik was ze niet vergeten. Sterker nog, het leek me voor die jochies leuk om eens de Arena te bezoeken. Het Groningen stadion hadden we al van binnen gezien, de Kuip hadden we al van binnen gezien, de Arena kon natuurlijk niet achterblijven.
Maar in de huidige situatie waarin we (ik) nu verkeren (200 km uit elkaar, zaterdag heen – zondag terug) en het feit dat ik met minimaal 23 graden in een stadion wil zitten want brrrrrrrrr, werd een wedstrijd van Ajax bezoeken lastig.
Dus koos ik voor de next best thing; de open dag van Ajax, afgelopen zaterdag.

Klokslag 17 over 10 zaten we in de auto op weg naar het grote (boze?) Amsterdam. Waarom klokslag 17 over 10? Omdat ik een georganiseerde gozer ben. Sam had zijn ‘Nouri’ shirt uitgekozen, Teun zijn ‘10’ van Argentinië. Het mocht vandaag van mij, een voetbalshirt boven een spijkerbroek. Tegen twaalven reden we de parkeergarage van de Arena in, er was plek zat. Goed georganiseerd!

Buiten viel direct de enorme foto van mijn god aan de gevel op en vanzelfsprekend moesten mijn jongens ermee op de foto.
Had ik al gezegd dat ik een georganiseerd persoon ben? Ik had een tour door de Arena gereserveerd, ze wilden IN de Arena immers. Om 13 uur. Dus klokslag 12 voor 13 stonden voor de kassa. En met ‘voor de kassa’ bedoel ik in de rij voor de hoofdingang. En met rij bedoel ik file. En met file bedoel ik mensenmassa. MIJN GOD, WAT EEN VOLK!
Telkens lieten ze een mannetje of 30 door. En bij telkens bedoel ik om de 20 minuten. MIJN GOD, WAT EEN ELLENDE!
Toen we eindelijk tegen kwart voor 2 naar binnen mochten (wat heeft reserveren dan voor zin, lutsers!) werden we al gauw tegengehouden bij de gang naar de kleedkamers. Weer werden kleine groepjes mensen doorgelaten. Ik begon licht te koken, me te irriteren alsook te ergeren.
De kleedkamer van de tegenstander was ons eerste hoogtepunt. Een medewerker vertelde ‘hier de psychologische oorlogsvoering van een wedstrijd begint’. Saaie kleuren, houten stoeltjes, kledinghaakjes iets te hoog en 10 douches. “Zodat er altijd eentje is die moet wachten met douchen Hahahahahaha”.
Ik dacht er het mijne van en het mijne was dat dit in elk stadion zo is en dat een selectie uit meer dan 11 spelers bestaat dus dat er wel meer moesten wachten. Zucht, wat een kneus.

De gang van grootheden betraden we hierna. Jari hangt naast Johan en dat was weer een uitgelezen moment voor een foto met mijn jongens.
Wéér werden we tegengehouden, we liepen namelijk richting de trap naar de heilige grasmat. Nou ja, grasmat? Het stukkie kunstgras voor de ‘bank’, daar mochten we komen, verder niet. De jongens reageerden teleurgesteld want ze wilden dolgraag een keer in de Arena scoren. Helaas kopkaas, dat ging (voorlopig) niet door.
De te volgen route was de hoofdtribune omhoog, langs weet ik veel (zover zijn we niet eens gekomen) en langs de andere kant weer naar beneden.
En daar lieve lezer, ontstond de reden voor deze anekdoot. WIJ ZIJN GEEN KUDDEDIEREN!
Terwijl we een beetje zaten uit te rusten op de hoofdtribune zagen we een enorme massa mensen ongeduldig staan te wachten voor de ingang van de spelerstunnel tot ze verder met de tour konden. De spelerstunnel was namelijk verdeeld in een uit –en een ingang. Bij de uitgang was het betrekkelijk rustig, waarschijnlijk omdat een heleboel mensen werden tegengehouden om het veld te betreden. We keken elkaar eens aan en wij hadden alle drie dezelfde gedachte; Net doen of je gek bent.
En zo liepen wij in alle rust door de uitgang weer naar binnen en vervolgden wij onze tour. We zwaaiden nog wel even vriendelijk naar al die wachtende luitjes. Hahahahaha.

De kleedkamer van Ajax was hierna aan de beurt. Mooie kleedkamer. Punt. Weer een paar fotomomentjes natuurlijk. Sam op Tadic zijn plek, Teun bij Van Leer.
Daarna het Ajax museum en dat viel mij persoonlijk zwaar tegen. Ik had een forse ruimte verwacht maar verder dan fo kwam deze ruimte niet. Jammer, gemiste kans.

Het plein voor de Arena stroomde langzaam vol, een of andere dj draaide kutmuziek, wij gingen op zoek naar gratis Ajax-shit. Nou, behalve 2 stickers was dat niet aanwezig. Jammer, gemiste kans.
Mijn jongens wilden logischerwijs spelers in het echt zien en een blik op het programma toonde dat de presentatie van die hobbymiljonairs nog zeker 5 kwartier op zich liet wachten. Daar hadden we geen zin meer in, fuk hun! Wij zijn geen kuddedieren, we gingen naar huis.

De jongens hebben het geweldig gehad en daar ging het mij allemaal om. Ik beloofde ze dat we nog wel een keer een wedstrijd van Ajax gaan bezoeken.

En ik vraag me nu steeds af; Zouden ze bij Ajax nog een georganiseerd persoon zoeken?

De ekster

Moeke is wat bijgelovig. En dan met name als het op eksters aankomt.
Gisteren tijdens het met de hond lopen kwam ze een ekster tegen en “dat belooft niet veel goeds!”. Ik lach er altijd maar een beetje om want serieus nemen doe ik dat vanzelfsprekend niet. Ze zegt ook regelmatig dat als ze een bepaalde duif hoort het gaat regenen. Nou, dat beest roekoet de hele week al en kijk eens naar buiten, zouk zeggen.

Maar toch was gisteren een dag die heul anders had kunnen aflopen.
De jongens wilden voetballen en de bal lag in de auto. Ik zei dat ze mijn sleutels maar even moesten pakken en “oja, wil je ook even mijn raam dichtdoen?” en ik ging verder met lui zijn en op m’n foon kijken. Ze waren nog maar net het tuinhek uit toen ik besefte dat het raam sluiten elektrisch gaat en dat daarvoor ‘contact’ nodig is. En laat ik nou altijd de auto in z’n 1 hebben staan in de parkeerstand.
Voor ik goed en wel in de gaten had wat er allemaal mis kon gaan, kwamen ze al weer vrolijk de tuin ingelopen. Met bal. En ook hadden ze het raam dicht gekregen maar daar hadden ze “wèl de sleutel in het contact om moeten draaien”.
PFFFFFIIIIEEEEEUUWW

Even later mochten ze mijn oude telefoon slopen. Dat ding was op sterven na dood, de batterij liep als een tiet leeg en diezelfde batterij brandde plekken in mijn scherm.
WEG DERMEE MAN!!!
In een schoenendoos (anders vlogen de kleine onderdeeltjes overal naartoe) begon Sam het ding te demonteren en even later kwam Teun erbij om op wat ruigere manier te helpen. Ik zat erbij en ik keek ernaar op de momenten dat ik niet op mijn foon keek.
Sam kwam bij me staan omdat ik hem iets wilde laten zien, Teun hakte met een schroevendraaier erop los. Plots een aardige steekvlam! Teun sprong achteruit, Moeke begon van binnen te gillen en ik, ik bleef kalm. Altijd kalm blijven in zo’n situatie, mensen!
De batterij had vlam gevat en zette de schoenendoos in de fik. Met een emmer water kreeg ik de brand meester, een spannend moment was ten einde.
PFFFFFIIIIEEEEEUUWW

Nu kunnen we rustig stellen dat gisteren een faaldag was betreffende mijn vaderlijke opvoeding want beide momenten hadden heul anders af kunnen lopen.
Maar vlak die ekster ook niet uit hoor!

Onnodig provoceren

Stier.png

Een stier moet je geen rode lap voorhouden. Dat schijnt een fabeltje te zijn maar om zeker te zijn kan je het beter gewoon niet doen.

Geert Wilders heeft weer eens iets bedacht om het islamitische volk over de pis te krijgen. Een tekenwedstrijd. Een tekenwedstrijd over Allah, Mohamed of weet ik hoe hij heet. Manmanman, wat droevig. Een volwassen vent, een politicus bovendien met een flinke achterban, met kleuterschoolgedrag. Ik ben voor volledige vrijheid van meningsuiting hoor maar asjeblieft zeg, dit is gewoon onnodig provoceren.
Ik houd van de manier van debatteren van Geert en ik vind het knap dat hij zich al jaren staande houdt in het Haagse maar door dit soort idioterie zal hij altijd aan de zijlijn blijven staan te schreeuwen.

Dat neemt natuurlijk niet weg dat aan de andere kant het islamitische volk niet net zo droevig moet doen. Grow een paar balls, zou ik zeggen. Als ze zich nu eens wat minder druk om anderen maken, een heel stuk minder opgefokt raken en niet continu met doodsbedreigingen gaan strooien door een klein dingetje elders in de wereld, dat zou al een heleboel schelen.
Ja, een tekening van een imaginair mannetje is een klein dingetje in de rest van de wereld, ja! Wen daar eens aan.

Wilders organiseert de tekenwedstrijd in de veilige omgeving van het Binnenhof en daarmee zet hij levens van onschuldige burgers op het spel. Want mochten er moslims zijn die wraak willen nemen, zullen ze dit op een plek doen waar Geert Wilders niet is of komt.
Geert, als jij vindt dat Rutte de voorzet voor aanslagen geeft, ben jij degene die de voorzet erin kopt. Denk daar eens aan voor je weer zoiets sneus van plan bent!

Mijn jongens zijn 10,5 en bijna 8 jaar oud en over pakweg 10 jaar begint hun ‘eigen’ leven. Dan zullen ze op eigen benen staan, dan zijn ze volwassen. In wat voor samenleving komen ze dan terecht? Hoe ziet de wereld er dan uit?
Ik maak me daar enorm veel zorgen over.

Vooruitzien is regeren

Branding.png Mijn vader zei het al, mijn sensei zei het al, mijn pelotonleider zei het al, het woordenboek zegt het en eigenlijk zeg ik het zelf ook regelmatig; Vooruitzien is regeren.

Altijd nam ik in het voorjaar de volledige 30 behandelingen tot me om tijdens de zomermaanden ontstellend bruin en vrijwel helemaal psoriasisvrij te zijn. Maar altijd in de wintermaanden kwam mijn ziekte wéér in alle hevigheid opzetten. Dan zat ik er wéér ‘helemaal onder’. Om daarna in het voorjaar wéér met de cyclus te beginnen.
Goed, het was een geregeld leven en ik was er aardig aan gewend maar zoals bij veel dingen in mijn leven BEN IK ER EEN KEERTJE POEPZIEK VAN!

Vorig jaar voorjaar besloot ik mijn behandeling te splitsen. De eerste 15 keren in april/mei en de laatste 15x in oktober/november. Even een keer iets ander proberen, wat had ik te verliezen?
En lieve lezer, ik kan melden dat dit fantastisch heeft uitgewerkt! Mijn ‘plekjes’ zijn momenteel te verwaarlozen en goed met crème onder controle te houden. WHOOOHOOOO!!! Vooruitzien is regeren. Punt.

Behalve die plekken op mijn scheenbenen, die blijven irritant aanwezig. Maar ja, die blijven eigenlijk altijd wel zichtbaar. Ook met de volledige behandeling in het voorjaar. Maar ik zou geen huis-tuin-en-keuken MacGyver zijn als ik ook daar niet een oplossing voor heb.
Zon en zee zijn erg goede heelmeesters tegen psoriasis en laat ons hier in ons kikkerlandje tegenwoordig nou van beiden voldoende hebben! Ik zal dus de komende tijd wat vaker westwaarts moeten gaan en langs de branding vertoeven. Zin an!
Vooruitzien is regeren immers.

Voel jij er iets voor om mij te vergezellen op zo’n (romantische) strandwandeling, schroom dan niet en schrijf je gerust in. Misschien val jij wel in de prijzen?
Wie weet tot gauw!

Voetbal is dood

Lege tribune.png

Voetbal is dood. Jammer maar helaas kopkaas.

Tenminste, voor de gewone man. Ik hoorde een verslaggever tijdens dit WK zeggen dat er nogal wat lege stoeltjes in het stadion waren en ja, dat vind ik niet zo gek. En het wordt nog veel leger! Ik begrijp werkelijk niet waar de FIFA en UEFA mee bezig zijn. Ja, geld verdienen. HEUL VEUL geld verdienen. En dat gaat ten koste van de gewone man, de supporter, de fan.

In 2020 wordt het Europees Kampioenschap gespeeld in 12 (TWAALF!) landen: Azerbeidzjan (Bakoe), Denemarken (Kopenhagen), Duitsland (München), Engeland (Londen), Hongarije (Boedapest), Ierland (Dublin), Italië (Rome), Nederland (Amsterdam), Roemenië (Boekarest), Rusland (Sint-Petersburg), Schotland (Glasgow) en Spanje (Bilbao).
Maar…………..“Bij de groepsindeling wordt naast de sterkte van de landen ook rekening gehouden met de afstand tussen de twee speelsteden. Het is het streven van de UEFA om de vluchtafstand tussen de twee speelsteden te beperken tot 2 uur om de fans geen al te grote afstanden te laten overbruggen.

Nu ben ik geografisch aardig onderlegd en het lijkt mij duidelijk dat geen enkele genoemde stad op pak ‘m beet 200 kilometer (2 uur) van de andere genoemde stad ligt. Niet met de auto in elk geval. Dat zal dus vliegen worden. Stel, mijn cluppie komt door de poulefase en de achtste finaleronde in Amsterdam, dan is de kans aanwezig dat ze de kwartfinale in Bakoe (4219 km verderop) moeten spelen.
En mochten ze die winnen dan moeten ze naar Londen (4662 km) om daar de halve finale en de finale te spelen. Ik vind dat nogal een logistieke onderneming, moet ik zeggen. En laat ik over de kosten maar helemaal niet beginnen!
Gestoord zijn ze, daar bij de UEFA.

Het WK van 2026 wordt georganiseerd in Canada, USA en Mexico. Dat is 36x Europa. Koekoek!!!! En ik altijd maar denken dat voetbal voor het publiek gespeeld werd.

Ik denk dat als mijn jongens in 2034 het WK gaan spelen dat ze alle continenten even aandoen. Ik ga vast sparen, me dunkt.

Katten zijn kut

Tijger.pngIk heb een hekel katten. Zo, there, I said it.
Waar ik tijgers machtig prachtige beesten vind, vind ik hun gaybroertjes stom. Niet altijd zo geweest hoor!
Vroeger nam mijn moeder eens een straatkat mee naar huis. Het beestje zat onder de wondjes, had een luchtbukskogeltje in z’n kop, had een hazenlip en een beschadigd oog. Buddy noemden we ‘m.
In het begin niet maar naarmate hij langer bij ons was, werd het mijn vriendje. Als ik tv keek, kwam hij altijd bij mij (op schoot soms) liggen. LIEFFF!
Ik verhuisde ver weg en Buddy heeft nog een paar jaar bij mijn ouders gewoond en stierf aan ouderdom.Ik zat eens gezellig bij een mattie ’s avonds te bieren toen ineens van achteren vanuit het niets opeens en ook plotseling zijn kat bij mij in m’n nek sprong. Letterlijk. Het beest hing letterlijk enkele tientallen seconden aan mij. Met die scherpe kutnagels!
Ik ben daarna anderhalf uur bezig geweest om het bloeden te stelpen, de lappen vel bij elkaar te zoeken, de repen huid glad te strijken en de boel weer aan elkaar vast te nieten man! KUTBEEST!
Sindsdien vind ik katten sneaky kutbeesten. Ja, dat is het. Ik vind katten sneaky kutbeesten. Met hun stiekeme gesluip.
Prima als ze in de vensterbank/in een hoekje/in de mand/op straat liggen te pitten maar hou ze maar gewoon bij mij uit de buurt.
Want als je het mij vraagt, een goede kat hoort eigenlijk gewoon op je bord.
Punt.

To date or not to date

To Date ListHè verdulleme, het lukt me maar niet om een date te scoren. Net als voorgaande jaren is het ook dit jaar weer een droefenis van heb ik jou daar.Ik vraag me toch af waar al die vrijgezelle, vermogende, eigen huis bezittende, rondtetterige, goed geklede, niet mekkerende, van goed eten houdende, af en toe feestbeestende, een man in huis nodig hebbende en van mijn humor houdende vrouwen aan hun trekken komen………….

Ik ben donderdag potverdikkie al 2500 dagen één van de 259 miljoen meest begeerde vrijgezellen van Nederland man!

Vrouwen………zucht.

Cor

Billy Stewart Jaren geleden werkte ik bij een groot object waar het vooral vroeg in de ochtend reuze gezellig was. Om kwart voor 7 opende ik de panden, startte de boel op, nam een bakkie koffie en tussen 7 en kwart over 7 kwamen de schoonmaaksters binnen.
Zij moesten zich bij mij inschrijven en dat was regelmatig grote pret. Ik met m’n flauwe grappen en eentje die er altijd instonk. “Ben je op de brommer? Want je hebt je helm nog op” als ze een nieuw permanentje had. Dat werk.
Mooie tijd.

Klokslag 5 voor half 8 kwam Cor altijd binnen. Cor werkte bij de technische dienst en was via de sociale werkplaats gedetacheerd. Prachtvent. Klein, grijs mannetje van een jaar of 55.
“CORRRRRR!!” riep ik altijd als hij binnenkwam en, vrolijk als hij was, zwaaide dan altijd en riep “GOEDEMORGEN!”. Later deden de schoonmaaksters ook mee, “CORRRRRR!” – “GOEDEMORGEN” galmde het dan door het gebouw.
Mooie tijd.

 Ik kreeg een idee. Thuis op mijn kantoortje knutselde ik het begin van onderstaand nummer (RRRRRRRRRR) aan elkaar tot een seconde of 20 en zette het op een USB-stickie. De volgende ochtend installeerde ik het fragment op m’n werkcomputer, sloot speakers op de pc aan, gooide het volume vol open en zette de microfoon van de omroepinstallatie bij de speaker.
Ik had de schoonmaaksters niets verteld en op het moment dat Cor binnenkwam en wij “CORRRRRR” riepen drukte ik dat fragment aan. CORRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRR knalde het keihard over het hele terrein. Iedereen schrok zich de tering! Hahahahahahaha.
Het werd een dagelijks vrolijk ritueel.

 Vanochtend hoorde ik het nummer weer eens en moest denken aan die mooie tijd. En ik dacht; Goh, wellicht een leuke anekdoot.

 

Vakantieplannen

eokTAfRPcBykNGZJyl7COQ_r

Over enkele weken heb ik de jongens weer enkele weken want dan breekt de zomervakantie aan. En omdat ik dit jaar voor de 7e keer in successie vriendinloos ben (zelfs ik maak wel eens een foutje – m’n nukkige ego ook…….#zucht) ga ik voor de 7e keer in successie mijn volledige tijd aan mijn jongens spenderen.
Waar ik voorheen nog wel eens moeite had om ze 3 weken bezig en tevreden te houden is het dit jaar anders. Het draait namelijk bij hen tegenwoordig om voetbal, voetbal, voetbal, voetbal, voetbal en nog eens voetbal.

De teams voor komende seizoen zijn nagenoeg bekend. Sam is 4 teams hoger ingedeeld, Teun is een leeftijdsklasse omhoog gegaan. Daar komt bij dat de KNVB nieuwe spelregels heeft verzonnen.
Ik kan dus bij dezen wel stellen dat we, naast relaxen – zwemmen – bioscopen – pretparken – achter de vrouwen aan Euroborg – open dag Ajax – Truckstar, voornamelijk op het trainingsveld van de plaatselijke FC te vinden zijn.
Ik zal ze potverdriedubbeltjes ‘s even flink klaarstomen voor het nieuwe seizoen zeg!
Sin an!

Ik ga maar ’s even m’n Wiel Coerver videobanden van zolder halen.

Ideale ex

Ideale ex

Met verbazing zag ik vanochtend dat er dus mensen (lees vrouwen) zijn die hun telefoon vol hebben staan met mannen die ze van Tinder kennen. Ze hebben het dan zo gecategoriseerd als ‘naam van man’ met ‘Tinder’ erachter.
Gottegottegot, die arme vrouwtjes, dacht ik. Wat zullen zij eenzaam zijn.

Sowieso dat je Tinder gebruikt (als er iets sneu is, is het Tinder wel) maar dat is een ander verhaal. Maar dat je zomaar met wildvreemden telefoonnummers uitwisselt, ik begrijp dat niet. Of zouden ze al die mannen persoonlijk kennen? En dat je dan honderden nummers in je telefoon hebt staan? Ik zou er stapelgek van worden.

Een select groepje mensen heeft mijn nummer. Familie, collega’s, vrienden, vriendinnen. Allemaal mensen die ik (zo goed als) persoonlijk ken. Als ik gebeld word of een Whatsapp krijg, weet ik wie het is, hoe hij/zij eruit ziet, wat zijn/haar verhaal is en hoe serieus ik moet reageren. Noem me maar een controlfreak op dit gebied.

Natuurlijk heb ik ze ook op categorie staan want da’s gewoon handig. En het goeie aan mij en m’n telefoon is dat als ik je zat ben of dat het contact verwaterd of het met de liefde niet werkt of weet ik veel wat de reden ook is, ik je zonder met m’n ogen te knipperen uit mijn foon mik en heb je van mij geen last meer.

Maar ja, ik ben natuurlijk ook de ideale ex vriend-lover-minnaar-collega-kennis (doorhalen wat niet van toepassing is).

Wiebe

Rouw

In mijn vroegere vriendengroep was Wiebe een markante persoonlijkheid. Hij was anders dan wij, dacht anders dan wij en zag er anders uit dan wij. En ondanks dat was hij een middelpunt in onze grote vriendengroep. Elke zondagavond vertelde hij vol enthousiasme wat er die keer weer bij ‘Keek op de week’ van Koot en de Bie was geweest. Wij waren daar niet zo mee bezig maar hij kon helemaal dubbel liggen om die twee en dat programma.

Ik was altijd erg onder de indruk van zijn muzikale kennis en smaak. Hij had de beste apparatuur van ons allemaal, hij had een flinke platencollectie en hij was groot fan van Ferry Maat’s Soulshow. Met grote regelmaat zaten we bij hem thuis te luisteren naar ‘zijn’ muziek. Als we met ons allen naar het zwembad gingen, had hij zijn ghettoblaster mee en werden zijn cassettebandjes gedraaid. Ik durf te stellen dat Wiebe mij warm gemaakt heeft voor muziek. Ik herinner me nog dat hij zelfs een spreekbeurt over Pink Floyd en Dire Straits voor mij heeft gemaakt.

Wereldberoemd binnen de vriendengroep (en ook mijn familie) is hij geworden door het ‘snottebelverhaal’. We zaten eens in een kring in de kroeg een beetje te ouwehoeren. Ik weet het onderwerp niet meer maar ineens zei iemand “de waarheid is hard’. Wiebe zat recht tegenover mij en zei “Ja, m’n lul ook”. Hij moest er zelf om lachen en op dat moment schoot er een snottebel van zeker 20 cm uit zijn neus. Ik keek hem met grote ogen aan en voor ik besefte wat dat nou eigenlijk was snoof hij ‘m keihard weer naar binnen. Zelden zo hard gelachen! Sindsdien heet een snottebel bij ons een Wiebe.

Ik heb Wiebe al een jaar of 25 niet gezien maar ik hoorde dat hij niet lang meer te leven heeft. De kanker is zover uitgezaaid dat hij waarschijnlijk zijn 50e verjaardag in augustus niet meer haalt. Dat is verdomme veel te jong!

Ik zal er rekening mee moeten gaan houden dat ik langzaamaan in die leeftijdscategorie kom waarbij vrienden/kennissen komen te overlijden. Een harde constatering. Maar de waarheid is nou eenmaal hard.

Lul van een vader

7 en 4.png

Zo! Het zit er weer op. De jaarlijkse wandel-avond-ouwehoerenmetdekinds-pratenmetandereouders-vierdaagse. Ik vind dat elk jaar weer leuk om te beleven. En dat is niet om het wandelen. Wandelen an sich is stom. Ik bedoel, ik heb een auto en zelfs een fiets, waarom zou ik tientallen kilometers te voet afleggen? Die onzin heb ik mijn legertijd 4x per week wel gehad.
Nee, ik vind het leuk om met die kinds te ouwehoeren, te klooien en te Bud Spencer’en. Ik ben een beetje anders dan andere vaders en dat is eigenlijk the understatement van het jaar. Ik houd niet van serieuze gesprekken over het werk, over school of over het weer, ik wil dat die kinds een leuke avond hebben en dus ben ik die 5 kilometer voornamelijk met die kinds bezig.
Sjapvader, zo word ik ook wel door ze genoemd.

Woensdag liep ik met de jongste groep mee. Gisteren, de finaledag, met de oudste. Het weer was niet heul erg bevorderlijk voor mijn humeur maar vanaf het moment dat ik het eerste vriendje vol op z’n kin Bud Spencerde was het pret.
Eenmaal op het grote verzamelveld aangekomen ontving Sam zijn 7e medaille, Teun kwam even later met mama en kreeg zijn 4e. Ze hadden deze uitputtingsslag weer gered, tijd voor de presentjes, de snoepzakjes, de chocolademedaille en de foto.

In mijn ooghoek zag ik een jochie huilend voorbij lopen. Ik dronk m’n koffie, ik rookte m’n sigaartje, ik keek naar de enorme hoeveelheid mensen op het veld wachtend op het defilé en plots zag ik dat jochie weer huilend voorbij lopen. Angst in zijn  betraande ogen. Ik keek eens goed rond of ik een zoekende ouder zag. Dat was niet het geval.
Ik stapte op het jochie af en vroeg waarom hij huilde. Zoals ik verwachtte zei hij tussen het snikken door dat hij zijn vader kwijt was. Ik vroeg zijn naam, Jesse snotterde hij.
Ik pakte zijn hand en beloofde samen op zoek te gaan naar zijn vader. Bob, begreep ik. Maar waar we ook keken, geen enkel teken van Bob. Het arme mannetje bleef snikken en ontroostbaar. Ook wist hij niet precies waar het standje van zijn school stond.
Nadat we voor de tweede keer het halve veld waren rondgegaan zagen we 2 juffen van zijn school. Een juf pakte direct haar telefoon, ik liet Jesse bij hen achter en zei hem dat nu alles goed zou komen. Ik Bud Spencerde hem nog even. Een klein glimlachje verscheen op zijn gezicht.

Wij lieten het defilé aan ons voorbij gaan en liepen naar huis, het was mooi geweest.

En Bob? Jij bent geen sjapvader. Jij bent een enorme lul van een vader.

Way of life

No religion

Ik ben tegen elke vorm van religie. Of tegen? Ik vind het de grootste onzin in de wereld, dat is het meer. Ik heb er niks nul nada mee. Dat een ander er wèl iets mee heeft, dikke prima, helemaal zelf weten, dat respecteer ik. Maar respecteer dan ook mijn kant en dring ‘het geloof’ niet op aan mij.

Religieus zijn is een way of life, een vrijwillig iets. Net als er veel mensen zijn die een voetbalclub aanhangen als way of life zien. Of mensen die een bepaalde muziekstroom als een way of life zien. Of mensen die nudisme als een way of life zien. Dit doen ze allemaal vrijwillig, ze kiezen er zelf voor, niemand die ze dwingt deze vorm van way of life aan te hangen. Op een bepaald moment in je (volwassen) leven kies je een richting voor jouw way of life en dat is prima.

Ik ben er dan ook fel op tegen dat kinderen van een basisschool voor het vak Burgerparticipatie (sinds wanneer is dat?) een moskeebezoek afleggen. (Net zo fel ben ik trouwens tegen kerkbezoek / synagogenbezoek / tempelbezoek enz.)
Op een basisschool moeten kinderen leren lezen, schrijven, rekenen, geschiedenis, aardrijkskunde, computerles. En blijkbaar ook burgerparticipatie tegenwoordig. Maar dat kan toch ook via vertellen, uitleggen, foto’s en filmpjes laten zien?
Dat hoeft toch niet met een excursie naar een moskee? Ze gaan toch ook niet op excursie naar een Feyenoord-fandag? Of naar een concert van een death metalband? Of naar een nudistencamping?

Deze way of lifes leg IK mijn kinderen eventueel wel uit, daar hebben ze de mening van een schoolmeester of juf niet voor nodig.

Zo! Ik rust mijn casus.

Achter slot

Slotje

Ik typ af en toe een anekdoot omdat ik schrijven van verhaaltjes, belevenissen en mijn mening leuk, lollig en jolijterig vind. Ik heb daarvoor hier een ‘eigen’ plek op het internet en iedereen kan lezen wat ik plemp. Af en toe krijg ik een ‘like’ van een lezer en af en toe krijg ik een reactie van een lezer. Dit is, volgens mij, het concept van bloggen.

Mijn goede vriend en leermeester M. haalde mij 10 jaar geleden (jeujjj, jubileum!) over om te gaan bloggen. Hij deed het zelf al een tijdje en dacht dat het ook wel iets voor mij zou zijn. Nou, daar had hij gelijk in.
Ik ontwikkelde een eigen stijl. In den beginne hard, zwart/wit en met gestrekt been, tegenwoordig ben ik wat genuanceerder. Maar mijn hoofdmoot is humor. Altijd geweest. Ik probeer zoveel mogelijk zaken zo lollig mogelijk te beschrijven. Of deze humor ook bij de lezer overkomt laat ik gemakshalve even in het midden.

Bloggen is een uitlaadklep voor me gebleken en of ik daar nu lezers mee trek of niet, dat boeit me niet zoveel (hoewel likes en reacties heul welkom zijn hoor!). Ik schrijf wat me bezighoudt van me af en ik voel me daar prima bij. *👊🏼M.*

Ik begrijp dan totaal niet waarom bloggers ‘achter een slotje’ zitten. Dat je hun verhalen pas kan lezen als je toestemming van de schrijver hebt. WTF joh!!! Does normaal man! Het is niet zo dat je staatsgeheimen publiceert toch?
Ik kan maar niet bedenken waarom een blogger dit doet. Zijn het persoonlijke verhalen? Begin een dagboek. Bang voor tegengestelde reacties? Zet de reactiemogelijkheid uit of zet de moderatie aan. Zijn het tóch staatsgeheimen? Openbaren die hap!

Wellicht dat iemand mij deze vreemde manier van bloggen uit kan leggen? Misschien jij D. Jij met je Blogspot, die mij regelmatig leest maar bij wie ik niet kan lezen omdat ik ‘niet uitgenodigd’ ben.
Leg het mij uit want ik snap er de ballen van.

Geld moet rollen.

MvOU.png MAAR WÈL DE JUISTE KANT OP!

Hallo Ministerie van Financiën,

Ik begrijp dat er dagelijks miljoenen (miljarden?) bij jullie binnen vloeien via de belastingdienst. Dat is op zich een goede zaak, zo houden we Nederland één van de rijkere landen in de wereld. Waar ik, als simpele boerenlul, moeite mee heb, is jullie uitgavenpatroon. In mijn ogen geven jullie (enorm veel) publiek (mijn) geld uit aan zaken waar ik totaal niet achter sta.

Ik wil bijvoorbeeld best meebetalen aan onderhoud aan wegen, aan veiligheid op de weg, aan extra asfalt, aan meer politie op de weg.
Waar ik niet aan wil meebetalen is die paar kilometer te hard rijden op rustige momenten-registratie, de overdreven veel camera’s boven en langs de wegen die uitgelezen en gebruikt kunnen worden door verschillende instanties of die toys for boys (snelle Audi’s) waarin de Landelijke Eenheid afdeling verkeer zo nodig in moeten rijden.

Waar ik wèl aan wil meebetalen is politieoptreden tegen illegaal in Nederland verblijvende en hondsbrutale krakers.
Waar ik niet aan wil meebetalen is een politie iftar voor een heleboel mensen.

Waar ik wèl aan wil meebetalen is een onafhankelijk, objectief en rechtgeaard Openbaar Ministerie.
Waar ik niet aan wil meebetalen is een O.M. die met grote willekeur mensen vervolgt / een fopstraf oplegt / vrijspreekt.

Waar ik wèl aan wil meebetalen is een onafhankelijke en objectieve publieke omroep. Waar ik niet aan wil meebetalen is een gigantisch salaris voor presentatoren.

Waar ik wèl aan wil meebetalen is het overeind houden van een particuliere bank / zorgverzekeraar / woningstichting en dergelijke.
Waar ik niet aan wil meebetalen is enorme bonussen van bestuurders.

Waar ik wèl aan wil meebetalen is een sterk en goed georganiseerd leger.
Waar ik niet aan wil meebetalen is een kansloze missie naar een vaag oorlogsgebied.

Waar ik wèl aan wil meebetalen is een sterke en bevolkingsgerichte gemeenteraad. Waar ik niet aan wil meebetalen is een college gestoeld op uitsluiting van gekozen (en gewonnen) partijen en een aantal extra verzonnen wethouderschappen.

Waar ik wèl aan wil meebetalen is subsidies voor de minderbedeelden.
Waar ik niet aan wil meebetalen is subsidiëring van dubieuze clubjes.

Waar ik wèl aan wil meebetalen is de verzorgingsstaat die we altijd zijn geweest.
Waar ik niet aan wil meebetalen is het ‘onderhouden’ van andere landen.

En waar ik niet aan meebetalen wil is het koningshuis. Die lui kunnen zich al jaren zelf aardig bedruipen.

Hopelijk kan u hier iets mee.

Vriendelijke groet,

Mijn onderbuik.

ABC’tje

ABC.png
Ken je die festivalposters waar allerlei optredende artiesten op staan? Sommigen staan er in het mini op, anderen met een gemiddeld groot lettertype en de echte toppers staan er met HOOFDLETTERS op gekalkt. Nou, ZANGER JACK staat met VETGEDRUKTE KOEIENLETTERS op de poster van mijn eerstkomende feessie, die van over een week of 2.
Ja mensen, het is weer zover. Ik ga mag weer m’n zang-entertainkunsten vertonen en dat is toch altijd iets waar heel Nederland mijn omgeving ik naar uitkijk. Een avondje eten, drinken, slap lullen, lachen, pret, jolijt en optredens. Wie wil dat nou niet?
En daarom ook gratis entree! De tent opent om 21.00 uur. Komt allen!

Nu had mijn doomvrouw, goede vriendin en tevens duetster een briljant plan bedacht om het entertainmentgehalte nóg meer te verhogen: Een ABC’tje van muziek.
Een lijst van elke bezoeker met 26 (want alfabet) nummers. Zo krijg je dus een lijst met honderden nummers waaruit gekozen kan worden om te karaoke’en. Scheelt weer nadenken over wat te zingen en het houdt de vaart in de optredens. Ik vind het briljant! Klut dat ik het zelf niet verzonnen heb.

Ze had zelf al een lijstje klaar en ik beloofde haar ook aan mijn lijst te beginnen. En daar beginnen de problemen al. Ik heb namelijk zo’n enorme muziekcollectie dat zelfs Spotify mij af en toe belt of ik dat en dat ‘nummer heb’. Alleen de A geeft me al 38740 opties qua artiesten en titels. Zucht, heb ik weer.
Maar dat is niet alles. Natuurlijk moet ik ook een beetje rekening houden met het publiek. Ik bedoel, ik kan wel als een wous ‘Ace of spades’ gaan lopen leggen te blèren maar daar doe ik niemand een plezier mee, me dunkt. Ja, mezelf.
En dan moet ik ook nog alle teksten uit m’n hoofd leren natuurlijk. Want teksten lezen vanaf een telefoon met liters bier op weinig verlichting vind ik maar ruk.

Nee, zo’n lijst maken wordt niet zomaar een ABC’tje voor me. Maar ja, ik heb nog een week of 2 dus ik heb goede hoop dat het alsnog snor komt.
Zal de klassieker ‘Alleen in Dallas’ van Johnny Lion aanslaan, denkt u?

Verwarde man

Zippo.png

Ik sta bekend als een zeer zelfverzekerde vent, sommigen noemen me zelfs de uitvinder van arrogantie, maar in navolgende anekdoot zal blijken dat die zelfverzekerdheid langzaam afneemt. Dat ik zelfs een beetje een verwarde man begin te worden.

Ik moest (noodgedwongen, lang verhaal) mijn leven in het midden van het land verlaten. En daarbij moest ik ook mijn vriendengroep achterlaten. Of achterlaten? Ik zou ze een stuk minder zien dan gebruikelijk. Een vriendengroep bestaande uit diverse karakters, die in 6 jaar zeer hecht is geworden en, niet geheel onbelangrijk, die mij gedoogt zoals ik ben. Geweldige vrienden dus. In een emotionele speech gaf ik aan dat ik ze ging ‘verlaten’ en dat bewoog ze om mij te verrassen met een afscheidskadootje, een Zippo.
De Zippo heeft een plekje op de plank gekregen want hij deed het niet meer, hij was leeg.

Nu was ik gisteren in de stad en had ik sigaartjes nodig. In de eerste de beste winkel vroeg ik of er een tabakszaak in de buurt was. De verkoopster verwees me naar de tabakszaak 47 meter verderop. Zucht, de beroemdste tabakszaak van Groningen, zit er al 6000 jaar, kwam er vroeger regelmatig en dan ga ik vragen of er een tabakszaak in de buurt is…………….. verward much?

In de zaak stonden 3 jonge meiden klaar om klanten te helpen. Kijk, dat vind ik nou service. Helemaal omdat ik de enige klant was. Ik bestelde m’n doosjes Moods en ineens dacht ik aan de Zippo. Het volgende tafereel is letterlijk.
“Oh, heb je ook Ziggo benzine?”, vroeg ik. Het meidje keek me aan alsof ik Oegandees sprak en begon te glimlachen. In m’n hoofd herhaalde ik vlug wat ik had gezegd en ontdekte ik de fout.
“Flippo benzine, bedoel ik.” Nu begonnen alle drie de meiden te lachen.
“Zippo bedoelt u!”, zei een ander meidje en ze begon hard te lachen. De andere meiden lachten keihard mee. Ik voelde me aardig voor lul, paal en ook Jan Doedel staan. Vrouwen die mij uitlachen! Daar ging mijn zelfverzekerdheid.

Ik redde me eruit door er een lolletje van te maken maar ehm, verward much? Zoiets zou me vroeger echt noooooooiiiit overkomen zijn! Het zal de leeftijd zijn, zullen we maar denken.

En ach, die meiden hebben weer wat leuks te vertellen bij hun vriendengroep. Zo is het ook weer.

Zeg vrouwen, even een vraagje

date.png

Kan dit eigenlijk nog steeds? Dat je bij een etentje met een vrouwpersoon (sommigen noemen dat een date – ik niet, ik date niet) gewoon een scheet kunt laten als er eentje voor de poort komt? En dat de vrouw in kwestie dan niet ontzettend offended is?
Ik krijg namelijk steeds meer het idee dat je moet deugen, dat je niet al te gek moet doen en dat vrouwpersonen nogal gauw op hun tiet getrapt zijn tegenwoordig.

Een paar jaar geleden zat ik met een vrouwpersoon bij een pittoresk pizzeriaatje te eten (sommigen noemen dat een date – ik niet, ik date niet).  En propte ik in no time een lekkere pizza naar binnen (sommigen eten – ik niet, ik bunker). Na de maaltijd en de gebruikelijke natjes erbij was het tijd voor het toetje en die staken wij beiden aan voor de deur van het restaurantje.
Enkele tientallen meters naast het pizzeriaatje was een wat groter restaurant en ook daar stonden wat mensen buiten van hun toetje te genieten. Plots verscheen er een scheet voor mijn poort. Zo eentje waarvan je kramp in je pokkel krijgt als je ‘m te lang binnen houdt. Omdat ik met m’n rug naar de mensen van dat andere restaurant stond (en ik toch wel iets van beschaving in me heb) vroeg ik aan vrouwpersoon of ‘ze’ er nog stonden. Ze keek even om me heen en zei dat ze weg waren.
PÚÚÚÚÚÚÚÚÚÚÚÚÚP ontglipte me tussen de bammetjes. Ik kon me niet heugen dat ik ooit zo’n harde scheet had gelaten, ik was er eigenlijk wel een beetje trots op. Vrouwpersoon begon hardop te lachen. Ik keek haar wat vragend aan maar dat duurde maar even. Snel keek ik om. Die wat mensen achter me hadden er nog wat mensen bij gekregen en allen keken ze mijn richting op. Ik lachte hardop met vrouwpersoon mee maar wist niet of het nu om die enorme scheet, de reactie van die mensen achter me of haar antwoord op mijn vraag was. Ik denk een combinatie van alles.
Man, wat een dijenkletser! Wat een begin van een WILK (woman I like to kennismake) ontmoeting.

Bij een eventuele volgende WILK ontmoeting zal ik eens zien of dit nog steeds van vrouwpersonen ‘mag’. Of dat ik me als een brave Hendrik dien te gedragen (in dat geval wordt het goedkoop parkeren 😉).

Cryptolied 2 – De oplossing

Cryptolied

1 Kinderen zeggen dat het hoog is. Level 42 – Children say
2 Dat dobbelspelletje is helemaal voorbij. The rolling stones – It’s all over now
3 Gooi die radicale muziek naar buiten! Extreme – Get the funk out
4 Erg eenzame agenten. The police – So lonely
5 Die roofvogels overnachten in die staat. Eagles – Hotel California

Cryptolied 1 – De oplossing

CryptoliedHallo hoi, leuk dat je weer kijkt naar het altijd moeilijke maar ozo leerzame “CRYPTOLIED”. Hèt programma voor de dinsdagavond kijkbuisavond.

Je kent het concept inmiddels. Welke beroemde artiest + liedjes in deze cryptische zinnen zoeken we? En zoals altijd verklappen we volgende week de antwoorden.
SUCCES!

1 Dat rijmschema werd verslagen.
2 Dildo op Duracell batterijen.
3 Gekkigheid om je voor te schamen.
4 Goed geklede winnaar staat 2x onderaan.
5 Kan jij ook dat fikkie niet vergeten?
6 Oude computers waren makkelijk.
7 Krant die niet de waarheid vertelde.
8 Problemen met curling.
9 Red de koningin!
10 Voor iets meer geld koop je een sigaret.
1  ABBA – Waterloo
2  Steely Dan – Do it again
3  Madness – Embarassment
4  ZZ top – Sharp dressed man
5  U2 – The unforgettable fire
6  Commodores – Easy
7  Drukwerk – Je loog tegen mij
8  Coldplay – Troubles
9  Queen – Save me
10  Smokie – For a few Dollars more

Loslaten

Loslaten.png

Er zijn twee dingen waarin ik als vader te kort schiet. Tenminste dat vind ik.
Ten eerste heb ik een beetje negatief beeld van de tegenwoordige wereld. Ik lees, hoor en zie iets te vaak over ongelukken, pesten, vechtpartijen, kopschoppen, verwarde mensen enzovoorts. En ten tweede ben ik iets te veel overbezorgd.

We hebben hier in de wijk een Cruyff court, zo’n kunstgras voetbalveldje. In mijn oude buurt lag dit veldje aan de rand en ietwat afgelegen maar sinds ze mijn oude wijk helemaal en totaal vernieuwd hebben, hebben ze dit deel meer bij de wijk betrokken. Sinds mijn jongens (kunnen) voetballen en sinds ze dit veldje ontdekt hebben willen ze het liefst 24/7 daar spelen. Natuurlijk vind ik dat lovenswaardig. Beter dan dat ze de hele dag van die idiote geweldscomputerspelletjes spelen immers. Maar soms wordt het me een beetje te veel. Ik ga namelijk altijd mee. Met de auto. Beetje rammen op de goal maar ook oefeningetjes met ze doen. Leuk!

Ik wilde zondag even in alle rust wakker worden en relaxed aan de dag beginnen.
“Papa, gaan we nog voetballen?” Zucht. Het was 10 over 10. Ik moest nog douchen en aankleden en koffie drinken en ontbijten want mijn plan was om rustig en relaxed aan de dag te beginnen. Ik besloot na veel wikken en wegen dat ze alleen mochten gaan en dat ik even later zou komen. Ik zei er wel bij dat als er andere kinderen waren ze weer terug moesten komen.
Met z’n tweetjes op het fietsje, bal mee, keeperhandschoentjes mee, flesjes water mee en daar gingen ze, die 500 meter naar het veldje. Ik vond het stiekem toch wel een heel avontuur voor jochies van 10 en 7.
Ik schoot onder de douche, kleedde me snel aan en 25 minuten later zat ook ik op de fiets. Allerlei doemscenario’s schoten me onderweg door het hoofd. Wat kon er allemaal in dat half uur dat ik er niet bij was gebeurd zijn?

Nou, helemaal niets want ze waren vrolijk met z’n tweetjes aan het voetballen…………..

Het scheelt toch dat de wijk autoluw is gemaakt, dat het veldje niet veel gebruikt wordt en dat m’n jongens al zelfverantwoordelijkheid hebben. En het slaat nergens op dat ik me onnodig druk maak om dingen die er niet zijn. Gisteren zijn ze 2 uur weggeweest.

Hoogste tijd om ze los te laten. Me dunkt.

Vakantieliefje

Vakantieliefje.png

Ergens in de 90’s vierde ik vakantie op een eiland om en nabij de evenaar. Zo’n eiland waar alles geen drol kost. Het was een hele ervaring voor me want dit was de eerste keer met een vliegtuig op vakantie gaan. En dan gelijk maar naar de andere kant van de wereld natuurlijk want waarom zou je van Schiphol naar bijvoorbeeld Staphorst vliegen, toch?

Op de eerste avond werd ik aan de bar van een restaurant aangesproken door een meid. Een heule mooie meid! Ik zei dat ik uit Holland kwam toen ze vroeg where I come from.  “Oh, Rotterdam!”, zei ze enigszins opgewonden. Ik vond dat een beetje vreemde opmerking want waarom zei ze niet het veel logischer Sexbierum? Wellicht was ze een Feyenoordfan, redeneerde ik. Ik heb het haar verder niet gevraagd.
Ze hapte en dronk wat mee en even later belandden we in de plaatselijke discotheek. Beneden in de kelder was het een stuk rustiger dan boven en voor ik goed en wel op een bankje zat, liet ze er geen gras over groeien. * Dampende vrijscène *

Nou ja, lang verhaal kort. Een paar dagen was het leuk, fijn en dampend maar ik kreeg langzamerhand in de gaten dat ze achter m’n geld aanzat. We zijn met ruzie uit elkaar gegaan en ik heb haar nooit weer gezien.
Tot kortgeleden.
Ik ben blij om te zien dat ze toch nog goed is terecht gekomen. Kijk maar ’s goed.
HF0.png

Schrikbewind

Weet je wat ik lollig vind? Van die schrikfilmpjes. Man, hilarisch!

Niet van die horrorschrikfilmpjes hoor, dat een pipo met een bijl achter je aan komt ofzo. Die zijn stom. Nee, van die filmpjes waarbij ze een toeter onder een bureaustoel hebben gemonteerd en als iemand dan gaat zitten “TOOOOOOEEEET”. Die reactie dan! Whoehahahaha 😂😂😂😂.
Of die ene zoon die de hele tijd zijn moeder laat schrikken. Alleen maar door haar heel stilletjes te besluipen en alleen maar achter haar te gaan staan ofzo. Dat mens kan zo geweldig schrikken! Whoehahahaha 😂😂😂😂.

Weet je wie ook zo prachtig kan schrikken? Moeke! Ze stapte eens bij mij in de auto. Ik had ooit allemaal toeters op een cd’tje gezet. Voor ik startte deed ik de volumeknop even stiekem vol open. 🎶GENERAL LEE HORN🎶Ze vloog bijna tegen het dak. Whoehahahaha 😂😂😂😂. En gisteren leende ze mijn auto. Ik zat in de tuin toen ik ‘m hoorde starten. En direct daarna hoorde ik m’n muziek aan knallen. De motor sloeg weer af. Ze was zich kapot geschrokken. Whoehahahahaha 😂😂😂😂.

Ik heb besloten dat ik weer wat meer lol in mijn leven moet krijgen. En met meer lol bedoel ik meer lachen. Liefst slappe lachen. Ik ga dus even een schrikbewind invoeren. En moeke is mijn slachtoffer.

Man, nu al zin in. Zal schone slips klaarleggen.
En voor mij ook.

Hou op met janken!

Jankerts

Ik word zo moe van dat gejank van voetballers van tegenwoordig. Dat ze teveel wedstrijden moeten spelen en te weinig rust krijgen.
Zucht.
Nu is er weer commentaar op plannen van de FIFA om twee extra toernooien aan de speelkalender vast te plakken. Sommigen (vanzelfsprekend mensen in de voetballerij) noemen het overvolle speelkalender, ik noem het speelkalender. Wat nou overvol?

Laten we eens van een worst case scenario uitgaan. Stel, je bent een topvoetballer en je speelt bij een (Europese) topclub. In een WK-jaar. Dan speel je zo rond de 60 wedstrijden per seizoen. Een wedstrijd van, pak ‘m beet, 100 minuten. Een seizoen mèt WK er achteraan (ruim genomen 1 augustus – 1 juli) duurt om en nabij 330 dagen. Een simpele rekensom; 330 seizoendagen – 60 wedstrijddagen = 270 overige dagen. Hoezo weinig rust?
Ja, maar die voetballers zijn bijna dagelijks op de club om te trainen enzo, is een veel gehoord argument.
Zucht.
Ze verzamelen rond 10 uur, gaan 2 uur trainen, lunchen, rusten, trainen nog een keer 1,5 uur en gaan dan weer naar huis. Al zou je dit werkdagen noemen, dan blijven er nog steeds 70 rustdagen over.
En laat ik over de salarissen maar niet beginnen. Want voor deze luizenbaan 1500 euro per kwart dag betaald krijgen en dan óók nog klagen over te weinig rust is gewoon schandalig.

Leg dit maar eens uit aan Gerrit, Luigi, Juan of Neil. Die 330 dagen per jaar 40 jaar lang om half 6 op hun fietsje naar het werk in de fabriek gaan. Om daar 8 uren achter de lopende band te gaan staan.
Voor 1500 euro per maand. En daarvan een aardig deel kwijt zijn om wekelijks de voetballers van hun favoriete club in het stadion aan te kunnen moedigen. Want hun club aanmoedigen is één van de weinige pleziertjes in hun verder harde leventje.

Can I play with madness

Ik vind het leukste aan vader zijn om mijn jongens een slappe lach te bezorgen. En eigenlijk kan dat maar op twee manieren. De eerste is als ik mij pijn doe en dan met een Oscarwaardige val en dito scheldkanonnade ter Aarde stort. Lachen dat ze dan doen! De sadisten. En de tweede is als ik gek doe. Rare stemmetjes. Rare typetjes. Èn met plaat voor de kop-humor. Je weet wel, van die fratsen uithalen en je totaal niet druk maken om andere mensen.

Vorige week zaten we in de auto. Muziekje aan, raampjes open, het was lekker weer. “Can I play with madness” kwam op het ceedeetje voorbij. Heerlijk nummer. Lekker meeschreeuwen. En dat deed ik dus ook. Voetgangers schrokken zich kapot. Fietsers keken verschrikt opzij. Wij hadden lol.
De rij tegenliggers werd langer en in de verte zag ik een cabrio met babyboomers erin staan. Ik stopte er pal naast, keek de bestuurder aan, de man keek mij vragend aan, ik wachtte op het refrein,  “CAN I PLAY WITH MADNESS” zongschreeuwde ik en ik reed weer door.
Op de achterbank lag Sam strak van het lachen, Teun gierde het uit op de bijrijderstoel.

Ik vind opvoeden zó leuk hè?!

Strandplannen

Noordkust

Het grootste probleem in Nederland is dat ik zo’n pokke-end moet rijden om op het strand te komen. Punt.

Wie heeft ooit besloten dat het strand aan de tokkiekant van Nederland moet komen eigenlijk? Weet je waarom je nooit Groningers op het strand ziet? Omdat die zo’n tering-end moeten rijden om dan eerst nog 3 uur in de file van dat Randstadtokkievolk naar het strand terecht te komen. Terwijl dat volk elke dag van de week naar het strand kan. Maar nee hoor, egoïsten als ze zijn, moeten ze met alle geweld op dagen dat de Groningers naar het strand kunnen. Tssssss.
Nou, ik zeg; Lekker daar houden, dat strand. Ik heb namelijk een briljant plan. Ik ga een crowdfunding starten om Noord-Nederland van een fantastische strandstrook te voorzien. Of Noord-Nederland? Fuk die Friezen, alleen de Groningse kust!

En dan niet zo’n overdreven diep strand hoor, waar je eerst drie kwartier door schelpen, blubber en kwallen moet zwoegen om bij de zee te komen. Nee, gewoon een strandje van een meter of 40, da’s diep zat.
Ik heb uitgerekend dat we met 123 miljoen euro (waar zit dat euroteken eigenlijk?) de complete kust van Groningen kunnen voorzien van een prachtig strand.
Baggerbedrijf Baskolis is bereid voor 50,5 miljoen euro de boel op te spuiten.
Bouwbedrijf Kooij en Toekan hotels hebben de tender gewonnen voor de bouw van 3 hotels á 18 miljoen euro per stuk.
McD. is er erg aan gelegen voor 7 miljoen euro een McDive vlak voor de kust aan te leggen.
En tenslotte wordt 6,5 miljoen euro beschikbaar gesteld voor overige noodzakelijkheden (lees Baywatch-babes e.d.) die bij een prachtig strand horen.

Briljant plan toch?

U kunt meehelpen van Noord-Groningen een bruisende toeristische attractie te maken door even met mij persoonlijk contact op te nemen. Samen komen we er ongetwijfeld uit.

Fukbril

Weet je nog dat ik in 2015 zo dol enthousiast over m’n investering in een bril schreef? Dat ie me een minder harde uitstraling gaf? Dat ie een vrouwenmagneet was? Dat ik door dat ding weliswaar meer een backup man/een opwarmertje/ een afleiding voor vrouwen werd maar dat dat nog altijd 70% meer aandacht was dan de tijd vóór het brilletje? Nou, dat enthousiasme is tot de brilstand gedaald, kan ik melden. WAT BEN IK HEULEMAAL KLAAR MET DAT DING!

In den beginne toen mijn zicht in rap tempo achteruit ging kocht ik bij de Appie gewoon zo’n goedkoop leesbrilletje. Voor een eurootje of 8 weer prima zicht. Werkte perfect. En als ie dan stuk was of niet meer afdoende hielp, nam ik gewoon weer een andere mee als ik boodschappen ging doen. Met bovenstaande resultaat als resultaat. Mooie tijd, een gelukkig man was ik.
Maar die goedkope brilletjes gingen me meer en meer tegenstaan. Voor het lezen had ik zum bleistift een andere (sterkere) bril nodig dan die ik normaal droeg. En als ik dan ook nog een zonnebril droeg, wat ik veel doe, liep ik op gegeven momenten met 3 brillen te klutten. Ik was daar klaar mee. Het werd tijd voor een ‘echte’ bril.

Voor een godsvermogen schafte ik er eentje aan. Mèt varifocale krasvrije diamantgeslepen leesgedeelte meekleurende uit de Oegandese glasmijnen overgevlogen glazen. Een alles in éénertje, noem ik ‘m. Perfect!

Tot ik liggend tv ging kijken………………..Zucht. Zie geen ruk door dat leesgedeelte. En om nou met m’n kin de hele tijd tegen m’n borst gedrukt tv te kijken is ook best vervelend. Laat staan hoe debiel het eruit ziet. Dit loste ik MacGyverig op door zo’n goedkoop brilletje als tv-bril te gebruiken. Niet ideaal maar het werkt.
En de bril zonnebrilt niet in de auto omdat de voorruit het zonlicht tegenhoudt………………Zucht. Als ik iets irritant vind, is het wel in volle zonlicht rijden. Dit los ik MacGyverig op door af en toe m’n kop even buiten het raam te steken. Niet ideaal maar het werkt.
Maar ik zou niet bekend staan als grootste zeikerd ter wereld als ik nu niet weer iets te mekkeren heb. Sinds een week of 2 ben ik strontverkouden. Kilo’s snot, koorts, miserabel, lamlendig, humeurig en een pien in de kop, mensen! En dan klemt die klotebril ook nog eens strak op m’n neus! Zucht.

Je begrijpt dat ik HEULEMAAL KLAAR MET DAT DING BEN.

Ze zouden eens iets met ogen laseren uit moeten vinden, ofzo.

4 mei moet geen discussie zijn

Met een heel beetje regelmaat denk ik aan hetgeen wat ik tijdens mijn bezoek aan Auschwitz in 2015 heb gezien. Aan de ene kant ben ik blij dat we toen die must see-roadtrip ondernomen hebben, aan de andere kant merk ik achteraf dat het toch wel een diepe indruk op me heeft achtergelaten. Het heeft een stukje levensvreugde uit mijn systeem geslagen, dat kan ik wel stellen.
Dat betraande schoolklasmeisje die me tegemoet kwam, die lange gangen met foto’s van wanhopige ‘gevangen’ waar ik voorbij liep, die voorstellingen die ik maakte als ik teksten las, het heeft me heel erg aangegrepen. Blijkt achteraf.

De gruwelijke martelmethoden die uitgelegd en uitgebeeld werden gaven mij het idee dat eenmaal in deze hel men een snelle dood wensten. En, hoewel verschrikkelijk, was dit wellicht de beste optie voor de vele slachtoffers. De kogel of eventueel het gas. Get it over with.
In één van de gebouwen trof ik onderaan een trap een celletje aan. Het celletje, meer een houten kist, was een centimeter of 60 breed en dik anderhalf meter hoog. Een staan-cel. Met bovenin een gat waar het hoofd uitstak. Ik kan me gewoon niet voorstellen dat daar iemand dagen (misschien weken?) tot totale uitputting in heeft moeten staan. En toch is het naar alle waarschijnlijkheid wel gebeurd. Afschuwelijk.

Elk jaar op 4 mei om 20.00 uur zijn we even 2 minuten stil om o.a. deze mensen, die onder deze mensonterende en afgrijselijke omstandigheden, gestorven zijn te herdenken.

Daar moet helemaal geen discussie over zijn.

Johan Cruijff Arena

JC Arena witDit is ‘m dan, mensen. De nieuwe naam en het nieuwe logo van de Amsterdam Arena. EINDELIJK zou ik bijna zeggen.

……………………….(ingelaste stilte)

JE MOET JE TOCH KAPOT SCHAMEN ALS JE MET ZOIETS AAN KOMT ZETTEN MAN!!
Ja sorry, moet dit even kwijt.
Dan ben je een professioneel ontwerpbureau (tenminste daar ga ik vanuit, kan het niet vinden), je krijgt een heel kanaal geld (tenminste daar ga ik vanuit, kan het niet vinden) en dan kom je met dit gedrocht op de proppen.
Wat heeft dit, behalve zijn naam dan, met de allerbeste voetballer aller tijden ever ooit te maken? Waar zien we kenmerken van hem? Was het zum bleistift nu teveel moeite om nummer 14 er even in te verwerken?

Zucht, ik moet ook alles zelf doen. Met m’n powerpointje………………..

JCA Anus.png

Asjeblieft mensen, graag gedaan.
Doe me maar een sloot geld.

Motorrijders zijn lullen

Het mag duidelijk zijn dat ik een hekel heb aan sommige medeweggebruikers. Oudjes, jonkies, vrouwen, mensen met 2 handen aan het stuur, mensen met fietsen achterop, allen kunnen ze niet verkeren zoals je in het huidige verkeer moet verkeren. Punt.
Maar er zijn 2 groepen medeweggebruikers waar ik (soms vaak meestal 9 van de 10 keer) bloeddorstige bitchslapneigingen van krijg. Vrachtwagenchauffeurs (kap met dat inhalen op 130 km wegen!) en motorrijders. Ja, motorrijders. Wat een lullen zijn dat! Stelletje leernichten.
Niet allemaal trouwens hoor. Van die toertochtmotorrijders op die grote motoren heb ik geen last. Die houden zich netjes aan de regels en rijden relaxed over de wegen. Oh, en ook die motorbendegasten vind ik cool. Sterker nog, ik denk dat die lui een heleboel problemen in zum bleistift probleemwijken voor de politie op kunnen lossen. Maar ja, dat zal wel weer iets met wetten en regeltjes te maken hebben.

Nee, waar ik een bloedhekel aan heb zijn die kneuzen op die wannabe racemotoren. Met die felle kleuren en met van die strakke racepakkies aan. Mèn, wat een lullen zijn dat! Ten eerste zijn dat die lui die bij de eerste mooie dag van het jaar de motor uit het vet halen en ‘m dan een kwartier gaan staan te starten. En om de 10 seconden even het gas opendraaien. HOU DAAR MEE OP!
Ten tweede rijden ze als malloten en denken ze dat elke snelweg een TT-circuit is. Van alle kanten en op alle snelheden schieten ze je voorbij. HOU DAAR MEE OP!
En tenslotte iets wat me gisteren overkwam.
Tegen vieren bracht ik de jongens terug naar huis. Het was prachtig weer, het was warm, het was relaxed. Bij Assen werd het druk. We kwamen in een file terecht. Een of andere motorhappening op het circuit was afgelopen, 60 miljoen motoren en ook wat auto’s kwamen de weg op. Langzaam rijden tot stilstaand verkeer. Nu vinden de jongens het wel cool om te zien, al die motoren die tussen de rijen auto’s door glippen. Ik deed het raam open, hing m’n elleboog eruit, ging in de zenmodus en maakte me niet al te druk. Dat is immers nooit goed in een file. En trouwens, ik had ‘the best of The Dutch boys’ op staan. Wat kon me gebeuren?

Nou, eigenlijk niets. Totdat zo’n motorlul op zo’n racemotortje bedacht dat het wellicht leuk zou zijn op precies bij mijn open raam eventjes de gashendel open te draaien. VRRROOOEEEMMMMMM. Ik schrok me de tering, Teun schrok zich de tering, Sam schrok zich de tering en, misschien nog wel erger, ik schrok me de tering. KLOOTZAK!! In de verte zag ik hem de afslag Hoogeveen pakken.
In een ruk draaide ik de vluchtstrook op. Plankgas nam ik diezelfde afslag. Onderaan rechtsaf. De rotonde driekwart rond. Ik naderde hem, hij kreeg mij in de gaten. Met een dot gas sprintte hij er vandoor. Ik gaf niet op, schakelde terug en trapte het gaspedaal weer in. Linksaf, rechtsaf, rotonde, weer linksaf, een drempel, rechtsaf, een rotonde, een kruispunt. Het verkeerslicht stond op rood. Hij stond stil. Volgens mij stond mijn auto nog niet eens stil toen ik eruit sprong. Ik rende op hem af, helemaal klaar om hem van z’n motortje af te trekken en hem helemaal uit z’n leren pakkie te beuken. Ik greep hem bij zijn schouders, het verkeerslicht sprong op groen, hij gaf gas…………..

“Papa! Papa! PAPA!”
Ik schrok wakker uit m’n dagdroom.
“Je mag weer doorrijden hoor, zei Teun”.    

Ik liet de koppeling opkomen en gaf een dot gas. VRRROOOEEEMMMMMM.
Op naar huis.

Zanger Jack

U kent het wel. U bent op een feessie en het is gezellig. Reuze gezellig. Tenminste, de eerste 2 uren. Gezellig bijkletsen met familie en/of vrienden, hardop lachen om de gebruikelijke poep –en piesgrappen van die ene hilarische vent en de hapjes vinden gretig aftrek.

Maar dan komt altijd het moment dat de kletsonderwerpen op zijn, dat die ene hilarische vent door z’n grappen heen is, dat anderen proberen datzelfde grapniveau te halen (en daar duidelijk niet in slagen), dat de hapjes staan weg te rotten op tafel, dat de plaspauzes frequenter worden en dat de eerste gasten alweer aanstalten maken om te vertrekken. Beter gezegd, dat het feessie inkakt.
Wat is het dan prettig om te weten dat er iemand in te huren is die het feessie nieuw leven in kan blazen; Zanger Jack.

Zanger Jack, entertainer die zijn hand niet omdraait voor een Benny Neyman meedijner, een Bee Gees discoknijter, een Meatloaf klassieker, een Nirvana schreeuwer, een Peter Beense opzweper, een Don Williams countrysong, een Sugar Hill Gang lange ademer, een Elvis tranentrekker, een Bruno Mars dancehit, een Bill Medley helft van een duet, een Rex Gildo knallerschlager, een Celine Dion kotsnummer en zelfs niet voor een Kinderen voor kinderen meezinger.
Sterker nog, u vraagt en Zanger Jack doet ‘m. Gegarandeerd dat uw feessie weer uitkakt!

Voor het schappelijke prijsje van 23,186 euro per 30 minuten cash (of wat bier en een knuffel) is Zanger Jack in te huren om uw feessie op te leuken.
Zanger Jack.png

 

Seks op de snelweg

En wederom blijk ik maar eens wederom gelijk te hebben. Wederom. Maar ja, wat anders is nieuw? Ik had gisteren een dutloze dag want ik had een lange dag. Lang verhaal, boeiuh. Maar rond middernacht reed ik de krappe 200 kilometer terug naar huis. Goed weer, goed zicht en 3 man en een paardentrailer op de weg. Ik tikte dus met gemak Mach4 aan en ik was onderweg mijn persoonlijke record te verbreken. Tot ik even na Hoogeveen een fluorescerende auto voor me in de gaten kreeg. Het bleek een politieVolvo te zijn. Mijn alarmballen werken dus nog perfect.

Ik schakelde terug, haalde m’n voet van het gaspedaal en ging 300 meter achter ‘m rijden. Precies 130 km/u. Zucht, daar ging m’n recordpoging.
Ze gingen er gelukkig af bij het Assense politiebureau, ik kon weer door. Wellicht dat ik toch nog een tweede uitstekende tijd neer kon zetten? Helaas, het mocht niet zo zijn.
Ter hoogte van parkeerplaats ‘Glimmermade’ werd ik opgevangen door een tweede politieVolvo. Blijkbaar communiceren ze toch! Tot mijn afslag bleef ik netjes achter ze rijden terwijl ik mijn zangkunsten hardop perfectioneerde. Ik had immers niet veel beters te doen.

En zo, beste lezer, is mijn gelijk maar weer eens aangetoond. Polities in opvallende auto’s komen de veiligheid op de weg alleen maar ten goede. Weinigen hebben immers het lef zo’n voertuig voorbij te klappen.
Ik rust mijn casus.

Oh nee, toch niet. Misschien dat die vele premiejagers in die ONOPVALLENDE voertuigen op snelwegen ingezet kunnen worden bij de ontruiming van krakers van privé-eigendommen ofzo? Tis maar een ideetje hoor.

(oja, nog even over de titel van dees anekdoot. Het is een beetje als mijn liefdesleven. Ziet er hoopvol uit maar blijkt telkens weer een teleurstelling te zijn 😉 )

Keepers moeten niet voetballen

Het valt me de laatste tijd erg op en ook afgelopen weekend was het weer raak. Keepers die de fout in gaan bij het ‘voetbalgedeelte’ van hun vak. Manmanman, wat een droefheid. Sowieso vind ik het niveau van de keepers in Nederland heel matig. De beste keeper van Nederland zit bij Ajax op de bank (Benjamin van Leer, is nu geblesseerd trouwens), bij veel clubs zijn het buitenlanders die het doel verdedigen en het gros van de keepers zijn reactiekeepers of doellijnkeepers.

Keepers moeten niet voetballen. Keepers moeten ballen tegenhouden. Keepers moeten reddingen maken. Keepers moeten ballen uit de kruising tikken. Keepers moeten spitsen onderscheppen. Keepers moeten heersen in de 16. En maken ze daarmee eens een foutje of blundertje, tja, risico van het vak. Maar ze moeten niet voetballen!

Je werd keeper omdat je niet goed (genoeg) kon voetballen. (In mijn geval was een streep vanaf 16 meter in de kruising de aanleiding. Wereldgoal hoor, daar niet van. Maar in eigen goal, dat was wat minder).
Keepers trainen het hardst van de hele selectie en dat doen ze vooral op trainingsstof voor keepers. Aan het voetbalgedeelte wordt (te) weinig aandacht besteedt. Ja, ze krijgen af en toe een bal en moeten die dan zo ver mogelijk en geplaatst wegschieten. Maar dat maakt je nog geen voetballer zoals een veldspeler.
Ook ontbreekt de wedstrijddruk op een training. En tja, dan krijg je van die blunders zoals afgelopen weekend Bizot en Jones hadden. Sterker nog, ik kan zo gauw geen keeper in de Eredivisie bedenken die de afgelopen 2 seizoenen niet een (zelfde) blunder heeft begaan.
Laat keepers gewoon met de voetbaltraining meedoen, keepen kunnen ze wel. Geef ze een vrije rol bij een partijvorm of maak een extra aanvalspunt van hem. Zo leren ze het voetballen (zien) zoals de veldspelers doen.

Maar zijn de keepers schuldig aan al die terugspeelbalblunders? Nee, natuurlijk niet. Vaak niet (ik laat nu even mijn keepershart spreken). De echte schuldigen zijn die onzekere voetballers die niet open durven te draaien en voorwaarts te spelen en dus maar veiligjes terugspelen op de keeper.

Dus geachte trainers, pak die onzekere voetballers ’s aan en doe iets met dit gratis advies.

Graag gedaan.

Vanavond Facebook deactiveren!

Nou poeh hoor. Eindelijk is het dan zover, Facebook is in opspraak. Het schijnt dat heul veul mensen er ineens achter gekomen zijn dat ze bij Facebook wel heul erg veul van je weten. En dat ze bij Facebook deze privé-informatie verkopen aan derden. Door een lek in de beveiliging lag er ineens privé-informatie van miljoenen gebruikers op straat.

Het balletje is hier afgelopen zondag gaan rollen toen ze bij Zondag met Lubach een Facebook-item hadden en Arjen opriep om ‘allemaal op woensdag 20.00 uur je Facebookaccount op te heffen’. Heel het Facebook gebruikende vrouwvolk (Facebook is een vrouwending. Punt) in paniek!

Zucht. Ik vraag me werkelijk af in welke naïeve bubbel deze heul veul mensen leven. Ja, maar ik heb niets te verbergen, hoor ik je zeggen. Onzin. Sommige privé dingen gaat niemand iets aan. Punt.

Al sinds de intrede van digitale technologie worden ‘we’ afgeluisterd, bekeken, beoordeeld, gestuurd en afgerekend. Bedrijven als Facebook, Google, Ali Express, Amazon enzovoorts maken hier handig gebruik van door advertenties aan te bieden aan de hand van jouw surfgedrag. Enger wordt het als deze bedrijven privé-informatie verkopen aan instellingen die niets te verkopen hebben maar die dit puur voor de informatie (lees controle) willen hebben. Overheid, belastingdienst, uitkeringsinstanties, inlichtingendiensten en wie weet wie nog meer?

Maar het allerengst is toch wel dat de overheid, de belastingdienst, de uitkeringsinstanties, de inlichtingendiensten en wie weet wie nog meer niet eens meer afhankelijk zijn voor wat Facebook, Google, Ali Express, Amazon enzovoorts ze verkopen. Tegenwoordig zit in alles wel een chip. Je telefoon, je televisie, je auto, je laptop, je tablet, je kookwekker, je babyfoon, je koelkast, je thermostaat, je bankpas en ga zo maar door. En die chip kan op afstand uitgelezen worden. Daar hoeft het apparaat niet eens voor ingeschakeld te zijn. Face it.

We leven in een heel gevaarlijke tijd. Een tijd waarin jouw privé-informatie niet langer jouw privé is. De tijd dat je ongezien kon gaan en staan waar je wilt, waar je ongestoord kan doen wat je wilt, met wie je samen bent ligt achter ons. Alles wordt geregistreerd. We kunnen alleen nog hopen dat verstandig wordt omgegaan met ‘onze’ informatie.

Succes met opzeggen van je Facebookaccount vanavond. Vergeet dan ook niet Whatsapp, Instagram, Snapchat en weet ik welke apps er allemaal zijn te deactiveren.

Deze anekdoot verschijnt gewoon op mijn Facebook. Fuk it, living on the edge.

FarManus

Binnenkort word ik miljardair. Noteer maar vast; ‘Manus wordt binnenkort miljardair’. En dat gaan jullie, ‘de mensen’, allemaal betalen. Noteer dat ook maar vast. Ik heb namelijk iets tamelijk briljants bedacht.

Ik zal het hier zoveel mogelijk in begrijpend Jip en Jannekketaal uitleggen. Zodat jij, de gemiddelde lezer, ook begrijpt waarom jij, de gemiddelde lezer, mijn miljardairheid gaat financieren.

Waar gaat het meeste geld in om, vraag je je af? Juist, de oliebusiness, de wapenbusiness en de farmaceutische business. Nou, en in dat laatste segment ga ik dus mijn fortuin vergaren. Gewoon omdat ze moeten kappen met die eerste twee.
Pijn wordt meestens onderdrukt door medicijnen. Je hebt pijn, je neemt een pilletje en wollah, de pijn is weg. Simpel.
Wat veel mensen niet weten is dat pijn in de hersenen gecreëerd wordt.

Zum bleistift; Je stoot je knie tegen, laten we zeggen, een deurpost terwijl je al fietsend een snelheid van ongeveer 25 km/u hebt. Op het moment van impact gaat er een pijnprikkel in een fractie van een fractie van een milliseconde naar de hersenen. De hersenen denken in een fractie van een fractie van een milliseconde “goh, die lul is tegen een deurpost aan geknald en dat is pijnlijk” en stuurt in een fractie van een fractie van een milliseconde een pijnboodschapper naar de betreffende knie.
Met een para’tje of ibu’tje is deze pijn te onderdrukken. Maar veel mensen weten niet dat het dit para’tje of ibu’tje geen fuk uitmaakt waar de pijn in het lichaam zit, het para’tje of ibu’tje schakelt gewoon de pijnboodschapper uit. Juist, de pijnboodschapper die vanuit de hersenen teruggestuurd naar de pijnplek wordt.

En nu heb ik bedacht dat we dit proces exact hetzelfde gaan ontwikkelen bij jeuk. Want ook jeuk ontstaat in de hersenen, mensen!

Mèn, wat zou dit een doorbraak tegen mijn psoriasis zijn!

Ik ben vast een geldpakhuis in de tuin aan het bouwen!

Gendergezeik

naamloos

We slaan een beetje door, me dunkt. Bovenstaand is een foto uit de nieuwe (?) reclame van kledingsuper Zeeman. Een jochie met een zwaard, een blauw ‘COOL’ shirt en EEN ROZE ROKJE EN ROZE ENGELENVLEUGELTJES.

Nu is verkleden natuurlijk hartstikke leuk voor de jeugdsters, die van mij deden (doen) het ook regelmatig, maar dat is spielerij. Dit niet. Dit is geen spielerij.
Hier is over nagedacht, hier zijn vergaderingen over geweest, hier is een script voor geschreven, hier zijn audities voor gedaan, dit is in een studio gemaakt en dit is bewust zo opgenomen. En waarom? Puur en alleen om dat gendergezeik van tegenwoordig. Donder toch op! Jongens zijn jongens en meisjes zijn meisjes. Punt.

Jongens willen niet als ze 4, 5 of 6 jaar oud zijn ineens een meisje worden. En voor meisjes geldt het tegenovergestelde. Ze hebben nog helemaal geen idee wat het verschil is. Hou toch op!
Natuurlijk kunnen jongens met poppen spelen en kunnen meisjes met auto’s spelen maar laat ze het leven gewoon even lekker helemaal zelf ontdekken. Zodra je dit gaat promoten of sturen, ben je een waardeloze opvoed(st)er. Zo simpel is het. Zo denk ik erover.
En denk eerst eens na over de toekomst van zo’n kind. (dat geldt trouwens ook voor mensen die hun kind Bloesem, Vlinder of Tuinhek noemen).

Heb je de volwassen leeftijd en denk je dat je gelukkiger wordt met tieten en een vagijn, prima. Helemaal zelf weten. Vooral doen. Maar ga dan wel gewoon naar de wc waar op de deur het juiste poppetje staat en val anderen niet lastig met je gedram.

En voor de Zeemans, Bart Smits, Hemas en al die andere knievallers van deze wereld; Ik weet niet of massale hoon over je heen krijgen de juiste marketingstrategie is. Doe gewoon normaal.

Oranje faalgeneratie

Zo! Een nieuwe start van mijn favoriete club. We zijn 2 wedstrijden onderweg en het lijkt me duidelijk dat we vanaf nu weer omhoog kunnen kijken en klimmen.

Na het (bijna) sublieme WK van 2014 heb ik af moeten zien, mensen. Niet normaal. Het ene dieptepunt was nog niet bereikt of er ging wel een andere dieptepunter overheen. En dat was zwaar voor een fan als ondergetekende, kan ik je melden. Een ondergetekende die 1988 heeft gevierd. Die 1992 zag. Die 1994 genoot. Die 1998 beleefde. Die 2000 onderging. Die 2004 voelde. Die 2006 accepteerde. Die 2008 ongeloofde. En die 2010 tot bijna het laatste moment met een redelijk gezwollen lid keek.

De ellende begon met Guus ‘ik verkocht mijn land voor Russische roebels (ik ben nog steeds pissed over 2008 toen hij het Russische elftal zo opgefokt had tegen een Oranje dat net voor de wedstrijd verschrikkelijk nieuws had ontvangen)‘ Hiddink. Hij nam het over van Louis en daaruit bleek maar weer eens hoe kortzichtig ze daaro bij de KNVB waren. Hij kneep ertussen uit en liet het vervolg over aan Danny Blind. Danny Blind die coached als zijn achternaam. De tweede kapitale fout in korte tijd van de KNVB-boys.
Maar goed, niet elke coach kan een Johan, Louis of een Manus zijn natuurlijk. Je hebt ook te maken met een generatie voetballers. En daar kan ik ronduit duidelijk over zijn;
dit was DÈ faalgeneratie in de geschiedenis van Oranje. Punt.

Nog nooit in mijn Oranjeleven heb ik zo’n verschrikkelijk stel voetballers bij elkaar gezien. Ik stel dan ook voor dat Ronald Koeman per direct afscheid neemt van Blind, de Vrij, Depay, Dost, Hoedt, Janssen, Klaassen, Lens, Martins Indi, Promes, Rekik, Strootman, Veltman en Wijnaldum. Ze hebben hun kans gehad maar zijn hopeloos gefaald. Stuk voor stuk. En ze hebben het Nederlandse volk (lees ondergetekende) met een aardig traumaatje opgezadeld. Strik erom en toedeledokie ermee. Of wacht, laat die strik maar zitten.

We kijken weer naar boven en gaan dat doen met jonge klasbakken. Zoals onder andere Calvin Stengs, Donny Van de Beek, Frenkie de Jong, Guus Til, Justin Kluivert, Matthijs de Ligt, Nathan Aké, Steven Berghuis, Teun Koopmeiners en Virgil van Dijk. Gun Ronald de volle 4 jaren en ik voorspel een mooi EK 2020 en een nog beter WK 2022.
Dan zullen mijn jongens zien dat ik niet lieg over hoe sterk ons Oranje kan zijn. En hoe mooi het is om een eindronde voor de tv mee te maken. Want ze zijn tot nu nog allerminst overtuigd.

Zomerhit 2018

Zo! Zomertijd. En hoe kan ik dat beter openen dan met mijn zomerhit van 2018?

Joe Walsh is de gitarist van Eagles (niet THE Eagles hè! Gewoon Eagles) en één van de beste gitaristen in de wereld. Met Eagles vergaarde hij fortuinen en met een deel van die fortuinen deed/doet hij lekker waar hij zelf zin in had/heeft.
En één van die dingen ‘doen waar hij zelf zin in had’ was onderstaand nummer opnemen. Volgens mij met een stel maftoeters in de studio. Man, wat zullen die lui een lol hebben gehad!

En dit is dus mijn zomerhit van dit jaar want het is een heul prettig nummer en eigenlijk denk ik er precies zo over als hij.
Ach, luister zelf maar.

(kleine waarschuwing voor ‘snel op tepels getrapte vrouwen’: Het is niet het meest vrouwvriendelijke lied ever. Zeg niet dat ik je niet gewaarschuwd heb.)

Spelletjes

De algemeenheid van de mensen zien mij als een knorrige, chagrijnige, boze en zeikende middelbare leeftijdman maar als je mij ietsjes intiemer kent dan weet je dat ik eigenlijk diep van binnen een reuze leuke jolijtgast ben. Ik hou van gezelligheid. Ik hou van lachen. Ik hou van dom lullen. En ik hou van spelletjes!

Spelletjes spelen vind ik leuk. En dan hoef ik niet eens te winnen, dat vind ik niet meer nodig. Ik heb immers in het verleden al vaak genoeg bewezen dat ik in veel gevallen onverslaanbaar ben. Al moet ik er wel bij schrijven dat het dan vooral kennisspelletjes waren, bij behendigheidsspelletjes (gelukspelletjes noem ik ze) zuig ik heul hard. Gelukkig heb ik meer succes in de liefde.
Ik speel te weinig spelletjes de laatste tijd. Jammer is dat.

Wie is de mol vind ik ook leuk. Natuurlijk om het spelelement, de spanning en de hoofdrolspelers. Maar vooral omdat ik het produceren ervan zo interessant vind. Het verzinnen van al die opdrachten. Wat zou me dat fantastisch lijken in dat productieteam te zitten. Ik ben er tenslotte creatief genoeg voor. Ik verzon vroeger al speurtochten door de buurt en kortgeleden deed ik het ook nog voor de verjaardagsfeestjes van Sam en Teun. Leuk vind ik dat.

Dus, lieve lezer, 1+1=2. Als Wie is de mol niet naar mij komt, maak ik zelf wel een soort Wie is de mol. En dat heb ik dus ook gedaan. ‘Zoek de saboteur’ noem ik het. Met heel beperkte middelen heb ik een conceptje in elkaar gedraaid gestoeld op het concept van Wie is de mol. Maximaal tien deelnemers en acht spellen waarbij behendigheid, kracht, kennis en logisch nadenken nodig zijn.
Terwijl er een saboteur aanwezig is die de boel tja, loopt te saboteren. Voor de deelnemers zaak om zoveel mogelijk punten te verzamelen en uiteindelijk de saboteur te ontmaskeren. Jolijt ten top, lijkt me. En met mijzelf als spelleider moet het haast wel een succes worden.

Nu maar wachten op mooi weer.
En oja, ook niet onbelangrijk, een groep deelnemers.

 

In shape komen

Nog een week en dan is het weer zover. Zomertijd.
De tijd dat het weer langer licht blijft. De tijd dat de mensen over het algemeen weer wat vrolijker worden. En natuurlijk de tijd dat ik normaal gesproken weer benaderbaar en te bezichtigen ben. Ik zeg bewust ‘normaal gesproken’ want ehm, heb je de temperaturen van de komende tijd gezien? DOE TOCH ’S NORMAAL MAN!
Nee, ik heb besloten dat het minimaal 23 graden moet zijn wil ik mij überhaupt op de vrijgezelle markt begeven. Kom op zeg!

Maar goed, het weer kan zo omslaan en omdat niets vanzelf komt en ik ook dit jaar weer in benaderbaar en bezichtigwaardige shape moet komen, moet ik nog even flink aan de bak. Naarmate de jaren gaan tellen moet ik er meer moeite voor doen, heb ik gemerkt. Die overtollige kilo’s omzetten in prachtlijfniveau is hard werken hoor!
Zucht.

Maar, lieve lezer, laat ik nou vrijdag een helpende hand toegereikt gekregen hebben! Haha, geluksvogel die ik er ben!
Ik kocht mijn favoriete Subwaybroodje en liet deze
per ongeluk expres verkeerd vallen.
Zaterdagochtend 05.15 uur klopte dit overheerlijke broodje met grof geweld aan de poort. Hij wilde eruit. Nou, en dat heb ik de hele zaterdag volgehouden. In totaal was 6x me van de hakken schijten nodig om broodmans volledig uit mijn systeem te krijgen. Met als gevolg een dikke kilo kwijt!
Kijk! Now we’re in shape raking!

Laat dat mooie weer maar komen.

Fantastische zangeres

Marie-Chantal Toupin
Soms stuit ik in mijn immense muziekcollectie op liederen of bands of zangers of zangeressen die mij nog niet eerder opgevallen zijn. En vandaag viel mijn oog op Marie-Chantal Toupin. Mensen kinders, wat een zangeres! Dat zij mij nog niet eerder opgevallen is!
Vanzelfsprekend reikt mijn muziekkennis maar tot een bepaalde hoogte (wèl heul hoog hoor!) maar van haar had ik nog nooit gehoord. Ik Leo Blokhuisde dus even. Wat eigenlijk gewoon Wikipedia raadplegen is hoor, laat je niets wijs maken door die flinkert.

Ze is geboren in het prachtige jaar 1971 in het pittoreske Canada. Verder staat er dat ze sinds 1997 in de muziekelarij actief is. En dat nieuw materiaal op de plank klaar ligt. Even afwachten dus.

Tot dan wil ik jou, lieve lezer, graag laten kennis maken met enkele van haar grootste hits.
Geniet ervan. Dan doe ik dat ook.

Soirée de fillePas facileMaudit BordelJe suis comme je suisComment j'pourrais te l'dire
En ach kom, laat ik deze keer het geluid ook eens aan zetten.

SM is niet echt mijn ding

Om niet helemaal van vrouwen te vervreemden tijdens mijn winterstop snuffelde ik eens rond in het SM-circuit. Je weet wel, van die mensen die van die rare seksfratsen uithalen. Nou, ik kan je melden dat ik daar totaal ongeschikt voor ben. Zal het hieronder een klein beetje uitleggen.

Op de website kon ik kiezen uit een meesteres en een sub. Ik koos voor een sub omdat ik nogal moeite heb met gezag. Twee kapiteins in één erotische omgeving, dat is gedoemd tot bloed, zweet en gebroken ledematen. Het werd dus een sub, haar naam Wanda. We spraken bij haar af en klokslag 35 minuten te laat belde ik aan. Het welkom was hartelijk, ze bood me een biertje aan en ondertussen zou zij zich gaan omkleden. Ja, slip jij maar even in iets meer comfortabelers, zei ik. De tv stond aan, The voice kids. Even later stond ze in een latexpakje voor m’n neus. Zag er best sexy uit maar het viel me op dat juist op plekken waar normaal gesproken kleding zit nu juist de kleding ontbrak. Ik dacht er het mijne van.

Ze nam me mee naar de slaapkamer en ze dirigeerde me naar het voeteneind. Ik vroeg of ik me uit moest kleden. Dat kwam later, zei ze. Ze ging op haar knieën op bed zitten en ze begon me hartstochtelijk te zoenen. Ik vree vanzelfsprekend mee en m’n handen gleden over haar lijf. Plotseling stopte ze met vrijen en zei dat ik haar moest slaan. Huh? Sla me!, riep ze. Ik stond versteld en keek haar fronsend aan. Sla me! Sla me! bleef ze zeggen. Ik bleef versteld staan en was niet van plan haar te slaan. Vrouwen slaan is zóóóo 1989 immers. SLA ME! schreeuwde ze nu en ze begon op mijn borstkas te meppen. SLA ME! SLA ME! SLA ME! gilde ze hysterisch. Goed, ik begreep het. Op zo’n moment is het zaak rustig te blijven, het overzicht te bewaren en zo nodig de hysterie een halt toe roepen. Ik hoekte haar daarom vol op d’r kin. Ze vloog k.o. achterover op bed. Situatie onder controle, dacht ik.

Ik pakte een Senseootje en ging op de bank zitten. The voice kids was er nog steeds op. Na een minuut of 35 ging de slaapkamerdeur open. Oe, heeellluk, zei Wanda en ze glimlachte wat. Ik had het idee dat haar kaak gebroken was, ze miste in elk geval 2 tanden. Nu vroeg ze me of ik haar wilde vastbinden aan het bed en ze gaf me 2 tja, wat waren het? Het leken wel van die badjasriemen. Haar linkerarm bond ik vast aan de ene kant van het hoofdeinde, bij de andere kwam ik net een paar centimeter te kort. Met m’n voet tegen het bed rukte ik die paar centimeter erbij toen Wanda het ineens uitgilde. Verschrikt keek ik op. Zucht, had ik weer. Had ik haar schouder uit de kom getrokken. Mèn, dat zal je altijd zien…………

Ze deed tepelklemmen op en ze gaf mij de kettinkjes waar ze aan vast zaten. Ook vroeg ze me haar met mijn telefoon te filmen. Eh oké, als jij dat zo graag wilt, prima hoor. Ze kreunde wat, ze maakte wat schokkende bewegingen met haar lichaam. Ik vond het allemaal niet erg spannend. En toen, kluns die ik ben, liet ik de telefoon vallen. Zucht. In een reflex bukte ik om de telefoon op te pakken, totaal vergeten dat ik de kettinkjes strak vast had…………………Bloeden mensen!

Ik had er wel genoeg van en gaf Wanda aan dat dit niet echt mijn ding is. Ze zei dat ik een talentje ben en dat ze me graag over enkele weken, na haar herstel, graag weer wil zien. Ik bedankte vriendelijk en liep de slaapkamer uit.

Ah, the voice kids was ook net afgelopen.

Voetbalfilosofie

Man, wat vind ik het toch leuk om mijn jongens te zien voetballen! En wat vind ik het toch goed om te zien dat ze mijn voetbalfilosofie aannemen, overnemen en uitvoeren! Nou ja, vooral Sam op dit moment.
Teun is net begonnen om in echt teamverband te wedstrijden. Hij is nog wat nederig en het team is nog wat speels maar de techniek en vooral de tactiek is bij hem in volle ontwikkeling. Ik bekijk dat met veel plezier en ik zie hem elke week groeien.

Maar dan Sam. Sam is al een hele behoorlijke voetballer aan het worden. Technisch is hij al aardig begaafd (hij heeft passeerbewegingen waarvan ik denk, hoe komt hij eraan?), hij heeft me daar een schot in zijn dunne luciferbeentjes en ook fysiek staat hij steeds meer zijn mannetje.
Het was een doorn in mijn oog dat hij zich telkens aan de kant liet duwen. Ja goed, hij is niet al te groot en echt heel veel kilo’s sleept hij nou ook weer niet met zich mee maar dan nog! LAAT JE NIET WEGZETTEN!, hamerde ik.

En gisteren mensen, gisteren was het moment daar. Hij kreeg de bal aan de rechterkant ter hoogte van de middenlijn, bij hem liep een groter en sterker meisje (we moesten tegen een volledig meisjesteam), samen zetten ze een sprint in, en hoe hij deed deed hij het maar hij gooide zijn hele lichaam erin, kwam net op tijd voor het meisje en schoot de bal onder de keeper door raak. Prachtig!
Ik kan bijna niet beschrijven hoe trots ik was! En dat ga ik dus ook niet doen.
Zijn ‘tweede goal’ was eentje uit mijn koker. Een corner van die afstand moet je gewoon hard en laag voor schieten. Met een beetje geluk loopt iemand er tegenaan. En jawel, in die kluw van spelers was het inderdaad één van de meiden die de bal achter de keeper kreeg.

Vanochtend deden we ons tweewekelijkse voetbalpraatje. “Een bal wordt niet moe”, vertelde ik.
Ik ga ervan uit dat ze deze wijsheid op de training overbrengen en dat ik binnenkort tiki-takavoetbal in beide teams ga zien.

En Ronald, ik weet niet hoelang je van plan bent bondscoach te blijven maar ik zou mijn jongens vast voor 2032 op je shortlist zetten.

En ps. Je kunt mij altijd bellen voor vragen over mijn voetbalfilosofie.

Kunst, omdat het moet!?

Enkele mensen in mijn omgeving hebben inmiddels kunstknieën. En ze huppelen weer vrolijk rond alsof ze 28 jaar jonger zijn (ik kan er een paar jaar naast zitten).
Mooi vind ik dat, die medische vooruitgangsels. Daar moeten ze mee doorgaan.

Ik weet nog dat mijn oma een kunstknie moest en kreeg. Mensen, wat een hel! Dat was nog zo’n bakelieten ding van 27 kilo en een operatie van 627 uur. En dat ze er nou vrolijker van ging rondhuppelen? Nee, niet echt. Maar ik praat nu over 1926 ofzo.

Maar die kunstunits van tegenwoordig zijn echt tha bomb! Tenminste, als ik de kunstknie’ers in mijn omgeving moet geloven. Die dingen zijn van titaniumplastic ofzo (haha, hij zei tiet 😄), de operatie is in een poep en een scheet heul best te doen en het revalideren is even een paar weken bikkelen maar dan ben je kniegewijs wèl weer 28 jaar jonger (kan er een paar jaar naast zitten)!
Hmmm, interessant.

Ik denk er sterk over om mijn schouder ook te laten kunsten.
Tis tenslotte
28 jaar geleden dat ie stuk ging.
(zie hier voor details betreffende mijn schouder auw: https://hspot1971.wordpress.com/2014/09/03/trauma/)

Hekel aan koud

Het kon weer! Afgelopen zaterdag!

Met m’n halve garderobe (onderbroek, boxershort, legging, spijkerbroek, wollen sokken, t-shirt, fleecetrui, wollen trui, windjack, ski-jas, Unox-muts, handschoenen) aan toog ik naar het meer. Het dichtgevroren meer. Het meer waar ik afgelopen zomer nog vrolijk rondvoer in een gehuurd bootje, in het water donderde bij het uitstappen en daarbij mijn zonnebril verloor, dat meer.

Wat was het koud, mensen! Gevoelstemperatuur -18. En met de wind erbij -63. Maar ja, hoe vaak schaats je nou nog in dit land, toch? En met die rondetijden van mij krijg ik het vanzelf warm, redeneerde ik. Fout! Ik kan namelijk voor geen meter schaatsen. Nooit gekund ook. Ja, vooruit lukt me nog net. Maar draaien, overstappen, keren en remmen, nowee gosé. En om nou helemaal naar de andere kant van het meer te schaatsen om daar weer om te kunnen keren leek me ook wat overdreven. Weet je hoe groot dat meer is?! Ik besloot dus de dichtstbijzijnde 25 meter van de gemaakte ronde te gebruiken, aan het eind een sliding te nemen en weer om te keren. Dat ging best goed, de eerste paar minuten. Tot er zo’n fanatieke groep Sven Nuis’en aan kwam broezen, ik een sliding inzette en ik 3 van hen frontaal ondersteboven kegelde.   Pissig waren ze! Marathonlullen.

Een ingewikkelde vrouw kwam op me af geschaatst. Ik zag alleen haar ogen. Ze zei dat het misschien niet zo handig was dat ik in tegenovergestelde richting schaatste. Ik moest haar gelijk geven. Het was inderdaad niet handig om honderden lui te moeten ontwijken tijdens een ontspannen schaatsritje. Ze ondersteunde me naar de kant en ik was blij dat ik weer vaste grond onder m’n voeten had. “Ik ben Melanie”, zei ze. “Aangenaam en bedankt, ik ben Manus”, antwoordde ik. We kletsten nog wat en daarna schaatste ze fluks weer terug naar het schaatsgedruis. Ik besloot binnen een warm chocomelletje en een appelgebakje te nemen. Beiden met slagroom. Heerlijk! Binnen en buiten scheelde ongeveer 80 graden, dus de keuze om binnen aan een tafeltje aan het raam te blijven zitten was in een split second gemaakt.

Er kwam een vrouw binnen. Het was Melanie. Ik herkende haar aan de enorme ingewikkelde sjaal om haar lijf en gezicht. Na 14 keer de sjaal afdraaien kwamen haar gezicht en lichaam tevoorschijn. OH??? HALLOO!! Ik zwaaide beleefd toen ze mijn kant opkeek. Ze zwaaide glimlachend terug en kwam richting mijn tafeltje. “Hoooooi!”, riep ze enthousiast. “Ga zitten, wil je ook een chocomel?”, bood ik haar aan. “Ja, lekker.”, zei ze. Ik begon te lachen. “Hoorde je wat ik zei? Wil je een choco, Mel? Man, ik ben ook zo’n woordspelert.”

Het werd een erg gezellige middag. Het werd een heul erg gezellige middag. Ze vertelde dat ze in de buurt woont en pas gescheiden was. Ik hing aan haar lippen maar in gedachten schoten de hersenen in de fast forwardmodus. Hier staan nou niet bepaald kleine huisje in de buurt, dacht ik. Hmm, Interessant.   Het werd zelfs zo’n heul erg gezellige middag dat we tegen de avond besloten een hapje samen te gaan eten. Ze wist wel een aardig tentje in de buurt, ik moest maar achter haar aanrijden. Ze reed Mini!! Ik kon het bijna zelf niet geloven. Wat een droomvrouw.

Na het eten reden we weg van de McDonald’s en was het wel duidelijk dat we de avond bij haar thuis door zouden brengen, daar hadden we geen woorden voor nodig.  Eenmaal bij haar thuis vleiden we ons op de bank in de best wel aardig grote woonkamer. Ze vroeg of ik koffie wilde maar dat was eigenlijk een retorische vraag. Pfff, ik en geen koffie. We kletsten weer wat. Ik vertelde mijn verhaal, zij het hare. God, wat vonden wij elkaar leuk en wat vulden we elkaar perfect aan.
Het begon tegen elven te worden, tijd om de knoop door te hakken. Naar huis of blijven slapen. Ik nam, zoals gebruikelijk, een afwachtende houding aan. Vrouwen houden niet van opdringerige mannen immers. Melanie vond het op een gegeven moment genoeg en ze besprong me. Vrijen met een hoofdletter v, mensen! In tijden niet zo met een hoofdletter v gevreeën.

Ze nam me aan de hand mee naar boven. Ze ging nog even snel douchen en ze wees mij de slaapkamer. Een best wel aardig ruime slaapkamer was het. Ik deed het raam dicht en kleedde me uit. Wollen trui, fleecetrui, t-shirt, wollen sokken, spijkerbroek, legging, boxershort en onderbroek mikte ik op de grond en ik kroop onder het dekbed. Even later kwam Melanie binnen. Ze had haar haar opgestoken en ze droeg een badjas. Ik ging er eens goed voor liggen. Man, wat een prachtige vrouw! Ze liep naar het raam en deed ‘m open. “Wat doe je?“, schreeuwde ik.  “Weet je hoe koud het is? “  “Ja, ik heb altijd het raam open hier. “, zei ze. “Nou, nu dus niet! “, brieste ik.

Tja, lang verhaal kort; ze weigerde het raam dicht te doen. Ik sprong uit bed, trok m’n onderbroek, boxershort, legging, spijkerbroek, wollen sokken, t-shirt, fleecetrui, wollen trui weer aan, stormde naar beneden, griste m’n windjack, ski-jas, Unox-muts en handschoenen van de kapstok en ben weggegaan. Zonder doeg te zeggen.

Ja, kom op zeg! Ik laat me toch niet verrekken?

DNA

Tegen half 4 liepen we het ziekenhuis in. Woedend was ik. De familie stond ons al op te wachten en na wat troostende knuffels vroeg de verpleegster of ik hem nog even wilde zien. Natuurlijk wilde ik dat en ze begeleidde me naar de kamer waar pa opgebaard lag. “Wat zijn dat voor wondjes in z’n gezicht?”, bitste ik de vrouw toe. Het antwoord boeide me niet eens. Ik was woedend. En ook verbijsterd. Verbijsterd hoe het mogelijk was dat mijn vader, na 4 dagen al, naar huis gestuurd werd. “EN HOE LANG HEEFT HIJ IN DIE DOUCHE GELEGEN?”, schreeuwde ik. “JE MAG ER GVD TOCH VANUIT GAAN DAT IEMAND IN EEN ZIEKENHUIS VEILIG IS!”
Ik stormde de kamer uit, ik wist me geen raad met m’n gevoelens. Ik was knap pissed maar aan de andere kant ook totaal onmachtig. En ik zat met vragen. Veel vragen. Ik ging terug naar de familie, zij hadden mij nodig. Samen moesten we dit enorme verlies verwerken. Ik heb toen geen afscheid genomen van m’n vader, ik heb hem zelfs niet meer aangeraakt.

Moeke gaf me pa zijn scheerapparaat. Het ding is minimaal 11 jaar oud (ik denk zelfs wel 20 jaar) en ik dacht vandaag, kom, laat ik ‘m eens schoonmaken. Terwijl ik met een wattenstaafje de scheerkop schoonmaakte en ik al die grijze haartjes zag, dacht ik terug aan die 20e juli in 2007.
Die haartjes zijn zijn DNA. Heb ik hem toch nog even aangeraakt.

Overbevolking

Het probleem op dees kloot (dus ook in dees land) is simpel; Overbevolking.
Armoede —> Overbevolking
Honger —> Overbevolking
Ruzie —> Overbevolking
Files —> Overbevolking
Ziektekosten —> Overbevolking
Belastingen —> Overbevolking
Werkloosheid —> Overbevolking
Woningnood —> Overbevolking
Ik nog vrijgezel —> Over……….ehm………………., tja, dat is eigenlijk gewoon een tekort aan rijke geschikte vrouwen.

FUK! Daar gaat m’n theorie………….

 

Jan Dijkgraaf

Ach kom, laat ik nog even doorgaan op Jan Dijkgraaf. Want hoewel ik internetpesten stom vind, kan Jantje het wel hebben. Hell, hij is er zelf ook niet vies van.

Wat is mijn probleem met Jan Dijkgraaf? Jan, de professional buttkicker. Ik vind het een eng, gluiperig mannetje. De beste man doet zich voor als de redder van het vrije woord maar ik verdenk hem er stiekem van puur voor zijn eigen parochie te preken.

Het begon gisteren met het bekendmaken van zijn papieren verzetsblaadje. In een interview met Tom Staal van Geenstijl zei hij de vrijheid van meningsuiting en vrijheid van meningsvorming te willen verdedigen. En dat dit niet anders kan dan ‘ondergronds’ te gaan. Om een tegengeluid te geven. Ofzo. Nobel streven hoor maar wie zegt mij dat zijn woord de waarheid is? Maar goed, als hij een papieren krantje wilt beginnen, be my guest. En als mensen lid willen worden van dit papieren krantje, be my guests.

In datzelfde interview zei hij iets waar ik hem dus van verdenk. Preken voor eigen parochie. Hij zei dat binnenkort websites op zwart gaan (net als in Frankrijk en Duitsland) en dat dan DE GELDSTROOM STOPT. Meneer ziet zijn inkomen dus verdwijnen. Ik vroeg hem dit op mijn manier met een directe block als resultaat. Nou zeg!
3  1

Hmm, Jan duldt dus geen tegenspraak. 🤔Duidelijk. Jan verzamelt liever gelijkgestemden (groupies?) om zich heen want die hebben tenminste geen commentaar?

2

Maar waarom wil je dan lid worden van een krantje waarin precies staat hoe jij over bepaalde onderwerpen denkt? 🤔 Ik heb daar geen columnist voor nodig, in elk geval. Ik weet dat de NOS poep lult, dat DWDD een propagandaprogramma is, dat Jinek/Pauw een VVD-kanaal is enzovoorts. Ik vorm dan zelf wel een mening. Maar goed, vrij land enzo en iedereen moet zelf weten waar ze lid van willen zijn.

Preken voor eigen parochie dus. Jan wil best stukjes schrijven maar het moet wel betaald worden natuurlijk! DAT is de achterliggende gedachte. Toch, Jan? Dat gebedel zit in je bloed. Doneer! Doneer! Doneer! Dat ben je vergeten te vermelden in de email van gisteren. En er zijn ook nog mensen die erin trappen! Hahaha, man man man, wat een volk. 🤣🤣
5 4
Als jouw inkomen bestaat uit inkomsten uit adverteerdersgeld en je ziet dat (eventueel) in de (nabije) toekomst wegvallen, tja, dan moet je wat.

Je zou ook een baan kunnen gaan zoeken, Jan! En dan stukjes gaan schrijven op een (gratis) weblog. Ik, zum bleistift, heb een baan en zo af en toe schrijf ik een stukje op dees jolijtsijt. Tis maar een klein blogje hoor. Één van de 45.872.391.753 wereldwijd. Maar ik schrijf wat ik wil! Niemand die mij een censuur oplegt! Het is maar een ideetje hoor. Doe er wat mee. Of niet natuurlijk, ook goed.

In elk geval wens ik je veel succes met zoveel mogelijk geld binnen harken.

Dikke knuf.

(ps, heb je nog nagedacht over ‘die vrouwen met rood haar’ die voor de stiekeme bezorging gaan zorgen? Ik bedoel, die AFA-mafketels liggen vast wel ergens op de loer.)

Briefje aan @jndkrgf

Hoi Jan, aangenaam kennis te maken.

Je kent mij niet persoonlijk en omdat je me op Twitter al na ons allereerste contact ever geblokkeerd hebt, zal dat er ook wel niet van komen. Denk ik zo.
Ik ken jou ook niet persoonlijk. Sterker nog, tot vorig jaar had ik nog nooit van je gehoord. Jij zou met GeenPeil wel even de boel in Den Haag opschudden en mijn zegen had je! Ik vond het geweldig wat jij van plan was. Ik zag het voor 100% zitten om een frisse wind te horen uit die krochten van de Tweede kamer.

Helaas, je faalde. Jammer vond ik het. En nu zitten we opgescheept met een regering, tja, wat zal ik ervan zeggen? Mooi kut, omschrijft het wel zo’n beetje.
Én, niet te vergeten, jij zat zonder werk. Want ik begreep dat je alles had opgegeven voor een politieke carrière. (corrigeer me als het niet zo is). Ja, je schrijft dagelijks een ‘Briefje’ op The Post Online. Leuk om te lezen! Lekker scherp!
En veelal aangemerkt als zijnde ‘nepnieuws’. Ja, ze vinden dat jij en je TPO nepnieuws verspreiden. Want tè rechts. En dat online (nep)nieuws verspreiden kon binnenkort wel eens afgelopen zijn, als het aan onze regering (en EU) ligt.

Maar daar ineens kwam jij met DE Oplossing!!! ‘Stuur allemaal even een mailtje!’ Ik was ontzettend benieuwd! Mijn steun had je en ik stuurde mijn e-mailadres naar je toe. Vandaag was de grote dag voor HET GROTE NIEUWS. Ik zat om 13.00 uur op het puntje van m’n stoel.

Je gaat een papieren verzetskrantje beginnen. Zonder controle en zonder censuur. “Wil je er ook bij horen, maak dan even 66 euro (alleen vandaag 40,45 euro!) over op mijn rekening”. Really Jan? Probeer je nu die 10.000 mensen die gemaild hebben over te halen jouw leventje te financieren?
En toen ik dat heel netjes aan je vroeg op Twitter, blockte je me direct.
Beetje moeite met tegenspraak, Jan? Jantje?

Dat hele nepnieuws gebeuren is alleen ruk als je er geld mee verdient. In jouw geval dus. Want jij ziet jouw inkomen verdampen omdat adverteerders weglopen. Zeg dat dan gewoon!

Zucht.
Jan, Jantje, kap met die ‘ik red Nederland wel even’ ambitie want je bent een faalhaas. Alles wat jij aanpakt mislukt. Face it!
(insert advertentie van Bol.com)

Vlees in de kuip

Zoals heul veul mensen (??) heb ik de namen in mijn telefoonboek op de foon gerangschikt. Da’s handig. Van ‘A1(ICE)’ tot ‘Werk’ staan ze netjes onder elkaar. Da’s handig. Het is voor mij makkelijk zoeken tussen de enorme hoeveelheid het aardige rijtje de enkelen die in het gelukkige bezit zijn van mijn telefoonnummer. En ik die van hun natuurlijk.
Het begint bij A1 (ICE) (In Case of Emergency – handig voor hulpdiensten!). Dan Been there done her Familie – Losse flodder vrouwen – Makkelijke vrouwen – To do vrouwen – Vriend – Vriendin en tenslotte Werk. Mooi overzichtelijk, al zeg ik het zelf. En het voornaamste is dat ik ook iedereen persoonlijk ken. Sterker nog, dat is een vereiste! Ik moet je persoonlijk kennen wil je mijn telefoonnummer bemachtigen. Daar ben ik heel stellig in.

Maar daar ga ik al met mijn principiële principes. Er staan namelijk 3 vriendinnen in die ik nog nooit in levende lijve heb mogen proeven ontmoeten. Toch, ter mijn verdediging, deze vrouwen ken ik van online al zo goed dat ik ze reken tot mijn intieme vriendinnenkring.

En toch zit het me niet lekker. Waarom moeten zij zo nodig een voorkeursbehandeling krijgen? Hoe weet ik nou zeker wat voor vlees zij in de kuip hebben? En hoe week is dat vlees dan? Ja goed, ze zijn alle drie voorzien van een blok aan hun been the next best thing een vent maar ja, ze hebben mij nog nooit geproefd ontmoet natuurlijk.
Dusssss.
Daar moet dit jaar maar eens verandering in komen, redeneerde ik vanochtend toen ik zat te kleien. Want tja, dat moet ook gebeuren. Ik ga dus op zomertoer! Zodra de temperatuur de 25 aantikt, kom ik jullie kant op!!!!! Daar heb ik wel honderden kilometers voor over. Want tja, ik moet ook eten immers. En hoe leuk is het dan om een vorkje te prikken met een intieme vriendin? Niewaar?

Dus meiden, leg ff 150 euro opzij, Manus komt naar jullie toe deze zomer zomer zomer…..

Met spoed gezocht

Promomeiskes Nu ik hier opnieuw met bloggen ben begonnen, wil ik natuurlijk ook weer met de grote jongens meedoen. Dan wil ik ook weer die één van de 3.728.945.664 meest gelezen weblogs worden.
En laat mijn oog nu toevallig net op een bericht van de NOS van 15 december jongstleden vallen over het ‘afschaffen van pitspoezen bij de formule 1’.
Nou zeg! Komt dat even goed uit!
Ik zoek namelijk met spoed promotiemeiskes om mijn nieuwe afwerkplek hier te promoten. Van die meiskes die mijn H-spot bij de menigte onder de aandacht willen brengen. Dat klinkt trouwens erotischer dan dat ik het bedoel.🤔
Want alles leuk en aardig, webloggen is alleen leuk als je een beetje publiek en interactie hebt. Niewaar?

Dus meiske, voel jij er iets voor om de schrijfsel die ik hier spui te promoten? Meld je dan even in de panelen. Ik zou er dolletjes blij mee zijn.
De verdiensten zijn zeer riant want je bemachtigt een plekje in mijn testament.

je kunt de berichten trouwens ook gewoon delen/retweeten/doorvertellen hoor.

Het wil maar niet lukken

Gisteravond besloot ik het droevemensleven van de datingsites weer eens te raadplegen. De laatste keer was het niet zo’n heul bijster groot succes (https://hspot1971.wordpress.com/2011/12/30/nah-zeg/), wellicht was er in die dik 6 jaar iets verbeterd, wie kon het zeggen?

Lexa werd het en vol enthousiasme klikte ik me een slag in de rondte om mij bij de vrouwtjes aan te prijzen en er zo uit te rollen dat geen enkele vrouw om mee heen kon. Alles naar alle eerlijkheid ingevuld natuurlijk. Je kent me, ik ben niet van dat beter voordoen gedoe.
Na een kwartier de meest kansloze vragen beantwoord te hebben, kon ik dan eindelijk online en kreeg ik ‘het aanbod’ te zien. Het aanbod waar Lexa in al die schijtreclames zo prat op gaat. Nou lieve lezer, diep droevig is nog een understatement. Mijn god, wat erg!

Behalve eentje! Supermooie vrouw, prachtige ogen, cool haar, zoekt man tussen de 40 en 50 en aardig in de buurt. De man die ze zocht was ik in een notendop. En dus stuurde ik haar een ‘flirt’ en ging daarna slapen.
Vanochtend stond mijn mailbox vol met bezoekjes en flirts. Word premiumlid en bekijk wie je bezocht heeft en wie je een flirt hebben gestuurd, stond er onderaan.
Zucht…………………..met je verdienmodel.
Ik opende de spaarrekening en maakte die 6000 euro over (ik weet dat een relatie prijzig is maar dit vond ik toch eigenlijk best een gortig bedrag). Van alle bezoekjes en flirts was er niet één die bij mij ook maar iets van beweging in de piem teweegbracht. Zucht………………….was ik er wéér ingetuind.

Mooie vrouw stond er niet tussen maar omdat ik nu premiumlid ben kon ik haar een bericht sturen. Ik stuurde ‘hoi’ want dat vond ik beter klinken dan ‘heb jij een katalysator in je auto?’. Ik deed m’n ochtendritueel en keek een uur later hoe de situatie erbij stond. Mooie vrouw had de leeftijd van haar gewenste partner ineens aangepast. Tot 45 jaar.
Zucht…………………..viel ik net buiten de boot. Heb ik weer.

Nee lieve lezer, dat datingsite wordt ‘m ook niet voor mij.
Maar ik blijf knokken hoor! Ergens moet er toch een deksel op mijn pot rondlopen?

Vroeger levend houden

Na 30/35 jaar houd ik nog steeds dingen van vroeger levend. Sommigen De meesten vinden dat strontvervelend, ik vind dat lollig. Punt.

Studio ‘met het bord op schoot’ Sport werd vroeger gepresenteerd door Mart Smeets. Eerst de wedstrijden van de zondag in samenvatting en daarna de overige wedstrijden van zaterdag in vogelvlucht. Met bevleugeld commentaar van Mart (Juul aller Juulen).
Maar daarna kwam het.
Aan de L-vormige presenteertafel zat ook Kees Jansma. Kees was er voor de nieuwtjes. En als het Kees zijn beurt was om het programma ‘over te nemen’, stelde Mart Kees altijd een vraag. En steevast beantwoordde Kees deze vraag dan met ‘dat is correct, Mart’.
Je raadt het al, ik beantwoord vragen nog steeds met grote hilarische regelmaat met ‘dat is correct, Mart’.
LOLLIIIIIIIIIIIG!!! 😂🤣😂🤣😂🤣

En dan hebben we nog Desi B. Desi B. had weer eens wat uitgevreten en het journaal berichtte hierover. Ze hadden een verslaggever naar Suriname gestuurd voor een reactie van deze leider.
Hoe het precies zat weet ik niet meer maar wat ik nog wel weet is dat Desi op een zanderig voetbalveldje stond en hilarisch antwoord gaf op de vraag/opmerking van de verslaggever; ‘Ik draag vandaag geen laarzen dus ik lap het aan m’n gymschoenuh’.
En daarna ging het beeld naar beneden waar bleek dat hij inderdaad op zijn gymschoenen stond. Man, ik ging stuk!!! 🤣😂🤣😂🤣😂
En ook deze hilarische uitspraak gebruik ik nog met grote regelmaat.

Ik had stille hoop dat ik deze fragmenten terug zou kunnen vinden maar helaas. Je moet me dus maar op mijn blauwe ogen geloven.

En je hebt nu de uitleg van de af en toe ‘vreemde’ uitspraken die ik doe.

10 jaar

Vandaag ben ik 10 jaar vader. Prachtig vind ik het.
Nu.
Dat is wel anders geweest namelijk. Afzien mensen, afzien! Maar nu, nu vind ik het geweldig.
Ja, ik had nog wel een wat jongere vader willen zijn maar het schijnt dat er nog steeds 2 mensen nodig zijn om een kind te maken. En die tweede persoon is nou eenmaal een stuk jonger dan ik. Tja, en daar ga je al.

Eens zien hoe hij zijn tienerjaren gaat invullen. Als ik op mijn puberale tienerjaren terugkijk, worden het zware jaren. Voor hem maar ook zeker voor mij.
Maar ach, ik weet wat me te wachten staat. Hij kan mij niet meer verrassen, ik heb tenslotte alles al gedaan, geflikt en uitgevreten.

Gefeliciteerd vent.

#MeToo vrouwen hebben geen humor

Wat een weer hé? Guur. Koud. Regen. Wind. Gisteren ook al. Bah!
Ik had gisteren een afspraak en dus stond ik me al aardig op tijd mooi te maken. Nog even snel een broodje eten en dan, hup, op mijn weg.
Ik zag haar zitten toen ik richting parkeerplaats liep. In haar Polootje. Portier open, wanhopige blik. Een vrouw in nood, dacht ik en ik begroef mijn hoofd wat verder in m’n kraag.
“Kun je me even aanduwen?”, vroeg ze toen ik dichterbij was.
“Ehm, nou? Zullen we dat even binnen doen anders?”
………………………………………… Ik vond ‘m wèl leuk! 🤣🤣

“M’n auto!”, brieste ze.
“Oh. Nou nee, daar heb ik geen tijd voor.”
Ik liep naar mijn auto, startte ‘m en reed weg.

Hekel aan schijtweer. En aan humorloze vrouwen.

Interactie met moslims

Ik word nogal eens het racismehoekje in gedrukt. Ik ben een racist. Ik heb een hekel aan buitenlanders. Ik ben een nazi. Ik ben een bruinhemd. Ik wil dat de treinen weer naar het oosten gaan rijden.
En waar dat op gestoeld is, is mij onduidelijk. Ja, ik bezig wel eens pittige woorden en ik barst van de vooroordelen maar daar zit vaak een oorzaak achter. Zo wens ik bijvoorbeeld niet zomaar iemand dood omdat hij/zij iets achterlijks zegt of doet. Meestal zucht ik om dit soort mensen.
Je verliest wat mij betreft het recht op ademen als je iemand of iemanden iets verschrikkelijks aandoet. Dat heeft helemaal niets maar dan ook niets te maken met racisme en/of discriminatie. En ik zeg er in duidelijke bewoording iets van als iemand, in mijn ogen, ontoelaatbaar gedrag vertoont. Dat heeft helemaal niets maar dan ook niets te maken met racisme en/of discriminatie.
En om te bewijzen dat kleur, ras, geloof mij geen reet uitmaakt volgen hieronder 2 voorbeelden van mijn interactie met moslims gisteren.

Ik had de jongens beloofd om 13 uur te gaan voetballen op het Johan Cruyffveldje. Toen we aankwamen liepen er een mannetje of 8 een partij te spelen. Moslimjongens van rond de 20. We vertrokken weer en zei tegen m’n jongens dat we om half 3 nog eens gingen kijken. Om half 3 waren de moslimjongens nog steeds op het veld maar een partij speelden ze niet echt meer. Ik vroeg deze jongens of wij de andere helft van het veldje konden gebruiken en raakte aan de praat. Mijn jongens gingen ondertussen rammen op de goal. Ontzettend aardige jongens waren het, goede voetballers ook. Ze groetten zelfs nog toen ze weggingen.

Tegen vijven bracht ik mijn jongens weer naar hun moeder. Het werd al wat schemerig, jongste sliep als een blok en oudste speelde achterin op zijn tablet. Ik haalde een auto met Kleve-nummerbord in. In deze auto zaten een gehoofddoekte mevrouw achter het stuur en 3 flink bedekte vrouwen. In mijn achteruitkijkspiegel zag ik dat maar één klein lampje op hun auto werkte. Ik deed m’n alarmlichten even aan maar dat had geen effect of ze begrepen het niet, dat kan ook. Ik liet me door deze auto weer inhalen maar de bedekte mevrouw op de bijrijderstoel zat met de rug naar het raam gekeerd en ook de bestuurster keek niet opzij.
Ik ging naast hun auto rijden, toeterde even, gaf aan dat hun verlichting niet (goed) werkte en reed door. Even later zag ik in de achteruitkijkspiegel dat de verlichting van de auto aanging. Ze haalden mij weer in en alle vier bedankten me vriendelijk voor de waarschuwing.

En dit, lieve lezer, had ik dus bij een willekeurig iemand gedaan. Want het boeit me geen reet welke kleur je hebt, welk geloof je aanhangt of welk ras je bent.

Ik denk, ik zeg het ff.

 

Nu ben ik nog een neger

De jongens zijn bij mij en dat is gierende pret. Zoals altijd trouwens.
Gisterochtend reed ik een kleine 400 km om ze op te halen en dat is het me waard. Hoewel me dat niet in de kouwe kleren ging zitten. Die G-krachten die ik bereik op de snelweg zijn een aanslag op m’n gesteldheid, kan ik melden. Maar na een powerdutje was ik weer helemaal het hombretje en volledig fit om met ze te waar ze maar zin in hadden.
Vanzelfsprekend werd het het JC-veldje hier om de hoek. Want voetballen is hun alles de laatste tijd. Tot mijn grote verbazing schiet de oudste inmiddels met links net zo hard als met rechts en de andere blijkt een ware lobkoning te zijn. Dusssss!
Ik las dat Messi tegenwoordig 300.00 euro per week verdient, ik zie mijn toekomst rooskleurig tegemoet!

In de avond had ik kaartjes voor onze favoriete basketbalclub Donar geritseld en deze keer wilde jongste ook mee. Het werd een eenvoudige, beetje saaie winstpartij maar de flying dunks van vooral Stephen Domingo gingen er bij mijn jongens in als Ketellapper. Bij mij ook trouwens. Op de terugweg voelde ik hun enthousiasme zoals ik die vroeger ook voelde na zo’n basketbalwedstrijd. Missie geslaagd.

Vanochtend waren oudste en ik er al vroeg bij (“papa, mag ik al opstaan?”) en na wat koffie, Moodsies en poepen kregen we het over zijn aanstaande verjaardag.
“Je wordt donderdag een tiener.”, zei ik.
“Ja, en nu ben ik nog een neger.” 😂😂😂😂😂😂😂😂😂😂😂

Gierende pret altijd met mijn jongens.

Vanavond rij ik even weer 400 km heen en weer. En dan vroeg naar bed. Ik zal wel kapot zijn bij terugkomst.

Oprotten met privacy

Woest werd ik wakker vanochtend. Woest door een nieuwsbericht dat ik gisteravond las.
“TBS’ER NIET TERUGGEKEERD VAN VERLOF”

Niet eens het feit dat hij niet is teruggekeerd stoort me zo, ik zou dat misschien ook niet doen. Nee, ik ben zo pissed door de bagataliteitreactie van de verantwoordelijken.
Ten eerste moest de man zondag terug zijn. Gisteravond was het donderdagavond, dat zijn dus 4 volle dagen dat de man in vrijheid leeft zonder dat de bevolking (zijn slachtoffers?) dit weet. Mevrouw Petra de Maar zegt niets over de achtergrond van de man vanwege privacyredenen.

Petra de Maar

Luister eens mevrouw de sufdoos, de man zit niet vast voor het stelen van een lolly bij de Jamin. Deze man is (klaarblijkelijk) een gevaar voor de samenleving. U heeft willens en wetens 4 volle dagen lang de mensen in de samenleving (waarschijnlijk meisjes/vrouwen want zo laf zijn ze ook) in gevaar gebracht. En nu het 4 dagen later tóch naar buiten is gekomen, weigert u diezelfde samenleving van waardvolle informatie (een foto bijvoorbeeld) te voorzien. VANWEGE PRIVACYREDENEN!
Ik (en meerdere Groningers, gezien de reacties onder het artikel) ben hier woest om. En dan gaan er ook nog eens allerlei geruchten rond.
1

De Van Mesdag gevangenis. Al sinds mijn jeugd heeft het imposante gebouw een bepaald soort aantrekkingskracht op me. Hemelsbreed hier ongeveer 5 km vandaan. Vroeger werd me al verteld dat hier de grootste criminelen van Nederland vastzaten. En dat het regime daar middeleeuws was. Dat maakte indruk op me.
Maar naar nu blijkt is van dat alles niets waar. Nu blijkt dat om de haverklap de Van Mesdag kliniek (zoals het tegenwoordig heet) negatief in het nieuws komt vanwege incidenten. Ik zeg om de haverklap, Tina Hanneman vindt dat allemaal maar wat overdreven.
3

Maar als je wat verder kijkt en leest valt het op dat er toch best vaak ‘incidenten’ zijn met TBS’ers. Misschien niet voor de geitenwollenmedewerkers van de klinieken of voor de wegkijkers van het OM maar voor de mensen in de samenleving zéker wel en is elk incident er eentje teveel.
We moeten naar een samenleving waarbij iemand na een veroordeling in een halszaak zijn recht op privacy kwijtraakt. En vanzelfsprekend ook het recht op (onbegeleid) verlof. Zo simpel is het.
In elk geval heb ik mijn moeder van 71 voorlopig afgeraden niet alleen buiten te lopen.

45

Lezers trekken

Ik blog niet voor 3 man met een paardenlul, laat dat even duidelijk zijn.
Natuurlijk moet ik op mijn H-Spot ook (zo af en toe) wat plempen over zaken die mij bezighouden om lezers te trekken. En dan van die lezers uiteindelijk fans te maken. Om ze daarna en tenslotte als groupie te kunnen begroeten. Dat valt niet mee. Er zijn immers miljoenen weblogs waar uit te kiezen valt en tja, vind dan maar eens iets waarmee jij met je marginaal weblogje opvalt.

Maar geachte lezer, laat ik nou iets gevonden hebben waarmee ik denk te scoren!!!
Je hebt waarschijnlijk wel ergens gehoord, gelezen danwel vernomen dat er de laatste tijd nogal het een en ander te doen is over nepnieuws. En wellicht heb je ook wel ergens gehoord, gelezen danwel vernomen dat de Nederlandse regering nogal een eenzijdige blik, voor wat betreft nepnieuws, heeft. En dan heel misschien heb je ook wel ergens gehoord, gelezen danwel vernomen dat diezelfde regering er alles aan doet om afwijkende (lees: niet politiek correcte) meningen zo snel mogelijk en zo hard mogelijk de kop in te drukken.

Nou, en juist daar gaat mijn kracht liggen, me dunkt.
IK BEPAAL EVEN HELEMAAL LEKKER ZELF WAT IK SCHRIJF, JA?!!!
En of dat nou politiek correct is of niet, of het nou schokkend is of niet, of het nou beledigend is of niet: Epper saldo, ik lap het aan m’n gymschoenuh. (onthoud die!) Het is volledig aan de lezer hoe hij/zij/genderneutraalgezeik ermee omgaat. Punt.
Kom op zeg. Ik laat me toch niet intimideren door een of andere hotemetoot. Dat heb ik nog nooit gedaan dus ook nu gaat dat niet gebeuren.

Dus geachte lezer, op MIJN H-Spot verkondig ik dus MIJN mening op MIJN manier en op MIJN moment.
Ik hoop dat het gaat bevallen.

Zo!

Nieuw jaar, nieuwe plek, nieuwe naam.
Vanaf vandaag plemp ik hier mijn spuisels. Hier op mijn eigenste H-Spot (fijn plekkie).
En laat ik direct maar van de gelegenheid gebruik maken, ben er nu immers toch.

GRATIS AF TE HALEN!!
Een complete huisraad.
Inclusief bijna (nog 5 weekjes!) 47-jarige aardige, vriendelijke, humoristische en voor zijn lengte niet onaantrekkelijke vader van 2 jochies. Met wel af en toe een schijtbui trouwens.
Omgeving midden-Nederland.

 

ps. Voor de liefhebber staat mijn complete oeuvre van m’n vorige weblog hieronder.

 

Uitrusting

Vorige week was hier de weg afgesloten. Ik pissed want nu moest ik op de vroege ochtend een heel end omrijden. Eenmaal op het werk vernam ik dat een vrachtwagen van de weg was geraakt, de hulpdiensten waren bezig met bergingswerkzaamheden. Ik had begrip.
De chauffeur was in slaap gevallen en in de berm gedonderd en ook daar had ik begrip voor. Of begrip? Ik kon het me voorstellen. Nachtwerk wordt zwaar onderschat namelijk.
Ik had gisteravond een soortgelijke situatie op diezelfde weg. In mijn enthousiasme en mijn gevoel voor verantwoordelijkheid liet ik, na mijn noodgedwongen nachtdienst, de avonddienst erna staan. Even bikkelen zoals ik dat vroeger zo vaak deed.
Tegen 23’en reed ik naar huis en op de lange, donkere weg langs de hei voelde ik dat ik aan het vechten was tegen de slaap. Dank god voor die nieuwe geribbelde belijningen van tegenwoordig!

De verhouding arbeid-rust wordt in mijn branche nogal eens onderschat. Door planners (als de dienst maar dicht zit) maar ook zeker door de medewerkers zelf (dat doe ik wel even). En vooral nachtdiensten zijn gewoon een aanslag op je lichaam, zo simpel is het.
Ik vind het daarom belangrijk dat ik (maar ook collega’s) na een nachtdienst uitgerust in de auto naar huis stap. Helemaal nu het weer een stuk baggerder wordt en de ochtendspitsen drukker en drukker. Mijn werkgever zal het er niet mee eens zijn maar ja, er zijn wel meer zaken waarin wij van mening verschillen. Ik vind dat een powernapje tijdens een nachtdienst, mits mogelijk, moet kunnen. Even de ogen dicht, even opladen, ik vind dat heel normaal. Door allerlei omstandigheden kan het immers voorkomen dat je niet aan je rust bent gekomen voor een nachtdienst.
Niet dat je met je dekbed, je kussen, je pyjama en je slaapmuts op dienst moet verschijnen natuurlijk maar zodra je verneemt dat de ogen zwaar worden, dan moet je ze even kunnen sluiten. Zo denk ik erover.

Ik ben een grootheid in powernappen. Alhoewel ik dat wel heb moeten leren.
In het begin van mijn boomende carrière ging het wel eens mis. Ik werd eens wakker met m’n handen op m’n buik en met m’n vingers in elkaar gestrengeld. Pijnlijk! En ook viel ik eens in slaap met m’n hoofd achterover en m’n mond open. Kaak op slot. Pijnlijk!!
Maar de lolligste was toch wel die ene keer dat ik op de wc in slaap viel. Na een minuut of 20 schrok ik wakker, keek op m’n horloge en wilde opstaan. M’n benen waren compleet gevoelloos geworden door de rand van de pot, ik zakte door m’n hoeven, knalde met m’n gezicht tegen de wc-deur en lag daar een dikke minuut roerloos tussen wc-pot en deur tot er weer wat bloed door m’n beenaderen stroomde en ik op kon staan.
God, wat ben ik blij dat niemand dat weet zeg! Dat zou even een flinke deuk in mijn imago geven!

We uitrust’en!

70

Afgelopen zomer ging ik op een avond naar de kust.
In de branding zat ik een beetje voor me uit te staren.
Ik werd gegrepen door serene rust.
Alsof al die andere mensen er niet waren.
Ik dacht aan die laatste hand die hij me gaf.
En aan het knikje met zijn hoofd.
En nu denk ik achteraf
dat hij bedoelde dat zijn ster nooit dooft.

Vandaag zou m’n vader 70 jaar zijn geworden. ❤️

Een dinnetje vinden

Het vinden van een dinnetje blijft toch een dingetje dat ik maar niet voor elkaar krijg. Dat is toch lastiger dan ik dacht.
Een dinnetje is een vrouwpersoon waarmee ik een heule close vriendschappelijke band heb. Iemand die me aardig (persoonlijk!) kent en waar ik vrijwel dagelijks contact mee heb. Ik noem haar ook wel eens mijn ei-kwijtkunnertje. Want geloof het of niet, zelfs ik wil wel eens m’n verhaal aan iemand kwijt. Want geloof het of niet, zelfs ik heb wel eens stress of zorgen of iets leuks meegemaakt en als ik dan thuis kom is er niemand waarmee ik dat kan delen. En geloof het of niet, een ‘goedemorgen’, een ‘trusten’ of een ‘werkze’ vind ik al prettig. Eigenlijk is een dinnetje voor mij iemand die er als eerste achter komt dat ik hier misschien dood in huis lig (want dat mag ik op mijn leeftijd en met mijn levensstijl ook niet uitvlakken!) mijn soort van back up is.

In de 6 jaar dat ik nu alleen ben heb ik 3 dinnetjes gehad. Dinnetje 1 (dossier bekend bij de redactie) vond mij uiteindelijk toch minder gefortuneerd dan ze gedacht had en liet het contact verwateren. Dinnetje 2 (dossier bekend bij de redactie) bleek nogal paranoia en self-observed te zijn en kapte het contact van de ene op de andere dag af. En dinnetje 3 (dossier bekend bij de redactie) had het ene lijk nog niet opgeruimd of er viel weer een ander uit de kast.
Alle drie hielden het ongeveer 2 maanden vol om mijn dinnetje te zijn (je zou bijna denken dat het aan mij ligt, hahahahahaha). En al die 2 maanden vond ik het leuk, vond ik het fijn en vond ik het prettig om een dinnetje te hebben.

En ach, zij kunnen ooit tegen hun kleinkinderen zeggen dat ze mij hebben gekend, zo moet je het ook zien.

Zo! Dan ga ik nu weer even eenzaam en alleen in een hoekje zitten janken.

We dinnetje’en!

De bal rolt weer

Ik was licht pissig teleurgesteld toen ik de teamindeling voor het nieuwe seizoen onder ogen kreeg. Sam zat (weer) niet bij zijn 2 beste vriendjes in het team en Sam was (weer) in het laagste team ingedeeld, de E5. Of Onder 10-5, zoals dat tegenwoordig heet.
Ik had al mijn bedenkingen bij het scoutinggebeuren van de club en nu stond ik op het punt om daar de boel eens even flink op te schudden slash wakker te slappen. Voormaligje weet hoe dit soort situaties volledig kunnen escaleren (ga jij maar ff weg, dit wordt smerig) en sommeerde mij om deze keer eens de rust te bewaren en even af te wachten. Ik beloofde dat.
Een competitie Onder 10 ging om onduidelijke redenen niet door, het werd een competitie Onder 11. Dus tegen kinds die allemaal ouder, groter, sterker en sneller zijn. Ik had al mijn bedenkingen bij de KNVB en nu stond ik op het punt om daar de boel eens even flink op te schudden slash wakker te slappen. Voormaligje weet hoe dit soort situaties volledig kunnen escaleren (ga jij maar ff weg, dit wordt smerig) en sommeerde mij om deze keer eens de rust te bewaren en even af te wachten. Ik beloofde dat.

Gisteren stond de eerste competitiewedstrijd op het programma. Een uitwedstrijd. Er waren wat afzeggingen en dankzij een vijfjarig (!) neefje van één van de spelers konden we een zevental opstellen. Ik had er een slecht gevoel over en in de auto al vertelde ik Sam dat het toch echt om plezier gaat en dat hij maar goed z’n best moest doen. Bij de warming up zag ik de tegenstander warm draaien. Het kleinste ventje was nog een kop groter dan onze grootste speler. Ik zag het somber in, nam een sigaartje op de lip en besloot dat ik rustig zou toeschouweren en me niet zou bemoeien met de wedstrijd.

Vrij vlot werd het 1-0 maar voetballend deden we helemaal niet onder voor deze oudere en grotere tegenstander. Via een kluts kwam de bal voor Sam’s voeten en hij knalde de bal achter de keeper, 1-1. Ik werd wat enthousiaster. Even erna werd het 1-2 en ik dacht ‘potverdikkeme, dit is even leuk zeg!’.
De ruststand was 3-2 en wij, vaders en een oma, moedigden de jongens aan om zo door te gaan want het ging eigenlijk hartstikke goed. Met zwoegvoetbal werd het 3-3, ik kon niet anders dan me toch te gaan bemoeien met de coaching (ik kan daar niks aan doen, ik ben en blijf een fanatieke voormalig succescoach).
Maar ook de tegenstander gaf niet op en met 2 fraaie goals namen ze de voorsprong in handen. Even leek het of ons team er conditioneel doorheen zat maar weer een goal van Sam en daarna een briljante (eerlijk is eerlijk, niet omdat het mijn zoon is) assist van hem maakte de stand weer gelijk, 5-5.
Wij, vaders en een oma, raakten door het dolle heen en we blèrden het team naar voren. Er was nog een minuut of 3 te spelen, we moesten dit gelijkspel vasthouden! Na een geweldige noodzakelijke redding van onze keeper brak de tegenstand en onze nieuwste speler (ex-korfbal) ging bikkelend door. JAAAAAAAAAA!!!! 5-6. Wij, vaders en een oma, gingen uit onze plaat.
Het was bijna tijd, we kregen nog een corner. Ik stond vlakbij en zei tegen de nemer dat hij rustig aan moest doen en dat hij de bal wat dichterbij moest leggen. Hij nam de aanloop, bal hoog voor de goal, vangbal voor de keeper. Oh nee, toch niet, de keeper tikte de bal in zijn eigen goal! WHOEHOEEEE!!
Eindstand 5-7.

Juichen mensen, juichen!!!!!
Wat was het een fantastische wedstrijd van die ukkies en wat zagen ze er allemaal moe maar heul blij uit. Mooi om te zien. De eerste 3 punten zijn binnen.

Volgende week maar eens even bij Teun kijken. Zijn team (Portugal) heeft de eerste 2 wedstrijden van de FIFA-league gewonnen en ook hij heeft 2x gescoord.
Ik ben momenteel een trotse voetbalvader.

Grootste flapdrol

De prijs voor grootste flapdrol gaat, wat mij betreft, naar WimLex. Mensen, wat heeft die gast een plaat voor z’n harses. Zijn moeder deed niet eens moeite om te tonen dat ze schijt aan het volk had. Bij haar wisten we tenminste waar we aan toe waren. Maar die WimLex probeert met alle macht zo sympathiek over te komen terwijl hij ondertussen nog véél meer schijt aan ons, het volk, heeft.

Ik zag ‘m lopen, daar op Sint-Maarten. Ozo meelevend, Ozo betrokken. Ja uhu. Als hij zo meelevend en betrokken was geweest had hij daar ter plekke zelf even zijn portemonnee getrokken. Met z’n gratis geld. Maar nee, de belastingbetaler kan hier weer voor opdraaien. Of zal ik zeggen, de al op vele fronten afgeknepen belastingbetaler?

En toen kwam Prinsjesdag. Op teletekst staat:
De begroting van het Koninklijk Huis gaat met 900.00 euro omhoog naar 42,3 miljoen. Er gaat 600.00 euro meer naar auto’s, verlichting, verwarming en andere materiële uitgaven. Het salaris van de koning, de koningin en prinses Beatrix stijgt met de ambtenarensalarissen mee.
Tweeenveertigkommadriemiljoen!! kost die poppenkast het volk per jaar. Daar kunnen 2500 gezinnen maandelijks van leven…………… Dus.
Is eigenlijk bekend hoe hoog het familiekapitaal van ze is? Ik kijk er niet raar van op als dit een bedrag met minimaal 9 nullen is. Daarmee kunnen zich, volgens mij, uitstekend zelf bedruipen. Toch?

Nu zijn er mensen die zeggen dat hij (met zijn gratis reisjes) goed is voor de betrekkingen met andere landen, economie, bedrijven, bla bla bla. M’n reet. Hij gaat alleen maar naar landen waar hijzelf belangen heeft.
Want belangen heeft hij hoor! Hij is onder andere grootaandeelhouder van Koninklijke Shell. En die zijn wereldwijd best groot.
Hé, en de NAM is onderdeel van Shell. En laat de NAM nou verantwoordelijk zijn voor de aardbevingen in het prachtige Groningse. En laat de NAM nou erg moeilijk doen over schade uitbetaling aan getroffen bewoners. Getroffen bewoners die huis en haard kwijt zijn.
Nah zeg! En laat WimLex nou volgend jaar Koningsdag vieren in Groningen!!!!! Is dat toeval?
Ik denk het niet. Het is een charmeoffensief. Om de getroffen bewoners een hart onder de riem te steken? Nee, natuurlijk niet. Om zijn eigen vermogen veilig te stellen. Hij geeft namelijk geen fuck om ‘zijn’ volk.

Ik hoop dat tienduizenden boze boeren, getroffen aardbeving bewoners, werklozen, voedselbankers, amper rondkomers en weet ik wie allemaal de lul zijn in Nederland hem een onaangenaam welkom heten met waxinelichtjeshouders boegeroep dat hem nog lang zal heugen en dat ze hem de provincie uitjagen. KSSSJJT
En dat ie dan eindelijk eens die gigantische schijnheilige plaat voor z’n ponem weghaalt.

Eigenlijk issie alleen nog leuk bij Lucky TV.

Oja, en majesteitsschennis is ook zoooooooooooooo 1850.
Ik denk, ik zeg het ff.

Karaokekoning

Vrijdagavond is ontspanningsavondje in hoofde Manus. De rest van de week is m’n hoofd gevuld met ideeën – plannen – zorgen – stress – teleurstellingen – verontwaardigingen – woede enzovoorts (dat ik nog niet knalgrijs ben is mij een raadsel) maar op de vrijdagavond parkeer ik deze energievreters even in de koelkast. Dan ga ik naar m’n matties en matressen, m’n intieme vrienden. Even een avondje slap ouwehoeren, dom lullen en lachen, gieren, brullen.

Voorheen ging de tv aan en keken we die leeghoofdprogramma’s op SBS of RTL maar een tijdje terug heeft mattie een kast van karaokeapparaat op de kop weten te tikken. En mensen, laat karaoke nu al een kleine 30 jaar mijn lievelingsuitvinding zijn! Al een kleine 30 jaar geleden zocht ik het meest foute nummer uit en gaf ik vol overgave en enthousiasme een showtje weg. Inclusief hoge stemmen, gilletjes, uithalen, gitaargeluiden en danspasjes. Meestal tot enóóóóóóóóóórme ergernis van de toehoorders trouwens.
Want zingen kan ik niet. Ik weet nooit wanneer ik nou vanuit mijn buik moet zingen of vanuit mijn keel. Vanuit mijn buik krijg ik de hoge noten niet en vanuit mijn keel gaat het direct weer veul te hoog. Maar, om eerlijk te zijn, boeit me dat helemaal niet zo veel. Het belangrijkste is dat ik de teksten en de melodieën ken. En dat vind ik toch wel een voorwaarde om te karaoke’en hoor! Nou ja, natuurlijk ken ik niet alle teksten van alle liederen letterlijk maar ik weet vaak wel hoe en wanneer een woord wordt gezongen en, ook niet onbelangrijk, ik weet hoe je Engelse woorden uitspreekt.

Maar lieve lezer, soms sta zelfs ik versteld van mezelf. En gisteravond was zo’n somsmoment. “Jij kan heel goed rappen!”, werd mij toegeschreeuwd. “Jij hebt toen een keer een hele avond alle rapnummers meegezongen!” Ik fronste de wenkbrauwen. “Ja, dat zal maar dat was dan waarschijnlijk playback.”, antwoordde ik.
Ik werd door de aanwezige mattie en matressen onder druk gezet om te gaan rappen en het duurde welgeteld 3 seconden, toen zwichtte ik.
Ik zocht op de foon ‘Rappers Delight’ (de kwartierversie!) op, zonder tekst!, en drukte op play. Nu wil ik niet overdrijven hoor maar zeker 98,7% van de tekst floepte ik er zo uit! HUH, ben ik een carrière misgelopen ofzo????

En toen ik even later ‘Wuthering Heights’ op de juiste toonhoogte ook nog meezong, wist ik het weer zeker.
Ik ben nog steeds de enige echte karaokekoning.

Vaarwel vriend

Met pijn in mijn hart, een ferme kras op mijn ziel en met de tranen nader dan het huilen moet ik hier mededelen dat mijn trouwe vriend niet meer is. Jarenlang waren we onafscheidelijk maar zoals alles een einde heeft (behalve een worst, die heeft 2), is ook aan deze onafscheidelijkheid abrupt een einde gekomen.
Vaarwel vriend.

Ik stond vorige week, na het douchen, naaktgetorst voor de spiegel mijn tanden te poetsen. En, zoals elke man doet, kon ik het niet laten om het bovenlijf even goed te bekijken. Even de boel aanspannen, even de boel heen en weer laten rollen, je kent het wel. En om eerlijk te zijn, dat zag er nog best indrukwekkend uit hoor. Voor iemand van mijn statuur, leeftijd en lengte zeker.
Maar lieve lezer, nadat ik klaar was met tandenpoetsen en ik uit de badkamer wilde lopen viel mijn oog op het zijaanzicht van het pachtlijf in diezelfde spiegel.

MIJN LIEVE HEMEL!!!!!!
WAT EEN DIKKE PENS!!!!!!!!!!

Ik stortte op m’n knieën op de koude badkamervloer. Janken mensen! Janken! Als een speenvarken. Ik was er kapot van.

Een dikke 27 jaar heeft m’n prachtlijf me bijgestaan, me ontwikkeld, aanslagen overleefd, littekens gevormd, vrouwen betoverd, mannen gejaloerst en opeens en volkomen abrupt is dat nu voorbij. Ik typ dit met biggeltranen.

Nu heb ik alleen m’n humor nog…………………..

Wie is de spion?

In de wereld van de spionnerij is het een chaos van lik me jou daar. De ene dienst begluurt de ander, de andere dienst loert dubbel zo hard terug. Van vertrouwen onderling is alle sprake weg. En over samenwerking zullen we het voor de vorm maar helegaar niet hebben.
Wat is het dan een rustige oase dat er een overkoepelende, overrulende en overheersende dienst bestaat; De GSD (Geheimste Spionnen Dienst in vakjargon). Deze dienst bestaat uit de 9 beste spionnen van de wereldwijd bekende diensten en wordt geleidt door de welheelergstrenge heer Gé Heim. Elk van de 9 agenten van de GSD hebben een 7-jarige superzwaarste lichamelijke, psychische en cryptogrammische training moeten ondergaan in de diepste krochten van een geheim deel van Tietjerkstra. Ook hebben zij allen een ‘licence to bitchslap’ en zij zullen nooit en te nimmer twijfelen om dit zonder met de ogen te knipperen ten uitvoer te brengen.

Ik, Sjaak Pion, ben één van de 9 spionnen van de GSD en tevens Hoofd Operationele Operatieve Operaties. Mijn taak is er voor te zorgen dat alle activiteiten die de GSD doet – pleegt – uitvoert – overruled gladjes verlopen. En dit gladjes verlopen loopt aardig gladjes, kan ik melden. Alhoewel we de laatste tijd wèl met wat kleine tegenslagen te maken hebben trouwens. 🤔 Tegenslagen die uiteindelijk grote gevolgen kunnen hebben! 🤔😳😬
Gé Heim eist een onderzoek en heeft mij op de zaak gezet. ZOU ER EEN MOL IN ONS MIDDEN ZIJN?  

Nou lieve lezer, zo ongeveer moet mijn aandeel in Teun’s spionnenfeestje worden. De speurtocht, het hoogtepunt op de door voormaligje geregisseerde kinderfeestjes.
Ik moet nog het één en ander uitwerken, ik moet nog een outfit uitzoeken, ik moet nog in m’n rol kruipen, ik moet nog het stemmetje onder de stembanden maar krijgen maar hé, ik heb nog een dag of 6. Dus dat komt wel goed.
Ik heb er weer sin an in elk geval!

We spionnenfeestje’en!

Verlenging

Ik geef het eerlijk toe. Zo ben ik dan ook wel weer. Het was fout, harteloos en grofweg bot van me.
En dat ik daarmee zoveel mensen pijn heb gedaan, dat spijt me de oksels uit. Echt waar. Ik voel me heel erg schuldig en probeer dan ook met dees anekdoot mijn diepste spijt te betuigen.
Ik hoop op begrip.

Een kleine 3 weken geleden eindigde mijn vakantie en in mijn enthousiasme en met dat gegeven sloot ik ook mijn beschikbaarheid (voorheen jachtseizoen) voor eventuele gewillige vrouwtjes/toekomstige partners/minnaressen.
Ik had er nooit bij stilgestaan dat de zomertijd na die 3 weken geleden nog wel ff aan zou houden en dat er nog heul veul vrouwtjes op vakantie moesten gaan. En laat dat nou net een bron zijn waar ik wel eens succesvol uit zou kunnen putten!

Hoe vaak lees/hoor/zie je wel niet dat vrouwen na de vakantie de knoop doorhakken en manlief een welgeplaatste schop onder den bips geven? Of andersom, dat kan natuurlijk ook. Hoewel mannen dit niet zo heel gauw zullen doen omdat zij nou eenmaal tot rust gekomen zijn en tevreden in de relatie zijn. Tja, en hoe je het ook bekijkt, de vrouwtjes willen op een gegeven moment in de relatie toch ineens weer de spanning/romantiek van in het begin van desbetreffende relatie terug.

Nu ben ik, als één van de 36,4 miljoen meest begeerde vrijgezellen van Nederland, natuurlijk een uitstekende vervanging van diverse manlieven en hoe onnadenkend is het dan van mij om mij niet beschikbaar te stellen? Ik kan me heel goed voorstellen dat dit zwaar meeweegt in de beslissing van van vakantie terugkerende en ongelukkige vrouwtjes.
Dus lieve lezer, ik heb een besluit genomen: IK HEB EEN VERLENGING AAN MIJN BESCHIKBAARHEID GEPLAKT!

Ik zet de radar en de voelsprieten weer open tot en met 21 September van dit jaar.
Dat is wel het minste wat ik voor jou, lieve lezer, kan doen na het teleurstellende bericht van een kleine 3 weken geleden.
Niewaar?

Gegadigden kunnen zich, zoals altijd, weer via diverse kanalen bij me melden.
Ik hang in de tussentijd, zoals altijd, weer even heerlijk achterover.

We verleng’en!

Vrouwen dansen, mannen sjansen

Ken je die uitdrukking? Zal wel niet want volgens mij heb ik ‘m net zelf verzonnen (oh, ff een © erbij doen! Vrouwen dansen, mannen sjansen ©). Vrouwen sloven zich uit – mannen kijken, kiezen en scoren.

Een beetje vrouw moet kunnen dansen. Dat zeg ik. Sterker nog, weinig woest aantrekkelijker dan een prettig dansende vrouw. Want dat is wel een vereiste, het moet er wel prettig uitzien. Een beetje lullig op de maat heen en weer bewegen is niet genoeg, je moet het ritme voelen. Dan heb je heul snel de aandacht van mannen. Of wacht, dan heb je de aandacht van mij. De meeste mannen kijken met hun pielemoos, ik ben toch iets kritischer.

Ik was eens met mijn damesvoetbalteam op stap naar een discotheek. Zo’n megageval waar 100 miljoen hormonale pubers waren. Al snel had ik in de gaten dat ik de Padre Fernantius in de hele toko was dus koos ik een plekje aan de bar. Wat eigenlijk altijd een prima plek is trouwens! Mijn meiden gingen hun gang, feesten zoals ze konden. Ik genoot.
Mijn oog viel op een groepje meiden op de dansvloer. Vier meiden. Met allemaal testosteronboys eromheen. Of eigenlijk om drie van het groepje. Het vierde meiske was, hoe zal ik het brengen, niet de mooiste. Beetje gezet en klein. En zij was duidelijk mee om de kosten te delen ofzo. Want dat doen meiden/vrouwen. Ze nemen altijd een ‘lelijkerd’ mee om zelf meer in de spotlichten te staan.
Vrouwen………..zucht.

MAAR ZIJ KON DANSEN, MENSEN!!
Zij had me daar een partij ritmegevoel! Ik vond dat fantastisch om te zien.
Ze werd compleet genegeerd door de jongens in de buurt en ook haar vriendinnen keken niet naar haar om. Ik vond het sneu voor d’r.
Push up van de Freestylers kwam. Oe, lekkah nummah! M’n lijf begon te vibreren. M’n zwarte wortels begonnen te klepelen. Het was tijd om m’n dansmoves te showen.

Nou lieve lezer, je kunt natuurlijk wel raden hoe dit afliep. Het meiske heeft een hele leuke en gezellige avond gehad met ‘die ouwe vent’. En die vriendinnen heb ik tussen neus en lippen geadviseerd wellicht wat minder make up te gebruiken 🤡😉.

Ze zouden zo’n verhaal eigenlijk eens moeten verfilmen ofzo.

We prettig dans’en!

Regel 1: Kinderen eerst.

– praat klets roddel blaat mekker zeur – “Mama! Mama! Mama! – praat klets roddel blaat mekker zeur – “Mama! Mama! Mama! – praat klets roddel blaat mekker zeur – “Mama!
“WAT IS ER? JE ZIET TOCH DAT IK STA TE PRATEN!!”

Ik stond erbij en ik keek ernaar. Nee, ik stond erbij en ik keek er hoofdschuddend naar.
Nu moet natuurlijk iedereen zelf weten hoe hij/haar zijn/haar kinderen opvoedt maar ik had dit toch anders aangepakt. Sterker nog, niet zo lang geleden maakte ik zo’n zelfde situatie mee.
Ik was in het zwembad met de jongens, het was tenslotte mooi weer. Ik zeg wel eens gekscherend; je kunt wel met regen naar een zwembad gaan maar dan word je helemaal nat. Ghe! We hadden een mooi ruim plekkie op het gras, onder een boom, de 3 badlakens lagen naast elkaar. De jongens waren niet uit het water te slaan, ik zat af en toe even bij te komen van het watergepret. Ben ook geen 20 meer.
Op een gegeven moment kwamen 2 vrouwen van mijn leeftijd pal naast onze 3 badlakens liggen. Zucht, plenty plek en waar gaan ze liggen? Maar ja, ik zat daar blootgetorst een beetje bruin te wezen dus neem het ze eens kwalijk, niewaar?
En het duurde maar even of de toenadering was daar. ‘Denk je dat uit deze boom hars valt?’, vroeg één van ze. Met mijn beste duh-gezicht draaide ik mijn hoofd langzaam haar richting op. ‘Nee, dit is een eik, daar vallen eikels uit’, verzuchtte ik. Ik zag aan haar gezicht dat ze opgelucht was, ik had gereageerd. Ze had beet. Maar ja, ik zat daar blootgetorst een beetje bruin te wezen dus neem het haar eens kwalijk, niewaar?
We raakten aan de praat en, eerlijk is eerlijk, het was best een aangenaam gesprek. Nu komt er over het algemeen niet zo heul veul boeiends uit de mond van een vrouw en ook deze keer was dat niet anders maar ik vond het wel aardig dat ik even wat te lullen had.

PAPA! PAPA! Sam kwam aangerend. Ik keerde m’n hoofd. ‘Wazzup jongen?’, zei ik. En terwijl ik dat zei hoorde ik in m’n rechteroor dat de vrouw tegen me bleef praten. Ik besteedde er geen aandacht aan, mijn kind had me immers nodig. Maar ze bleef maar door praten en vragen stellen. Op een gegeven moment raakte ze zelfs m’n bovenarm even aan. In een reflex greep ik haar hand en draaide ‘m 135 graden. Daar lag ze half op d’r rug te spartelen. ‘Als ik met mijn jongen praat, moet jij even stil zijn.’, zei ik tegen haar en ik liet haar hand los. Ze keek verschrikt.
‘Ja maar……’, stamelde ze. Ik ssssssste haar en keek haar boos aan maar dat kon je niet goed zien want ik droeg m’n zonnebril. Ze haalde adem om weer iets uit te blaten maar voor ze een geluid kon maken wapperde ik m’n vinger voor haar mond. TU TU TU TU!!! En ik hield m’n wijsvinger omhoog.

Nou ja, Sam kwam vragen of ze later een ijsje mochten en natuurlijk mocht dat. Zo belangrijk was het dus eigenlijk niet wat hij kwam doen maar ja, ik heb nou eenmaal een eerste regel; Als ik de kinderen heb, gaan ze voor alles.

Bedenk me net dat ze mij zou contacten in mijn vakantie in Groningen voor een hapje en een drankje.
Ze zal m’n nummer wel verloren zijn.
Hè, bummer zeg! Weer een date misgelopen.

We opvoed’en!

Twittervrouwtjes

En zo is mijn actieve seizoen (voorheen jachtseizoen) alweer ten einde, lieve lezer. Zoals elk jaar sluit ik het boek en berg ‘m op. En wat was het weer het ene hoogtepunt na het andere, hilarisch en lachen.

Zoals elk jaar roer ik me zomers op de markt en omdat ik niet aan datingsites doe is Twitter dè afzetmarkt waar ik het zoek. En lieve lezer, ik had weer beet hoor! Ik heb me daar weer wat vrouwtjes (nader) leren kennen. Zo zijn daar het aardige vrouwtje, het lieve vrouwtje, het prinsessevrouwtje, het wanhopgie vrouwtje, het sympathieke vrouwtje en het vriendelijke vrouwtje. En met elk van deze vrouwtjes had ik op een of andere manier wel interactie. Leuk vind ik dat. En zij ook wel, denk ik. Want ja, ik ben toch diep van binnen best een aardige vent, niewaar? Ik ga deze contacten warm houden want, zoals ik al schreef, ik vind dat leuk.

Er waren ook vrouwtjes die me verlieten. M’n langst volgende vrouwtje ging zum bleistift weg. Het ga je goed! 💋 Maar ook wat minder lang volgende vrouwtjes ontvolgden me. Prima, vrij land enzo hoor. De aanleiding of reden ervan vind ik niet zo heul belangrijk. Laten we het er maar op houden dat ik niet zo’n standaard slijmbalman ben 😉. Oja, misschien komt dit als een verrassing voor sommigen maar als ik met je in de dm zit wil ik niet met je naar bed ofzo hoor. Dan wil ik je gewoon wat beter leren kennen. Wellicht wat minder paranoia doen, sommige vrouwtjes 😝.

Maar swa, das war einmal. Zoals  elk jaar ga ik weer in retraite, duik ik weer onder de radar, haal ik mezelf weer van de markt en is het seizoen weer voorbij. Tis mooi wèst.

Nu hoor ik je denken; zeg Manus, heb je er nog wel wat aan overgehouden dan? Lieve lezer, zoals elk jaar doe ik daar ook deze keer vanzelfsprekend geen uitspraken over.

Maak je in elk geval over mij maar geen zorgen. Het lukt me al 6 jaar immers. 🙃

Ben er nou toch

Moeke begon er eind vorig jaar over. Ze wilde de deurkozijnen binnen wel in een ander kleurtje. Ik kon haar niets anders dan gelijk geven. Pa was namelijk minimaal 10 jaar geleden met deze klus begonnen en heeft het niet af kunnen maken. Moeke denkt en zegt dat het hem wèl gelukt is maar om eerlijk te zijn neem ik moeke op schildergebied met de overtreffende trap van een korreltje zout. Zij denkt zum bleistift dat gewoon er even overheen schilderen afdoende is. HAHAHA, dat geloof je toch niet? Dan klemmen de deuren toch? Hahaha, vrouwen😂

Nee, lieve lezer, pa heeft deze klus nooit afgekregen. Hij heeft de helft gered. Het hele huis zit onder de grondverf. Ja, zelfs de muren. 😄

Gisteren ben ik begonnen met schuren. Licht schuren dat is. En dan zal ik, zodra het weer wat zomerser wordt, pa zijn klus even afmaken. Ik ben er nou toch.

Dan ben ik even van de straat, is moeke weer blij en ik ga ervan uit dat pa van boven tevreden meekijkt.

We vakantie’en!


​​

Anus Inc.© Ontwerpstudio

En weer heeft mijn boomende ontwerpstudio een opdracht met glans afgerond; Een uitnodiging voor een spionnenfeestje voor Teun zijn zevende verjaardag.
Vorige maand haalden we de gunning binnen en na een bestuursvergadering, een aandeelhoudersvergadering èn een ontwerpwedstrijd binnen het bedrijf, zijn we tot deze uitnodiging gekomen. De opdrachtgeefster is er uitermate tevreden over en dus wij ook. 

Ik kan dat wel aardig, dat plaatjes maken. Al zeg ik het zelf. Ik denk dat zo’n 95% van de plaatjes bij de anekdoten op dees jolijtsijt ik zelf gemaakt heb. Uitnodigingen voor de feestjes van mijn jongens maak ik zelf. Op m’n werk vraagt de opdrachtgever met regelmaat even ‘iets’ te maken. Om maar wat zum bleistiften te noemen.
Met minimale hulpmiddelen (PowerPoint 2003 want die nieuwere versies zijn ruk), een beetje Google afbeeldingen en een flinke dosis creativiteit lukt het me meestal wel een leuk/lollig/aardig/toepasselijk plaatje in elkaar te flanzen. Ik vind dat leuk om te doen en vraag er niets voor.

Maar lieve lezer, doe ik daar wel verstandig aan? Loop ik niet bakken met geld mis? Als ik toch zie wat er tegenwoordig betaald wordt voor bijvoorbeeld het maken van een logo, vaak een héééééél simpel logo, dan krab ik mezelf toch wel even achter m’n ballen.
Ik ga me daar toch maar eens een keer in verdiepen. Me dunkt. Eens zien wat de mogelijkheden zijn (iemand ervaring met opstarten, KvK, businessplannen enzo?)
Zal je zien dat ik jaren geleden al binnen had kunnen zijn en hoefde ik dus nu niet op zoek naar een rijke vrouw.
En misschien, lieve lezer, kan jij me daar wel bij helpen. Zoek jij of ken je iemand die een ‘plaatje’ nodig heeft, prijs dan Anus Inc.© Ontwerpstudio een keer aan.

We ontwerp’en!

Ik aan Zee

Een man van mijn postuur statuur moet zo nu en dan naar zee. Dat zeg ik.
En dat deed ik dus gisteren. Het was er tenslotte weer weer voor. Op de social media werd mij aangeraden het strand bij Wijk aan Zee aan te doen, ik vond dat een prima idee.
Na het werk en na de nodige dut was het half 6 dat ik de voiture naar het westen des lands stuurde. Meer mensen hadden datzelfde idee, merkte ik, want ik rolde van file naar langzaam rijden naar file naar langzaam rijden.
Randstad……………..zucht.
Klokslag 19.07 uur parkeerde ik de auto en 13 seconden later (ik parkeer heul snel) liep ik de zee tegemoet. Het voelde als thuiskomen. Ik keek eens rond, zag dat er nog best wat mensen waren en ik realiseerde mij iets; Zou ik nog de enige met een heuptasje zijn?

Het prachtlijf seinde dat het gevuld moest worden met v&v (voedsel & vocht), ik ging de eerste de beste strandtent die ik tegenkwam naar binnen. Dat deze strandtent niet bij mijn duiningang maar bij de andere ingang 36 kilometer naar rechts lag, keek ik niet van op. Zucht. Maar ja, het gaf mij de kans om even langs de branding te huppelen.
De snelle hap slikte ik met een glas cola weg want het zweet gutste op plekken waar ik geen zweet wil hebben te gutsen.
Ik zocht en vond een rustig plekkie om wat baantjes te trekken maar ik had helemaal geen zwembroek, badmuts, vliezen en handdoek mee dus dat liet ik achterwege. Ik ging tot m’n knieën in zee staan en voelde de kracht van het machtige vochtige monster.
Recht tegenover de zon (heel toevallig! Zie foto) ging ik op het strand zitten, legde een sigaartje op de lip en mijmerde wat voor me uit. Wat zou het gaaf zijn als ik hier kon wonen. Zou hier een vrouw werk voor me zijn? Hoe gaaf zou dat voor de jongens zijn? Weten ze hier echt niet hoe handig een heuptasje is?

Mijn plan was om de ondergaande ploert in zee te zien zakken en een foto te maken maar -zucht- telefoon leeg. Ik vliesde het ritueel dan maar op m’n net en vertrok richting het midden-oosten des lands. Om half 11 was ik thuis, ik had een prachtige avond gehad.

En nu maar hopen dat het geholpen heeft tegen mijn gepsoriasiste scheenbenen.

We ik aan zee’en!

21 en vrijgezel

Dit kon wel eens een lange dag worden.

Standaardgrap die ik elk jaar op 21 juni wel ergens plaats op de langste dag van het jaar. En hoewel de 👍🏼👍🏼 steeds minder worden, blijft ie lollig natuurlijk.
Maar dit jaar is het ook wel een beetje een speciale dag want lieve lezer, vandaag op deze 21e juni ben ik exact 2121 dagen één van de 2121 miljoen meest begeerde vrijgezellen van Nederland!! 😄/

En dan rijzen natuurlijk de grote vragen op menig lip; Doet het mij wat zo zonder vrouw? Lijd ik eronder zo zonder vrouw? Red ik het wel zo zonder vrouw?
Nou lieve lezer, dat kan ik met een duidelijke HELL YEAH!!!!!! beantwoorden.
Ik red me prima, ik lijd er niet zo onder en het doet mij, om eerlijk te zijn, niet zo heul gek veul. Sterker nog, ik vind het eigenlijk wel prima zoals het de afgelopen bijna 6 jaar gaat. Er zijn weinig situaties waarin ik een vrouw naast, op of onder me mis. Sterkerder nog, ik ben zelfs blij dat ik met regelmaat geen vrouw onder, op of naast me heb. Andersom is dat trouwens ook zo, geloof me. 😄
En in die bijna 6 jaar ben ik toch wel veranderd hoor. Zum bleistift was ik altijd een lui zwijn maar nu ben ik toch mooi even een lui zwijn met toch wel wat huishoudelijke kwaliteiten geworden. Ik kan al een aardig potje roerbakkoken, ik doe de was met een dansje, ik stofzuig tegenwoordig links èn rechtshandig en in de boodschappenwinkel vind ik ook steeds beter m’n weg. Daar heb ik dus allemaal geen vrouw meer voor nodig. En al die andere zaken, ach, daar is ook wel overheen te komen. Oe, behalve bij feestjes. Daar moet ik altijd zelf van terugrijden. Dat zuigt best wel. Dat is nog wel een enorm aandachtspunt, me dunkt. 🤔

Dit betekent natuurlijk niet dat ik total kluizenaar ga hoor! Hahaha, kom op zeg! Er zijn hier en daar best nog wel wat MILK (Mothers I Like to Kennismake) die ik op het oog heb maar ik heb daar geen haast mee. En wordt dat niets, ook prima. Teun is tenslotte nog steeds geen 9 jaar en dat is nog steeds mijn grens om serieus over een echte relatie na te gaan denken.

Dus mensen, houd asjeblieft op met mekkeren over mijn geen relatie hebben, ik ben er tevreden mee.

 

Ik mag weer!

Ik heb er een jaar op moeten wachten maar, lieve lezer, ik mag weer!!
Een jaar ja. Sam was in januari al iets te volwassen voor een ‘typetje van papa-feestje’, vond mama besloten we gezamenlijk. Maar bij Teun kan ik dus nog een keer in de huid kruipen van een typetje. iiiiiiieeeeehhaaaaa! 😁/

Hij wil een spionnenfeestje. Ja, écht! Haha, een spionnenfeestje. 😄 Met spionnendingen en spionnenzaken en spionnengeheimen en spionnenoperaties en spionnenarrestaties en spionnenverhoren en spionnenwaterboardingen enzo.
Hé, zei iemand daar iets met mijn naam + koren en molen?
Nou inderdaad, als er iemand iets weet over spionnen dan ben ik het wel. Met mijn spannende, classifiede, snelle, extravagante en dikwijls thrillerachtige professionele maar ook sociale leven. Kijk maar eens in de dikke VanDale bij ‘iemand die alles van spionnen weet’ – daar staat mijn foto naast.

Goed, het typetje dan. Ik dacht zelf aan Sjaak Pion. Een woest aantrekkelijke, rondgebrilde, charmante, atletisch gebouwde en keurig gekapte man van midden 40, gezegend met een kort lontje en dito liefdesaffaires.
Maar daar twijfel ik nog een beetje over. Het komt dan misschien bij de kinds niet echt als een typetje over. 🤔

Wellicht dat jij, lieve lezer, suggesties hebt? Die zijn, zoals immer, welkom. Plemp het maar ergens.
We hebben nog een dikke 2 maanden.

We spion’en!

Rotterdam……….zucht

Om nog even terug te komen op Rotterdam. WAT EEN SCHIJTSTAD IS DAT!
Zo, of ik even je aandacht heb.

Kan iemand mij in contact brengen met de logistiek manager daar? En dan daar weer de manager van? Of hoofd infrastructuur, ook goed. Man man man, wat een droefheid.
Was er nou niemand zo helder om een ondergronds metrosysteem, zoals in wereldsteden, aan te leggen? Dit werkt toch niet man! Zesendertig wegen die tezamen komen op één kruispunt en dan allemaal moeten wachten op zo’n trammetje die er in de verte aan geboemeld komt……….
Zucht.
Het begon met de mij aangewezen parkeerplaats door de KNVB, Beverwaard. Goed geregeld hoor maar dat het aan de andere kant van de stad ligt ten opzichte van het stadion, wie verzint dat? Zaten we 25 minuten in dat gammele boemeltreintje. Of zaten? We moesten staan, opgepropt tussen in oranje gehulde vadsige zweetmannen, want er waren geen zitplaatsen meer vrij omdat honderden supporters naar het stadion wilden. En dat heen en weer geslinger………
Zucht.
Maar dan de terugweg. De wedstrijd was afgelopen, het stadion liep leeg. In Rotterdam denken ze dan dat de mensen allemaal naar huis lopen of direct in hun auto stappen en wegrijden. Maar de realiteit is dat 36 miljoenmiljard mensen zich ophopen bij 1 tramhalte. En die tramhalte staat tussen 2 wegen in, wegen waarop auto’s rijden. In het verstandige deel van de wereld ook wel bekend onder ‘doorgaande wegen’……….
Zucht.
Goed, dan staan er dus 78 miljardtriljoen ongeduldige mensen op één hoop te wachten en dan denken ze in Rotterdam dat 1 boemeltreintje van een meter of 30, en die om de 10 minuten vertrekt, een efficiënte manier is om supporters bij het stadion weg te krijgen. Terwijl aan de overkant trammetjes voorbij komen met -GEEN DIENST- erop……….
Zucht.
En als klap op de vuurpijl kwamen we, toen we eindelijk na bijna 2 uur weer in de auto zaten, 2 verkeersregelaars tegen die voor een doodlopende straat, afgezet met een hek, ons aanwijzingen stonden te geven om de doorgaande weg naar links vooral te volgen………..
Zucht.

Geachte Rotterdam,

hierbij solliciteer ik naar de functie van Hoofd Infrastructuur / Manager Logistiek.
De reden voor deze sollicitatie is dat jullie die écht dringend nodig hebben. 

We zucht’en!

Ons Oranje avontuur

 Gisteren kwam de langverwachte dag dan eindelijk. Want Teun had de aftelkalender helemaal afgekruist. Mama had ze schitterende shirts gekocht (2,99 bij de Zeeman!), ik haalde ze na schooltijd op. Het plan was om nog even bij mij uit te rusten, op te laden en voor te bereiden. Of ze enthousiast waren? Mwoah. Zeg maar gerust dat enthousiast een understatement was. Wanneer gaan we nou?…………. Zucht.
Klokslag 16.37 uur vertrokken we richting Rotterdam, naar de Kuip. Telefoon op het stuur, de route voor m’n neus. (gewoon via kaarten op de iPhone hoor, werkt perfect. Who needs tomtom?)
Ik had van de KNVB een parkeerkaart ontvangen voor parkeerplaats Beverwaard aan de Edo Bergsmaweg. Ik vond het prima. Tegen 18.15 uur reden we het parkeerdek op en ik vroeg me af waar die kuip dan wel niet stond. In de verre wijde omtrek was niets van dat ding te zien namelijk. Een flinke afro met opvallende verkeersregelaarjas gaf het antwoord; “jullie moeten met de tram.” Ah! Nou ja, het is niet anders. En trouwens, dat kon er ook nog wel bij, we waren op avontuur immers.

Het boemelding bracht ons tot voor het stadion en met nog een kleine 2 uur te gaan tot de wedstrijd moesten we vanzelfsprekend iets eten. In de verte zag ik de mij ozo bekende gele M, dus daar liepen we automatisch naartoe. Meer mensen hadden datzelfde idee, kreeg ik de indruk toen we binnenstapten. Het smaakte zoals altijd heerlijk.
Het werd tijd om onze plekken op te zoeken in het stadion. Ingang J, rij 2 en stoel 4,5 en 6. Om ons een lange wandeling te besparen besloot ik mijn jongens op wat vaderlijke wijsheid te trakteren. Ik had bij de wedstrijd tegen Ivoorkust gezien dat ons vak het langst in de zon lag dus de schaduwzijde van het stadion konden wij met een gerust hart rechts laten liggen. De jongens vonden het vanzelfsprekend, ik vond het best logisch denkwerk van mezelf.
De rugzak werd natuurlijk gecontroleerd maar zonder probleem konden we verder lopen. Uiterst rechts in het vak (voor de kijker uiterst links) namen we plaats en ik ontdekte dat mijn foon de geest en mij de vinger gaf en uit ging. Zucht.
Dahaag foto’s. Dahaag filmpjes. Dahaag herinneringen.
Hééé, maar hadden de jongens hun tablet niet mee in de rugzak? iiiiiiiiieeehhaaaaa!!!! De avond totally gered!

Het zeuren (wanneer begint het nou?) stopte toen de spelers het veld opkwamen. Ze zagen Robben en Sneijder nu in het echt en ik zag dat ze er van onder ingedrukt waren. Mooi om te zien.
Omdat bij aanvang van de wedstrijd de 3 stoelen helemaal in het benedenhoekje niet bezet waren (en ook omdat de gast voor Teun telkens ging staan) verhuisden we. Aandachtig volgden ze de wedstrijd en net op het moment dat Teun het woordje ‘saai’ in de mond nam, scoorde Robben. Het stadion ontplofte. En wij ook. Met een gebalde vuist vierde Teun het doelpunt, Sam hing met 2 armen vooruit over de balustrade. Prachtig om te zien!
Sneijder nam een corner vlak voor ons en klapte even. ‘Zag je dat, papa? Hij klapte naar ons!’, riep Teun breed lachend. Geweldig om te zien.
De wave werd ingezet en elke keer zaten de jongens vol spanning te wachten tot ie bij ons was. Fantastisch om te zien.
De 2-0, 3-0, 4-0 en ook de 5-0 werden al even uitbundig door ons gevierd.
Wat hadden we een mooie wedstrijd gezien. En wat een ervaring was het voor ze.

De weg naar huis werd een hele lange. Er stonden zoveel mensen op de boemeltrammetjes te wachten dat wij besloten om in het gras te wachten tot het enigszins nut had om in de rij te gaan staan.
We praatten wat, we lachten wat, we maakten wat grappen, we keken hoe een politiepaard precies voor ons zijn kont leegde. Het was mooi.
Het werd frisser en de jongens raakten wat vermoeid. Ze kropen dicht tegen mij aan. Ik sloeg mijn armen om ze heen. Wat hadden we een perfecte dag gehad en wat was ik trots op ze! Ik was op dat moment even de gelukkigste vader op de hééééééle wereld. Ik hartje mijn jongens.
Om 01.15 uur waren we thuis, om 01.25 lagen ze in diepe slaap in bed. En ik kan het me verbeeld hebben maar volgens mij hadden ze allebei een glimlach op hun gezicht.
Ik knikte even naar mezelf in de spiegel. Goed gedaan, papa!

Vanmiddag hebben we de wedstrijd teruggekeken. En JAWOOOOOOHL, we zijn op televisie geweest!!!!!!

Blow me

Bij mooie vrijgezelle vrouwen is iets mis. Anders zijn ze niet vrijgezel.
Zo! Dat is mijn mening, daar moet u het mee doen.

Ik schiet altijd een beetje in een kramp als ik lees over mooie (vrijgezelle) vrouwen (moeders) die hun ex zwart maken. En al helemaal als ze de kinderen er tussenin zetten. Direct van karakter als ik ben, kan ik me dan moeilijk inhouden om niet te reageren. Dus dat doe ik dan meestal ook niet. 😄
Ik vraag dan netjes waar het probleem ligt. Of hoe het gekomen is. Of waarom ze het doet. Of het niet een beetje overdreven is? Een beetje vrouw reageert dan netjes terug en zo ontvouwt zich een gesprek waar we beiden iets van opsteken. Tenminste, daar ga ik vanuit.
Maar 8 van de 10 vrouwen reageren als door een wesp gestoken, schieten in de aanval en zijn hard op hun tepels getrapt. Want geen begrip, waar bemoei jij je mee en eikel enzo. Raar. Ik bedoel het goed. En ik hoef heus niet met je naar bed hoor.

Natuurlijk zijn er klootzakken van exen. Vreemdgaande exen zum bleistift, die moet je bitchslappen. Of fysiek mishandelende exen, die moet je uit de samenleving plukken. Dat zijn uitzonderingen waar ik geen medelijden mee heb. Fuk hun!
Maar -NEWSFLASH!- niet alle exen zijn zo. Sterker nog, ik ben van mening dat 8 van de 10 exen niet zo zijn. Het probleem ligt bij die 8 van de 10 toch echt bij de vrouw in kwestie.
Met haar karakter. En haar mening. En haar manieren. En haar wensen. Die zijn in de loop van al die relatiejaren zeker 140 graden gedraaid terwijl die van de man niet heul veul anders zijn dan in het begin van de relatie.
Maar goed, ik kan hier wel een heel verhaal gaan optypen over vrouwen in een relatie die op z’n retour is maar daar hek helemaal geen sin an. Ga eerst eens bij jezelf te rade, mooie vrijgezelle vrouw, voor je je ex voor van alles en nog wat uitmaakt op het wereldwijde web! Dat wil ik je alleen even meegeven.

Hieronder wèl een geestig liedje over een ex trouwens.
Heerlijk gezongen, hilarische tekst.
Ennuh vrouwen, sick whiskey-dick?? Is dat wat ik denk dat het is? 😳

 

 

 

Feestjeweek

Zo zeg! Ga ik even een feestjeweek tegemoet!
En met feestjeweek moet je lezen dat ik weer eens een keer de diepe krochten van de alcoholische wereld ga betreden. Da’s namelijk al ff geleden. Thuis drink ik praktisch niet, ouderwets op stap ga ik al tijden niet meer en feestjes bezoek ik nog af en toe maar dan moet ik altijd terugrijden. Dus dan stop ik standaard na 3 liter biertjes. Maar daar komt deze week verandering in want er staat wat op de planning hoor! En laten we eerlijk zijn, ik ben eigenlijk ontzettend lollig als ik drink. En dan wordt het ook nog zomer! iiiiiiiiiiiiiiiieeehaaaaa 😄/

Woensdagavond (20.45 uur) wint Ajax de Europa League door Manchester United te verslaan. En daar moet natuurlijk op gedronken worden.
Donderdagmiddag (16.00 uur) wint Donar het Nederlands kampioenschap door Zwolle op te rolle. En daar moet natuurlijk op gedronken worden.
Vrijdag (00.00 uur) is moeke jarig. En daar moet natuurlijk op gedronken worden.
En het weekend wordt het prachtig weer in feestjestad Groningen dus zit ik blootgetorst bij moeke in de tuin. En daar moet natuurlijk op gedronken worden.
Hos ik blootgetorst bij de huldiging van Donar. En daar moet natuurlijk op gedronken worden.
En kon ik wel eens blootgetorst met de jongens aan de Hoornse plas gaan liggen. En daar kan natuurlijk het drinken niet bij ontbreken.
Ik kan haast niet beschrijven hoeveel sin ik er an heb.

We feestjeweek’en!

Met de tijd meegaan

Wil je in de lijst van best gelezen weblogs steady op nummer 874.929.274 blijven staan, moet je mee met de tijd. Dat is de uitkomst van de redactievergadering van gisteren.
Het productieteam had den oren goed te luister gelegd bij het volk, jullie lezers, en samen kwamen we tot de conclusie dat fors ingrijpen nodig was om dees jolijtsijt niet een blog aan het been (hilaman-woordspeling!) te laten worden. Dus sloegen we 2.0 èn 3.0 over en stootten we direct door naar Von Bloghausen gayroze 4.0! Rechts in de menubalk (voor foonlezers onderaan) zijn de aanpassingen te zien.

Op veler verzoek is de bedenker, uitvoerend producent en presentator nu met foto pontificaal in beeld. “Hè, ben jij vonbloghausen???” is dus vanaf heden verleden tijd. 😄😍
Dan is er voor de vele buitenlandse kijkers een vertaalknop geïnstalleerd. Klik erop, kies de taal een wolla, de hele sijt vertaald zichzelf. 😄👍🏼
En tenslotte is er nog een aanpassing in ontwikkeling en daarvoor heb ik jou, lieve leester, nodig. Voor de gedyslexieerde medemens is lezen van een anekdoot lastig, wij begrijpen dat als geen ander. Maar ook de ‘diek loel🖕🏼,wat een lang verhaal’ mensen nemen wij uiterst serieus.
En daarom zijn we achter de schermen druk doende met een ‘voorleesgebbetje’ om de anekdoten voor te laten lezen terwijl je zum bleistift even lekker zit te kleien ofzo. 💩
Voor de mannelijke stem hebben we Peter R. de Verteller kunnen strikken. Maar wij begrijpen best dat dat nasale, zeurderige toontje na een tijdje (een seconde of 3 meestens) gaat vervelen en/of irriteren. Een vrouwelijke stem kan daarom een uitkomst zijn. We wilden gaan voor Katja maar daar komt de laatste tijd zoveel onzin uit dat wij gisteren besloten van haar af te zien.

En dus zijn wij van het moederbedrijf Anus Inc.© dringend op zoek naar een vrouwelijke stem. Ben jij in het bezit van een woest aantrekkelijke zwoele stem, kan je goed voorlezen en ben je op zoek naar verkering ben je beschikbaar, neem dan contact op. Dat kan, zoals gebruikelijk, in de reactiepanelen onder dees anekdoot, via email, via whatsapp, via Twitter, via Facebook of vleselijk.
Wellicht tot snel!

We 4.0’en!

Vleselijke kennismaking

‘Kom je gezellig langs? Gaan we wat drinken en een hapje eten.’, vroeg ze toen ik haar aan de telefoon had. Ik stemde in. Goed, het was dan wel 132 km rijden maar hé, principes zijn om gebroken te worden, niewaar? Ik kende haar al een tijdje maar enkel whapp -en facetimetechnisch. Ik vond haar leuk, zij mij ook. Maar goed, dat ben ik natuurlijk ook. We noemden het geen date want een date is kinderachtig, we noemden het een vleselijke kennismaking.

En dus voerde ik haar adres in m’n foon en ging ik op weg. De weg van de liefde op. Wie zou het zeggen?
Ik had wat leuks aan gedaan. Je kunt wel iets stoms aan doen maar dat zou ook vreemd staan bij een eerste ontmoeting, was mijn gedachte. Door m’n speakers klonken de nummers die ik op een ceedeetje had gebrand, ik zong zoals altijd vrolijk en hardop mee. Ik had er sin an.
Tegen zessen reed ik haar straat in. Nummer 8 moest ik hebben. Ik parkeerde tegenover nummer 24 want er was geen plek voor haar deur.
‘Hooooiiiiiiii’, begroette ze me hartelijk en ze gaf me 2 zoenen. Ik gaf haar het flesje wijn dat ik had meegenomen, een Chateau Swasant Nuf uit 1987. We zaten op de bank, we kletsten wat, we dronken wat, we lachten veel . Tot ik voorstelde wat te gaan eten, ik verrekte van de honger immers.
‘Oh, dat is ook niet echt een nieuwe auto.’, zei ze toen we tegenover nummer 24 aankwamen. ‘Nee, dit is eentje uit 2000.’, antwoordde ik. ‘Maar ik heb ‘m wel gewassen!’ Ze glimlachte lafjes. Ik dacht er het mijne van.
Ik mikte Teun zijn zitje naar de achterbank, er lag zand op de stoel. Ik veegde het eraf en zei dat ze kon gaan zitten. ‘Wat een troep hier.’, zei ze terwijl ze haar voeten tussen de snoepzakjes, sigarendoosjes en Pim’s verpakkingen wurmde. ‘Ja, da’s mijn prullenbak en om de zoveel tijd ga ik Mc’en en mik ik alles weg.’ Ze keek me raar aan. Ik keek raar terug.

Het volume stond op standje knallen en The Osmonds begonnen aan hun Crazy horses. Ik bangde head en speelde luchtgitaar. ‘Wat een kutmuziek!’, schreeuwde ze. Ik zuchtte en zette ‘m zachter. ‘Ik heb een ceedeetje gemaakt met muziek die mijn jongens ook leuk vinden.’, legde ik uit. ‘We gaan dan altijd met ons drieën los.’
‘Nou, ik vind er niks aan.’, zei ze eerlijk. Ik waardeerde dat maar toch stoeide ik met de gedachte haar uit de auto te bonjouren. Kom op zeg! Maar zelfs ik ben niet zó bot.
Ik klikte het volgende nummer aan en omdat ie standaard op shuffle staat wist ik niet wat er kwam. De General Lee-toeter kwam keihard binnen. Ze schrok zich te pletter. Ik heb ook 12 soorten toeters op dat ceedeetje gezet want hilarisch. Ik schoot in een slappe lach om haar reactie. Ze was niet amused.
Weer klikte ik het ceedeetje verder, Barry Manilow met Can’t smile without you volgde. Ook dit vond ze niks en ze werd met de seconde chagrijniger. Mijn gedachten van eruit bonjouren groeiden. Maar zelfs ik ben niet zó bot.
Toen onderstaand nummer kwam en ik vrolijk meezong klikte zij op het volgende-knopje. Ik sloeg linksaf.
En even later weer linksaf.
Bij nummer 48 heb ik haar eruit gebonjourd.

Niemand, maar dan ook NIEMAND, bemoeit zich mijn muziek! Laat dat even duidelijk zijn.

De 132 kilometer terug zong ik zoals altijd alles vrolijk en hardop mee. Onderweg stopte ik bij de McD. want het werd wel weer tijd om die troep in m’n auto weg te mikken.

We vleselijk kennismaak’en!

 

Ik ben verdrietig

Nou ja, verdrietig? Dat is misschien een wat te groot woord. Verdrietigjes is het eigenlijk meer.
Dat ik-wil-grijs-haar fetisjisme van me begint namelijk een beetje sneu te worden. Het wil me maar niet lukken een nestorische blik te groeien en ook het grijs-laten-vervenidee heb ik laten varen want dat was toch niet zo’n succes als waar ik op gehoopt had. Dus swa, niets aan te doen, even slikken en weer doorgaan, wat niet is kan nog komen.

En dus verlegde ik mijn interesse naar mijn onderhoofd. Want dat kan ik wel gewoon in de spiegel zien, haha! In mijn snor en in mijn baard kom ik zo nu en dan wel ’s een verdwaald grijs/wit haartje tegen en zo’n ringbaardgeval zal mij best wel staan, dunkt me. Dus moet ik ze laten groeien om dit resultaat te kunnen beoordelen en dat is precies wat ik heb gedaan. Waar ik normaal gesproken het liefst glad als een babykont tevoorschijn loop heb ik mij de afgelopen 2 weken nachtdienst niet geschoren.
Maar je raadt het al. Het resultaat na 14 dagen scheerloos doen was diep droevig. Alhoewel ikzelf vond dat het er wel ruig uitzag was er werkelijk niemand die het opviel. Niemand die vroeg; ‘Goh, laat jij je baard staan?’ of zei; ‘Hé, dat staat je leuk/stoer/woest aantrekkelijk.’ En waarom? Omdat ik de baardgroei van een zesjarig meisje heb, dat is waarom!
En dus heb ik het scheermes er maar weer overheen gehaald. En nu ben ik dus ietwat verdrietigjes.

Ik geloof dat ik me maar neer moet leggen bij het veeeeeeeel te langzaam grijs worden. Het is niks en het zal ook niks worden. En dat is best ruk want ik ben er van overtuigd dat ik hierdoor verscheidene schurkenrollen in grote blockbusters mis loop. En dat is voor jou, lieve lezer, ook weer spijtig want nu zal je me nooit op het witte doek zien schitteren.

We verdrietig’en!

Le tuf de France (part deux)

Na ons hachelijke avontuur tuften we vrolijk dieper Frankrijk in en ik vroeg me af waarom we deze route namen in plaats van de zonroute naar het zuiden. En toen bedacht ik me dat we eerst nog cultuur gingen opsnuiven natuurlijk. Wat is nou een vakantie zonder cultuur opsnuiven, vraag ik je? Oradour-sur-Glane had ik een blaadje zien staan, ik moest daar naartoe. Oorlogfetisjist als ik ben. In dit plaatsje zijn de meest gruwelijke misdaden gepleegd tijdens de oorlog en het ziet er nog steeds zo uit als in 1944. We waren er diep van onder ingedrukt en mocht je daar ooit in de buurt zijn, een aanrader.

De zonroute, of zoals de Fransen zo prachtig zeggen; A7, daar moesten we heen. Ik had een landkaart van Frankrijk op ware grootte over de motorkap gevouwen en zag in een oogopslag, ik ben immers een man 😉, dat er twee opties waren. Optie 1 was een kleine 100 kilometer over een snelweg terug en optie 2 was een tussendoorweggetje van exact 32 kilometer. De keuze was snel gemaakt.
Nu blijken Franse tussendoorweggetjes van exact 32 kilometer in werkelijkheid slecht onderhouden schijtwegen van 847 kilometer te zijn en ik begon me meer en meer af te vragen waarom ik niet naar voormaligje had geluisterd toen ik mijn keuze doordramde.
Zucht.

Halverwege de middag bereikten we dan eindelijk de hemelse weg en ik trok de conclusie dat mijn 14 pagina’s tellende rittenschema wel in de prullenbak gemikt kon worden. (kaartleesgrap alert) Dit tot opluchting van voormaligje, ze is een vrouw immers 😄
Het was bloedheet maar mensen, wat was ik in mijn nopjes! Zonnebrilletje op, overhemd open, armpje uit het raam, lekker muziekje aan en de airco uit. Want die zat toch niet in de Peu. En lekker toeren van tolpoort naar tolpoort. Heerlijk!
Voorbij Lyon werd het heuvelachtiger en ik merkte dat de Peu er wat moeite mee kreeg. Maar ook luid toeterende en met grootlicht seinende auto’s achter me gaven me die indruk. Ik ging uit de meest linkerbaan. Nog verder naar het zuiden werd het zelfs bergachtig en ik moest iets verzinnen om mijn voiture nog enigszins waardig te houden. Ik paste mijn rijtactiek aan. Ik moest wel.
Bij het aanzicht van een berg versnelde ik naar z’n top van 145 en zo knalde ik die berg op. Maar hoe ik het ook probeerde en hoe mijn Peutje ook zo z’n best deed, halverwege viel ik bijkant stil. Tot enorme ergernis van de mede routegebruikers.
Aan alle kanten vlogen auto’s ons voorbij. Auto’s met caravan scheurden ons voorbij. Vrachtauto’s vroemden ons voorbij. Boze boeren op tractors reden ons voorbij. Op een gegeven moment passeerde zelfs het Tour de France peloton ons langs de linkerzijde. Mèn, de schaamte!
Een gendarmeriër op motor vond het mon dieu! en stuurde me naar de meest rechtse baan. De loserbaan. Tussen de zwaar beladen vrachtwagens in. Die met 30 km/u omhoog gaan.
Zucht.
Voormaligje had het hele ritueel niet meegekregen en vroeg waarom ik hier ging rijden. Ik zei dat we er zo af moesten.
Dat de afrit nog 312 kilometer duurde heb ik er maar niet bij gezegd.

De tuffer heeft ons daarna nog 3 keer heen en weer gebracht en is in 2004 overleden.
RIP zacht, mon voiture amour ❤️

Le tuf de France (part une)

 Ik parkeerde gisteren zowaar naast m’n autootje van lang geleden. Nou ja, niet dezelfde want die is in het heetst van de tijd gestorven maar wel hetzelfde type. Een Peugeot 205 Colorline. Een dieseltje. Schitterende wagen. Comfort van m’n kont, uitstraling van m’n kont, vermogen van m’n kont maar wat hebben we een plezier van deze voiture gehad. M’n tuffertje.

Vakantie naar Frankrijk, lang geleden. Zuid Frankrijk dat is want je kunt wel in Noord-Frankrijk resideren maar dan is het nog elke dag een pokke end rijden naar de Middellandse zee, redeneerden wij. Voormaligje reed het eerste stuk want ik had waarschijnlijk de avond ervoor onze aanstaande vakantie gevierd met zwagert want zo ging dat lang geleden.
De auto tot de nok gevuld, de tank vol diesel en de banden op volle hardheid. En ja hoor, dat vond voormaligje niet fijn rijden. Zucht, vrouwen….. Ergens bij een tankstation stopten we voor de eerste pauze en één van ons betaalde binnen de tankbeurt en één van ons liet wat lucht uit de banden glippen. Ik laat even in het midden wie wat deed maar laten we voor het verhaal maar aannemen dat voormaligje het laatste deed.
Midden op de Periferique, net voorbij Parijs, kwamen allemaal Fransosen en Fransoosters naast ons rijden. Druk zwaaiend en wijzend probeerden ze mij iets duidelijk te maken. Maar ik spreek geen woord Frans gebarentaal dus zwaaide ik vrolijk terug. Ze zullen het wel leuk vinden, een Nederlands stelletje in zo’n petit Frans autootje, dacht ik.
Plots zag ik witte rook langs mijn raam fladderen. Huh? Ik draaide mijn raampje open en zag dat de rook bij het linkervoorwiel vandaan kwam. Stond mijn voorband bijna in de fik! Ja hallo! Had niemand me even kunnen waarschuwen? Arrogante Fransen! Zucht.
Bij een tankstation koelden we de band af met water en pompte ik beide voorbanden op, op gelijk niveau.

Een vriendelijke Frans kwam naar ons toegelopen en vroeg me of ik hem kon helpen. Tenminste, dat begreep ik. Ik spreek geen woord Frans. De scooter van zijn zoon stond achter het tankgebouw geparkeerd want was stuk en hij wilde ‘m achterin zijn auto hebben. Tenminste, dat begreep ik. Ik spreek geen woord Frans. Tuurlijk wilde ik de man helpen, ik ben tenslotte niet voor niets een menseninnoodredder. De man gaf me een wit overallgeval zodat mijn zomerse outfit (overhemd, korte broek, slippers, zonnebril) niet onder de smerige smeer zou komen te zitten. Nou zeg, wat een sympathieke geste van die vriendelijke man, dacht ik. Ik hoefde niet eens al mijn kracht te gebruiken, in een wip stond de scooter achterin. De man gooide de achterdeuren van zijn auto dicht, bedankte me uiterst vriendelijk en reed zwaaiend weg.
Onze Peu was ook weer klaar voor gebruik, wij vervolgden onze weg. “Heb jij nou net geholpen een scooter te stelen?”, vroeg voormaligje. “Nee joh, die was van zijn zoon.”, antwoordde ik.
Toch? TOCH? 😬🙄

Een grens trekken

Deze foto verscheen gisteren op het web. En deze foto maakt mij woedend.
Deze agent, misschien getrouwd en wellicht een vader van jonge kinderen, zag op zijn rooster dat hij een demonstratie moest begeleiden. Niet wetende dat hij uren later in het ziekenhuis moet vechten voor zijn leven.

De foto is gisteren geschoten in Parijs waar (weer eens) rellen uitbraken bij een demonstratie. De officiële lezing is dat het een demonstratie van de vakbonden tegen betere arbeidsvoorwaarden was maar het is duidelijk dat de linkse rellers (weer eens) deze gelegenheid aangrepen om (weer eens) te protesteren tegen Marine Le Pen, de rechtse presidentskandidaat van Frankrijk. Want van rechts komt het gevaar, volgens de linkse rellers.
De linkse rellers die hun ideale wereldbeeld steeds vaker plaats zien maken voor een meer en meer realistisch wereldbeeld en dit beantwoorden met rellen. ALTIJD MET RELLEN! En nu dus ook al met moordaanslagen. Want van rechts komt het gevaar, volgens de linkse rellers.
Ik vraag me bezorgd en oprecht af waar een grens getrokken wordt.

En lees je hier iets over op opruiende sites als JOOP of Krapuul? Nee, natuurlijk niet.
Zij stoffen daar het toetsenbord alleen maar af als Geert Wilders of tegenwoordig Thierry Baudet iets (geweldloos) zegt of (geweldloos) doet.

Als je maar lang genoeg naar rechts kijkt, zie je links niets meer.

Herinneringen kweken

Man man man, wat is mijn leven ook een strak georganiseerd geheel hè? Schreef ik vorig jaar over ‘mijn eerste hoogtepunt’ en exact een jaar en een dag later is het zover.
Ik nam Sam mee naar een play off wedstrijd van Donar en, hoe toevallig, weer tegen de mannen van Den Bosch.
Via via via via had ik 2 kaartjes kunnen bemachtigen (connecties: altijd handig) en tegen 7 over half 7 liepen we richting Martini Plaza (dichtbij wonen: altijd handig). Onderweg vertelde ik dat het waarschijnlijk heel druk zou worden en dat baarde hem zorgen. “Hoe lang is die rij dan?” “Ik heb een keer met oma een half uur in de rij gestaan.”, zei hij somber. Oh, dacht ik, dit moeten we niet hebben, het moet natuurlijk wel een reusachtige ervaring voor hem worden.
En dus vertelde ik anekdoten uit mijn jonge (lees alcoholische) jaren terwijl we door mijn oude buurt liepen. Slappe lachen was het bij ons.

Martini Plaza is niet meer de Evenementenhal van vroeger, ik had geen idee waar we naartoe moesten. Achter de infobalie stond een meid, type spetter. Ik vroeg naar de hoe en wat en we flirtten opzichtig met elkaar. Tot mijn oog viel op de 2 tattoos boven haar units in haar sympathieke decolleté. Ik kapte het gesprek af en nam Sam bij de hand. Tssss, dat ziet er toch niet uit!
We zaten ergens halverwege bovenin en (sarcasme modus on) gelukkig zaten we maar 10 meter van de plaatselijke trommelaars af. (sarcasme modus off). We hadden er tenslotte ook pal naast kunnen zitten en ik bedacht me dat het maar goed was dat Teun niet mee was.
De hal stroomde vol, de warming up werd gedaan, de spelers werden spectaculair voorgesteld en ik vroeg Sam wat hij ervan vond. “Nou, net als bij het eerste van korfbal.” ………………………… Oh. Bummer 😬😞.

De eerste helft speelde Donar niet best, Sam concentreerde zich vooral op de spelregels en hoe vals de tegenstander soms speelden. Na de rust zag ik een heel ander Donar.
Maar ook een hele andere Sam! Hij werd ineens bloedfanatiek! “MIS MIS MIS” als Den Bosch een vrije worp mocht nemen. Met gebalde vuisten omhoog springen als Donar scoorde. En meedoen met de trommelaars “DONAR boemboemboem DONAR boemboemboem.” Ik vond het prachtig om te zien. Hij was om, hij genoot.
Donar won ook de derde play off wedstrijd en ze zijn hard op weg om weer landskampioen te worden.

Op de terugweg had ik een heel blij mannetje aan m’n hand. Ik was trots. Net als ik 35 jaar geleden vergeet hij dit nooit meer.
En Teun? Die had zich prima vermaakt met oma. Zijn doop komt volgende maand, als we met ons drietjes naar het Nederlands elftal gaan.

We herinnering kweek’en!

Voetbal

Ik ben er een tijdje helemaal klaar mee geweest maar sinds Sam en Teun op voetbal zitten, is het toch weer voetbal wat de klok slaat hier in huize Manus. Ze willen alles zien (nou ja, Sam dan, Teun pakt na een tijdje toch zijn tablet erbij en gaat een spelletje spelen). Ze willen alles weten. En weer of geen weer, vroeg of laat, ze willen buiten voetballen (mogen we in pyjama voetballen?). En eigenlijk vind ik dat stiekem toch best wel heel leuk.

Zodoende zit ik weer middenin ‘het wereldje’ en val ik weer van de ene verbazing in de andere. En volgt weer de ene ergernis de andere op. Het geld dat er in het voetbal omgaat bijvoorbeeld, dat is toch schandalig! Gemiddelde spelers van amper 20 die een weeksalaris krijgen van een ton. DOES NORMAAL MAN! Maar goed, dat is de markt en ik zou het ook pakken, laat ik eerlijk zijn.

Feyenoord wordt kampioen en dat is goed. Ze zijn het meest constante team geweest, hebben het hele seizoen bovenaan gestaan en dan verdien je het. Zo simpel is het. Ajax heeft het laten liggen tegen kleine clubs en PSV heeft 1 wedstrijd gewonnen die ze moesten winnen.
Maar wat me mateloos irriteert aan het voetbal zijn de supporters. Al jaren trouwens. Hoe krijg je het in je botte harses om een flinke rookbom in een vak met toeschouwers te gooien? Dan ben je toch gvd een eencellige idioot? Maar niet alleen de dader is volledig gestoord, ook de meelopers om hem heen mogen ze wat mij betreft per direct uit de samenleving halen.
En wat voor kansloze twat ben je als je uit frustratie tegen een dichte deur gaat staan te roepen dat ‘ze zich moeten schamen’. Je moet jezelf je ogen uit je kop schamen, ontzettende lamlul. Je kind was volledig in paniek en riep je huilend 7 keer………… Dat soort lui moeten ze direct uit het ouderlijk gezag zetten.
Of dat doorgesnoven en agressieve afval der natuur die elkaar of de boel gaan slopen bij het minste geringste.
Nog een reden waarom het goed is dat Feyenoord kampioen wordt. Ik ga namelijk 9 juni met Sam en Teun naar de Kuip naar Nederland – Luxemburg en ik voel er weinig voor om van die gefrustreerde en agressieve lutsers tegen te komen.

Oranje, mijn cluppie. Dat is in jaren niet zo beroerd geweest. Na een geweldig WK in 2014 is het heel hard bergafwaarts gegaan en dat lag vanzelfsprekend aan de coaches (Hiddink en Blind), aan de matige selectie van over-het-hoogtepunt spelers en net-niet spelers maar toch vooral aan de KNVB. Wat een zooi is het bij die Zeister club. En, noem het toeval, sinds Johan is overleden is het helemaal een losgeslagen bende. De mannen van de gouden ’88 generatie blijken, behoudens Ronald Koeman wellicht, niet goede hoofdtrainers te zijn en dat is spijtig. De generatie erna lijkt het wel te hebben maar deze mannen (Cocu, De Boer, Gio, Stam) zijn nog te veel voetballer om de functie van bondscoach te ambiëren.
Hans van Breukelen is aangesteld om te technisch directeuren maar de beste man is een keeper. Meer kan hij niet. De opvolging van Blind (en Grim) is nu al een farce en absoluut niet serieus te nemen.
Het beste legt Hans per direct zijn functie neer, neemt Louis van Gaal de boel in Zeist helemaal over, stellen ze Henk ten Cate aan als veldtrainer en wordt Ruud Gullit de bondscoach. Puur als boegbeeldfunctie.
Misschien dat het WK van volgend jaar dan nog te redden is. Want wéér een zomer zonder Oranje is voor niemand leuk.

M©nus

Ik zat vandeweek weer eens aan tafel met dè keizer van de woordgrap; hilaman zoals ik hem noem. En het was weer raak hoor! Tot het vermoeiende toe eigenlijk. Maar goed, slap lullen en dij kletsen, da’s toch een beetje mijn middle name, niewaar?
Op een gegeven moment kwam er een gloednieuwe Porsche Cayenne inparkeren. “Mooi auto”, zei ik. “Jazeker”, zei hilaman. “Maar er zit wel een gepeperde prijs aan”.
“Nou, ik denk wel een tonnetje”, antwoordde ik. Hij bleef me glazig aankijken. “Cayenne – Peper?????”, zei hij met een vragende blik…………………….. Zucht…………..

We kregen het over auto’s. Moderne auto’s. Dat ze allemaal fantastisch zijn en fantastisch rijden enzo bla bla bla boeiuh.
En ik herinnerde me ineens dat ik me zo’n 5 jaar geleden afvroeg waarom er eigenlijk geen WIFI in een auto zat. (“Geen WIFI en ook geen WIJFIE”, grolde hilaman. Hij vond ‘m zelf wèl leuk.) En kijk tegenwoordig eens? Standaard WIFI in auto’s.
Ik heb me in de beginperiode van de mobiele telefoon ook al afgevraagd waarom er geen spiegeltje achterop zit. Reuze handig voor opmakende vrouwen. En kijk tegenwoordig eens? Een camera voor beide zijden.
Of scheuren in je spijkerbroek. Of lopen op Adidas Superstar.
Zucht, ik ben al een hele sloot geld misgelopen omdat ik er geen © patent op legde.
Hilaman was wèl onder ingedrukt van mijn creativiteit. Ik creativiteerde (<— zelf verzonnen woord) daarom verder.

Waarom zit het middenconsole tussen de 2 voorstoelen in een auto? En moet je voorover en naar rechts komen om de boel te bedienen? Gevaarlijk!
Een console in het midden van het stuur. En die dan zo gefabriceerd dat het stuur kan draaien maar de rest blijft recht zitten. Zodat je altijd de ogen op het stuur/de weg hebt gericht. Hoe briljant is dat? (mocht dit al bestaan, mea vulva. Mooi klut maar ja, ik zit ook niet zo in het moderne auto wereldje).

Maar dit alles is nootjes bij mijn grote slag. En dit is een bedenksel waar ik een hele grote © bij zet. Graag (nog) niet verder vertellen maar dit wordt mijn goudmijn. Zit je er klaar voor?
Een geïntegreerde uitlaat onder de auto. De FOMU© (flikker op met uitlaten).
Waarom zit er een losse uitlaat onder een auto? En waarom bestaat deze uit 3 (?) onderdelen? En waarom betaal je je blauw als zo’n ding stuk gaat? OPLICHTING! Dat zeg ik.
Waarom maken ze niet een bodem voor een auto van sterk en hete lucht geleidend materiaal en flanzen ze de uitlaat er niet gewoon in qua vorm? Met aan beide kanten onder de dorpel een opening van een centimeter of 2 over de gehele deurkant voor het uit laten van de hete lucht…………………..
Verder weid ik er nog niet teveel over uit maar ik kan wel vertellen dat de USB-stick met daarop het concept ergens veilig in een bankkluis ligt en dat ik de sleutel in mijn lijf, op een plek waar heul weinig zonlicht komt, heb verstopt.

Ja, denk daar maar eens over na. Briljant hè?
Ik ga er gauw even patent op leggen.
Maar nu ga ik eerst even douchen, heb een gezellig avondje gepland.

We ©’en!

Vakantie plannen

Mijn hart maakte een klein sprongetje toen ik las dat Verkeerspark Assen een doorstart heeft gemaakt. Niet in Assen maar in het prachtige Appelscha te Friesland (oh, da’s dan weer jammer) op park Duinen Zathe.
Ik heb mooie herinneringen aan Verkeerspark Assen. Nou ja, mooie herinneringen? Ik weet nog dat we altijd met verjaardagsfeestjes van vriendje Richard daarheen gingen. En dat ik het altijd leuk vond. Dus ja, eigenlijk wel mooie herinneringen.
En ik ben er 5 jaar geleden op mijn eerste solo-vakantie met Sam geweest, Teun was nog te klein. Maar dat was niet zo’n succes. Het was niet al te best weer, er waren geen gewillige vrouwen/moeders er was geen ruk te doen en Sam was nog net iets te klein om zelf in de karretjes te rijden en zat hij dus bij mij op schoot terwijl ik mij het schompes trapte in dat veel te krappe autootje. Zucht, en dan de mensen maar zeggen dat ik het alleenstaande vader zo makkelijk heb…….. 
Toen Teun oud en groot genoeg was om ook mijn jeugdherinnering te ervaren, ging Verkeerspark Assen ineens failliet. Tsss, de lutsers! Zucht, en dan de mensen maar zeggen dat ik het alleenstaande vader zo makkelijk heb…….. 

Maarrrrrrrrrrrr, ze zijn er weerrrrrr! En da’s goed nieuws voor mijn vakantieplannen.
Verkeerspark Assen in Appelscha kan ik mooi bijschrijven op de vakantie to-do-list 2017. En die raakt alweer aardig vol, kan ik melden.
Ik heb de lijst gisteren even doorgenomen met de jongens.

Casa di moeke; JAAAAAAH! 😄

Hoornseplas; JAAAAAH! 😃

Pyramides van Gizeh; mwoah nee. 😬

Verkeerspark; JAAAAAAH! 😃

Papiermolen; JAAAAAAH! 😃

Niagara watervallen; mwoah nee. 😕

Disneyland Florida; mwoah nee. 😝

Bioscoop Cars 3 en Smurfen 3; JAAAAAAAAAH! 😁

Hangende tuinen van Sexbierum; NEE! 😬

Truckstar festival; JAAAAAAAAH! 😃/

Krugerpark; mwoah nee (er is toch wel een dierentuin in de buurt?) 😞

Johan Cruijff veldje; JAAAAAAH 😃⚽️

Papa, zoek ook nog ff iets uit waar jij vrouwen op de kop kunt tikken. Wij redden ons wel…………. 

Zo fijn dat de jongens al een eigen meninkje ontwikkelen en dat we samen onze vakantie kunnen plannen. Het wordt zo voor een alleenstaande vader als ik alleen maar makkelijker. 

Ik ❤️ dat.

 

Coach for one day

Vanwege het ontbreken van beide coaches, werd mij gevraagd voor vandaag de coaching op me te nemen. Natuurlijk wilde ik dat wel even doen, geen probleem. Hoe moeilijk kan dat zijn? Even 2x 20 minuten een wedstrijdje coachen. En ook nog tegen het team dat op de laatste plaats staat.
Het lijkt me geen probleem te worden. En trouwens, is coachen niet één van mijn verborgen talenten?

En dus trommelde ik vanochtend klokslag 05.35 uur de jongens uit bed. Letterlijk. Met een pan en een soeplepel. Zuchtend en gapend kwamen ze de woonkamer binnen. Ik zette ze in hun stoel en ik trok het beamerscherm uit het plafond. Maar ik heb helemaal geen beamer dus mikte ik dat ding weer omhoog. Op de muur tekende ik een veld met watervaste stift. Ook de poppetjes zette ik in de juiste opstelling. Een keeper en de rest ervoor.
Met de aanwijsstok doceerde ik ze over de looplijnen in balbezit. Bij balverlies dienen we direct druk te zetten om binnen 5 seconden de bal weer terug te veroveren. Vrije trappen nam ik door. Corners nam ik door. Hoog druk zetten nam ik door. Inzakken nam ik door. Temporiseren nam ik door. Alles nam ik door.
Hierna was het tijd om videobeelden van de tegenstander te analyseren.

Maar ik zag dat de jongens op hun tablet zaten te spelen en weinig aandacht voor mijn wedstrijdbespreking hadden.
“HÉ!!, riep ik. OPLETTEN!!”
“Papa, zei Sam, we zijn jochies van 6,7,8,9 jaar, doe ’s niet zo flink”
“En trouwens, moet jij niet douchen? We moeten zo al gaan.”

Tssss, mijn zoon die zegt dat ik niet zo flink moet doen.
Hij moet eens weten hoe flink ik ben als ik het coachen serieus neem……

We coach’en!

Uitslag: 1-10
(pappe kan het nog steeds 😉😄)

Verbrande kop

Zucht, heb ik weer. Ik loop met een verbrande kop rond.
Weet je hoe irritant dat is? En dat je er altijd achter komt als het al te laat is.
Maar ja, is het niet zo dat als je ‘eigenwijs’ in de dikke van Dale opzoekt, je mijn foto ernaast ziet staan?

En ja, ze hadden bij de behandelkliniek gewaarschuwd dat de zonnebanken een keer of 36 sterker zijn dan de gewone huis-tuin-keuken zonnebanken.
En ja, ze hadden bij de behandelkliniek gewaarschuwd dat je er het beste een sok omheen kunt doen.

Maar ja, is het niet zo dat als je ‘eigenwijs’ in de dikke van Dale opzoekt, je mijn foto ernaast ziet staan?

Mijn grote liefde

Het is al weer even geleden dat ik over mijn grote liefde schreef, viel me op. Ergens in December was het. En dat kan natuurlijk niet, dat begrijp ik heus wel. Jij, lieve lezer, wilt natuurlijk op de hoogte blijven van mijn grote liefde.
Muziek dat is. Want er is weinig dat mij meer genot brengt dan muziek.
Dus ga er maar even goed voor zitten, hier komt tie!

Zoals elk jaar open ik het seizoen van de zomerhit al redelijk vroeg in april en zie ik wel weer waarmee de traditionele radiostations, deejay’s en overig muzikaal gepeupeltjes mee komen. De kans dat ze mijn pareltje overnemen is minder dan gering om de simpele reden dat ik niet met tegenwoordige troep kom. Omdat ik niet naar de radio luister, behalve Radio 10 op het werk, en ik dus geen tegenwoordige troep hoor (mocht er dit jaar nog een enorme knijter, net als vorig jaar, op de proppen komen, zal ik hier natuurlijk met gezwinde spoed mea culpa’en, maar dat is logisch).

Mijn zomerhit is deze keer van een Nederlandse band met internationaal geluid. En met internationaal geluid bedoel ik strak Amerikaans geluid en niet dat stonecole Engels van sommige Nederlandse bands. Het waren de jongens achter ‘Late at night’ en Rio’ (mijn zomerhit van 2016 want Olympische Spelen!) van Maywood en dan heb je bij mij al gauw een streepje voor. Een man der mannen als ik schaamt zich daar totaal niet voor. Late at night is werkelijk een schitterende plaat en telkens als ik ‘m hoor, houdt mijn lijf zich niet stil en mòèt ik hèt dansje doen…….🕺🏼
Net zo min schaam ik me ervoor dat ik een Barry Manilow-fan (Fanilow) ben trouwens. Man, is toch schitterende muziek! 🎶You know I can’t live without you🎶 Maar ik dwaal af.

Diesel, daar heb ik het over. Diesel met Sausalito summernight. WAT-EEN-GEWELDIGE-PLAAT!
Die gitaar aan het begin (en door het hele nummer heen) is briljant en zodra het nummer echt begint waan je je dik 5 minuten in zo’n kast van een cabrioletterige Amerikaan op zo’n eindeloos lange weg in de USA de ondergaande zon tegemoet.
Het nummer strandde op nummer 35 in de top 40 in oktober 1980 maar dat heeft natuurlijk alles te maken met het feit dat ik toen 9 jaar oud was en ik nog weinig invloed op de muziek had. In Amerika deed ie het beter, nummer 25 en in Canada werd het zelfs nummer 1.
Nou, dan kun je gerust spreken over een fantastische plaat.
En mijn jongens vinden het ook een lekker nummer dus rust ik mijn casus.

Ik hoor ‘m wel eens voorbij komen op Radio 10 maar dat is dan altijd de radioversie. En die is ruk. (kap eens met die radioversies, radiostations!)
Hieronder het hele complete en totale nummer.
Ik zou zeggen; GENIET!

Ik lees net dat ze weer bijelkaar zijn en dat ze een nieuw album aan het opnemen zijn.
Mag ik ‘jottum’ zeggen? Ja, dat mag ik zeggen.

Als ik praat, moet jij stil zijn

Legendarische uitspraak van de man die ik ooit mijn tweede vader noemde.

Wim kwam na mijn diensttijd in mijn leven. In de tijd dat ik (wéér) dreigde te ontsporen en ‘lang leve de lol’ de bovenhand had. Ik ging het huis uit en mijn vader liet me ‘los’. Ik zou het allemaal vanaf dat moment zelf wel even doen en in al mijn eigenwijsheid en eigengereidheid stortte ik me in het volwassen leven.
Met vallen en opstaan, met horten en stoten, met regelmatig keihard op m’n bek gaan en met soms helemaal in de war zijn ging het aardig bergafwaarts maar gaandeweg omringde ik me met oudere (volwassenere) mensen en Wim was daarvan de oudste.

Wim was elftalleider van het 4e elftal, het gezelligheidsteam, van de plaatselijke voetbalclub. Na de wedstrijden was het bieren. Lang leve de lol.
Maar regelmatig mondde het uit in discussies. Soms felle discussies. Ik, als jongste van het stel, had vaak de grootste bek en ging een gestrekt been en op de man af niet uit de weg. Boze mensen om me heen.
Dan was het altijd Wim die mij tot de orde riep; “Als ik praat, moet jij stil zijn!”  Als een klein kind liet ik mij dan in de hoek zetten. Leermomenten waren dat.

Ik ben 200 km verderop gaan wonen en het contact verwaterde maar wat heb ik veel aan die man te danken. Wat heb ik veel met die man gepraat. En wat heb ik veel levenslessen van die man geleerd. Ik durf zelfs te beweren dat hij op een bepaald moment de belangrijkste man in mijn leven is geweest. Als mijn vader geen grip op me kreeg was daar altijd nog Wim die mij met de neus op de feiten drukte.
Hij was op een bepaald moment in mijn leven eigenlijk mijn tweede vader. Ik besef me nu pas dat hij toen niet zo heel veel ouder was dan ik nu ben.

Vandaag bracht ik een laatste groet aan Wim.
Bedankt dat je op het juiste moment in mijn leven kwam.

Rust zacht, vriend.

En we zijn begonnen

 En zo zijn we geruisloos overgegaan van een korfbalgezinnetje naar een voetbalgezinnetje. Sam was klaar met korfballen en wilde op voetbal (hij gooide er bij zijn afscheidswedstrijd nog wel even 5 in!👍🏼😄), Teun koos er ook voor. Voormaligje regelde het papierwerk en de outfits en in no-time waren we terug op het oude nest.

Teun speelt in de FIFA-League, een competitie van 6-jarigen. Elk van de 10 teams bestaat uit 4 spelers, heeft de naam van een land en wekelijks spelen ze 2 wedstrijdjes tegen elkaar. Zaterdags om 08.30 uur!! 😳😬 Geweldig professioneel geregeld door de heren van de organisatie trouwens.
Teun speelt bij Ierland (“nouhou, ik wil bij Nederland”😄) en ze doen het fantastisch. Ze zijn koploper (samen met Spanje momenteel) en dat is voor een groot gedeelte te danken aan het mannetje in het team dat maar doorgaat en doorgaat en al een heleboel goals heeft gescoord. Maar natuurlijk belangrijker, ze hebben allemaal enorm veel plezier. En daar gaat het om. En in Teun zijn geval, hij heeft enorm veel plezier zolang ze winnen. Hij heeft (nog) wat moeite om te gaan met tegenslagen met gevolg dat bij het minste geringste zijn hoofd op onweer staat (overduidelijk een karaktertrekje van mama mij, ik had vroeger ook een hekel aan verliezen) en hij de tranen de vrije loop laat. Aandachtspuntje.

Sam is ingedeeld bij het na de winterstop gevormde team, de F10. En ook hij doet het heel erg goed. Hij is de 9-jarige in het 7/8-jarigen team en dat is te merken. Hij is nèt iets verder in de voetbalontwikkeling dan zijn teamgenootjes. En hij is nèt iets sneller dan zijn teamgenootjes. En hij kan nèt iets harder schieten dan zijn teamgenootjes.
Ze staan rond de 10e plek, 2 gewonnen en 3 wedstrijden verloren. Met nog 7 wedstrijden te spelen, zie ik ze trouwens nog wel stijgen in de stand hoor. En dat is gewoon netjes.
Sam heeft in 3 wedstrijden al 7 keer gescoord (alle ballen op Sam!) en dat is goed voor zijn zelfvertrouwen. Vanaf volgend seizoen zal hij te maken krijgen met leeftijdgenootjes en zal het wellicht wat zwaarder voor hem worden.

Al met al ben ik tevreden over de een ontwikkeling van mijn jongens op voetbalgebied.
En ik kan het weten want ben ik tenslotte niet een tactisch brein slash kampioenenmaker?

We voetbal’en!

ps.
Zeg KNVB, ik doe het voor wat McDonald’s kortingsbonnen, een voetbalvrouw en reisvergoeding. Ik denk, zeg het ff.