2018 ——> 2019

2018 is voorbij. Gelukkig. Opgeflikkerd ermee! Kom maar op met 2019! Veel minder dan 2018 kan het toch niet worden.

Langzaam klim ik weer uit het dal waarin ik mezelf gegooid heb, langzaam krijg ik mijn leven weer op de rit, langzaam wordt het lichtje aan het einde van de tunnel groter. Het is een harde les geweest maar hé, het zijn harde tijden!

Ik kijk vooruit en ik heb daar sin an. Laat ik zeggen dat er weer een zonnetje in m’n leven schijnt. Een waterig piepklein zonnetje weliswaar maar dat is ook een zonnetje. In het begin zal het nog even aanpoten worden en zal ik een duwtje nodig hebben om me weer aan het rollen te krijgen maar zoals Ringo al zong “with a little help from my friends” moet het lukken, dunkt me. En zo niet, dan toch.
2019 moet en zal het jaar van mijn doorstart worden. Wens me geluk.

Ik wens je een fijn 2019.

Advertenties

Spannend verhaal

Er zijn mensen die denken dat ik van gisteren ben. Die denken dat ik onder een steen leef. Die denken dat ik gekke Henkie ben.
Hoe kan ik het beter omschrijven? Die denken dat ik een nono ben.
Nou beste die mensen, dat ben ik niet. Sterker nog, ik ben zo scherp als een mes. Zo gehaaid als de pest. Zo er bovenop dat er geen plek meer is.
Hoe kan ik het beter omschrijven? Zo expect the unexpected als dat je kunt vinden.

Wat is het geval, beste lezer? Ik word in de gaten gehouden. In de gaten gehouden door ‘diensten’.
Ja, écht!

Op dees jolijtsijt schrijf ik over mijn kinds, over mijn ‘date’ avonturen, over andere futiliteiten en zo heel af en toe pen ik wat scherps neer over wereldse zaken. En die laatste categorie is de reden dat ik in de gaten word gehouden. Ik heb namelijk een nogal uitgesproken mening over deze wereldse zaken.
Nu wordt dees jolijtsijt (nog) niet heel veel gelezen (vergeleken met mijn vorige weblog is het eigenlijk heel triest gesteld qua lezers) en zijn het vooral familie, vrienden en bekenden die mij lezen. En deze familie, vrienden en bekenden zijn het 9 van de 10 keer met me eens of accepteren in elk geval mijn (tegengestelde?) mening.

Maar beste lezer, het is 2018 en het is niet meer zo vanzelfsprekend om zomaar op een weblog je mening over bepaalde zaken te verkondigen. Er is een ware hetze gaande om ‘nepnieuws’ tegen te gaan. Ik zet nepnieuws tussen aanhalingstekens want nepnieuws is volgens bepaalde beleidsbepalers nieuws dat niet strookt met hun ideaalbeelden of beleid. En tja, dat ideaalbeeld en beleid is meestal niet mijn ideaalbeeld of mijn idee van een beleid.

Telkens als ik een anekdoot post komen direct de allereerste bezoekers uit Ierland en uit de Verenigde Staten. Ik kan dat zien op de productiepagina van dees jolijtsijt. En zover ik weet komen geen van mijn familie, vrienden of bekenden uit deze landen of zijn ze daar op vakantie. Dit kan dus maar één ding betekenen, het zijn ‘diensten’. Diensten die de inhoud van mijn verhaal controleren. Haha, ik heb jullie door!

Nu ben ik de beroerdste niet en begrijp ik heus wel dat deze mensen gewoon hun (opgedragen) werk doen. En daarom heb ik besloten om ze de moeite van het vertalen te besparen en ze even hartelijk welkom te heten:

Hello guys en girls from the agencies who me bespying,

I want you welcome naming on my jollysite. As you can read have I you through and can you stop spying on me.
I will never about fakenews writing because fakenews sits in your heads and that is there ingeput by your superiours.
So, grow some testi’s, start to think for yourself and say to your superiours that they can oplazer.

Sincerely and witlof, Manus

Zo, dat zal ze leren!
Kom op zeg, ga boeven vangen!

Fukbril

Weet je nog dat ik in 2015 zo dol enthousiast over m’n investering in een bril schreef? Dat ie me een minder harde uitstraling gaf? Dat ie een vrouwenmagneet was? Dat ik door dat ding weliswaar meer een backup man/een opwarmertje/ een afleiding voor vrouwen werd maar dat dat nog altijd 70% meer aandacht was dan de tijd vóór het brilletje? Nou, dat enthousiasme is tot de brilstand gedaald, kan ik melden. WAT BEN IK HEULEMAAL KLAAR MET DAT DING!

In den beginne toen mijn zicht in rap tempo achteruit ging kocht ik bij de Appie gewoon zo’n goedkoop leesbrilletje. Voor een eurootje of 8 weer prima zicht. Werkte perfect. En als ie dan stuk was of niet meer afdoende hielp, nam ik gewoon weer een andere mee als ik boodschappen ging doen. Met bovenstaande resultaat als resultaat. Mooie tijd, een gelukkig man was ik.
Maar die goedkope brilletjes gingen me meer en meer tegenstaan. Voor het lezen had ik zum bleistift een andere (sterkere) bril nodig dan die ik normaal droeg. En als ik dan ook nog een zonnebril droeg, wat ik veel doe, liep ik op gegeven momenten met 3 brillen te klutten. Ik was daar klaar mee. Het werd tijd voor een ‘echte’ bril.

Voor een godsvermogen schafte ik er eentje aan. Mèt varifocale krasvrije diamantgeslepen leesgedeelte meekleurende uit de Oegandese glasmijnen overgevlogen glazen. Een alles in éénertje, noem ik ‘m. Perfect!

Tot ik liggend tv ging kijken………………..Zucht. Zie geen ruk door dat leesgedeelte. En om nou met m’n kin de hele tijd tegen m’n borst gedrukt tv te kijken is ook best vervelend. Laat staan hoe debiel het eruit ziet. Dit loste ik MacGyverig op door zo’n goedkoop brilletje als tv-bril te gebruiken. Niet ideaal maar het werkt.
En de bril zonnebrilt niet in de auto omdat de voorruit het zonlicht tegenhoudt………………Zucht. Als ik iets irritant vind, is het wel in volle zonlicht rijden. Dit los ik MacGyverig op door af en toe m’n kop even buiten het raam te steken. Niet ideaal maar het werkt.
Maar ik zou niet bekend staan als grootste zeikerd ter wereld als ik nu niet weer iets te mekkeren heb. Sinds een week of 2 ben ik strontverkouden. Kilo’s snot, koorts, miserabel, lamlendig, humeurig en een pien in de kop, mensen! En dan klemt die klotebril ook nog eens strak op m’n neus! Zucht.

Je begrijpt dat ik HEULEMAAL KLAAR MET DAT DING BEN.

Ze zouden eens iets met ogen laseren uit moeten vinden, ofzo.

4 mei moet geen discussie zijn

Met een heel beetje regelmaat denk ik aan hetgeen wat ik tijdens mijn bezoek aan Auschwitz in 2015 heb gezien. Aan de ene kant ben ik blij dat we toen die must see-roadtrip ondernomen hebben, aan de andere kant merk ik achteraf dat het toch wel een diepe indruk op me heeft achtergelaten. Het heeft een stukje levensvreugde uit mijn systeem geslagen, dat kan ik wel stellen.
Dat betraande schoolklasmeisje die me tegemoet kwam, die lange gangen met foto’s van wanhopige ‘gevangen’ waar ik voorbij liep, die voorstellingen die ik maakte als ik teksten las, het heeft me heel erg aangegrepen. Blijkt achteraf.

De gruwelijke martelmethoden die uitgelegd en uitgebeeld werden gaven mij het idee dat eenmaal in deze hel men een snelle dood wensten. En, hoewel verschrikkelijk, was dit wellicht de beste optie voor de vele slachtoffers. De kogel of eventueel het gas. Get it over with.
In één van de gebouwen trof ik onderaan een trap een celletje aan. Het celletje, meer een houten kist, was een centimeter of 60 breed en dik anderhalf meter hoog. Een staan-cel. Met bovenin een gat waar het hoofd uitstak. Ik kan me gewoon niet voorstellen dat daar iemand dagen (misschien weken?) tot totale uitputting in heeft moeten staan. En toch is het naar alle waarschijnlijkheid wel gebeurd. Afschuwelijk.

Elk jaar op 4 mei om 20.00 uur zijn we even 2 minuten stil om o.a. deze mensen, die onder deze mensonterende en afgrijselijke omstandigheden, gestorven zijn te herdenken.

Daar moet helemaal geen discussie over zijn.

Seks op de snelweg

En wederom blijk ik maar eens wederom gelijk te hebben. Wederom. Maar ja, wat anders is nieuw? Ik had gisteren een dutloze dag want ik had een lange dag. Lang verhaal, boeiuh. Maar rond middernacht reed ik de krappe 200 kilometer terug naar huis. Goed weer, goed zicht en 3 man en een paardentrailer op de weg. Ik tikte dus met gemak Mach4 aan en ik was onderweg mijn persoonlijke record te verbreken. Tot ik even na Hoogeveen een fluorescerende auto voor me in de gaten kreeg. Het bleek een politieVolvo te zijn. Mijn alarmballen werken dus nog perfect.

Ik schakelde terug, haalde m’n voet van het gaspedaal en ging 300 meter achter ‘m rijden. Precies 130 km/u. Zucht, daar ging m’n recordpoging.
Ze gingen er gelukkig af bij het Assense politiebureau, ik kon weer door. Wellicht dat ik toch nog een tweede uitstekende tijd neer kon zetten? Helaas, het mocht niet zo zijn.
Ter hoogte van parkeerplaats ‘Glimmermade’ werd ik opgevangen door een tweede politieVolvo. Blijkbaar communiceren ze toch! Tot mijn afslag bleef ik netjes achter ze rijden terwijl ik mijn zangkunsten hardop perfectioneerde. Ik had immers niet veel beters te doen.

En zo, beste lezer, is mijn gelijk maar weer eens aangetoond. Polities in opvallende auto’s komen de veiligheid op de weg alleen maar ten goede. Weinigen hebben immers het lef zo’n voertuig voorbij te klappen.
Ik rust mijn casus.

Oh nee, toch niet. Misschien dat die vele premiejagers in die ONOPVALLENDE voertuigen op snelwegen ingezet kunnen worden bij de ontruiming van krakers van privé-eigendommen ofzo? Tis maar een ideetje hoor.

(oja, nog even over de titel van dees anekdoot. Het is een beetje als mijn liefdesleven. Ziet er hoopvol uit maar blijkt telkens weer een teleurstelling te zijn 😉 )

Gendergezeik

naamloos

We slaan een beetje door, me dunkt. Bovenstaand is een foto uit de nieuwe (?) reclame van kledingsuper Zeeman. Een jochie met een zwaard, een blauw ‘COOL’ shirt en EEN ROZE ROKJE EN ROZE ENGELENVLEUGELTJES.

Nu is verkleden natuurlijk hartstikke leuk voor de jeugdsters, die van mij deden (doen) het ook regelmatig, maar dat is spielerij. Dit niet. Dit is geen spielerij.
Hier is over nagedacht, hier zijn vergaderingen over geweest, hier is een script voor geschreven, hier zijn audities voor gedaan, dit is in een studio gemaakt en dit is bewust zo opgenomen. En waarom? Puur en alleen om dat gendergezeik van tegenwoordig. Donder toch op! Jongens zijn jongens en meisjes zijn meisjes. Punt.

Jongens willen niet als ze 4, 5 of 6 jaar oud zijn ineens een meisje worden. En voor meisjes geldt het tegenovergestelde. Ze hebben nog helemaal geen idee wat het verschil is. Hou toch op!
Natuurlijk kunnen jongens met poppen spelen en kunnen meisjes met auto’s spelen maar laat ze het leven gewoon even lekker helemaal zelf ontdekken. Zodra je dit gaat promoten of sturen, ben je een waardeloze opvoed(st)er. Zo simpel is het. Zo denk ik erover.
En denk eerst eens na over de toekomst van zo’n kind. (dat geldt trouwens ook voor mensen die hun kind Bloesem, Vlinder of Tuinhek noemen).

Heb je de volwassen leeftijd en denk je dat je gelukkiger wordt met tieten en een vagijn, prima. Helemaal zelf weten. Vooral doen. Maar ga dan wel gewoon naar de wc waar op de deur het juiste poppetje staat en val anderen niet lastig met je gedram.

En voor de Zeemans, Bart Smits, Hemas en al die andere knievallers van deze wereld; Ik weet niet of massale hoon over je heen krijgen de juiste marketingstrategie is. Doe gewoon normaal.

Overbevolking

Het probleem op dees kloot (dus ook in dees land) is simpel; Overbevolking.
Armoede —> Overbevolking
Honger —> Overbevolking
Ruzie —> Overbevolking
Files —> Overbevolking
Ziektekosten —> Overbevolking
Belastingen —> Overbevolking
Werkloosheid —> Overbevolking
Woningnood —> Overbevolking
Ik nog vrijgezel —> Over……….ehm………………., tja, dat is eigenlijk gewoon een tekort aan rijke geschikte vrouwen.

FUK! Daar gaat m’n theorie………….

 

Ik aan Zee

Een man van mijn postuur statuur moet zo nu en dan naar zee. Dat zeg ik.
En dat deed ik dus gisteren. Het was er tenslotte weer weer voor. Op de social media werd mij aangeraden het strand bij Wijk aan Zee aan te doen, ik vond dat een prima idee.
Na het werk en na de nodige dut was het half 6 dat ik de voiture naar het westen des lands stuurde. Meer mensen hadden datzelfde idee, merkte ik, want ik rolde van file naar langzaam rijden naar file naar langzaam rijden.
Randstad……………..zucht.
Klokslag 19.07 uur parkeerde ik de auto en 13 seconden later (ik parkeer heul snel) liep ik de zee tegemoet. Het voelde als thuiskomen. Ik keek eens rond, zag dat er nog best wat mensen waren en ik realiseerde mij iets; Zou ik nog de enige met een heuptasje zijn?

Het prachtlijf seinde dat het gevuld moest worden met v&v (voedsel & vocht), ik ging de eerste de beste strandtent die ik tegenkwam naar binnen. Dat deze strandtent niet bij mijn duiningang maar bij de andere ingang 36 kilometer naar rechts lag, keek ik niet van op. Zucht. Maar ja, het gaf mij de kans om even langs de branding te huppelen.
De snelle hap slikte ik met een glas cola weg want het zweet gutste op plekken waar ik geen zweet wil hebben te gutsen.
Ik zocht en vond een rustig plekkie om wat baantjes te trekken maar ik had helemaal geen zwembroek, badmuts, vliezen en handdoek mee dus dat liet ik achterwege. Ik ging tot m’n knieën in zee staan en voelde de kracht van het machtige vochtige monster.
Recht tegenover de zon (heel toevallig! Zie foto) ging ik op het strand zitten, legde een sigaartje op de lip en mijmerde wat voor me uit. Wat zou het gaaf zijn als ik hier kon wonen. Zou hier een vrouw werk voor me zijn? Hoe gaaf zou dat voor de jongens zijn? Weten ze hier echt niet hoe handig een heuptasje is?

Mijn plan was om de ondergaande ploert in zee te zien zakken en een foto te maken maar -zucht- telefoon leeg. Ik vliesde het ritueel dan maar op m’n net en vertrok richting het midden-oosten des lands. Om half 11 was ik thuis, ik had een prachtige avond gehad.

En nu maar hopen dat het geholpen heeft tegen mijn gepsoriasiste scheenbenen.

We ik aan zee’en!

Rotterdam……….zucht

Om nog even terug te komen op Rotterdam. WAT EEN SCHIJTSTAD IS DAT!
Zo, of ik even je aandacht heb.

Kan iemand mij in contact brengen met de logistiek manager daar? En dan daar weer de manager van? Of hoofd infrastructuur, ook goed. Man man man, wat een droefheid.
Was er nou niemand zo helder om een ondergronds metrosysteem, zoals in wereldsteden, aan te leggen? Dit werkt toch niet man! Zesendertig wegen die tezamen komen op één kruispunt en dan allemaal moeten wachten op zo’n trammetje die er in de verte aan geboemeld komt……….
Zucht.
Het begon met de mij aangewezen parkeerplaats door de KNVB, Beverwaard. Goed geregeld hoor maar dat het aan de andere kant van de stad ligt ten opzichte van het stadion, wie verzint dat? Zaten we 25 minuten in dat gammele boemeltreintje. Of zaten? We moesten staan, opgepropt tussen in oranje gehulde vadsige zweetmannen, want er waren geen zitplaatsen meer vrij omdat honderden supporters naar het stadion wilden. En dat heen en weer geslinger………
Zucht.
Maar dan de terugweg. De wedstrijd was afgelopen, het stadion liep leeg. In Rotterdam denken ze dan dat de mensen allemaal naar huis lopen of direct in hun auto stappen en wegrijden. Maar de realiteit is dat 36 miljoenmiljard mensen zich ophopen bij 1 tramhalte. En die tramhalte staat tussen 2 wegen in, wegen waarop auto’s rijden. In het verstandige deel van de wereld ook wel bekend onder ‘doorgaande wegen’……….
Zucht.
Goed, dan staan er dus 78 miljardtriljoen ongeduldige mensen op één hoop te wachten en dan denken ze in Rotterdam dat 1 boemeltreintje van een meter of 30, en die om de 10 minuten vertrekt, een efficiënte manier is om supporters bij het stadion weg te krijgen. Terwijl aan de overkant trammetjes voorbij komen met -GEEN DIENST- erop……….
Zucht.
En als klap op de vuurpijl kwamen we, toen we eindelijk na bijna 2 uur weer in de auto zaten, 2 verkeersregelaars tegen die voor een doodlopende straat, afgezet met een hek, ons aanwijzingen stonden te geven om de doorgaande weg naar links vooral te volgen………..
Zucht.

Geachte Rotterdam,

hierbij solliciteer ik naar de functie van Hoofd Infrastructuur / Manager Logistiek.
De reden voor deze sollicitatie is dat jullie die écht dringend nodig hebben. 

We zucht’en!

Met de tijd meegaan

Wil je in de lijst van best gelezen weblogs steady op nummer 874.929.274 blijven staan, moet je mee met de tijd. Dat is de uitkomst van de redactievergadering van gisteren.
Het productieteam had den oren goed te luister gelegd bij het volk, jullie lezers, en samen kwamen we tot de conclusie dat fors ingrijpen nodig was om dees jolijtsijt niet een blog aan het been (hilaman-woordspeling!) te laten worden. Dus sloegen we 2.0 èn 3.0 over en stootten we direct door naar Von Bloghausen gayroze 4.0! Rechts in de menubalk (voor foonlezers onderaan) zijn de aanpassingen te zien.

Op veler verzoek is de bedenker, uitvoerend producent en presentator nu met foto pontificaal in beeld. “Hè, ben jij vonbloghausen???” is dus vanaf heden verleden tijd. 😄😍
Dan is er voor de vele buitenlandse kijkers een vertaalknop geïnstalleerd. Klik erop, kies de taal een wolla, de hele sijt vertaald zichzelf. 😄👍🏼
En tenslotte is er nog een aanpassing in ontwikkeling en daarvoor heb ik jou, lieve leester, nodig. Voor de gedyslexieerde medemens is lezen van een anekdoot lastig, wij begrijpen dat als geen ander. Maar ook de ‘diek loel🖕🏼,wat een lang verhaal’ mensen nemen wij uiterst serieus.
En daarom zijn we achter de schermen druk doende met een ‘voorleesgebbetje’ om de anekdoten voor te laten lezen terwijl je zum bleistift even lekker zit te kleien ofzo. 💩
Voor de mannelijke stem hebben we Peter R. de Verteller kunnen strikken. Maar wij begrijpen best dat dat nasale, zeurderige toontje na een tijdje (een seconde of 3 meestens) gaat vervelen en/of irriteren. Een vrouwelijke stem kan daarom een uitkomst zijn. We wilden gaan voor Katja maar daar komt de laatste tijd zoveel onzin uit dat wij gisteren besloten van haar af te zien.

En dus zijn wij van het moederbedrijf Anus Inc.© dringend op zoek naar een vrouwelijke stem. Ben jij in het bezit van een woest aantrekkelijke zwoele stem, kan je goed voorlezen en ben je op zoek naar verkering ben je beschikbaar, neem dan contact op. Dat kan, zoals gebruikelijk, in de reactiepanelen onder dees anekdoot, via email, via whatsapp, via Twitter, via Facebook of vleselijk.
Wellicht tot snel!

We 4.0’en!

Vooroordelen

jijAlle moslims zijn terrorist. Alle Joden hebben een grote neus. Alle negers zijn lui. Alle Nederlanders zijn gierig. Alle PVV’ers zijn dom. Vooroordelen. Gewoon ff iedereen over één kam scheren. Ik vind dat hilarisch.

En dat zouden eigenlijk meer mensen moeten vinden. Weet je dat je een stuk relaxter leeft als je 1 keer per dag even 10 minuten lang alle vooroordelen eruit gooit? Dat je even met iemand aan tafel/in de kroeg/op het werk gaat zitten en alles eruit kwakt wat je vooroordeelt? Mèn, dat lucht op. En het is nog lachen ook!

Ik heb ook vooroordelen. Natuurlijk, zou ik bijna zeggen. En het mag geen verrassing heten dat het vrouwen betreft.
De Randstadse vrouwen voornamelijk.  Het is nergens op gebaseerd hoor maar zo denk ik er nou eenmaal over.
En die vooroordelen ga ik hier nu even 10 minuten spuien. Gewoon, omdat het lollig is.

Vrouwen uit Amsterdam:
Pedante trutjes. Modepopjes. Vinden zichzelf geweldig. Bek als een scheermes (maar treffen ze een zelfde scheermes in manvorm, BLOCK NEGEER RAPPORTEER).

Vrouwen uit Rotterdam:
Zien eruit als Joke Bruijs. Hebben een irritant accent (jatog, nietan?). Niet bijster intelligent. Lopen in Feyenoord truien. Vinden hun stad de mooiste evah (maar dat komt omdat ze nog nooit de Maas over zijn geweest).

Vrouwen uit Den Haag:
Tokkies. Aso’s. Slobbers. Lopen op Uggs en/of pantoffels. Punt. 
Gebruiken iets te vaak kankuh in hun vocabulaire (= taalgebruik, anders snappen ze het niet) dus zijn sowieso af.

Zie je dat het hilarisch is?
Natuurlijk zijn niet alle vrouwen uit de 3 genoemde steden zo. Man, Whoehahahahaha, I kill me. Zou wat zijn zeg dat alle vrouwen in die 3 genoemde steden zo zouden zijn.

Die overige 3 mogen me best wel een keer bellen/whappen/mailen voor een date hoor.

We vooroordeel’en!

Cultuur

Sterkemannen

Zoals elke man der mannen ben ook ik best wel cultureel onderlegd. Het kan natuurlijk niet alleen maar brains, looks & humor zijn, dat zeg ik altijd. Nu heb ik niet zo heul erg veul met een prachtig schilderij, nu ik erover nadenk. Maar dat heeft ook weinig met cultuur te maken, da’s kunst. Vergeet deze zin maar. Ik heb wel een mening over kunst trouwens; bedruip jezelf of kap ermee! Als je moet kunstenaren van subsidie, ben je een waardeloze kunstenaar en ben je *krassekrassekras* ongeschikt. Zo, hoppakee, I said it.
Maar cultuur, ja, dat kan ik wel waarderen. Niet alle hoor, ik moet er van onder ingedrukt zijn of raken. Dat is een vereiste.

We zijn ergens 12, 13 of 14 jaar geleden naar een voorstelling van Cirque du Soleil geweest, Saltimbanco heette het geloof ik. En dat klopt want ik heb het net opgezocht. FAN-TAS-ISCH vond ik dat. De show, de acrobatiek, de humor, de Pink Floydse muziek (soms zelfs live gespeeld!), ik vond dat prachtig om te zien/horen. Wat het meest indruk op me gemaakt heeft zijn 2 mannen, 2 flink getorsde mannen, waarvan eentje met zijn lichaam strak verticaal en zijn armen strak horizontaal een paal omhoog klom door alleen zijn armen te gebruiken. In mijn ogen was dit gewoon fysiek, technologisch en wetenschappelijk onmogelijk maar hij deed het écht! Nog geen 10 meter voor me! Ik krijg wel eens complimenten over mijn schouders maar mensen!, vergeleken met de zijne zijn de mijne kippenkontjes hoor!
Niet veel mensen weten dit maar ik heb na die show regelmatig in het donker buiten als bij de buren de gordijnen gesloten waren bij een lantaarnpaal geprobeerd op die manier omhoog te klimmen. Het lukte me niet. Waarschijnlijk zijn die lantaarnpalen ook gewoon te dik voor goede grip, bedenk ik me nu.

Jaren later deden we weer een poging ons cultureel te verrijken. Ditmaal was Michael Flatley met zijn gaydansers onze gastheer. Mannen in strakke, dikke bobbelbroeken. Ik was benieuwd. GE-WEL-DIG! De show, de synchroniciteit, het dansen, de strakke pakjes van de vrouwen (er waren ook vrouwen bij!) en de muziek, weer de muziek. Doedels! Prachtig!
Niet veel mensen weten dit maar ik heb na die show regelmatig in het donker buiten als bij de buren de gordijnen gesloten waren op de stoep voor de deur geprobeerd op die manier te dansen. Het lukte me niet. Waarschijnlijk zijn die stoeptegels ook gewoon te stenerig voor het juiste geluid, bedenk ik me nu.

Volgend jaar, 9 juni: Nederland – Luxemburg in de Kuip. Ik heb de jongens beloofd ze mee te nemen naar deze WK kwalificatiewedstrijd. Dat hoort bij hun culturele opvoeding, vind ik. Ik heb begrepen dat je kaartjes met een ‘Oranje card’ voor een poep en een ei kunt krijgen. En dat is toch even heel wat anders dan die 210 Euro bij Onlineticketshop! Mafketels!
Niet veel mensen weten dit maar ik ga na die wedstrijd in het donker buiten als bij de buren de gordijnen gesloten zijn bij die lui de glazen ingooien een boze brief in de bus gooien. Smerige oplichters.

 

We cultureel’en !

God bestaat niet

img_0742Ik kreeg gisteren een mail van school in de box. Ik kan mijn zoon uit groep 5 opgeven voor godsdienst en geloofsovertuigingslessen. Drie mogelijkheden werden me aangeboden; GVO (protestants-christelijk), HVO (humanistisch) of gewoon niet en in de klas blijven. Ik whapte voormaligje dat onze zoons gezellig in de klas bleven, toch? Ze reageerde dat Sam al de lessen HVO volgde.
Oh.

OH?

Ik heb het niet zo op die religie onzin. God bestaat niet. Punt.
Kijk, iedereen mag geloven wat ie wil hoor, heb ik geen enkele moeite mee. Ieder z’n hobby. Maar houd het lekker voor jezelf. En dring het niet bij anderen op. EN VERKONDIG HET AL HELEMAAL NIET ALS ABSOLUTE WAARHEID! Het is jouw waarheid, niet dè waarheid.
En daar ben ik dus bang voor bij die jonge kinderen. Dat de relidocenten hun fabeltje als de enige echte waarheid bij die kinderen in hun koppies praten. En dan moet ik maar, als vader, weer zien om mijn kinderen ‘in het reine’ te krijgen zeker?
Ik ben meer een wetenschapper. Dat wil zeggen dat ik meer op de wetenschap vertrouw. We komen uit zee en zijn doorgeëvolueerd naar wat we nu zijn. En daar is geen god aan te pas gekomen. Dat is mijn waarheid, zo denk ik erover.
En dring ik dat bij anderen op? Neen.
Zie je, zo kan het dus ook.

Ik begrijp ook niet dat mensen überhaupt geloven dat een vadsige vent met wit haar en dito baard op een wolk zit en alles ziet. Of dat hij ooit alles gemaakt heeft. Dat kan toch helemaal niet?! Je flikkert toch op een gegeven moment door die wolk heen? En waar issie als het onbewolkt is dan? Nou?
Nee lieve lezer, die hobby moeten ze lekker uit de openbaarheid halen, achter de voordeur houden en niet opdringen aan anderen. God bestaat niet.

Tenzij ik maandag die 14,6 miljoen van de staatsloterij op mijn rekening heb staan. Dan keer ik als een blad en ook 480 graden om. Dan ❤️💛💚💙💜💘💋 ik god helemaal de moeder! Ik ga zondag de hele dag bidden dat ik eindelijk eens een keer iets win. Kan het namelijk en eigenlijk wel gebruiken.

We godsdienst’ en!

Oja, en dat plaatje bij dees anekdoot; Goddelijke decolleté, hè? 😉😍

Roerig jaar

2015 2016Ja, dat kunnen we wel stellen. Het was een roerig jaar. Voor de wereld, voor Nederland en ook voor mij. Laat ik de wereldroerigheden voor wat ze zijn. En laat ik ook maar de Nederlandroerigheden links liggen. Laat ik het over mijn roerige jaar hebben. Het is tenslotte mijn weblog.
In januari moest ik weg bij m’n alltime favo werkplek. Mèn, wat baalde ik daarvan! Ik werd slachtoffer van een politiek spelletje. Onrecht is iets waar ik slecht tegen kan en ik besloot in al mijn enfant terribleïsme het vuur aan de schenen van ‘de baas’ te leggen. Tja, en dan word je kaltgestellt, zoals dat in ons jargon heet. We hadden het ook als volwassen mannen op kunnen lossen maar ‘ze’ kozen voor deze weg. Jammer. Was ik dan geheel onschuldig? Nee, natuurlijk niet. Ik kan een ontzettend irritant mannetje zijn voor leidinggevenden. Ik had beter moeten weten na een jaar of 18.

Opaopa is dit jaar overleden. En hoewel het er aan zat te komen, kwam zijn dood toch als een schok voor me. Opaopa was de vader van de opa van m’n jongens en ik ben regelmatig met de man op pad geweest. Van gewoon ophalen voor verjaardagen tot reüniebijeenkomsten voor de oud-militairen. Ik deed dat altijd graag. Hij is 86 jaar geworden.

Ik heb de grens van 1500 dagen van ‘meest begeerde vrijgezel van mijn penthuis zijn’ doorbroken. Sterker nog, de teller staat vandaag op 1573. Dat is toch ook wel iets om over naar huis te schrijven, dunkt me. Zou ik dan toch die ene vent zijn die niet met zijn geslachtsorgaandeel denkt?  Of zou het toch gewoon aan mij en mijn karakter liggen dat ik maar geen juiste vrouw kan vinden? Hmmm, aandachtspuntje.

En tenslotte zit ik nu al even thuis. Mijn ‘alles opkroppen’ is er na dik 30 jaar uitgekomen en momenteel heb ik een beetje moeite de bijkomende emoties onder controle te krijgen. Een flink aandachtspunt!

 

Is er dan alleen maar slecht roerig nieuws, vraag je je af? NEEN! Ofkors not.
Sam en Teun groeien als kolen. Lichamelijk maar vooral geestelijk. Het is voor mij als vader stukken makkelijker vergeleken met den beginne. Man, wat vond ik dat een zware tijd! Ik doe eigenlijk nu alleen nog maar leuke dingen met ze. Ik kan ze zo af en toe zelfs ‘loslaten’. Ze redden zichzelf wel. Heerlijk vind ik het.

Een langverwachte wens is in september uitgekomen. Samen met mat heb ik Auschwitz bezocht. En ondanks dat ik er flink van onder de indruk ben geraakt, ben ik ontzettend blij dat ik de trip gemaakt heb.

En tenslotte is dit jaar mijn meest succesvolle blogjaar ever. Ik zit over de 12.000 hits heen. Sterker nog, het gaat richting de 13000 en een snelle berekening wijst een dikke 1000 hits per maand uit. Ik ben daar best wel trots op.
Een kijkje in de keuken dan maar? Mijn meeste bezoekers kwamen via de zoekmachines (2191). Facebook (963) staat op 2 direct gevolgd door Twitter (938). Het weblog van Maurice, mijn goeie vriend, is een plaats gezakt en bezet de 4e plek.
Mijn best bezochte anekdoot is ‘Ik mis je’ (457x) en dat is op zich frappant want dat is een verhaal uit 2013. Op de tweede plaats staat een gastlog (268x). Dus eigenlijk is mijn meest gelezen bericht van dit jaar Avondje romantiek (138x). En dat is eigenlijk ook best een lollige, als ik eerlijk ben. Vorig jaar kreeg ik 3516 bezoekers, dit jaar waren dat er 4539. Waarderingen (vind ik leuks voor FB’ers en Twitteraars) waren in 2014 maar 56, dit jaar waren het al 130! Dikke duim omhoog, mensen!
Alleen de reacties zijn gedaald (2014: 514 – 2015: 407) en dat is eigenlijk het enige wat ik jammer vind. Maurice, Rob en Dhyan zijn mijn topreaganten. En dat doet mij afvragen waar de vrouwen blijven???????
Nou lieve lezer, dat was het wel.

Laat ik er tot slot nog een interactief dingetje ingooien. Altijd leuk, zo aan het einde van het (blog)jaar.
Welk (vies) drieletterwoord heeft Google dit jaar het meest naar mijn sijt gelinkt?
De winnaar heeft zondag 27 maart het eerste recht mij te claimen als mijn jachtseizoen weer begint.

We 2015’en!

ps. Als het goed is linkt dit bericht nu direct door naar @vonbloghausen op Twitter.

Prettige feestdagen

KerstkaartHet begint er steeds meer op te lijken dat ik gelijk krijg. Gelukkig, wil ik, als authentiek zomermens, bijna zeggen. Ik voorspelde 13 jaar en 5 maanden geleden al dat de seizoenen zouden verschuiven. En, lieve lezer, kijk nu eens naar buiten? Of sterker nog, GA even naar buiten! Wat een heerlijk winter herfst nazomerzonnetje! Hup, in je bloesje, overhemdje of T-shirtje de deur uit en snuif die fijne met Saharazand gevulde lucht op!

Dit lijkt mij het juiste moment om de boel eens even aan te passen. Fuk tradities!
Winter: 21 januari – 21 april
Voorzomer: 21 april – 21 juli
Zomer: 21 juli – 21 oktober
Nazomer: 21 oktober – 21 januari

Nog even en we kunnen Kerst in de korte boxem en blote pokkel vieren!!! IIIIIIIIIIEEEEEHAAAAA!!!

Ik wens jou, lieve lezer, een stel prettige feestdagen.
Geniet ervan.

Auschwitz

IMG_9050 2e Nov. ’42
Beste Arie en fam

Het laatste levensteken van mij.
Ik zit in de trein naar Polen, Vader
Moeder, Marc en ik. Marge en Jes
zijn met zijn ouders vrijdag al gegaan
Doe de groeten aan alle bekende
Hou je goed en sterkte toe
gewenst van ons allen aan jullie

 

We stonden op tijd op. Om 8 uur zaten we aan het ontbijt. Een stevig ontbijt. Na een sigaartje op het terras van het hotel gingen we naar het doel van onze roadtrip. Het was somber weer. Zwaar bewolkt met wèl een aangename temperatuur. Aan het einde van een woonwijk doemde het kamp op. We zagen de prikkeldraadhekken die wij kennen van foto’s. Het werd stil in de auto.
We liepen langs het spoor richting de wagon die halverwege stond geparkeerd. Ik dacht aan hoeveel mensen in dit karretje moeten hebben gezeten. En hoe lang? En onder welke omstandigheden?
Aan het einde van het spoor liggen links en rechts de puinhopen van twee van de gaskamers. Er tussenin is een herdenkingsmonument gerealiseerd. De eerste indruk kwam aardig bij ons aan en terwijl we achteraan het open (!) terrein een rookpauze inlasten (op het kamp is roken verboden) vroegen we ons hardop af of het op het kamp ooit in die 5 jaar compleet stil zal zijn geweest. We wisten het antwoord wel. En wat moet het gestonken hebben.
We besloten linksaf de bossen in te gaan. Hier ontdekten we dat het kamp immens groot is, groter dan de eerste oogopslag vanaf de ‘Poort naar de hel’. Op de vele informatieborden lazen we de meest verschrikkelijke dingen. En de systematiek waarmee de SS’ers te werk gingen. En de verschrikkingen die de slachtoffers moeten hebben ondergaan.

Ver in de middag hadden we het complete kamp gezien op de bekendste poort na. We vroegen het aan een medewerker. Hij verwees ons naar Auschwitz 1, een kazerneterrein enkele kilometers verderop. We namen de toeristenbus. De dame achter de kassa vroeg waar wij vandaan kwamen. Wij, Nederlanders, hoefden niet te betalen (?). In tegenstelling tot het vrij toegankelijke kamp was hier de beveiliging scherp.
De poort met daarboven “Arbeid macht frei” liepen we door. Het ziet eruit als een gewone kazerne. Sterker nog, ik vind het wel een mooie kazerne. Ook hier staan her en der informatieborden. We lazen alles. We zagen alles. We zijn gebouwen binnen geweest.
In stilte. Een andere manier kan ik me niet voorstellen.

Ik ben een vrij nuchtere vent met een vrij zakelijk karakter. Maar ik was geknakt. Ik zat er helemaal doorheen. Ik kwam een gebouw uit waar ik de meest gruwelijke dingen zag en las en bij een volgend gebouw dacht ik dat het niet erger kon en dan toch kon het. Verschrikkelijk! Een etalage met tienduizenden brillen. Een etalage met honderden protheses. Een paar etalages met schoenen. Een etalage met kinderkleertjes! Fotowanden met wanhopige mensen. Een afscheidsbrief (zie boven).
Een klas kwam ons tegemoet. Achteraan liep een meisje van een jaar of 14. Ze droeg een hoofdtelefoon van het museum. Ze keek mij met betraande ogen aan……………………..
Sommige dingen kan ik gewoon niet begrijpen. Ik krijg dat mijn hersenen niet in. Hoe kon (kan) iemand zichzelf in de spiegel aankijken terwijl hij een ander mens als nog minder dan stront behandelt?
Ik was en ben er kapot van.

IMG_8944IMG_8949IMG_8955IMG_8989IMG_9002IMG_9023IMG_9028IMG_9041IMG_9056IMG_9060IMG_9064IMG_9066IMG_9081IMG_9096BriefIMG_9102IMG_9107IMG_9108IMG_9112

 

Roadtripski (deel 1)

12033840_1037459879620889_1239473944_nVrijdag, 04.30 uur. Ik had de foonwekker gezet. Mensen kinder, wat vroeg! Even wakker worden met koffie en een sigaartje, poepen, douchen, koffie voor onderweg zetten en ja, laat ik ook m’n tas inpakken (wat mis ik de voorbereiding skills van een vrouw). Een paar minuten later dan de geplande 6 uur stapte ik bij mat binnen. Hij en vrouwlief zaten aan de koffie. Ik deed een bakje mee. En daarna nog één.
Klokslag 7.09 uur vertrokken we. Op naar het Oosten. De lange weg naar het Oosten. Om 07.34 uur vonden we het tijd voor de eerste koffie/peukenpauze. Je moet immers niet te lang achter elkaar niet roken, is onze stelling. Even later gaapten we verder over ’s Heeren wegen. Hoe je het ook wendt of keert, een roadtrip is toch wachten tot je in Duitsland bent. Want in Duitsland kun je knal’n. Toch?
Nou lieve lezer, zet dat maar uit je hoofd. Duitsland is één grote ‘Abstelle’, ‘Strassen schäden’ en lastkrafwagens die naar links gaan als het hen uitkomt. Rond half 9 invasierten we Duitsland en een uur of 7 later verlieten we ons buurland weer. Dus van dat knal’n is niet zo heel erg veel terecht gekomen. Gelukkig was de sfeer ins auto supertoll und wird die eine nach die andere witz aus dem mouw geschickt. Zo lieten we zum bleistift regelmatig ‘ein gute fahrt’.

Dan Polen………………..
Wat zal ik daar eens over zeggen? Bestaan er Vierdewereldlanden? Mijn lieve hemel, wat een pauperland is dat! Ze hadden in ’39 beter die Duitsers met open armen mogen ontvangen. Ik begrijp nu waarom ze allemaal deze kant op komen.
Vanaf de grens hebben we werkelijk waar 70 kilometer lang over een hobbelweg gereden. Of hobbelweg? We zijn onderweg 47 schokdempers verloren. En dan niet een B-weg, nee een snelweg. En dan die waarschuwingsbordjes ‘9 km hobbels’. En dan daarna ’17 km hobbels’ en zo verder. En dat 70 km lang! Luister eens Vladski, je had ook die weg kunnen repareren in plaats van om de zoveel kilometer zo’n bord te plaatsen. Mij dunkt. En het grappige is dat de weg uit Polen een biljartlaken was. En die Polski’s daar? Wat een chagrijnski’s. Allemaal! En ook allemaal stereotype. De Pool die jij, lieve lezer, in je hoofd hebt, is in het echt dus ook diezelfde Pool. En zo heb ik dus in een paar zinnen een heel land weggezet.

Rond 19.17 uur arriveerden we in Tychy (spreek uit als TGGAHG) bij Hotel Aros. Mooi zakenhotel, vriendelijke (huh??) mensen, grote tweekamerkamer. Eigenaar, door ons gebombardeerd tot Chefski, dook speciaal voor ons de keuken in en kwam even later terug met een bord vlees. Wij genoten vooraf, tijdens en na het eten van meerdere glazen Tyskie bier en dat was primski binnen te houdski, kan ik melden.
Bij ons ging tegen tienen het licht uit, we vielen als een blokski in slaapski.

To be continued.

Roadtrip

  Ergens halverwege begin dit jaar lag ik op de bank een herhaling van een herhaling van een herhaling van TopGear op Veronica te kijken. De 3 mannen beleefden weer eens een hilarische roadtrip en terwijl ik keek, glimlachte en zelfs zo nu en dan schaterlachte begon het in mijn achterhoofd te mijmeren. Een roadtrip, hoe cool zou dat zijn?

Snel bedacht ik me (ik ben een heule snelle denker) met wie ik deze roadtrip wilde maken en ook keuze voor de bestemming was vrij gauw gemaakt. Ik whapte mattie, mattie en mattie of ze mee wilden op een roadtrip naar Auschwitz.

Auschwitz-Birkenau (of welke van al de andere concentratie/werkkampen her en der in Europa) moet een ieder ooit in zijn bewuste leven bezocht hebben, vind ik. Ik noem nadrukkelijk ‘bewuste’ leven. In mijn legertijd was ik (nog) niet bewust toen we het kamp in Polen bezochten. Je moet je ervan bewust zijn wat daar toen allemaal gebeurd is en wat zich er allemaal afgespeeld heeft. En je moet begrijpen dat deze zwartste periode in de geschiedenis nooit maar dan ook NOOIT meer herhaald mag worden. 

De geoefende lezer hier weet dat ik erg geïnteresseerd ben in Tweede Oorlog gerelateerde zaken en dat ik zo nu en dan even de tijd neem om tijd vrij te maken voor een bezoek aan één der monumenten. Zo heb ik in mijn korte leventje al menig diepe-indruk-op-mij-gemaakt bezocht. (Oradour-sur-Glane, aanrader!) 

Van de 3 matties meldden 2 zich netjes bij me af zodat ik alleen met mattie de trip ga maken. Morgenochtend rond de klok van 6 uur vertrekken we richting Tychy in Polen alwaar we een hotelletje hebben geboekt. Vanuit hier is het een kleine 20 km naar het kamp. En het buurdorp heet Bierun! De kans is vrij groot dat we daar vrijdagavond gaan bierun. 😂😂😂 whoehahaha, I kill me. 

We gaan met zijn auto. Die rijdt op gas. Dat is toch een stuk goedkoper. Op de terugweg gooien we even een extra tank vol want als er ergens gas is, is het wel in Auschwitz! “Padoem Tsssj” Foute maar wel lollige grap, wees eerlijk. 

Zondagavond komen we weer terug. Wellicht dat ik dan wat stilletjes ben. Je weet nu waarom.

We roadtrip’en! 

Gebroken hart

Gebroken hartIk ben sip.
Ik heb een beetje een klutweek. Een emotioneel zware klutweek. En wij zijn nog maar op de helft!
Maar ja, soms heeft een mens dat hè? Dat het even allemaal tegenzit. Dat het even allemaal niet gaat zoals normaal gesproken. Dat je even in die welbekende hoek zit. En laat ik nou ook net een mens zijn!
Wat is gaande, Manus? En weet je zeker dat je het hiero wilt vertellen?
Ja, lieve lezer. Ik ga het juist hier vertellen. Hier kan ik m’n emoties kwijt zonder dat je mijn fysieke emoties ziet. As I typ biggelt er namelijk weer een traan over m’n rechterwang. Zo zwaar ben ik aangeslagen. En trouwens, ik ben altijd al liever een schrijver dan een prater geweest. Helemaal als het op emotionele zaken aankomt. Op papier hoor je m’n overslaande stem of die brok in m’n keel namelijk niet.

(noot van de redactie: onderstaande wordt met knikkende vingers getypt)

Maandag is m’n telefoon op de grond gevallen. Glas gebroken. Er zit rechts onderin een redelijke barst. *snif*
Zojuist ga ik per ongeluk op m’n bril zitten. Linkerpootje gebroken. *snif*
En dan zal je zien dat vanavond m’n hart ook nog wordt gebroken.
Nou, dan word ik helemaal sip. Laat me maar even alleen. Ik moet dit even te boven komen.

We breken!

Huppelkutje

HuppelkutIk sprak vanmiddag een huppelkutje. Zo’n meidje net van school, nog net niet droog achter d’r oren, hier en daar nog wat puspukkeltjes, iets teveel make up, net oud genoeg voor mij om haar vader te zijn en die dan zo’n ingestudeerd toontje aanslaat. Je kent ze wel. Man man man, wat een droeftoetster!
Bij elk woord dat ze uit haar giechel barfte, zuchtte ik meer en meer en kon ik alleen maar denken ‘mens, ga koffie halen!’ Of ga je nageltjes lakken. Of ga Justin Bieber onderkwijlen.
Ik heb haar denkbeeldig zéker 34 bitchslaps gegeven. En haar 15 fluimen vol in haar bek getuft.
En ik moet me vergissen hoor maar ik denk dat ze zelf denkt dat ze heul intelligente zaken uitkraamde. Het arme schaap.
NOU, NEE!! 
Ik kreeg op een gegeven moment gewoon medelijden met haar. ‘Kind, stop asjeblieft met blaten! Laat asjeblieft wat zuurstof bij die hersenen toe. Denk asjeblieft even 13 tellen na voordat je die klep opentrekt. Of neem er 43. Minuten! Dan heb ik wat meer tijd m’n aandacht naar iets wèl nuttigs te verleggen.
GOEIENDAG ZEG!!

Nee, lieve lezer, uit een relatie tussen een huppelkutje en ik (ik werd laatst een man der mannen genoemd!) zal nooit een goed huwelijk groeien.

We huppelkutjen!