Aftellen

Ik weet niet hoe jij erin staat hoor maar ehm, ik ben al druk aan het warmdraaien. Nog maar 40 dagen namelijk. Da’s een poep en een zucht man! Zomertijd, dat bedoel ik ofkors.

En de geoefende lezer hiero weet natuurlijk dat dat maar 1 ding betekent:
IK KOM WEER OP DE MARKT.
IK BEN WEER TE GENIETEN.
IK BEN WEER TE BEZICHTIGEN.
IK BEN WEER AAN TE SPREKEN.
IK BEN WEER AAN TE RAKEN.
Nou ja, dat zijn meer dan 1 ding maar je begrijpt me vast wel.

Nu is dit heuglijke nieuws in voorgaande jaren bij heul veul vrouwtjes er bij in geschoten (vraag me niet waarom, het is zo – of zou dat één van de 583 miljoen meest begeerde vrijgezellen van Nederland alleen in mijn hoofd zitten🤔?) dus heb ik besloten die vrouwtjes een beetje tegemoet te komen.
Hierboven een schitterende aftelkalender voor op het toilet, in de badkamer of boven het bed. Hoe handig is dat?!

Ik zou zeggen, doe er wat leuks mee en wellicht zien we elkaar binnenkort van HEUL dichtbij.

Oja, m’n lat ligt inmiddels 34 cm onder de oppervlakte begraven dus heb je cool haar, een mooi gezicht, een fijne voorgevel, een strak lijf, een huis en geld iedereen maakt kans!

Advertenties

Belofte nakomen

In principe ben ik een lat hoog leggende relatiemateriaalzoekende (1971 punten bij Wordfeud!) gozer. Of zoals Hans T. het ooit zei; ik zal niet zomaar mijn troeven als natte lappen op tafel kwakken. Kom op zeg, ik ben ook niet de eerste de beste.
De afgelopen 8 jaar ben ik dan ook aardig willekeurig bezig geweest met zoeken, aanhaken en binnenhengelen. Waar ik dat aanhaken en binnenhengelen in de vorige zin net zo goed weg had kunnen laten trouwens.

Mijn interesseboog is hierin een voorname speler, heb ik gemerkt. Ik zal het uitleggen.
Zo heel af en toe kom ik een vrouwpersoon tegen waarin ik toekomstperspectief zie (ik ben niet van dat korte termijngedoe). En dan leg ik contact.
LET WEL, IK toon interesse en IK bepaal of je geschikt bent. Niet andersom! Zolang er van een setje geen sprake is, ben IK degene die de shots uitmaakt. Zodra er sprake is van een relatie neemt de vrouw de beslissingsbevoegdheid toch wel over dus IK wil zolang mogelijk de regie houden.
Let er maar ’s op, mannen.
“Zullen we een nieuwe auto kopen?” – “Nee, deze is nog goed.” – “Okee.”
“Zullen we frikadellen eten?” – “Nee, ik heb boerenkool gemaakt.” – “Okee.”
“Zullen we seksen?” – “Nee, ik heb hoofdpijn.” – “Okee.”
“Ik wil verhuizen.” – “Okee.”

Klikt het en wisselen we uiteindelijk whatsappnummers uit, dan kunnen we wat dieper op onze materie ingaan. Dan leren we elkaar beter kennen en vertellen we de story behind onze levens. Dat vind ik prettige momenten in het voortraject, dat beetje heen en weer whappen.
Maar dan komt mijn interesseboog om de hoek kijken. Ik schreef er al eerder over.
Zijn de antwoorden en/of reacties mij niet enthousiast genoeg, trek ik al gauw conclusies en vervaagt mijn interesse in no time tot nul. Dan ga ik geen moeite meer doen en knal ik je zonder met de ogen te knipperen uit m’n foon. NEXT!
En zo kabbel ik eigenlijk al 8 jaar voort.

Maarrrrrrrrrrrrrrrrrrr, lieve mensen! De geoefende lezer weet dat ik bij mijn solo gaan in 2011 een belofte heb gedaan en wel deze: Mijn jongste moet minimaal 9 jaar zijn wil ik überhaupt serieus aan een relatie willen denken. Vraag niet waarom 9 jaar, dat was toen nou eenmaal zo. En laat het menneke nou in augustus 2010 geboren zijn!
Dit jaar kan het dus gebeuren dat ik eindelijk wèl een keer serieus werk ga maken van mijn interesses in relatiemateriaal, dat ik eindelijk een toptransfer tegemoet ga, dat ik me eindelijk ga binden en dat ik dus eindelijk voor het einde van het jaar niet meer één van de 391 meest begeerde vrijgezellen van Nederland ben. Wie zal het zeggen?

Dus die ene dame ergens uit daar, ik zou zeggen; Maak je borsten maar nat, 2019 kon wel eens een heul prettig jaar voor jou en mij worden.

We zoek en gij zult vind’en!

Vrouwenmagneet

Ik lees wel eens over fileflirten, over snelwegsjansen, over romancerijden en ik lees dat dan altijd enigszins sipjes. Ik heb dat namelijk nooit.
Nu kan dat natuurlijk te maken hebben met het simpele gegeven dat ik één brok concentratie ben als ik rijd en dat ik helemaal geen tijd heb voor die vrouwenonzin. Maar dat zou een slap excuus zijn want het is vaak een jolijtige boel bij mij in de auto (vraag maar aan m’n jongens). Ik zeg vaak want die andere keren zit ik me kapot te ergeren aan andere weggebruikers en dat laat ik dan ook altijd HEEL duidelijk aan betreffende bestuurders merken.

Nee, ik denk dat het maken heeft met mijn voiture. Ik heb een Peugeot 306 uit 2000 met een deukje linksvoor. Geweldige auto, niks over te klagen. Ruimte en comfort zat en brengt me al 14 jaar van A naar B en daar gaat het mij uiteindelijk om.
Maar ja, de vrouwtjes van tegenwoordig zijn standaard geldwolven dus een droomvent in een oud wrak is bij voorbaat al geen droomvent meer. Dus fileflirten, snelwegsjansen en/of romancerijden zit er voor mij niet in. Tis nie anders.

Nou, dan niet! Fuk it.

Ik heb niks met auto’s. Ik heb geen verstand van wat onder de motorkap ligt of hoort te liggen. Ik heb niks met sportvelgen of knaluitlaten. En die moderne snufjes vind ik ook totale onzin (je kan toch potdomme zelf wel achteruit parkeren!).
Maar dat wil niet zeggen dat ik auto’s niet mooi vind. Ik vind zum bleistift Audi’s mooie wagens. Ik vind die nieuwe Alfa een mooi model auto (Mack, help ff, jij weet welke ik bedoel), ik vind de Aston Martin DB9 prachtig en ik vind de Ford Mustang uit de 60’s de mooiste auto ever.

Maar daar kwam vandaag verandering in! Ik zag op zo’n autowebsite mijn nieuwste droomauto. En als ik zeg droomauto dan bedoel ik eigenlijk de vrouwenmagneet der vrouwenmagneten. Een Aston Martin in de vorm van een Ford Mustang!!!!

Ik ben nog even sparen maar dan krijgt mijn liefdesleven ook een boost van jewelste hoor!

Dat kan niet anders. Leer mij de vrouwtjes kennen.

 

De bijna perfecte dag

Ken je dat? Dat je een bijna perfecte dag hebt? Ik had zo eentje gisteren.

Ik had heerlijk gerust (ik slaap niet, ik rust) in m’n hotelletje, fris en fruitig stond ik tegen kwart voor 8 bij de jongens op de stoep om de voetbalochtend een slinger te geven. In het fijne najaarszonnetje boekten we een 10-1 overwinning. Mooi, de eerste 3 punten binnen.

Eenmaal weer thuis pakten we de fiets en reden we naar de hei om daar met voormaligje en Teun te rendez-vous’en, de Airborne festiviteiten bij te wonen en natuurlijk John de veteraan de hand te schudden. De man is inmiddels 96, hij komt al 13 jaar bij m’n schoonouders logeren rond de WW2-herdenkingen, en ik vind het toch elke keer weer indrukwekkend om hem te ontmoeten. Wat een prachtkerel is het. Wat de man allemaal heeft doorstaan is eigenlijk niet te bevatten.
https://www.youtube.com/watch?v=W4TuCTmHp_8

Het najaarszonnetje werd plots verdreven door heule donkere wolken en we besloten huiswaarts te gaan. De wandeling naar onze fietsen werd een aardig nattige maar hé, ik had mijn wind –en waterdichte jas aan, wat kon me gebeuren? Nou, de natterij ging er dwars doorheen! DÁT kon me gebeuren! Dat waterdichte kunnen ze met een gerust hart uit de advertentie schrappen dus. Zucht.

In de stromende regen en straffe koude wind fietsten we gevieren naar huis en toen we daar aankwamen waren we drijf, zeik maar ook zeker kletsnat. Zelden ben ik zo nat geweest. Tot op de thong was het één grote vochtige bedoeling.
De jongens vlogen onder de douche, voormaligje kleedde zich in lekker warme fleece en ik was dolletjes blij dat ik vrijdag een stel extra schoenen, een extra broek, een extra set sokken en extra bovenkledij in m’n koffertje had gestopt.

Na een welverdiende kleffe hap, gezamenlijk een filmpje kijken en ‘tot volgende week’ kwakte ik m’n fiets en m’n koffertje weer achterin de voiture. Ik ging nog even dijkletsen bij m’n matties en tegen elven plankgaste ik naar huis.

Het was een bijna perfecte dag. Ja, bijna ja.
Was het dat ene tegendoelpunt? Nee joh, ik heb als coach iets met 10-1.
Was het die (niet voorspelde) regen? Nee joh, we waren even weer een gezinnetje. Dat vind ik leuk. (zouden meer gescheiden lui moeten doen trouwens, even de ego’s aan de kant schuiven).
Was het dat ik wéér een droomvrouw ben misgelopen? Nee joh, mattie zegt wel vaker dat hij een droomvrouw in de zaak krijgt. Maar altijd als ik er niet ben. En trouwens, ik zit alweer in m’n winterstop.

Nee, het was bijna perfect omdat ik na twaalven thuis was en toen gigantisch moest poepen. En dat had ik eigenlijk ’s ochtends moeten doen. Dan had ik de hele dag niet zo moeilijk gelopen.

Niet fukken met mij!

Zoals je weet ben ik elk jaar beschikbaar voor het vrouwvolk om in close contact met mij, één van de 684 miljoen meest begeerde vrijgezellen van Nederland, te komen. Zodra de klok zomertijd slaat ben ik te benaderen, te bezichtigen en zelfs bereid tot een vleselijke ontmoeting.
Maar aan alles komt een eind en ik vind het wel weer mooi geweest. Het is bijna half september dus een prima moment om de vlag binnen te halen, de handdoek te werpen en de poorten te sluiten.

Was het weer bal dit seizoen, vraag je? Mwoah, neuh niet echt nee. Ik heb met eentje ‘contact’ gehad en eigenlijk is zij het vermelden niet waard. Maar omdat zij besloot over mij te schrijven en ik in haar epistel een beetje als een onzeker lulletje word neergezet (haha, ik, onzeker?? Hahahahahahaha 😂😂🤣🤣🤣), dees anekdoot.
En, oja, ik ben natuurlijk zo rancuneus als de pest. Je moet met mij niet fukken!😈

Ze schoot bij mij op Twitter in de chat en we raakten al gauw aan de klets. Niet zo heel lang daarna wisselden we telefoonnummers uit en gingen we verder op de whap. En weer niet lang daarna spraken we af om elkaar te ontmoeten. Op zondag in juni, in Utrecht, 3 weken later.
Ons contact was leuk. Ons contact was eigenlijk zoals ik het graag heb, elkaar een beetje op de hoogte houden van (dagelijkse) dingetjes. Toen ze me op zaterdagochtend ook nog een foto stuurde, zo’n foto die je niet naar elke man stuurt zullen we maar zeggen, kreeg ik meer en meer zin om haar te ontmoeten.
Mijn logistieke radar draaide op volle toeren. Moet ik met de auto gaan? Maar ja, parkeren in Utrecht. Met de trein vanuit Groningen? Dan ben ik 2 uur onderweg. De auto en een hotelletje? Ik wist het nog niet, het zou in elk geval een aardige onderneming voor me worden.

Die week erna werd ons contact minder. Op een bericht van mij kreeg ik uren later antwoord en soms zelfs een dag later. Ik dacht er het mijne van. Die week daarna was er helemaal geen contact.
De vrijdag vóór de vleselijke ontmoeting vroeg ik haar of de vleselijke ontmoeting nog door zou gaan. Want ik vond haar nou niet echt enthousiast en geïnteresseerd over komen, schreef ik erbij. Ze vroeg of ik twijfelde en dat ‘bij twijfel je niet over moet steken’. Dat antwoord zei me genoeg, ik zegde de boel af. Ze vond dat vreemd maar had begrip.
Zondagochtend stuurde ik haar een bericht dat ik wellicht wat voorbarig had gehandeld en of ze nog zin had om het tóch door te laten gaan. Tegen de avond kreeg ik antwoord, ze had al een date, ze zat in de bioscoop met haar vriendin.
Prima, scheelde mij weer een hele onderneming.

In haar logje gebruikt ze ten eerste al een dubieuze titel en zet ze me neer als een onzeker mannetje en dat is best een opmerkelijke conclusie voor iemand die in die 3 weken appen nog nooit naar mijn echte naam heeft gevraagd. Me dunkt!🤨

We hebben geen contact meer en daar ben ik eigenlijk wel blij om. Ik heb het namelijk niet zo op die pedante Amsterdams trutjes.

De bad meesteres

Meesteres.png

De vaste lezer weet het inmiddels, ik pak zaken altijd grondig aan. En dus ook de voorbije vakantie met mijn jongens.
Waar zat de crux dit jaar? Nou, eigenlijk heel simpel. Ik wist dat het een heule mooie zomer zou worden (ik heb Pelleboerknieën) en ook wist ik dat ons favoriete zwembad het hele jaar gesloten zou zijn wegens een giga verbouwing. Ik moest derhalve op zoek naar een goed alternatief en in mijn geval houdt dat in dat ik in juni op research ging. Op zoek naar een zwembad voor mij en de jongens en die aan mijn zware eisen voldoet.

Ik bezocht in een periode van 152 uur 39 zwembaden in een straal van 173 km. En, nu ik erover nadenk, dat had eigenlijk helemaal niet gehoeven want bij de allereerste en meest dichte bij was ik al verkocht. Er liep namelijk een heule leuke badmeesteres rond. Ik kreeg een rondleiding van een wat oudere meneer en zij kwam me tegemoet. Zelden zo’n woest aantrekkelijke “hallo” gehoord. De rest van het zwembad boeide me verder niet, ik was vanzelfsprekend om.

De dagen met mijn jongens in het zwembad waren leuk, waren gezellig, waren spontaan en waren vol liefde. Tenminste van mijn kant. Man, wat was ze leuk, wat was ze gezellig en wat was ze spontaan. Wat kwam ze vaak opvallend dicht bij mijn zitje staan. En wat keek ze stiekem verlekkerd als ik mijn Magnum woest erotisch naar binnen werkte.
Maar goed, mijn stelling ‘als ik mijn jongens heb, moeten vrouwen opbokken’ heb ik niet voor niets ingesteld dus ook deze keren hield ik me daar aan. Trouwens, zij was aan het werk en daar moet je ook respect voor hebben, vind ik.

Vandaag de (voorlopig – er komen nog meer, houd er maar vast rekening mee!) laatste bloedhete dag en ik had mijn jongens niet! Het leek me een uitstekend idee om even naar het zwembad te gaan, je kan tenslotte nooit een tè bruine torso hebben, niewaar?
Ze was er niet………………. Zucht, had ik weer. Kans verkeken, helaas kopkaas, story of my life.
Maarrrrrrrrrrrrrrrrr lieve lezer, tegen half 1 was de wisseling van de badwacht en 3x raden wie het over ging nemen? Iiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiieeeeehhhhaaaaaa!!!!!!

Voor ze ging omkleden kwam ze even links aan de picknicktafel naast me zitten. Er zat een meter of 30 tussen ons (ik kan er wat naast zitten, ik had m’n bril niet op). Ik keek wat nonchalant voor me uit, ik keek wat nonchalant naar rechts, ik keek wat nonchalant naar de zon en tenslotte keek ik heel nonchalant naar links.
Ze zwaaide. Ik groette nonchalant terug en zei op m’n allerzwoelst “hoi, alles goed?”
“Oh, ik had het niet tegen jou.”, zei ze en ze wees naar een vent achter me. Zo’n tattoo-lul.
………………. Zucht, had ik weer. Kans verkeken, helaas kopkaas, story of my life.

Ik pakte m’n spullen en toen ik thuis was ben ik een uurtje op bed gaan janken. Maar dat hield ik maar 13 seconden vol want het is gewoon veel te heet op de slaapkamer.

Open kaart

Als ik een gesprek heb met een ‘nieuwe’ vrouw en ik vertel dat ik niet zo’n dater ben ( ik heb in die 7 jaar als één van de 269 miljoen meest begeerde vrijgezellen van Nederland maar 1 succesvolle date gehad), komt dat een beetje ongeloofwaardig over. Ik begrijp dat wel.
Over al die andere (mislukte) interacties met vrouwen zeg ik natuurlijk niks. Kom op zeg, ik heb ook m’n trots.
Maar, om eerlijk te zijn, knaagt dat een beetje aan me. Veel relaties zijn aan mijn neus voorbij gegaan door mijn karakter. Daar kom ik eerlijk voor uit. Ik heb nogal een stevig karakter en kronkelige denkwijzen zo af en toe. Mea Vulva.

Dus, lieve lezer, om voor eens en altijd open kaart te spelen heb ik die ‘mislukte relaties’ even op een rijtje gezet.
Oordeel zelf maar of het aan mij of aan de vrouw in kwestie lag.

De Friezin: https://hspot1971.wordpress.com/2014/03/24/chatten/

Sjans op de snelweg: https://hspot1971.wordpress.com/2013/03/18/vluggertje/

Bij het meer: https://hspot1971.wordpress.com/2014/07/24/heb-ik-weer/

Te simpel voor mij: https://hspot1971.wordpress.com/2015/03/11/avondje-romantiek/

Te porno voor mij: https://hspot1971.wordpress.com/2016/02/08/het-meisje-met-de-banaan/

Hier was ik het dichtste bij: https://hspot1971.wordpress.com/2016/06/04/bijna/

De onduidelijke vrouw: https://hspot1971.wordpress.com/2016/10/02/vrouwen-moet-eens-wat-duidelijker-zijn/

Zij hield niet van mijn muziek: https://hspot1971.wordpress.com/2017/05/16/vleselijke-kennismaking/

Zij had haar dag niet: https://hspot1971.wordpress.com/2018/01/16/metoo-vrouwen-hebben-geen-humor/

Duidelijk niet mijn type: https://hspot1971.wordpress.com/2018/03/05/hekel-aan-koud/

Het onderdanige type: https://hspot1971.wordpress.com/2018/03/13/sm-is-niet-echt-mijn-ding/

 

To date or not to date

To Date ListHè verdulleme, het lukt me maar niet om een date te scoren. Net als voorgaande jaren is het ook dit jaar weer een droefenis van heb ik jou daar.Ik vraag me toch af waar al die vrijgezelle, vermogende, eigen huis bezittende, rondtetterige, goed geklede, niet mekkerende, van goed eten houdende, af en toe feestbeestende, een man in huis nodig hebbende en van mijn humor houdende vrouwen aan hun trekken komen………….

Ik ben donderdag potverdikkie al 2500 dagen één van de 259 miljoen meest begeerde vrijgezellen van Nederland man!

Vrouwen………zucht.

Vakantieplannen

eokTAfRPcBykNGZJyl7COQ_r

Over enkele weken heb ik de jongens weer enkele weken want dan breekt de zomervakantie aan. En omdat ik dit jaar voor de 7e keer in successie vriendinloos ben (zelfs ik maak wel eens een foutje – m’n nukkige ego ook…….#zucht) ga ik voor de 7e keer in successie mijn volledige tijd aan mijn jongens spenderen.
Waar ik voorheen nog wel eens moeite had om ze 3 weken bezig en tevreden te houden is het dit jaar anders. Het draait namelijk bij hen tegenwoordig om voetbal, voetbal, voetbal, voetbal, voetbal en nog eens voetbal.

De teams voor komende seizoen zijn nagenoeg bekend. Sam is 4 teams hoger ingedeeld, Teun is een leeftijdsklasse omhoog gegaan. Daar komt bij dat de KNVB nieuwe spelregels heeft verzonnen.
Ik kan dus bij dezen wel stellen dat we, naast relaxen – zwemmen – bioscopen – pretparken – achter de vrouwen aan Euroborg – open dag Ajax – Truckstar, voornamelijk op het trainingsveld van de plaatselijke FC te vinden zijn.
Ik zal ze potverdriedubbeltjes ‘s even flink klaarstomen voor het nieuwe seizoen zeg!
Sin an!

Ik ga maar ’s even m’n Wiel Coerver videobanden van zolder halen.

Ideale ex

Ideale ex

Met verbazing zag ik vanochtend dat er dus mensen (lees vrouwen) zijn die hun telefoon vol hebben staan met mannen die ze van Tinder kennen. Ze hebben het dan zo gecategoriseerd als ‘naam van man’ met ‘Tinder’ erachter.
Gottegottegot, die arme vrouwtjes, dacht ik. Wat zullen zij eenzaam zijn.

Sowieso dat je Tinder gebruikt (als er iets sneu is, is het Tinder wel) maar dat is een ander verhaal. Maar dat je zomaar met wildvreemden telefoonnummers uitwisselt, ik begrijp dat niet. Of zouden ze al die mannen persoonlijk kennen? En dat je dan honderden nummers in je telefoon hebt staan? Ik zou er stapelgek van worden.

Een select groepje mensen heeft mijn nummer. Familie, collega’s, vrienden, vriendinnen. Allemaal mensen die ik (zo goed als) persoonlijk ken. Als ik gebeld word of een Whatsapp krijg, weet ik wie het is, hoe hij/zij eruit ziet, wat zijn/haar verhaal is en hoe serieus ik moet reageren. Noem me maar een controlfreak op dit gebied.

Natuurlijk heb ik ze ook op categorie staan want da’s gewoon handig. En het goeie aan mij en m’n telefoon is dat als ik je zat ben of dat het contact verwaterd of het met de liefde niet werkt of weet ik veel wat de reden ook is, ik je zonder met m’n ogen te knipperen uit mijn foon mik en heb je van mij geen last meer.

Maar ja, ik ben natuurlijk ook de ideale ex vriend-lover-minnaar-collega-kennis (doorhalen wat niet van toepassing is).

Verwarde man

Zippo.png

Ik sta bekend als een zeer zelfverzekerde vent, sommigen noemen me zelfs de uitvinder van arrogantie, maar in navolgende anekdoot zal blijken dat die zelfverzekerdheid langzaam afneemt. Dat ik zelfs een beetje een verwarde man begin te worden.

Ik moest (noodgedwongen, lang verhaal) mijn leven in het midden van het land verlaten. En daarbij moest ik ook mijn vriendengroep achterlaten. Of achterlaten? Ik zou ze een stuk minder zien dan gebruikelijk. Een vriendengroep bestaande uit diverse karakters, die in 6 jaar zeer hecht is geworden en, niet geheel onbelangrijk, die mij gedoogt zoals ik ben. Geweldige vrienden dus. In een emotionele speech gaf ik aan dat ik ze ging ‘verlaten’ en dat bewoog ze om mij te verrassen met een afscheidskadootje, een Zippo.
De Zippo heeft een plekje op de plank gekregen want hij deed het niet meer, hij was leeg.

Nu was ik gisteren in de stad en had ik sigaartjes nodig. In de eerste de beste winkel vroeg ik of er een tabakszaak in de buurt was. De verkoopster verwees me naar de tabakszaak 47 meter verderop. Zucht, de beroemdste tabakszaak van Groningen, zit er al 6000 jaar, kwam er vroeger regelmatig en dan ga ik vragen of er een tabakszaak in de buurt is…………….. verward much?

In de zaak stonden 3 jonge meiden klaar om klanten te helpen. Kijk, dat vind ik nou service. Helemaal omdat ik de enige klant was. Ik bestelde m’n doosjes Moods en ineens dacht ik aan de Zippo. Het volgende tafereel is letterlijk.
“Oh, heb je ook Ziggo benzine?”, vroeg ik. Het meidje keek me aan alsof ik Oegandees sprak en begon te glimlachen. In m’n hoofd herhaalde ik vlug wat ik had gezegd en ontdekte ik de fout.
“Flippo benzine, bedoel ik.” Nu begonnen alle drie de meiden te lachen.
“Zippo bedoelt u!”, zei een ander meidje en ze begon hard te lachen. De andere meiden lachten keihard mee. Ik voelde me aardig voor lul, paal en ook Jan Doedel staan. Vrouwen die mij uitlachen! Daar ging mijn zelfverzekerdheid.

Ik redde me eruit door er een lolletje van te maken maar ehm, verward much? Zoiets zou me vroeger echt noooooooiiiit overkomen zijn! Het zal de leeftijd zijn, zullen we maar denken.

En ach, die meiden hebben weer wat leuks te vertellen bij hun vriendengroep. Zo is het ook weer.

Zeg vrouwen, even een vraagje

date.png

Kan dit eigenlijk nog steeds? Dat je bij een etentje met een vrouwpersoon (sommigen noemen dat een date – ik niet, ik date niet) gewoon een scheet kunt laten als er eentje voor de poort komt? En dat de vrouw in kwestie dan niet ontzettend offended is?
Ik krijg namelijk steeds meer het idee dat je moet deugen, dat je niet al te gek moet doen en dat vrouwpersonen nogal gauw op hun tiet getrapt zijn tegenwoordig.

Een paar jaar geleden zat ik met een vrouwpersoon bij een pittoresk pizzeriaatje te eten (sommigen noemen dat een date – ik niet, ik date niet).  En propte ik in no time een lekkere pizza naar binnen (sommigen eten – ik niet, ik bunker). Na de maaltijd en de gebruikelijke natjes erbij was het tijd voor het toetje en die staken wij beiden aan voor de deur van het restaurantje.
Enkele tientallen meters naast het pizzeriaatje was een wat groter restaurant en ook daar stonden wat mensen buiten van hun toetje te genieten. Plots verscheen er een scheet voor mijn poort. Zo eentje waarvan je kramp in je pokkel krijgt als je ‘m te lang binnen houdt. Omdat ik met m’n rug naar de mensen van dat andere restaurant stond (en ik toch wel iets van beschaving in me heb) vroeg ik aan vrouwpersoon of ‘ze’ er nog stonden. Ze keek even om me heen en zei dat ze weg waren.
PÚÚÚÚÚÚÚÚÚÚÚÚÚP ontglipte me tussen de bammetjes. Ik kon me niet heugen dat ik ooit zo’n harde scheet had gelaten, ik was er eigenlijk wel een beetje trots op. Vrouwpersoon begon hardop te lachen. Ik keek haar wat vragend aan maar dat duurde maar even. Snel keek ik om. Die wat mensen achter me hadden er nog wat mensen bij gekregen en allen keken ze mijn richting op. Ik lachte hardop met vrouwpersoon mee maar wist niet of het nu om die enorme scheet, de reactie van die mensen achter me of haar antwoord op mijn vraag was. Ik denk een combinatie van alles.
Man, wat een dijenkletser! Wat een begin van een WILK (woman I like to kennismake) ontmoeting.

Bij een eventuele volgende WILK ontmoeting zal ik eens zien of dit nog steeds van vrouwpersonen ‘mag’. Of dat ik me als een brave Hendrik dien te gedragen (in dat geval wordt het goedkoop parkeren 😉).

Vakantieliefje

Vakantieliefje.png

Ergens in de 90’s vierde ik vakantie op een eiland om en nabij de evenaar. Zo’n eiland waar alles geen drol kost. Het was een hele ervaring voor me want dit was de eerste keer met een vliegtuig op vakantie gaan. En dan gelijk maar naar de andere kant van de wereld natuurlijk want waarom zou je van Schiphol naar bijvoorbeeld Staphorst vliegen, toch?

Op de eerste avond werd ik aan de bar van een restaurant aangesproken door een meid. Een heule mooie meid! Ik zei dat ik uit Holland kwam toen ze vroeg where I come from.  “Oh, Rotterdam!”, zei ze enigszins opgewonden. Ik vond dat een beetje vreemde opmerking want waarom zei ze niet het veel logischer Sexbierum? Wellicht was ze een Feyenoordfan, redeneerde ik. Ik heb het haar verder niet gevraagd.
Ze hapte en dronk wat mee en even later belandden we in de plaatselijke discotheek. Beneden in de kelder was het een stuk rustiger dan boven en voor ik goed en wel op een bankje zat, liet ze er geen gras over groeien. * Dampende vrijscène *

Nou ja, lang verhaal kort. Een paar dagen was het leuk, fijn en dampend maar ik kreeg langzamerhand in de gaten dat ze achter m’n geld aanzat. We zijn met ruzie uit elkaar gegaan en ik heb haar nooit weer gezien.
Tot kortgeleden.
Ik ben blij om te zien dat ze toch nog goed is terecht gekomen. Kijk maar ’s goed.
HF0.png

SM is niet echt mijn ding

Om niet helemaal van vrouwen te vervreemden tijdens mijn winterstop snuffelde ik eens rond in het SM-circuit. Je weet wel, van die mensen die van die rare seksfratsen uithalen. Nou, ik kan je melden dat ik daar totaal ongeschikt voor ben. Zal het hieronder een klein beetje uitleggen.

Op de website kon ik kiezen uit een meesteres en een sub. Ik koos voor een sub omdat ik nogal moeite heb met gezag. Twee kapiteins in één erotische omgeving, dat is gedoemd tot bloed, zweet en gebroken ledematen. Het werd dus een sub, haar naam Wanda. We spraken bij haar af en klokslag 35 minuten te laat belde ik aan. Het welkom was hartelijk, ze bood me een biertje aan en ondertussen zou zij zich gaan omkleden. Ja, slip jij maar even in iets meer comfortabelers, zei ik. De tv stond aan, The voice kids. Even later stond ze in een latexpakje voor m’n neus. Zag er best sexy uit maar het viel me op dat juist op plekken waar normaal gesproken kleding zit nu juist de kleding ontbrak. Ik dacht er het mijne van.

Ze nam me mee naar de slaapkamer en ze dirigeerde me naar het voeteneind. Ik vroeg of ik me uit moest kleden. Dat kwam later, zei ze. Ze ging op haar knieën op bed zitten en ze begon me hartstochtelijk te zoenen. Ik vree vanzelfsprekend mee en m’n handen gleden over haar lijf. Plotseling stopte ze met vrijen en zei dat ik haar moest slaan. Huh? Sla me!, riep ze. Ik stond versteld en keek haar fronsend aan. Sla me! Sla me! bleef ze zeggen. Ik bleef versteld staan en was niet van plan haar te slaan. Vrouwen slaan is zóóóo 1989 immers. SLA ME! schreeuwde ze nu en ze begon op mijn borstkas te meppen. SLA ME! SLA ME! SLA ME! gilde ze hysterisch. Goed, ik begreep het. Op zo’n moment is het zaak rustig te blijven, het overzicht te bewaren en zo nodig de hysterie een halt toe roepen. Ik hoekte haar daarom vol op d’r kin. Ze vloog k.o. achterover op bed. Situatie onder controle, dacht ik.

Ik pakte een Senseootje en ging op de bank zitten. The voice kids was er nog steeds op. Na een minuut of 35 ging de slaapkamerdeur open. Oe, heeellluk, zei Wanda en ze glimlachte wat. Ik had het idee dat haar kaak gebroken was, ze miste in elk geval 2 tanden. Nu vroeg ze me of ik haar wilde vastbinden aan het bed en ze gaf me 2 tja, wat waren het? Het leken wel van die badjasriemen. Haar linkerarm bond ik vast aan de ene kant van het hoofdeinde, bij de andere kwam ik net een paar centimeter te kort. Met m’n voet tegen het bed rukte ik die paar centimeter erbij toen Wanda het ineens uitgilde. Verschrikt keek ik op. Zucht, had ik weer. Had ik haar schouder uit de kom getrokken. Mèn, dat zal je altijd zien…………

Ze deed tepelklemmen op en ze gaf mij de kettinkjes waar ze aan vast zaten. Ook vroeg ze me haar met mijn telefoon te filmen. Eh oké, als jij dat zo graag wilt, prima hoor. Ze kreunde wat, ze maakte wat schokkende bewegingen met haar lichaam. Ik vond het allemaal niet erg spannend. En toen, kluns die ik ben, liet ik de telefoon vallen. Zucht. In een reflex bukte ik om de telefoon op te pakken, totaal vergeten dat ik de kettinkjes strak vast had…………………Bloeden mensen!

Ik had er wel genoeg van en gaf Wanda aan dat dit niet echt mijn ding is. Ze zei dat ik een talentje ben en dat ze me graag over enkele weken, na haar herstel, graag weer wil zien. Ik bedankte vriendelijk en liep de slaapkamer uit.

Ah, the voice kids was ook net afgelopen.

Hekel aan koud

Het kon weer! Afgelopen zaterdag!

Met m’n halve garderobe (onderbroek, boxershort, legging, spijkerbroek, wollen sokken, t-shirt, fleecetrui, wollen trui, windjack, ski-jas, Unox-muts, handschoenen) aan toog ik naar het meer. Het dichtgevroren meer. Het meer waar ik afgelopen zomer nog vrolijk rondvoer in een gehuurd bootje, in het water donderde bij het uitstappen en daarbij mijn zonnebril verloor, dat meer.

Wat was het koud, mensen! Gevoelstemperatuur -18. En met de wind erbij -63. Maar ja, hoe vaak schaats je nou nog in dit land, toch? En met die rondetijden van mij krijg ik het vanzelf warm, redeneerde ik. Fout! Ik kan namelijk voor geen meter schaatsen. Nooit gekund ook. Ja, vooruit lukt me nog net. Maar draaien, overstappen, keren en remmen, nowee gosé. En om nou helemaal naar de andere kant van het meer te schaatsen om daar weer om te kunnen keren leek me ook wat overdreven. Weet je hoe groot dat meer is?! Ik besloot dus de dichtstbijzijnde 25 meter van de gemaakte ronde te gebruiken, aan het eind een sliding te nemen en weer om te keren. Dat ging best goed, de eerste paar minuten. Tot er zo’n fanatieke groep Sven Nuis’en aan kwam broezen, ik een sliding inzette en ik 3 van hen frontaal ondersteboven kegelde.   Pissig waren ze! Marathonlullen.

Een ingewikkelde vrouw kwam op me af geschaatst. Ik zag alleen haar ogen. Ze zei dat het misschien niet zo handig was dat ik in tegenovergestelde richting schaatste. Ik moest haar gelijk geven. Het was inderdaad niet handig om honderden lui te moeten ontwijken tijdens een ontspannen schaatsritje. Ze ondersteunde me naar de kant en ik was blij dat ik weer vaste grond onder m’n voeten had. “Ik ben Melanie”, zei ze. “Aangenaam en bedankt, ik ben Manus”, antwoordde ik. We kletsten nog wat en daarna schaatste ze fluks weer terug naar het schaatsgedruis. Ik besloot binnen een warm chocomelletje en een appelgebakje te nemen. Beiden met slagroom. Heerlijk! Binnen en buiten scheelde ongeveer 80 graden, dus de keuze om binnen aan een tafeltje aan het raam te blijven zitten was in een split second gemaakt.

Er kwam een vrouw binnen. Het was Melanie. Ik herkende haar aan de enorme ingewikkelde sjaal om haar lijf en gezicht. Na 14 keer de sjaal afdraaien kwamen haar gezicht en lichaam tevoorschijn. OH??? HALLOO!! Ik zwaaide beleefd toen ze mijn kant opkeek. Ze zwaaide glimlachend terug en kwam richting mijn tafeltje. “Hoooooi!”, riep ze enthousiast. “Ga zitten, wil je ook een chocomel?”, bood ik haar aan. “Ja, lekker.”, zei ze. Ik begon te lachen. “Hoorde je wat ik zei? Wil je een choco, Mel? Man, ik ben ook zo’n woordspelert.”

Het werd een erg gezellige middag. Het werd een heul erg gezellige middag. Ze vertelde dat ze in de buurt woont en pas gescheiden was. Ik hing aan haar lippen maar in gedachten schoten de hersenen in de fast forwardmodus. Hier staan nou niet bepaald kleine huisje in de buurt, dacht ik. Hmm, Interessant.   Het werd zelfs zo’n heul erg gezellige middag dat we tegen de avond besloten een hapje samen te gaan eten. Ze wist wel een aardig tentje in de buurt, ik moest maar achter haar aanrijden. Ze reed Mini!! Ik kon het bijna zelf niet geloven. Wat een droomvrouw.

Na het eten reden we weg van de McDonald’s en was het wel duidelijk dat we de avond bij haar thuis door zouden brengen, daar hadden we geen woorden voor nodig.  Eenmaal bij haar thuis vleiden we ons op de bank in de best wel aardig grote woonkamer. Ze vroeg of ik koffie wilde maar dat was eigenlijk een retorische vraag. Pfff, ik en geen koffie. We kletsten weer wat. Ik vertelde mijn verhaal, zij het hare. God, wat vonden wij elkaar leuk en wat vulden we elkaar perfect aan.
Het begon tegen elven te worden, tijd om de knoop door te hakken. Naar huis of blijven slapen. Ik nam, zoals gebruikelijk, een afwachtende houding aan. Vrouwen houden niet van opdringerige mannen immers. Melanie vond het op een gegeven moment genoeg en ze besprong me. Vrijen met een hoofdletter v, mensen! In tijden niet zo met een hoofdletter v gevreeën.

Ze nam me aan de hand mee naar boven. Ze ging nog even snel douchen en ze wees mij de slaapkamer. Een best wel aardig ruime slaapkamer was het. Ik deed het raam dicht en kleedde me uit. Wollen trui, fleecetrui, t-shirt, wollen sokken, spijkerbroek, legging, boxershort en onderbroek mikte ik op de grond en ik kroop onder het dekbed. Even later kwam Melanie binnen. Ze had haar haar opgestoken en ze droeg een badjas. Ik ging er eens goed voor liggen. Man, wat een prachtige vrouw! Ze liep naar het raam en deed ‘m open. “Wat doe je?“, schreeuwde ik.  “Weet je hoe koud het is? “  “Ja, ik heb altijd het raam open hier. “, zei ze. “Nou, nu dus niet! “, brieste ik.

Tja, lang verhaal kort; ze weigerde het raam dicht te doen. Ik sprong uit bed, trok m’n onderbroek, boxershort, legging, spijkerbroek, wollen sokken, t-shirt, fleecetrui, wollen trui weer aan, stormde naar beneden, griste m’n windjack, ski-jas, Unox-muts en handschoenen van de kapstok en ben weggegaan. Zonder doeg te zeggen.

Ja, kom op zeg! Ik laat me toch niet verrekken?

Overbevolking

Het probleem op dees kloot (dus ook in dees land) is simpel; Overbevolking.
Armoede —> Overbevolking
Honger —> Overbevolking
Ruzie —> Overbevolking
Files —> Overbevolking
Ziektekosten —> Overbevolking
Belastingen —> Overbevolking
Werkloosheid —> Overbevolking
Woningnood —> Overbevolking
Ik nog vrijgezel —> Over……….ehm………………., tja, dat is eigenlijk gewoon een tekort aan rijke geschikte vrouwen.

FUK! Daar gaat m’n theorie………….

 

Vlees in de kuip

Zoals heul veul mensen (??) heb ik de namen in mijn telefoonboek op de foon gerangschikt. Da’s handig. Van ‘A1(ICE)’ tot ‘Werk’ staan ze netjes onder elkaar. Da’s handig. Het is voor mij makkelijk zoeken tussen de enorme hoeveelheid het aardige rijtje de enkelen die in het gelukkige bezit zijn van mijn telefoonnummer. En ik die van hun natuurlijk.
Het begint bij A1 (ICE) (In Case of Emergency – handig voor hulpdiensten!). Dan Been there done her Familie – Losse flodder vrouwen – Makkelijke vrouwen – To do vrouwen – Vriend – Vriendin en tenslotte Werk. Mooi overzichtelijk, al zeg ik het zelf. En het voornaamste is dat ik ook iedereen persoonlijk ken. Sterker nog, dat is een vereiste! Ik moet je persoonlijk kennen wil je mijn telefoonnummer bemachtigen. Daar ben ik heel stellig in.

Maar daar ga ik al met mijn principiële principes. Er staan namelijk 3 vriendinnen in die ik nog nooit in levende lijve heb mogen proeven ontmoeten. Toch, ter mijn verdediging, deze vrouwen ken ik van online al zo goed dat ik ze reken tot mijn intieme vriendinnenkring.

En toch zit het me niet lekker. Waarom moeten zij zo nodig een voorkeursbehandeling krijgen? Hoe weet ik nou zeker wat voor vlees zij in de kuip hebben? En hoe week is dat vlees dan? Ja goed, ze zijn alle drie voorzien van een blok aan hun been the next best thing een vent maar ja, ze hebben mij nog nooit geproefd ontmoet natuurlijk.
Dusssss.
Daar moet dit jaar maar eens verandering in komen, redeneerde ik vanochtend toen ik zat te kleien. Want tja, dat moet ook gebeuren. Ik ga dus op zomertoer! Zodra de temperatuur de 25 aantikt, kom ik jullie kant op!!!!! Daar heb ik wel honderden kilometers voor over. Want tja, ik moet ook eten immers. En hoe leuk is het dan om een vorkje te prikken met een intieme vriendin? Niewaar?

Dus meiden, leg ff 150 euro opzij, Manus komt naar jullie toe deze zomer zomer zomer…..

Het wil maar niet lukken

Gisteravond besloot ik het droevemensleven van de datingsites weer eens te raadplegen. De laatste keer was het niet zo’n heul bijster groot succes (https://hspot1971.wordpress.com/2011/12/30/nah-zeg/), wellicht was er in die dik 6 jaar iets verbeterd, wie kon het zeggen?

Lexa werd het en vol enthousiasme klikte ik me een slag in de rondte om mij bij de vrouwtjes aan te prijzen en er zo uit te rollen dat geen enkele vrouw om mee heen kon. Alles naar alle eerlijkheid ingevuld natuurlijk. Je kent me, ik ben niet van dat beter voordoen gedoe.
Na een kwartier de meest kansloze vragen beantwoord te hebben, kon ik dan eindelijk online en kreeg ik ‘het aanbod’ te zien. Het aanbod waar Lexa in al die schijtreclames zo prat op gaat. Nou lieve lezer, diep droevig is nog een understatement. Mijn god, wat erg!

Behalve eentje! Supermooie vrouw, prachtige ogen, cool haar, zoekt man tussen de 40 en 50 en aardig in de buurt. De man die ze zocht was ik in een notendop. En dus stuurde ik haar een ‘flirt’ en ging daarna slapen.
Vanochtend stond mijn mailbox vol met bezoekjes en flirts. Word premiumlid en bekijk wie je bezocht heeft en wie je een flirt hebben gestuurd, stond er onderaan.
Zucht…………………..met je verdienmodel.
Ik opende de spaarrekening en maakte die 6000 euro over (ik weet dat een relatie prijzig is maar dit vond ik toch eigenlijk best een gortig bedrag). Van alle bezoekjes en flirts was er niet één die bij mij ook maar iets van beweging in de piem teweegbracht. Zucht………………….was ik er wéér ingetuind.

Mooie vrouw stond er niet tussen maar omdat ik nu premiumlid ben kon ik haar een bericht sturen. Ik stuurde ‘hoi’ want dat vond ik beter klinken dan ‘heb jij een katalysator in je auto?’. Ik deed m’n ochtendritueel en keek een uur later hoe de situatie erbij stond. Mooie vrouw had de leeftijd van haar gewenste partner ineens aangepast. Tot 45 jaar.
Zucht…………………..viel ik net buiten de boot. Heb ik weer.

Nee lieve lezer, dat datingsite wordt ‘m ook niet voor mij.
Maar ik blijf knokken hoor! Ergens moet er toch een deksel op mijn pot rondlopen?

#MeToo vrouwen hebben geen humor

Wat een weer hé? Guur. Koud. Regen. Wind. Gisteren ook al. Bah!
Ik had gisteren een afspraak en dus stond ik me al aardig op tijd mooi te maken. Nog even snel een broodje eten en dan, hup, op mijn weg.
Ik zag haar zitten toen ik richting parkeerplaats liep. In haar Polootje. Portier open, wanhopige blik. Een vrouw in nood, dacht ik en ik begroef mijn hoofd wat verder in m’n kraag.
“Kun je me even aanduwen?”, vroeg ze toen ik dichterbij was.
“Ehm, nou? Zullen we dat even binnen doen anders?”
………………………………………… Ik vond ‘m wèl leuk! 🤣🤣

“M’n auto!”, brieste ze.
“Oh. Nou nee, daar heb ik geen tijd voor.”
Ik liep naar mijn auto, startte ‘m en reed weg.

Hekel aan schijtweer. En aan humorloze vrouwen.

Een dinnetje vinden

Het vinden van een dinnetje blijft toch een dingetje dat ik maar niet voor elkaar krijg. Dat is toch lastiger dan ik dacht.
Een dinnetje is een vrouwpersoon waarmee ik een heule close vriendschappelijke band heb. Iemand die me aardig (persoonlijk!) kent en waar ik vrijwel dagelijks contact mee heb. Ik noem haar ook wel eens mijn ei-kwijtkunnertje. Want geloof het of niet, zelfs ik wil wel eens m’n verhaal aan iemand kwijt. Want geloof het of niet, zelfs ik heb wel eens stress of zorgen of iets leuks meegemaakt en als ik dan thuis kom is er niemand waarmee ik dat kan delen. En geloof het of niet, een ‘goedemorgen’, een ‘trusten’ of een ‘werkze’ vind ik al prettig. Eigenlijk is een dinnetje voor mij iemand die er als eerste achter komt dat ik hier misschien dood in huis lig (want dat mag ik op mijn leeftijd en met mijn levensstijl ook niet uitvlakken!) mijn soort van back up is.

In de 6 jaar dat ik nu alleen ben heb ik 3 dinnetjes gehad. Dinnetje 1 (dossier bekend bij de redactie) vond mij uiteindelijk toch minder gefortuneerd dan ze gedacht had en liet het contact verwateren. Dinnetje 2 (dossier bekend bij de redactie) bleek nogal paranoia en self-observed te zijn en kapte het contact van de ene op de andere dag af. En dinnetje 3 (dossier bekend bij de redactie) had het ene lijk nog niet opgeruimd of er viel weer een ander uit de kast.
Alle drie hielden het ongeveer 2 maanden vol om mijn dinnetje te zijn (je zou bijna denken dat het aan mij ligt, hahahahahaha). En al die 2 maanden vond ik het leuk, vond ik het fijn en vond ik het prettig om een dinnetje te hebben.

En ach, zij kunnen ooit tegen hun kleinkinderen zeggen dat ze mij hebben gekend, zo moet je het ook zien.

Zo! Dan ga ik nu weer even eenzaam en alleen in een hoekje zitten janken.

We dinnetje’en!

Verlenging

Ik geef het eerlijk toe. Zo ben ik dan ook wel weer. Het was fout, harteloos en grofweg bot van me.
En dat ik daarmee zoveel mensen pijn heb gedaan, dat spijt me de oksels uit. Echt waar. Ik voel me heel erg schuldig en probeer dan ook met dees anekdoot mijn diepste spijt te betuigen.
Ik hoop op begrip.

Een kleine 3 weken geleden eindigde mijn vakantie en in mijn enthousiasme en met dat gegeven sloot ik ook mijn beschikbaarheid (voorheen jachtseizoen) voor eventuele gewillige vrouwtjes/toekomstige partners/minnaressen.
Ik had er nooit bij stilgestaan dat de zomertijd na die 3 weken geleden nog wel ff aan zou houden en dat er nog heul veul vrouwtjes op vakantie moesten gaan. En laat dat nou net een bron zijn waar ik wel eens succesvol uit zou kunnen putten!

Hoe vaak lees/hoor/zie je wel niet dat vrouwen na de vakantie de knoop doorhakken en manlief een welgeplaatste schop onder den bips geven? Of andersom, dat kan natuurlijk ook. Hoewel mannen dit niet zo heel gauw zullen doen omdat zij nou eenmaal tot rust gekomen zijn en tevreden in de relatie zijn. Tja, en hoe je het ook bekijkt, de vrouwtjes willen op een gegeven moment in de relatie toch ineens weer de spanning/romantiek van in het begin van desbetreffende relatie terug.

Nu ben ik, als één van de 36,4 miljoen meest begeerde vrijgezellen van Nederland, natuurlijk een uitstekende vervanging van diverse manlieven en hoe onnadenkend is het dan van mij om mij niet beschikbaar te stellen? Ik kan me heel goed voorstellen dat dit zwaar meeweegt in de beslissing van van vakantie terugkerende en ongelukkige vrouwtjes.
Dus lieve lezer, ik heb een besluit genomen: IK HEB EEN VERLENGING AAN MIJN BESCHIKBAARHEID GEPLAKT!

Ik zet de radar en de voelsprieten weer open tot en met 21 September van dit jaar.
Dat is wel het minste wat ik voor jou, lieve lezer, kan doen na het teleurstellende bericht van een kleine 3 weken geleden.
Niewaar?

Gegadigden kunnen zich, zoals altijd, weer via diverse kanalen bij me melden.
Ik hang in de tussentijd, zoals altijd, weer even heerlijk achterover.

We verleng’en!

Regel 1: Kinderen eerst.

– praat klets roddel blaat mekker zeur – “Mama! Mama! Mama! – praat klets roddel blaat mekker zeur – “Mama! Mama! Mama! – praat klets roddel blaat mekker zeur – “Mama!
“WAT IS ER? JE ZIET TOCH DAT IK STA TE PRATEN!!”

Ik stond erbij en ik keek ernaar. Nee, ik stond erbij en ik keek er hoofdschuddend naar.
Nu moet natuurlijk iedereen zelf weten hoe hij/haar zijn/haar kinderen opvoedt maar ik had dit toch anders aangepakt. Sterker nog, niet zo lang geleden maakte ik zo’n zelfde situatie mee.
Ik was in het zwembad met de jongens, het was tenslotte mooi weer. Ik zeg wel eens gekscherend; je kunt wel met regen naar een zwembad gaan maar dan word je helemaal nat. Ghe! We hadden een mooi ruim plekkie op het gras, onder een boom, de 3 badlakens lagen naast elkaar. De jongens waren niet uit het water te slaan, ik zat af en toe even bij te komen van het watergepret. Ben ook geen 20 meer.
Op een gegeven moment kwamen 2 vrouwen van mijn leeftijd pal naast onze 3 badlakens liggen. Zucht, plenty plek en waar gaan ze liggen? Maar ja, ik zat daar blootgetorst een beetje bruin te wezen dus neem het ze eens kwalijk, niewaar?
En het duurde maar even of de toenadering was daar. ‘Denk je dat uit deze boom hars valt?’, vroeg één van ze. Met mijn beste duh-gezicht draaide ik mijn hoofd langzaam haar richting op. ‘Nee, dit is een eik, daar vallen eikels uit’, verzuchtte ik. Ik zag aan haar gezicht dat ze opgelucht was, ik had gereageerd. Ze had beet. Maar ja, ik zat daar blootgetorst een beetje bruin te wezen dus neem het haar eens kwalijk, niewaar?
We raakten aan de praat en, eerlijk is eerlijk, het was best een aangenaam gesprek. Nu komt er over het algemeen niet zo heul veul boeiends uit de mond van een vrouw en ook deze keer was dat niet anders maar ik vond het wel aardig dat ik even wat te lullen had.

PAPA! PAPA! Sam kwam aangerend. Ik keerde m’n hoofd. ‘Wazzup jongen?’, zei ik. En terwijl ik dat zei hoorde ik in m’n rechteroor dat de vrouw tegen me bleef praten. Ik besteedde er geen aandacht aan, mijn kind had me immers nodig. Maar ze bleef maar door praten en vragen stellen. Op een gegeven moment raakte ze zelfs m’n bovenarm even aan. In een reflex greep ik haar hand en draaide ‘m 135 graden. Daar lag ze half op d’r rug te spartelen. ‘Als ik met mijn jongen praat, moet jij even stil zijn.’, zei ik tegen haar en ik liet haar hand los. Ze keek verschrikt.
‘Ja maar……’, stamelde ze. Ik ssssssste haar en keek haar boos aan maar dat kon je niet goed zien want ik droeg m’n zonnebril. Ze haalde adem om weer iets uit te blaten maar voor ze een geluid kon maken wapperde ik m’n vinger voor haar mond. TU TU TU TU!!! En ik hield m’n wijsvinger omhoog.

Nou ja, Sam kwam vragen of ze later een ijsje mochten en natuurlijk mocht dat. Zo belangrijk was het dus eigenlijk niet wat hij kwam doen maar ja, ik heb nou eenmaal een eerste regel; Als ik de kinderen heb, gaan ze voor alles.

Bedenk me net dat ze mij zou contacten in mijn vakantie in Groningen voor een hapje en een drankje.
Ze zal m’n nummer wel verloren zijn.
Hè, bummer zeg! Weer een date misgelopen.

We opvoed’en!

Twittervrouwtjes

En zo is mijn actieve seizoen (voorheen jachtseizoen) alweer ten einde, lieve lezer. Zoals elk jaar sluit ik het boek en berg ‘m op. En wat was het weer het ene hoogtepunt na het andere, hilarisch en lachen.

Zoals elk jaar roer ik me zomers op de markt en omdat ik niet aan datingsites doe is Twitter dè afzetmarkt waar ik het zoek. En lieve lezer, ik had weer beet hoor! Ik heb me daar weer wat vrouwtjes (nader) leren kennen. Zo zijn daar het aardige vrouwtje, het lieve vrouwtje, het prinsessevrouwtje, het wanhopgie vrouwtje, het sympathieke vrouwtje en het vriendelijke vrouwtje. En met elk van deze vrouwtjes had ik op een of andere manier wel interactie. Leuk vind ik dat. En zij ook wel, denk ik. Want ja, ik ben toch diep van binnen best een aardige vent, niewaar? Ik ga deze contacten warm houden want, zoals ik al schreef, ik vind dat leuk.

Er waren ook vrouwtjes die me verlieten. M’n langst volgende vrouwtje ging zum bleistift weg. Het ga je goed! 💋 Maar ook wat minder lang volgende vrouwtjes ontvolgden me. Prima, vrij land enzo hoor. De aanleiding of reden ervan vind ik niet zo heul belangrijk. Laten we het er maar op houden dat ik niet zo’n standaard slijmbalman ben 😉. Oja, misschien komt dit als een verrassing voor sommigen maar als ik met je in de dm zit wil ik niet met je naar bed ofzo hoor. Dan wil ik je gewoon wat beter leren kennen. Wellicht wat minder paranoia doen, sommige vrouwtjes 😝.

Maar swa, das war einmal. Zoals  elk jaar ga ik weer in retraite, duik ik weer onder de radar, haal ik mezelf weer van de markt en is het seizoen weer voorbij. Tis mooi wèst.

Nu hoor ik je denken; zeg Manus, heb je er nog wel wat aan overgehouden dan? Lieve lezer, zoals elk jaar doe ik daar ook deze keer vanzelfsprekend geen uitspraken over.

Maak je in elk geval over mij maar geen zorgen. Het lukt me al 6 jaar immers. 🙃

21 en vrijgezel

Dit kon wel eens een lange dag worden.

Standaardgrap die ik elk jaar op 21 juni wel ergens plaats op de langste dag van het jaar. En hoewel de 👍🏼👍🏼 steeds minder worden, blijft ie lollig natuurlijk.
Maar dit jaar is het ook wel een beetje een speciale dag want lieve lezer, vandaag op deze 21e juni ben ik exact 2121 dagen één van de 2121 miljoen meest begeerde vrijgezellen van Nederland!! 😄/

En dan rijzen natuurlijk de grote vragen op menig lip; Doet het mij wat zo zonder vrouw? Lijd ik eronder zo zonder vrouw? Red ik het wel zo zonder vrouw?
Nou lieve lezer, dat kan ik met een duidelijke HELL YEAH!!!!!! beantwoorden.
Ik red me prima, ik lijd er niet zo onder en het doet mij, om eerlijk te zijn, niet zo heul gek veul. Sterker nog, ik vind het eigenlijk wel prima zoals het de afgelopen bijna 6 jaar gaat. Er zijn weinig situaties waarin ik een vrouw naast, op of onder me mis. Sterkerder nog, ik ben zelfs blij dat ik met regelmaat geen vrouw onder, op of naast me heb. Andersom is dat trouwens ook zo, geloof me. 😄
En in die bijna 6 jaar ben ik toch wel veranderd hoor. Zum bleistift was ik altijd een lui zwijn maar nu ben ik toch mooi even een lui zwijn met toch wel wat huishoudelijke kwaliteiten geworden. Ik kan al een aardig potje roerbakkoken, ik doe de was met een dansje, ik stofzuig tegenwoordig links èn rechtshandig en in de boodschappenwinkel vind ik ook steeds beter m’n weg. Daar heb ik dus allemaal geen vrouw meer voor nodig. En al die andere zaken, ach, daar is ook wel overheen te komen. Oe, behalve bij feestjes. Daar moet ik altijd zelf van terugrijden. Dat zuigt best wel. Dat is nog wel een enorm aandachtspunt, me dunkt. 🤔

Dit betekent natuurlijk niet dat ik total kluizenaar ga hoor! Hahaha, kom op zeg! Er zijn hier en daar best nog wel wat MILK (Mothers I Like to Kennismake) die ik op het oog heb maar ik heb daar geen haast mee. En wordt dat niets, ook prima. Teun is tenslotte nog steeds geen 9 jaar en dat is nog steeds mijn grens om serieus over een echte relatie na te gaan denken.

Dus mensen, houd asjeblieft op met mekkeren over mijn geen relatie hebben, ik ben er tevreden mee.

 

Blow me

Bij mooie vrijgezelle vrouwen is iets mis. Anders zijn ze niet vrijgezel.
Zo! Dat is mijn mening, daar moet u het mee doen.

Ik schiet altijd een beetje in een kramp als ik lees over mooie (vrijgezelle) vrouwen (moeders) die hun ex zwart maken. En al helemaal als ze de kinderen er tussenin zetten. Direct van karakter als ik ben, kan ik me dan moeilijk inhouden om niet te reageren. Dus dat doe ik dan meestal ook niet. 😄
Ik vraag dan netjes waar het probleem ligt. Of hoe het gekomen is. Of waarom ze het doet. Of het niet een beetje overdreven is? Een beetje vrouw reageert dan netjes terug en zo ontvouwt zich een gesprek waar we beiden iets van opsteken. Tenminste, daar ga ik vanuit.
Maar 8 van de 10 vrouwen reageren als door een wesp gestoken, schieten in de aanval en zijn hard op hun tepels getrapt. Want geen begrip, waar bemoei jij je mee en eikel enzo. Raar. Ik bedoel het goed. En ik hoef heus niet met je naar bed hoor.

Natuurlijk zijn er klootzakken van exen. Vreemdgaande exen zum bleistift, die moet je bitchslappen. Of fysiek mishandelende exen, die moet je uit de samenleving plukken. Dat zijn uitzonderingen waar ik geen medelijden mee heb. Fuk hun!
Maar -NEWSFLASH!- niet alle exen zijn zo. Sterker nog, ik ben van mening dat 8 van de 10 exen niet zo zijn. Het probleem ligt bij die 8 van de 10 toch echt bij de vrouw in kwestie.
Met haar karakter. En haar mening. En haar manieren. En haar wensen. Die zijn in de loop van al die relatiejaren zeker 140 graden gedraaid terwijl die van de man niet heul veul anders zijn dan in het begin van de relatie.
Maar goed, ik kan hier wel een heel verhaal gaan optypen over vrouwen in een relatie die op z’n retour is maar daar hek helemaal geen sin an. Ga eerst eens bij jezelf te rade, mooie vrijgezelle vrouw, voor je je ex voor van alles en nog wat uitmaakt op het wereldwijde web! Dat wil ik je alleen even meegeven.

Hieronder wèl een geestig liedje over een ex trouwens.
Heerlijk gezongen, hilarische tekst.
Ennuh vrouwen, sick whiskey-dick?? Is dat wat ik denk dat het is? 😳

 

 

 

Vleselijke kennismaking

‘Kom je gezellig langs? Gaan we wat drinken en een hapje eten.’, vroeg ze toen ik haar aan de telefoon had. Ik stemde in. Goed, het was dan wel 132 km rijden maar hé, principes zijn om gebroken te worden, niewaar? Ik kende haar al een tijdje maar enkel whapp -en facetimetechnisch. Ik vond haar leuk, zij mij ook. Maar goed, dat ben ik natuurlijk ook. We noemden het geen date want een date is kinderachtig, we noemden het een vleselijke kennismaking.

En dus voerde ik haar adres in m’n foon en ging ik op weg. De weg van de liefde op. Wie zou het zeggen?
Ik had wat leuks aan gedaan. Je kunt wel iets stoms aan doen maar dat zou ook vreemd staan bij een eerste ontmoeting, was mijn gedachte. Door m’n speakers klonken de nummers die ik op een ceedeetje had gebrand, ik zong zoals altijd vrolijk en hardop mee. Ik had er sin an.
Tegen zessen reed ik haar straat in. Nummer 8 moest ik hebben. Ik parkeerde tegenover nummer 24 want er was geen plek voor haar deur.
‘Hooooiiiiiiii’, begroette ze me hartelijk en ze gaf me 2 zoenen. Ik gaf haar het flesje wijn dat ik had meegenomen, een Chateau Swasant Nuf uit 1987. We zaten op de bank, we kletsten wat, we dronken wat, we lachten veel . Tot ik voorstelde wat te gaan eten, ik verrekte van de honger immers.
‘Oh, dat is ook niet echt een nieuwe auto.’, zei ze toen we tegenover nummer 24 aankwamen. ‘Nee, dit is eentje uit 2000.’, antwoordde ik. ‘Maar ik heb ‘m wel gewassen!’ Ze glimlachte lafjes. Ik dacht er het mijne van.
Ik mikte Teun zijn zitje naar de achterbank, er lag zand op de stoel. Ik veegde het eraf en zei dat ze kon gaan zitten. ‘Wat een troep hier.’, zei ze terwijl ze haar voeten tussen de snoepzakjes, sigarendoosjes en Pim’s verpakkingen wurmde. ‘Ja, da’s mijn prullenbak en om de zoveel tijd ga ik Mc’en en mik ik alles weg.’ Ze keek me raar aan. Ik keek raar terug.

Het volume stond op standje knallen en The Osmonds begonnen aan hun Crazy horses. Ik bangde head en speelde luchtgitaar. ‘Wat een kutmuziek!’, schreeuwde ze. Ik zuchtte en zette ‘m zachter. ‘Ik heb een ceedeetje gemaakt met muziek die mijn jongens ook leuk vinden.’, legde ik uit. ‘We gaan dan altijd met ons drieën los.’
‘Nou, ik vind er niks aan.’, zei ze eerlijk. Ik waardeerde dat maar toch stoeide ik met de gedachte haar uit de auto te bonjouren. Kom op zeg! Maar zelfs ik ben niet zó bot.
Ik klikte het volgende nummer aan en omdat ie standaard op shuffle staat wist ik niet wat er kwam. De General Lee-toeter kwam keihard binnen. Ze schrok zich te pletter. Ik heb ook 12 soorten toeters op dat ceedeetje gezet want hilarisch. Ik schoot in een slappe lach om haar reactie. Ze was niet amused.
Weer klikte ik het ceedeetje verder, Barry Manilow met Can’t smile without you volgde. Ook dit vond ze niks en ze werd met de seconde chagrijniger. Mijn gedachten van eruit bonjouren groeiden. Maar zelfs ik ben niet zó bot.
Toen onderstaand nummer kwam en ik vrolijk meezong klikte zij op het volgende-knopje. Ik sloeg linksaf.
En even later weer linksaf.
Bij nummer 48 heb ik haar eruit gebonjourd.

Niemand, maar dan ook NIEMAND, bemoeit zich mijn muziek! Laat dat even duidelijk zijn.

De 132 kilometer terug zong ik zoals altijd alles vrolijk en hardop mee. Onderweg stopte ik bij de McD. want het werd wel weer tijd om die troep in m’n auto weg te mikken.

We vleselijk kennismaak’en!

 

Le tuf de France (part deux)

Na ons hachelijke avontuur tuften we vrolijk dieper Frankrijk in en ik vroeg me af waarom we deze route namen in plaats van de zonroute naar het zuiden. En toen bedacht ik me dat we eerst nog cultuur gingen opsnuiven natuurlijk. Wat is nou een vakantie zonder cultuur opsnuiven, vraag ik je? Oradour-sur-Glane had ik een blaadje zien staan, ik moest daar naartoe. Oorlogfetisjist als ik ben. In dit plaatsje zijn de meest gruwelijke misdaden gepleegd tijdens de oorlog en het ziet er nog steeds zo uit als in 1944. We waren er diep van onder ingedrukt en mocht je daar ooit in de buurt zijn, een aanrader.

De zonroute, of zoals de Fransen zo prachtig zeggen; A7, daar moesten we heen. Ik had een landkaart van Frankrijk op ware grootte over de motorkap gevouwen en zag in een oogopslag, ik ben immers een man 😉, dat er twee opties waren. Optie 1 was een kleine 100 kilometer over een snelweg terug en optie 2 was een tussendoorweggetje van exact 32 kilometer. De keuze was snel gemaakt.
Nu blijken Franse tussendoorweggetjes van exact 32 kilometer in werkelijkheid slecht onderhouden schijtwegen van 847 kilometer te zijn en ik begon me meer en meer af te vragen waarom ik niet naar voormaligje had geluisterd toen ik mijn keuze doordramde.
Zucht.

Halverwege de middag bereikten we dan eindelijk de hemelse weg en ik trok de conclusie dat mijn 14 pagina’s tellende rittenschema wel in de prullenbak gemikt kon worden. (kaartleesgrap alert) Dit tot opluchting van voormaligje, ze is een vrouw immers 😄
Het was bloedheet maar mensen, wat was ik in mijn nopjes! Zonnebrilletje op, overhemd open, armpje uit het raam, lekker muziekje aan en de airco uit. Want die zat toch niet in de Peu. En lekker toeren van tolpoort naar tolpoort. Heerlijk!
Voorbij Lyon werd het heuvelachtiger en ik merkte dat de Peu er wat moeite mee kreeg. Maar ook luid toeterende en met grootlicht seinende auto’s achter me gaven me die indruk. Ik ging uit de meest linkerbaan. Nog verder naar het zuiden werd het zelfs bergachtig en ik moest iets verzinnen om mijn voiture nog enigszins waardig te houden. Ik paste mijn rijtactiek aan. Ik moest wel.
Bij het aanzicht van een berg versnelde ik naar z’n top van 145 en zo knalde ik die berg op. Maar hoe ik het ook probeerde en hoe mijn Peutje ook zo z’n best deed, halverwege viel ik bijkant stil. Tot enorme ergernis van de mede routegebruikers.
Aan alle kanten vlogen auto’s ons voorbij. Auto’s met caravan scheurden ons voorbij. Vrachtauto’s vroemden ons voorbij. Boze boeren op tractors reden ons voorbij. Op een gegeven moment passeerde zelfs het Tour de France peloton ons langs de linkerzijde. Mèn, de schaamte!
Een gendarmeriër op motor vond het mon dieu! en stuurde me naar de meest rechtse baan. De loserbaan. Tussen de zwaar beladen vrachtwagens in. Die met 30 km/u omhoog gaan.
Zucht.
Voormaligje had het hele ritueel niet meegekregen en vroeg waarom ik hier ging rijden. Ik zei dat we er zo af moesten.
Dat de afrit nog 312 kilometer duurde heb ik er maar niet bij gezegd.

De tuffer heeft ons daarna nog 3 keer heen en weer gebracht en is in 2004 overleden.
RIP zacht, mon voiture amour ❤️

Le tuf de France (part une)

 Ik parkeerde gisteren zowaar naast m’n autootje van lang geleden. Nou ja, niet dezelfde want die is in het heetst van de tijd gestorven maar wel hetzelfde type. Een Peugeot 205 Colorline. Een dieseltje. Schitterende wagen. Comfort van m’n kont, uitstraling van m’n kont, vermogen van m’n kont maar wat hebben we een plezier van deze voiture gehad. M’n tuffertje.

Vakantie naar Frankrijk, lang geleden. Zuid Frankrijk dat is want je kunt wel in Noord-Frankrijk resideren maar dan is het nog elke dag een pokke end rijden naar de Middellandse zee, redeneerden wij. Voormaligje reed het eerste stuk want ik had waarschijnlijk de avond ervoor onze aanstaande vakantie gevierd met zwagert want zo ging dat lang geleden.
De auto tot de nok gevuld, de tank vol diesel en de banden op volle hardheid. En ja hoor, dat vond voormaligje niet fijn rijden. Zucht, vrouwen….. Ergens bij een tankstation stopten we voor de eerste pauze en één van ons betaalde binnen de tankbeurt en één van ons liet wat lucht uit de banden glippen. Ik laat even in het midden wie wat deed maar laten we voor het verhaal maar aannemen dat voormaligje het laatste deed.
Midden op de Periferique, net voorbij Parijs, kwamen allemaal Fransosen en Fransoosters naast ons rijden. Druk zwaaiend en wijzend probeerden ze mij iets duidelijk te maken. Maar ik spreek geen woord Frans gebarentaal dus zwaaide ik vrolijk terug. Ze zullen het wel leuk vinden, een Nederlands stelletje in zo’n petit Frans autootje, dacht ik.
Plots zag ik witte rook langs mijn raam fladderen. Huh? Ik draaide mijn raampje open en zag dat de rook bij het linkervoorwiel vandaan kwam. Stond mijn voorband bijna in de fik! Ja hallo! Had niemand me even kunnen waarschuwen? Arrogante Fransen! Zucht.
Bij een tankstation koelden we de band af met water en pompte ik beide voorbanden op, op gelijk niveau.

Een vriendelijke Frans kwam naar ons toegelopen en vroeg me of ik hem kon helpen. Tenminste, dat begreep ik. Ik spreek geen woord Frans. De scooter van zijn zoon stond achter het tankgebouw geparkeerd want was stuk en hij wilde ‘m achterin zijn auto hebben. Tenminste, dat begreep ik. Ik spreek geen woord Frans. Tuurlijk wilde ik de man helpen, ik ben tenslotte niet voor niets een menseninnoodredder. De man gaf me een wit overallgeval zodat mijn zomerse outfit (overhemd, korte broek, slippers, zonnebril) niet onder de smerige smeer zou komen te zitten. Nou zeg, wat een sympathieke geste van die vriendelijke man, dacht ik. Ik hoefde niet eens al mijn kracht te gebruiken, in een wip stond de scooter achterin. De man gooide de achterdeuren van zijn auto dicht, bedankte me uiterst vriendelijk en reed zwaaiend weg.
Onze Peu was ook weer klaar voor gebruik, wij vervolgden onze weg. “Heb jij nou net geholpen een scooter te stelen?”, vroeg voormaligje. “Nee joh, die was van zijn zoon.”, antwoordde ik.
Toch? TOCH? 😬🙄

Vakantie plannen

Mijn hart maakte een klein sprongetje toen ik las dat Verkeerspark Assen een doorstart heeft gemaakt. Niet in Assen maar in het prachtige Appelscha te Friesland (oh, da’s dan weer jammer) op park Duinen Zathe.
Ik heb mooie herinneringen aan Verkeerspark Assen. Nou ja, mooie herinneringen? Ik weet nog dat we altijd met verjaardagsfeestjes van vriendje Richard daarheen gingen. En dat ik het altijd leuk vond. Dus ja, eigenlijk wel mooie herinneringen.
En ik ben er 5 jaar geleden op mijn eerste solo-vakantie met Sam geweest, Teun was nog te klein. Maar dat was niet zo’n succes. Het was niet al te best weer, er waren geen gewillige vrouwen/moeders er was geen ruk te doen en Sam was nog net iets te klein om zelf in de karretjes te rijden en zat hij dus bij mij op schoot terwijl ik mij het schompes trapte in dat veel te krappe autootje. Zucht, en dan de mensen maar zeggen dat ik het alleenstaande vader zo makkelijk heb…….. 
Toen Teun oud en groot genoeg was om ook mijn jeugdherinnering te ervaren, ging Verkeerspark Assen ineens failliet. Tsss, de lutsers! Zucht, en dan de mensen maar zeggen dat ik het alleenstaande vader zo makkelijk heb…….. 

Maarrrrrrrrrrrr, ze zijn er weerrrrrr! En da’s goed nieuws voor mijn vakantieplannen.
Verkeerspark Assen in Appelscha kan ik mooi bijschrijven op de vakantie to-do-list 2017. En die raakt alweer aardig vol, kan ik melden.
Ik heb de lijst gisteren even doorgenomen met de jongens.

Casa di moeke; JAAAAAAH! 😄

Hoornseplas; JAAAAAH! 😃

Pyramides van Gizeh; mwoah nee. 😬

Verkeerspark; JAAAAAAH! 😃

Papiermolen; JAAAAAAH! 😃

Niagara watervallen; mwoah nee. 😕

Disneyland Florida; mwoah nee. 😝

Bioscoop Cars 3 en Smurfen 3; JAAAAAAAAAH! 😁

Hangende tuinen van Sexbierum; NEE! 😬

Truckstar festival; JAAAAAAAAH! 😃/

Krugerpark; mwoah nee (er is toch wel een dierentuin in de buurt?) 😞

Johan Cruijff veldje; JAAAAAAH 😃⚽️

Papa, zoek ook nog ff iets uit waar jij vrouwen op de kop kunt tikken. Wij redden ons wel…………. 

Zo fijn dat de jongens al een eigen meninkje ontwikkelen en dat we samen onze vakantie kunnen plannen. Het wordt zo voor een alleenstaande vader als ik alleen maar makkelijker. 

Ik ❤️ dat.

 

Kies mij

Maar natuurlijk is er ook goed nieuws.
Nog een dikke 9/kleine 11 dagen en dan kom ik weer op de markt!! Ik! Één van de 143 miljoen meest begeerde vrijgezellen van Nederland! WHOOOOHOOOOO.

Zal het voor die enkelen die het nog niet weten even uitleggen.
Ik ben een man van principes. Ook ben ik een man die niet met de geslachtspiemel denkt. En daarom ben ik vandaag dus al 2024 dagen (da’s ruim 5,5 jaar) alleen tijdens de zomertijd beschikbaar om eventueel aan een relatie te kunnen beginnen. Daar houd ik me strikt aan. In de wintertijd (mijn winterstop of winterslapje zoals hilaman ooit eens zei) ben ik eigenlijk niet beschikbaar.
Dan ben ik een chagrijnige lul…… oh wacht, dat is misschien niet zo handig. Dan ben ik minder vrolijk en dat heeft natuurlijk alles te maken met de korte dagen, de kou en de vele kleren die ik aan moet. Het heeft niks met mijn persoontje te maken hoor! Pfieuw, daar lul ik me even goed uit…………….
Of het een succesvolle methode is om ooit weer een relatie te krijgen? Nou nee. Ben niet voor niets al 5,5 jaar alleen. 😂😂😂😂 HAHAHAHA. Maar, zoals ik al schreef, ik ben een man met principes.

Dus omdat de zomertijd om de hoek gluurt en omdat het wenselijk is om mij te moeten kennen om een oordeel over me te kunnen vellen en niet klakkeloos meningen van anderen aan te nemen (is dat een sneer? Ja, dat is een sneer naar sommigen) heb ik weer iets nieuws bedacht. Deze schitterende  flyer (zie boven) heb ik gemaakt en ik ben van plan om campagne te gaan voeren. Ja lieve lezer, je leest het goed, ik ga flyeren! Ik ga stad en land af om te flyeren. (behalve de Randstad want die vrouwen vind ik over het algemeen stom).
Sterker nog, ik ben voornemens om ook deel te nemen aan de landelijke vrijgezellendebatten op radio en tv. Om op te draven bij de Niet Partijdige Omroepen in talkshows. Om een volle HMH toe te spreken. En ook om een crowdfunding op te zetten.  Want dit jaar moet mijn jaar worden!

En ik denk dat ik hoge ogen ga gooien want ik heb me daar toch een partij sterke programmapunten!
* Ik ben lollig
* Ik ben trouw
* Ik ben grappig
* Ik ben eerlijk
* Ik ben geestig
* Ik ben duidelijk
* Ik heb humor
* Ik heb een eigen mening
* Ik ben geinig
* Ik ben een sympathieke vader
* Ik ben lachen
* Ik ben over 187 jaar financieel onafhankelijk
* Ik beschik over een prachtlijf (hoewel er momenteel nog wel even aan gewerkt moet worden)

Heb je interesse en zie jij het wel zitten om mij in jouw leven te krijgen en eventueel om samen verder te gaan, kom dan naar de openbare flyerdagen en spreek me gerust aan.
Zodra mijn tourschema bekend is, zal ik ‘m hier openbaren. Stay tuned en wellicht tot snel!

We kies mij’en!

Schaars getijd

witlof

Schaars getijd, wasda nou weer, Manus? Jij woordenverzinnert jij! Nou, wat denk je zelf? Schaars gekleed is niet veel om het lijf hebben. Ergo, schaars getijd is niet veel tijd hebben. Duh.

De beetje vaste lezer hier weet het inmiddels, ik heb veel te weinig vrije tijd. Dat wil zeggen dat ik veel te weinig tijd heb zonder verplichtingen. Dat ik doen en laten kan wat ik maar wil. Eigenlijk is veel te weinig een understatement want in principe heb ik in de 4 weken maar 1 zaterdag volledig vrij.

(ruimte voor een aaaaaaaaaahw, gossie momentje)

Maar goed, ik heb daar nou eenmaal voor gekozen dus ik moet niet zeiken. Oh, eigenlijk wel. Momentje, zo terug……………….
Nu begrijp ik als geen ander dat jij er wellicht van baalt dat ik zoveel geen tijd heb voor sociale / vriendschappelijke / romantische / seksuele (doorhalen wat niet van toepassing is) dingen maar laat ik daar nu iets op verzonnen hebben!

Ik geef hier aan wanneer ik tijd heb voor sociale / vriendschappelijke / romantische / seksuele (doorhalen wat niet van toepassing is) dingen en dan kan jij dat vastzetten in je agenda. Hoe briljant is dat?
Pen en agenda bij de hand? Komt tie;

Zaterdag 11 februari – zaterdag 11 maart – zaterdag 8 april – zaterdag 6 mei – zaterdag 3 juni – zaterdag 1 juli – zaterdag 26 augustus – zaterdag 23 september – zaterdag 21 oktober – zaterdag 18 november – zaterdag 16 december.

Pik een datum, zou ik zeggen!

Wens je nu de sociale en/of vriendschappelijke dingen aan je voorbij te laten gaan en ga je puur voor de romantische en/of seksuele dan moet ik je wel even wijzen op mijn, voor dit soort zaken, beschikbare periode. Van zondag 26 maart tot en met 29 oktober dat is. Tijdens deze zomertijd is het eigenlijk vrij eenvoudig; Jij regelt de avond, ik regel de love ❤💛💚💙💜💞💕💝💘💖💗💓🖤

Hé, laat daar nou een lekkah nummah over gemaakt zijn! Nah zeg, wat een toeval!

We schaarse getijd’en!

 

Vooroordelen

jijAlle moslims zijn terrorist. Alle Joden hebben een grote neus. Alle negers zijn lui. Alle Nederlanders zijn gierig. Alle PVV’ers zijn dom. Vooroordelen. Gewoon ff iedereen over één kam scheren. Ik vind dat hilarisch.

En dat zouden eigenlijk meer mensen moeten vinden. Weet je dat je een stuk relaxter leeft als je 1 keer per dag even 10 minuten lang alle vooroordelen eruit gooit? Dat je even met iemand aan tafel/in de kroeg/op het werk gaat zitten en alles eruit kwakt wat je vooroordeelt? Mèn, dat lucht op. En het is nog lachen ook!

Ik heb ook vooroordelen. Natuurlijk, zou ik bijna zeggen. En het mag geen verrassing heten dat het vrouwen betreft.
De Randstadse vrouwen voornamelijk.  Het is nergens op gebaseerd hoor maar zo denk ik er nou eenmaal over.
En die vooroordelen ga ik hier nu even 10 minuten spuien. Gewoon, omdat het lollig is.

Vrouwen uit Amsterdam:
Pedante trutjes. Modepopjes. Vinden zichzelf geweldig. Bek als een scheermes (maar treffen ze een zelfde scheermes in manvorm, BLOCK NEGEER RAPPORTEER).

Vrouwen uit Rotterdam:
Zien eruit als Joke Bruijs. Hebben een irritant accent (jatog, nietan?). Niet bijster intelligent. Lopen in Feyenoord truien. Vinden hun stad de mooiste evah (maar dat komt omdat ze nog nooit de Maas over zijn geweest).

Vrouwen uit Den Haag:
Tokkies. Aso’s. Slobbers. Lopen op Uggs en/of pantoffels. Punt. 
Gebruiken iets te vaak kankuh in hun vocabulaire (= taalgebruik, anders snappen ze het niet) dus zijn sowieso af.

Zie je dat het hilarisch is?
Natuurlijk zijn niet alle vrouwen uit de 3 genoemde steden zo. Man, Whoehahahahaha, I kill me. Zou wat zijn zeg dat alle vrouwen in die 3 genoemde steden zo zouden zijn.

Die overige 3 mogen me best wel een keer bellen/whappen/mailen voor een date hoor.

We vooroordeel’en!

Winterslapje

naamloosIk zat gisteren met de keizer van de woordgrap aan één tafel. Ja, inderdaad, de keizer. Eerlijk is eerlijk, ik ben zelf persoonlijk ook best wel een koning op woordgrapgebied maar mensen, deze man is de absolute keizer. Van elke 5 woorden die deze hilaman uit zijn giechel strooit zijn er 6 woordgrappen. Hij komt niet vaak maar als hij er is, hilariteit alom!
Voorbeeldje doen? Hij zei dat het wellicht te koud was voor een blikje cola en dat het dan coula zou zijn……………………… Ja precies, ik moest ook even een moment voor mezelf nemen om naar lucht te happen. Manmanman, schitterend! Hoe verzint ie ‘t?
Hij is ook degene die bloghut, dat ik hier wel eens gebruik, verzon trouwens.

Aan diezelfde tafel was het, zoals meestal, een lollige bende en bespraken we de wereldse zaken op luchtige, vooroordelende en humoristische manier (DAT ZOUDEN MEER MENSEN MOETEN DOEN!). Alle gebruikelijke onderwerpen haalden we er even doorheen zoals daar zijn religie, het weer, het verkeer, de politiek, make up voor mannen (huh?) en vanzelfsprekend de seks. Tijdens dit laatste onderwerp hield ik me redelijk op de vlakte omdat ik natuurlijk ‘in ruste’ ben. Het is tenslotte wintertijd.
Maar daar nam hilaman geen genoegen mee en wilde daar het fijne van weten.
Zucht………….
Ik vertelde dat ik al een jaar of 5 één van de 39 miljoen meest begeerde vrijgezellen van Gelderland ben maar dat ik alleen tijdens de zomertijd op vrouwen jaag. In de wintertijd doe ik weinig tot niets aan eventuele relatieopbouw. En ook vertelde ik dat mijn libido tijdens deze periode veilig opgeborgen zit. Ik vertelde zelfs dat ik mijn unit tijdens de vrieskou in winterse tijden wel eens een tijdje kwijt ben. Dan is ie gewoon foetsie. Helemaal in z’n schulp gekropen. Maar dat kan ook aan de niet al te forserigheid van mijn unit liggen natuurlijk. En geef ‘m eens ongelijk! Dit zijn toch geen temperaturen man!

‘Ah!’, zei hilaman, ‘dus eigenlijk heb jij een winterslapje.’

Piesen, mensen! Meerdere dopjes vocht kwamen mee. Tranen biggelden over wangen. Mondinhouden werd over tafel gespuugd. Mensen vielen van stoelen. HAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHA😂😂😂😂😂😂😂😂😂😂😂😂.
Manmanman, waar haalt ie ze toch vandaan?

Ik beloofde deze woordgrap der woordgrappen te delen met mijn bloggroupies.
En dat heb ik dus bij dezen en zojuist gedaan.

We winterslapje’en!

Zoek zoek

kerstradEn daar istie weer hoor! Het ‘wie zal ik deze keer eens verrassen met kerst rad’. Het is namelijk zo dat ik 1e kerstdag volledig en totaal vrij heb om me in te laten huren en/of uit te laten wonen.
De vaste groupies weten het inmiddels, voor de nieuwe alhier zal ik het even in het kort uitleggen.

Klokslag 09.43 uur op 1e kerstdag ontvouw ik mijn gigantische ‘wie zal ik deze keer eens verrassen met kerst rad’ op de grond. Rondom het rad staan alle foto’s van personen in mijn telefoontelefoonboek, alle foto’s van Facebookvrienden, alle foto’s van Twittervolgers èn alle foto’s van Instagramfans. Ik geef een enorme slinger aan de pijl in het midden en waar de pijl tot stilstand komt, die is de gelukkige. Die persoon ga ik verrassen met een verrassingsbezoek. En die persoon kan zich dan een namiddag en/of avondje verkneukelen aan mijn looks, mijn prachtlijf, mijn brains en aan mijn arsenaal aan flauwe (woord)grappen die allemaal hun hoogtepunt kenden in 1982 maar nog ozo lollig zijn.
En het leuke is dat ik niet aankondig dat ik kom! En ook niet hoe laat! Whoehahahahaha 😂😂😂😂😂.
Kun je het voorstellen? Zit de hele familie, incluis die dronken oom, die chagrijnige tante, die dove opa en schetende oma, gezellig aan de eettafel te gourmetten, sta ik ineens voor de deur. HALLOOOOOOOOOOOO!!! 👋🏼
Man man man, hilarisch is dat. Elk jaar weer.

Of zal ik het dit jaar anders aanpakken en gun ik jou, lieve lezer, een kans om mij over de vloer te krijgen? Dat jij jouw gegevens èn foto in de mailbox plempt en dat ik de pijl jou laat kiezen? Een soort van ‘ballen zoeken kerstboom’, zeg maar.
Ik laat de keuze aan jullie groupies alhier.
Moet het een bekende worden of moet het een eventuele onbekende (droom)vrouw worden?
De lijnen staan vanaf nu open.

We wie zal ik deze keer eens verrassen met kerst rad’en!

Knakken

knakNu ik al dik 1900 dagen alleen, verlaten en eenzaam op dees kloot rondhuppel, (start geluidsband; Aaaaaaaaaahw) merk ik dat er toch wel dingen zijn die ik mis. Natuurlijk de liefde, de erotiek en de seks. Maar ook de warmte, de geborgenheid en de ‘maatjes’ zijn.
En nu ik toch bezig ben, ik mis het thuiskomen, het knuffelen, Els en Ruud en het lachen. Soms zelfs slappe lachen.

Maar wat ik eigenlijk het meeste mis………. Of liever, waar ik eigenlijk het meeste behoefte aan heb is de lichamelijke verzorging. Ze schroomde niet om mijn prachtlijf prachtig te houden. Oorharen eruit jassen, neusharen eruit jassen, wimpers eruit jassen, mee-eters uitpulken, pukkels uitdrukken, ze draaide haar hand er niet voor om. Heerlijk vond ik dat. Ik ging dan op m’n rug liggen en zij ging dan zo op me zitten dat ik me totaal niet meer kon bewegen (lees ontsnappen) en ik me volledig over moest geven aan haar grijpgrage nagels. Man, prachtige tijd.

Maar het alleralleraller mis ik het knakken. Ik heb al duizend jaar last van m’n rug. M’n onderrug dat is. Dat zit daar ergens in de knoop ofzo. Of het komt door m’n houding, wie zal het zeggen? In elk geval doet mijn rug auw. En soms heel erg auw (start geluidsband; Aaaaaaaaaaaaahw)  
Jááááááren geleden ben ik eens naar een fysiotherapeut geweest en hij leerde me een trucje om de rug te ‘knakken’. Ik moet dan op m’n rug liggen met de benen gestrekt. Dan moet één been gebogen over het rechte been als een omgekeerde V. Een ander moet dan mijn boventors tegenhouden terwijl met het volle gewicht de omgekeerde V de tegenovergestelde richting uit wordt gedrukt. ‘krakkrakkrakkrak’ doet rughausen dan. En daarna het andere been de tegenovergestelde richting op. HEERLIJK!!!
Maar voormaligje deed het altijd zo lomp dat ik van de pijn een slappe lach van hier tot minimaal Taiwan kreeg. Hahahahahaha. Man, wat mis ik dat.

Over 130 dagen ga ik weer de vrouwenmarkt op. Wens jij nu niet zolang te wachten en ben jij genegen om bovenstaande ‘ik mis’ dingen op je te willen nemen, neem dan even contact op.
Ik denk dat we er samen wel uitkomen.

We knak’en!

Hengel

De vaste leesters hiero zitten er uiteraard al een paar dagen op te wachten. Waar blijft nou dat verlossende woord? Ik begrijp dat. Het is niet voor niks dè jaarlijks terugkerende grote vraag natuurlijk; Heeft ie wel of heeft ie niet?
Nou lieve leester, rustig maar. HUUUUUUUU!! Kalm neer en ga maar even weer rustig zitten. Ik heb namelijk niet.

Nee, ook deze zomertijd (voorheen jachtseizoen) is het me wederom niet gelukt om me te binden aan een vrouwspersoon. De vrouwtjesvijver bleek ook deze keer weer akelig leeg. Ik heb hier en daar wel wat aardigs voorbij zien zwemmen maar dat was klein grut, daar doe ik het niet voor. Maar dat weet jij natuurlijk.
Die ene dikke vis zat er telkens maar niet tussen. Niet dat ik een dikke vis zoek hoor. Hahaha, zie je het voor je, gaat eindelijk m’n dobber onder, zit er een dikke Bultrug aan de haak. Dat trekt m’n lijntje toch helemaal niet joh! Hahahahahaha. Nee, de spreekwoordelijke dikke vis bedoel ik natuurlijk! Gekkie! Die hoofdprijs. Die kanjer. Die ene waar je trots op kunt zijn. Jeweettog?

Dus heb ik sinds afgelopen zondag m’n forse kinderarmhengel maar weer opgeborgen want in de winter vis ik niet. Maar dat weet jij natuurlijk als vaste leester. (nou ja, het is meer een hengeltje hoor maar voor de beeldvormers alhier maakte ik er kinderarmhengel van.) Alleen voor wat onderhoud en wat smeerbeurten haal ik ‘m deze winter tevoorschijn.
Zondag 26 maart volgend jaar issie weer in vol ornaat enkele maanden voor het publiek te bezichtigen, bewonderen en wie weet voor een dikke vis te bezitten. Wie zal het zeggen?

We hengel’en!

Vrouwen moet eens wat duidelijker zijn

liefdeIk vind sommige vrouwen onduidelijk. Zo, ik heb het gezegd.
Wat voor moeite is het nou om duidelijkheid te verschaffen als de situatie daarom vraagt?
Gisteren maakte ik weer eens zo’n situatie mee.

Ik stond op de parkeerplaats bij de McDonald’s heerlijk te genieten van één van m’n 2 quarterpounders. Zonnebrilletje op, raampje open, muziekje aan. Ik op m’n best zeg maar. Ineens komt er een auto pal naast mij parkeren. Zucht, overal plek en dan precies naast mij. Heb ik zo’n hekel aan!
Langzaam draaide ik m’n hoofd geïrriteerd naar links om te zien wie deze oetlul nu weer was. HALLOOOOOOO!!!! 😍😍😍😍😍😍 Goeiendag zeg, mooie vrouw galore! Blond, krullen, rond mijn leeftijd, niet te veel make up. Ik was op slag verliefd. In de verte zag ik ons al de horizon verkennen. Langs de branding rennen. Voor het haardvuur liggen. The works enzo.
Ik nam een hap van m’n burger, spoelde ‘m weg met een slok ijsblokcola en nam het initiatief.
“Weertje hè?”, is mijn beste openingszin ever en dus gebruikte ik ‘m. “Ja, heerlijk!”, zei ze glimlachend. “Dit mag voor mij nog wel even aanhouden zo.” Ik glimlachte terug. “Doe maar tot 14 februari, hahahaha.”, reageerde ik gevat. “Eet smakelijk trouwens.”
“Dank je wel, jij ook.”
“Kom je hier vaker?”, opende ik weer eens een zin. “Oh, niet zo vaak maar af en toe vind ik het zóóóóóó lekker hè?”, vertelde ze. Natuurlijk begreep ik dat als geen ander en ik propte het laatste stuk hamburger naar binnen. “Past het? Hahahaha.”, vroeg ze. Druk knikkend en kauwend lachte ik terug. En zo kregen we een zeer leuk, op het uitdagend erotische af, gesprek.
Goh, wat een leuk mens, dacht ik. Dit kon wel eens mijn perfecte vrouw zijn, mooi, lief, humor en ze houdt ook nog van McDonald’s! Een gelukzalig moment overviel mijn koude ziel. Ik besloot tot het punt te komen.
“Ben je getrouwd, heb je een vriend, ben je bezet?”, vroeg ik
“Ja, die zit hier naast me achter het stuur.”, zei ze met een gezicht als duhuu.
Zucht, had ik weer.

Dàt, lieve lezer, bedoel ik nou.
Een klein beetje duidelijkheid vanaf het eerste moment had mij voor weer een nieuwe teleurstelling behoed.

We duidelijkheid’en!

 

Ik doe m'n best hoor!

14492323_1277186925648182_7655074929690969229_n“Heb je wel pannen”, vroeg ze toen ik de deur uit ging. “Waarvoor?”, was mijn veelzeggende antwoord.

Ik ben niet zo’n eter. Of eigenlijk, ik ben niet zo’n lekkere eter. Het moet vullen, dat vind ik stukken belangrijker. En ik ben ook niet zo’n etenstijdtype. Ik heb honger en dan ga ik iets eten. Het maakt me in principe niet zoveel uit wat het dan is, als het mijn honger maar stilt. Ben ik ergens en er is een broodje hamburger of een sateetje te koop, dan neem ik dat. Maakt me niet uit hoe laat het is.

Zo houd ik me al dik 5 jaar op de been. Want ik weet niet beter. Het eten is altijd voor me gemaakt. Bij moeke en ook bij voormaligje zat ik te wachten op het welbekende ‘aan táááááááfel’ en dan ging ik eten tot ik vol zat. 40 Jaar heb ik dit zo gedaan en altijd naar alle tevredenheid. Vooral van mijn kant dan.
Nu ik al een tijdje op mezelf aangewezen ben is bovenstaande vooral het geval. En ben ik in een dolle bui, wil ik nog wel eens een restaurantje bezoeken. In m’n eentje, dat interesseert me ook niet zoveel. Of ik eet bij m’n matties, dat komt ook regelmatig voor.

Maar, lieve lezer, dat gaat natuurlijk wel allemaal in de papieren lopen. Ik bedoel, een paar keer per maand bij restaurant ‘De Librije’ of ‘De Leest’ eten is best een prijzige bezigheid immers. En ook las ik overal dat vrouwen een man ‘die kan koken’ willen. Dus bedacht ik me dat ik wellicht zelf ook wel het een en ander in elkaar kon flansen. In de supermarkt haal ik dan dingen die me lekker (en makkelijk te bereiden!) lijken en daarmee ga ik dan koken/bakken/kokkerellen. En het is me nu al met enige regelmaat gelukt, kan ik melden. Ik ben wat dat betreft best trots op mezelf.

WAT DAN NIET HELPT IS DAT MENSEN MIJN KOOK/BAK/KOKKERELKUNSTEN EEN BEETJE BELACHELIJK GAAN LOPEN MAKEN!

Kom op zeg, ik ben daar best een labiel mannetje in. Een beetje steun zou mij veel meer genoegen doen en eigenlijk ook heel erg welkom zijn. Ik doe namelijk erg m’n best hoor!
En ja, dat ik maar 1 pan heb, dat is nog wel een dingetje. Daar moet ik nog even iets op verzinnen.
En ook op het spetteren. Irritant gedoe. De vetvlekken vliegen me op de kleren, man! Ik zat zelf te denken aan een schort of volledig naakt. Aandachtspuntje………

We kook/bak/kokkerel’en!

Brad

bradHè hè, eindelijk heb je haar een schop gegeven. Ik heb ook nooit begrepen waarom je onze goede vriendin Jennifer inruilde voor dat plastic botoxmormel trouwens. Met haar maniertjes en gemekker.
Maar goed, het is nu verleden tijd. Gelukkig. Ik zag jou, mijn dierbare vriend met de jaren aftakelen en ongelukkiger worden. En ja, dat sneed me door m’n ziel. Dat zal ik je eerlijk zeggen.
Ik zeg, tijd om door te gaan, Brad!

En dat nu de halve vrouwelijke wereldbevolking hartklopt, kwijlt en sopt, tja Brad, dat is een logisch vervolg. Ik kan je er alles over vertellen want ik heb dat in 2011 ook meegemaakt. Weet je nog? Maar doe nu eerst maar even rustig aan. Niet gelijk bij de eerste de beste het bed induiken! Het komt vanzelf weer.
Bel me maar even dan gaan we een keer als ik tijd voor je heb een pilsje pakken.

Ik spreek je, mattie!

We lotgenoot’en!

Afzien

afzienMan man man, wat heb ik gisteren afgezien zeg! Niet normaal meer. Afzien met een grote A hoor! De laatste keer dat ik zo moest afzien was nooit dus dan weet jij wel hoe ik afgezien heb.
In al mijn wijsheid besloot ik op de fiets naar de korfbalwedstrijd van Sam te gaan. Het bleek namelijk een thuiswedstrijd te zijn waar ik de hele week overtuigd was dat ze uit moesten spelen. Maar goed dat ik nog even keek.
Vanaf mijn residentie naar de thuiswedstrijd is een sigaartje of 4, bedacht ik me, en omdat ik een laatste momentman ben en dus veel te laat vertrok, moest ik flink doorstoempen. Je kunt immers als trouwe vadersupporter niet te laat bij een wedstrijd van je zoon aan komen kakken. Nou, die 10,7 km deed ik in nog geen half uur (een half uur voor aanvang van de wedstrijd was ik er…………. zucht) en als je mijn conditionele gesteldheid èn de best wel heuvelachtige omgeving hier kent, is dat best wel een prestatie. Drijfnat van het zweet en volledig uitgeput liep ik het sportpark op. Ik stak een sigaartje op. Even bijkomen.
Vol in de zon (zonder zonnebril want het zou een bewolkte dag worden………..zucht) schreeuwde coachte toeschouwerde ik de gelijk opgaande uiteindelijke overwinning. Mooi, weer 2 punten!

De Airborne herdenking op de hei bezoeken wij altijd op de fiets en ook deze keer was dat het plan. Voor Teun is het nog iets te ver fietsen, hij mocht bij mij voorop. Sam is al groot genoeg om die 3 sigaartjes zelf te fietsen maar hij had veel gegeven in de wedstrijd en was moe. Hij begon te jammeren tegen te sputteren. Mama bleef onverbiddelijk en zag het niet zitten om later met de 2 jongens op de fiets terug naar huis te moeten. Omdat de hei aan mijn tuin grenst offerde ik mezelf op en opperde ik dat ze allebei bij mij op de fiets konden en dat ik ze later met de auto naar mama zou brengen. Uitstekend plan.
In mijn ‘kijk eens wat een sympathieke vader ik ben’ enthousiasme vergat ik even dat het hier in de omgeving best heuvelachtig is en dat de jongens een stukje zwaarder dan 2, 3 jaar geleden zijn geworden. En dat merkte ik gelijk bij het eerste colletje van de dag. GOEIENDAG ZEG! Een procentje of 37 omhoog en ongeveer 1439 meter in lengte (kan er wat procenten en meter naast zitten). Ik trok het niet. Ik voelde spieren verzuren waarvan ik niet eens meer wist dat ik ze had. Halverwege pakten we even een rustmoment. Altijd lollig dat Sjonnie Voorop op zo’n moment dan zegt dat ie er ook moe van geworden is…………. zucht.
De overige heuvelachtige kilometers deed ik op karakter. Drijfnat van het zweet en volledig uitgeput liep ik de hei op. Ik stak een sigaartje op. Even bijkomen.

Van de hei naar mijn tuin is toch nog best wel een stukkie en ook hier was het fietspad op en af. WIE VERZINT DAT? MAAK FIETSPADEN GEWOON VLAK!!!!! WE HEBBEN NIET ALLEMAAL ZO’N GAYMOTORTJE ERIN!!
Na 3 kwartier fietsen, kletsen, ouwehoeren en afzien kwamen we bij mij thuis aan. De jongens gingen voetballen in de tuin. Ik plofte op de bank. Bezweet en uitgeput. Man man man, wat had ik afgezien.

Maar lang niet zoveel als mijn grote held in 1944 die ik natuurlijk ook dit jaar weer heb mogen ontmoeten.
Dus ik moet eigenlijk niet zo piepen.

john-jeffries

 

 

Begeerde vrijgezel

img_1533Natuurlijk ben jij, lieve lezer, ook errug benieuwd naar mijn romantische, erotische en seksuele uitspattingen tijdens mijn relaxed gebleken vakantie. Also known as ‘de tijd dat ik, als één van de 439 miljoen meest begeerde vrijgezellen van Nederland, er tijd voor heb’.
Ik bedoel, de jongens lagen natuurlijk ook wel eens op bed en dat kun je gerust me-time noemen. En die zwoele zomeravonden, zijn dat niet dè avonden dat ik op m’n best ben?
Nou, ga er maar eens goed voor zitten dan.

Ook dit jaar ben ik er weer met vlag en wimpel in geslaagd dat vrouwen mij volkomen hebben weten te negeren. Ik heb me in geen enkele kijker gespeeld. En gespeeld heb ik! Een droomvrouw bleek bijvoorbeeld helemaal niet in de flat te wonen waar achter wij steeds op het veldje voetbalden. Zucht, heb ik weer.
En ook aan het water was ik weinig succesvol. Of zeg maar gerust nul succesvol.
Ik! Aan het water! In de zon! Bruingetorst! Volledig beschikbaar! HE. LE. MAAL. NIETS. Zucht, heb ik weer.
Maar die zwoele zomeravonden dan, hoor ik je denken. Nou, dan dronk ik een biertje, rookte ik een sigaartje en ging ik rond half 12 naar bed.

Nee lieve lezer, ik heb er totaal geen moeite voor gedaan. Ik had niet de behoefte om ’s avonds de deur uit te gaan om ergens iets te gaan drinken en wellicht een vrouw tegen te komen. Ik zit er ook niet zo mee trouwens. Ik heb het idee dat anderen er meer mee zitten dat ik vrouwloos ben dan dat ik er zelf last van heb. Dat hele jachtseizoengebeuren, ik heb er geen zin in. Ik vind het prima zo. Komt het dan komt het. En komt het niet, ook prima. Zo zit ik er tegenwoordig in.

Nooooouuuu, toch niet helemaal hoor! Ik heb nog 4 volledig vrije dagen. En ik heb nog een doelwit op het oog. Ontzettend spannende droomvrouw!
Mocht het iets worden, zal ik het hier niet plempen. En mocht het niets worden, dan ook niet trouwens. Kom op, jij hoeft niet alles van me te weten.
Maar weet dat ik nog één keer tijdens ‘de tijd dat ik, als één van de 439 miljoen meest begeerde vrijgezellen van Nederland, er tijd voor heb’ het gas vol in zal trappen de komende 4 dagen en lieve lezer, wie weet?

We spannende dag’en!

 

Vrouwen zijn ook klootzakken

Daten

Wat zijn het toch ook lollige wezens hè? Die vrouwen. En zo voorspelbaar ook. Ik heb een experiment gedaan, (of eigenlijk ben ik er nog steeds mee bezig maar eh, sssssssst!) maar ik kan de uitslag nu al verklappen; Vrouwen zijn net zulke klootzakken als mannen.

Wat is het geval? Nou, dat zal ik ff haarfijn uitleggen. Laatst verveelde ik me en ik besloot om me maar weer eens tussen de droeverts op datingsites te begeven. Ik maakte een profiel aan, deed er een alleraardigste en eerlijke tekst bij en completeerde het geheel met die ene foto. Mijn zoekopdracht gaf 0 resultaten. Huh? Wellicht dat ik me bij de toelatingseisen voor een vrouw voor mij wat flexibeler op moest stellen, bedacht ik me. Ik paste derhalve de zoekopdracht iets aan.

Ik ging die ochtend mijn ding doen met de gedachte dat ik later die dag wel zou zien wat het me opgeleverd had. Nou, om eerlijk te zijn viel het me flink tegen. Iemand van mijn statuur! IK! Op een vrijgezellensite! 3 (DRIE!) bezoeken had ik gehad. Tssssss.
Ondertussen stuurde ik een berichtje naar een alleraardigst exemplaar die naar voren kwam binnen mijn zoekopdracht. Het hoeft tenslotte niet altijd van één kant te komen. Nou, zij deactiveerde haar account direct. Huh? Tssssss.

Het weekend ging erover heen, ik kreeg wat meer bezoeken maar dat je kunt spreken van overweldigend? Nee. Alleraardigst exemplaar was er ook weer, ik besloot haar nog een berichtje te sturen. Misschien ging het de vorige keer mis. Ofzo. Weer deactiveerde ze direct haar account!!! Nah zeg. Zou ze mij kennen? Ik vond het maar raarrrrrrrrrrr.
Nou ja, dan niet. Zo ben ik dan ook weer.
Ik verdiepte me eens in de zoekopdrachten van de vrouwen. Vrouwen zoeken een man met humor, dat staat voorop. Verder zoeken ze een eerlijke man en ook een betrouwbare man. DAT ZULLEN WE NOG WEL EENS ZIEN!

Ik maakte een tweede account aan. Op de us na dezelfde naam, een iets minder gelukte foto van mezelf (daar heb ik heul veul van!) en een verhaal erbij, dat wil je niet weten. Oh wacht, misschien wel. Ja, laat ik dat hier ook maar neerplempen. Ik heb een eigen zaak in vliegtuigonderdelen en moet regelmatig voor zaken naar Dubai en Qatar. Verder woon ik op een klein landgoed en mag ik enkele BN’ers tot mijn persoonlijke vrienden rekenen.
Ik ging in de, mij ozo bekende, achterover leunende houding zitten. Ik geloof dat het 13 seconden duurde toen de eerste gegadigde mij een bericht stuurde. En daarna nog één. En nog één. Het ging hard, lieve lezer. Ik chatte me een uur in de rondte. En het maakte geen ruk uit wat ik allemaal zei, grof – beledigen – arrogant, ze bleven berichten sturen.
En ja hoor, na een paar dagen meldde zelfs alleraardigst exemplaar zich in mijn berichtenbox. Ze wilde me héééééééél graag ontmoeten. Ik denk dat ik mijn account maar direct ga deactiveren.
Hahahahahaha, met je eerlijk en betrouwbaar. Donder toch op.

Vrouwen zijn net zulke klootzakken als mannen. Maar dat weet ik al een tijdje.

 

We vrijgezel’en!

Liefde op het eerste gezicht

LOHEG

Je kent dat toch wel? Uit films en series enzo? Van die mannen/vrouwen die per ongeluk tegen vrouwen/mannen opbotsen, het beeld in de slow motion schiet, er ineens harpmuziek klinkt en de desbetreffende man/vrouw met grote, hartgevulde ogen naar desbetreffende vrouw/man kijkt? Och man, telkens weer smelt mijn hart als ik zoiets op de beeldbuis zie en biggelen de tranen richting mijn ooghoeken. Romantieuze emoman die ik ben. En laat dat nou één van de weinige dingen zijn die ik nog niet geprobeerd heb in mijn strijd zoektocht naar een metgezellin voor in mijn boomende leventje. Tot vanmiddag!

Ik zag me daar toch een prachtexemplaar lopen zeg! Zo eentje waarvan ik direct dacht; “Ja, bij haar zou ik me in de herfst van m’n leven ongelooflijk happy voelen”. Ik parkeerde m’n fiets tegen de gevel van een bankfiliaal. Een vent strak in pak was het daar blijkbaar niet mee eens want hij kwam druk gebarend voor het raam staan. Zucht, ik vind het altijd zo vervelend als ze bankgebouwen plaatsen op plekken waar ik m’n fiets parkeer. ‘Hou ‘m even goed in de gaten hè!’, riep ik de man toe en ik deed het universele 2-vinger ogen/fiets gebaar. Hè, door al dat gedoe was ik mijn toekomstige droomvrouw uit het oog verloren maar het geluk was aan mijn zijde en zag ik haar even later nog net de Hema inlopen. Ik stiefelde snel door en al gauw had ik haar op aanraakhoogte. Mijn eerste gedachte was haar gewoon aanspreken maar hé, het was in de Hema, zelfs ik kom daar vaker. Sterker nog, ik heb daar afgelopen zaterdag nog een stel vrolijker slips gekocht. Ik herinnerde me het voorstukje van een film op RTL8 (waarschijnlijk, daar worden al die romantische films op uitgezonden) en het per ongeluk opbotsen werd mijn strijdplan.

Nou, lieve lezer, de titel van dees anekdoot verklapt het al een beetje, het was liefde op het eerste gezicht. Tenminste van mijn kant. Zij was, op z’n zachtst gezegd, niet heel erg amused van mijn opdringerigheid. En eigenlijk geef ik haar ook geen ongelijk hoor. Ik bedoel, ik zou ook pissig worden als iemand mij tot 3 keer toe tegen de grond smakt en er dan met hartgevulde ogen bij gaat staan kijken zonder iets te zeggen…………………..

Nee, mijn liefdesleven is nog steeds geen romantische film.
M’n fiets stond er gelukkig nog.

We liefde op het eerste gezicht’en!

Mijn vaderdag

13480388_1196219430411599_2068938452_n 13487824_1196320713734804_414903626_n

Ik had gisteren al mijn vaderdag. Dat wil zeggen, ik was gisteren de vader die ik graag wil zijn.

Om de één of andere reden had ik ergens in januari de 18e juni vrij gevraagd en ook gekregen en het bleek uitstekend uit te komen. Sam had de hele dag een groot korfbaltoernooi en Teun mocht ’s middags een kinderfeestje bijwonen. En dat zou op zich lastig voor voormaligje zijn ware het niet dat papa er nu ook gewoon was. En zo stond ik dus fris gedoucht om 8 uur op de stoep. Mama en Sam vertrokken naar de club, Teun en ik bleven achter. Na wat koffie en wat voorlezen (hij mij!) reden we naar de Hema want ik had beloofd mezelf op wat vrolijker slips te trakteren. Die zwarte zijn tenslotte ook zóóóóóóó 2015.
En zo zaten Teun en ik even later heerlijk in het zonnetje op het terras van de McDonald’s.
Tegen twaalven bracht ik hem naar het kinderfeestje en wenste de vader van de jarige ONTZETTEND veel succes met 5 van die schreeuwende kleuters.

Voormaligje whappte me dat ze de eerste wedstrijd met 5-0 hadden verloren, ik trapte het gaspedaal iets harder in. De tweede wedstrijd werd betrekkelijk eenvoudig gewonnen. En ook de derde tegenstander moest eraan geloven. Ik zag dat het goed zat. Tussen de buien door genoot ik van mijn vrije en toch vaderdag. De laatste wedstrijd was tegen een sterk Duits team. Een ventje met Adolfhaar gooide er binnen 2 minuten 3 in. Ik stond op vanaf de tribune en dirigeerde Sam naar dit jochie. Al gauw kregen ‘wij’ de overhand en scoorden ‘wij’ 4 keer. In de rust nam ik Sam even apart en zei tegen hem dat deze jongetjes net zo goed waren als hij dus dat hij slim moest spelen. “Ik ben beter hoor!”, zei hij vol overgave. Mijn vaderhart glom van trots. We wonnen deze wedstrijd met 5-3.
Sam’s (en mama’s) korfbalteam sloot dit seizoen af met een tweede plaats op een groot toernooi. Geweldig gedaan!

Ik vertelde voormaligje dat ik vast naar haar huis ging omdat het onduidelijk was hoe laat Teun teruggebracht zou worden. Zij (en ik eigenlijk ook) wisten dat dit rond 18 uur zou zijn maar wat verwarring stichten is een sterk punt van me. En zo verschafte ik mezelf een uurtje duttijd. Tegen zessen kwamen mama, Sam en Teun tegelijk thuis. Ik ging voedsel halen. Gezamenlijk aten we de heerlijkheden, kreeg ik de vaderdagcadeau’s die de jongens op school hadden gemaakt en keken we de voetbalwedstrijd. Toen het bedtijd voor de jongens was, nam ik afscheid en vertrok ik naar een verjaardagsfeestje.

Ik heb een ontzettend leuke vaderdag gehad.

Zet mij in de etalage

Dit ben ik niet

Dag 1750 alweer. Mensen, wat flies the time toch hè? En nog steeds lukt het me om de vrouwen van me af te slaan. Oh wacht, dat klinkt een beetje erg Regilio. Nog steeds lukt het vrouwen om me compleet links te laten liggen. Oh wacht, dat klinkt wel heul sneu.

Nou ja, wat ik eigenlijk wil zeggen is dat ik al 1750 dagen zonder verkering ben. Best een prestatie, toch? En doet dat mij iets, vraag je je af? Ja, natuurlijk doet het mij iets. Ik ben ook niet van steen. Echt niet hoor! Natuurlijk mis ik iemand als ik ’s avonds na het werk thuis kom. En mis ik iemand om tegen aan te lullen. Of tegen aan te hangen. Of om mee te discussiëren. Of iemand die al de boodschappen heeft gedaan, al heeft schoongemaakt, al de bedden heeft verschoond, al heeft gekookt.  Of iemand om woest geil mee te zweetseksen. Ach, je weet wat ik bedoel.
Kijk, ik vind het heerlijk om alleen te zijn. Gewoon als een zak bananen op de bank hangen, doen waar ikzelf zin in heb en die boer en scheet, zonder me ongemakkelijk te voelen, gewoon laten. Maar toch zijn er momenten, tja, dan mis ik iemand om me heen.
Laat ik me daar vooral zelf voor mea culpa’en. Ik ben niet echt actief op zoek (geweest), sterker nog, ik ben daar gewoon een luie flikker (figuurlijk!) in. Ik ga nooit (meer) uit. Ik werk onregelmatig. Ik heb kinderen die voorop komen. En om eerlijk te zijn, (de volgende 9 woorden vernietigen zichzelf 5 seconden na het lezen!) ik heb een beetje moeite met die eerste stap. Ja ècht! De toenadering, dat vind ik een beetje een dingetje. Ik laat het liever op me afkomen. Daarna is het rock & roll en ben ik los. Maar die openingszet, dat is een beetje mijn crux.

MAAR, LIEVE LEZER, OOK JIJ BENT SCHULDIG AAN MIJN SOLOHEID HOOR! Van jou krijg ik ook weinig aanvoer qua vrouw. Je kunt mij niet vertellen dat jij in jouw omgeving niemand kent die op zoek is naar de man der mannen een aardige vent. Iemand die al haar hoop op datingsites heeft gevestigd. Of iemand die poepziek van haar man/vriend is. Of iemand die een woning zoekt. Of iemand die een Porsche Macan Turbo met mij wilt delen.

Ik stel daarom voor dat ik jou in de gelegenheid stel om mij in de etalage te zetten bij jouw familie/vriendenkring/omgeving. En met een ontzettend leuke vrouw voor mij op de proppen te komen. Kijk eens goed rond in jouw familie/vriendenkring/omgeving en laat haar gewoon contact met mij leggen. Ik heb iets nieuws ontdekt waar dat prima kan; Facebook. Wellicht ken je het?
Ja inderdaad, zie het maar als een soort prijsvraag. En het leuke is, de winnaar kan een schitterende, door mij gesigneerde, handtekening thuis ontvangen.

Ik ga even rustig achterover leunen en zie jouw optie van harte tegemoet. 😍

We etalage’en!

 

Ps. Dat ben ik niet op bovenstaande foto. Ik heb andere gordijnen.
Dit hieronder, that’s moi.

IMG_1473
 

 

 

Oja, dit was m’n 500ste anekdoot.

JEUJ!

 

Blogliefje

13384798_1189811974385678_1190395929_n

Er zijn niet zo heul veul mensen met mijn telefoonnummer in hun bezit. En er zijn nòg minder mensen in het bezit van mijn nummer die ik niet vleselijk ken. Dat zijn er namelijk maar drie. Drie mensen op de hele wereld met mijn nummer in hun foon die ik nog nooit ontmoet heb! Nou, dan heb je het wel gemaakt hoor! Één van die mensen is Marga, ook wel bekend als m’n blogliefje.

Als ik me niet vergis viel Marga op 22 april 2014 voor m’n charmes m’n prachtlijf m’n geld m’n schrijfsels. Niet geheel toevallig een anekdoot over mijn fijne geschapenheid.  Ze reageerde met bovenstaande foto en ik vond (vind) dit een mooie foto. Hierna raakten we meer en meer in elkaar geïnteresseerd, kregen we beter en beter contact en had ik haar 20 jaar geleden ontmoet, tja, wie weet? Ik was toentertijd redelijk bij haar in de buurt immers. Marga is een vrouw naar mijn hart. En dat heeft natuurlijk alles te maken met het feit dat ze mij de knapste man alive lollig vindt. En ik haar ook. Wij reageren soms op hilarische, en vaak dubbelzinnige, wijze op elkaar. Ik vind dat mooi, ik zie haar dan denkbeeldig in een deuk giechelen en zelfs andere lezers van mijn jolijtsite genieten zo nu en dan mee. En zo hoort het toch ook gewoon te zijn, lieve mensen!?

De bodemlijn is dat ik vind dat Marga een schat van een vrouw is. Een moeder die het heel lang alleen met haar zoontje heeft moeten rooien met alle ups en downs die hiermee gepaard gaan. En met een lange afstand relatie die binnenkort voorbij zal zijn. De lange afstand, dat is. Maar waar ik het meest van onder ingedrukt ben is haar schrijfstijl. Zij kan prachtig schrijven. En dan moet je haar emotionele stukken eens lezen! Ik mocht willen dat ik de helft van haar vermogen om gevoelige stukken te schrijven bezat. Lees zelf maar eens. read Marga

Maarrrrrrrrrrrrr, er is altijd een maar, ze heeft natuurlijk ook een negatieve kant. Ze houdt niet van tetten. Of eigenlijk van het woordje tetten. Nah, dat snap je toch niet? Terwijl ze zelf gezegend is met 2 prachtexemplaren! Wie houdt er nou niet van tetten? Ze adviseerde mij zelfs ooit om het niet over tetten te hebben in het gezelschap van vrouwen. Pffff, kijk eens hoe succesvol ik bij de vrouwtjes ben! Oh wacht……………

Hoe moet ik ze dan noemen? Titten? Totten? Oh joh! Ik ken daar nog een leuk liedje over!!

 

Marga, ik hartje je.

We blogliefje’en!

Bijna!

Bijna

Hier de straat over en achter de flat ligt een mooi veld. Een mooi voetbalveld, vinden m’n jongens. En daar hebben ze eigenlijk wel gelijk in. Mooi onderhouden en vooral GEEN hondenpoep! Het duurde vandaag dus ook niet lang dat wij gedrieëlijk met de bal naar dit veld liepen. Het overschieten verveelde nogal gauw, ‘wie scoort moet keepen’ werd het. Ze weten dat papa de beste keeper van de wereld is maar dat maakte niets uit voor Messi en Vorki (wij zijn zóóóóóóó lollig). Terwijl ik elke bal uit alle hoeken en gaten van de goal met de ene showduik na de andere uit diezelfde goal hield kwam er plotseling een jongetje naar ons toegelopen. “Mag ik meedoen?”, vroeg hij heel netjes. “Ja hoor.”, zeiden wij alledrie in koor. “Ik ben Sam, dat is Teun en dat is papa.”, stelde Sam ons netjes voor. “Ik ben boy (naam bekend bij de redactie).

Vanzelfsprekend kon ik mijn keeperklasse niet blijven tonen en liet ik zo af en toe klungelig een balletje glippen. De jongens hadden schik en ik eigenlijk ook. Maar het blijven kinderen hè? Dit spel ging ook vervelen. We moesten een partijtje doen! Wij tegen papa! Zucht……….. “Okee, maar dan ben ik Johan Cruijff.”, waarschuwde ik ze. “Ehm, weetnie hoor maar die is dood.”, reageerde Teun op zijn typisch Teuns. Bloed (note to self; teennagels knippen!), zweet (warm!) en tranen (van het lachen) kostte me het om er een gelijkspel uit te slepen. Ik was kapot. Ik moest even rusten.

De jongens voetbalden verder, ik bekeek ze vanaf een bankje met een sigaartje op de lip. Plots kwam een vrouw naast me zitten. “Hallo.”, zei ze vriendelijk. “Hallo.”, antwoordde ik op de automatische piloot terug en keek nonchalant opzij. HALLOOOOOO!!!!!  Goeiendag zeg! Von Stoothausen! 😍😍😍
“Ik ben de moeder van boy (naam bekend bij de redactie), ik ben woman (naam bekend bij de redactie)”, en ze stak haar hand uit. Gretig schudde ik haar hand en vertelde haar mijn naam. We raakten aan de praat, de jongens raakten niet uitgeput. Mooi zo, dacht ik. Hoe meer ze vertelde, hoe meer geïnteresseerd ik raakte. Ik vertelde haar van mijn situatie en zei terloops dat ik nu in mijn jachtseizoen zit. Ze giechelde en pakte m’n arm eventjes vast. “Gekke vent!”
Mijn hemel, dit kon wel eens raak zijn, dacht ik.

Het was tijd om te gaan, ik riep de jongens. We namen afscheid van boy (naam bekend bij de redactie) en woman (naam bekend bij de redactie). Terwijl we wegliepen spookte er van alles door m’n hoofd. Zou ik het doen of zou ik het niet doen? Ik besloot het te doen. Ik draaide m’n hoofd richting het bankje. “Zeg woman, zullen we binnenkort samen een kopje koffie drinken?”
“Ik drink geen koffie.”, antwoordde ze. ……………………………………………………………

“Nou, dan niet!”, riep ik haar toe en ik trok de jongens mee.

Tja, kom op zeg. Je kunt dan ook gewoon iets anders nemen, of niet dan? Tssssss, ik lust geen koffie……….. Ik wens de volgende kandidaat meer succes hoor.
Tis ook altijd hetzelfde met die vrouwen. En dan zeggen ze dat ik vrouwen geen kans geef.

We bijna’en!

I would die 4 U

Prince+I+Would+Die+4+U

Nikki was een klasgenootje van me. Ze was een beetje een aparte. Kortgeschoren haar, krakerskleren, beide oren vol oorringen. Zij was het die mij deed kennismaken met de muziek van Prince. Ze hield een spreekbeurt over het album ‘Purple rain’, waarschijnlijk omdat ‘Darling Nikki’ erop staat?  Het heeft indruk op me gemaakt want ik weet het 32 jaar later nog steeds. Purple rain (het nummer) was wel een sensatie, kan ik me herinneren. Tenminste de complete versie, niet de radio edit.

In die tijd was er één keer in de maand een disco in ons buurthuis. Dat was een happening. Daar kwam iedereen. Mijn toenmalige vriendinnetje was een groot Prince fan. En dansen dat ze kon!
‘I would die for you’ was haar favoriet. En ik was als haar hormonale pubervriendje altijd dolgelukkig als de dj dat nummer draaide. Ze ging dan volledig los op de dansvloer en deed ze de bij dat nummer horende tekens.
I would: vinger op haar borst
die: vinger op haar slaap
for you: wijzend naar mij.
Vol trots en met een enorme glimlach van oor tot oor keek in dan altijd flink om me heen.
Mooie tijd was dat.

En nog steeds als ik ‘I would die for you’ hoor, moet ik aan haar denken.

Prince, een groot artiest. #RIP

ps. Ik vind ‘Gold’ zijn beste nummer.

 

 

Move over, winter!

VB zomertijd*Dik Voormekaar stem* IIIIIIIIIIIEEEEEE JA HOOOOOORRRRRR!
Daar istie dan eindelijk weer! Mijn ozo goeie vriend Zomertijd. Opzouten met die winter! Bah, wat heb ik een hekel aan die tijd. Donkere bedoeling.
En jij, lieve leester, leeft ook helemaal op hè? Geef maar eerlijk toe. Want jij weet toch als geen ander wat de zomertijd met mij doet? Toch? Toch?
JA! Mijn libido komt weer uit zijn winterstop. Ik treed weer buiten mijn bloghut. Ik ben weer in het openbaar te bezichtigen. Het jachtseizoen is weer geopend. Kortom, IK BEN WEER OP DE MARKT! Vanaf vandaag tot zondag 30 oktober is het bal. Manmanman, wat hebben we daar naar uitgekeken zeg!

Maarrrrr lieve leester (er is altijd een maar), dit jaar gaat er wèl het één en ander veranderen. Ik heb de afgelopen onderduiktijd gebruikt om eens goed na te denken en heb een uitermate belangrijke conclusie getrokken. De OMV zijn verleden tijd. Ongelooflijk Mooie Vrouwen kunnen mijn deurtje voorbij lopen. Zonde van mijn tijd en energie. Is even leuk en daar houdt het dan ook wel mee op.  NEEN, lieve leester, ik leg de lat nòg hoger! Hahahaha, ik ben me d’r één hoor!

Ik ga deze keer voor MPV. Mijn Perfecte Vrouw.
En enkel en alleen omdat ik dat verdien. Dat heeft niets met mijn arrogantie te maken (of eigenlijk wel een beetje) maar ik vind dat ik na 1670 dagen van één van de 346,2 miljoen meest begeerde vrijgezellen van Nederland te zijn geweest wel aan een MPV toe ben.
Bestaan ze dan? Mijn Perfecte vrouwen? Ja, natuurlijk bestaan ze. Sterker nog, ik ken er eentje persoonlijk. Maar ja, bezet hè. De story of my life.
En ik ga haar ook gewoon als dè graadmeter nemen. Zo rol ik. Kom je niet bij haar in de buurt, doe dan geen moeite. Ik zie je toch niet staan.

Wat is dan MPV voor mij, vraag je je af? Nou, dat kan ik makkelijk beantwoorden. Dat is gewoon een vrouw die mijn minnen aanplust en mijn plussen aanmint. Niets meer en niets minder.
Dus lieve leester, goed en slecht nieuws deze keer. Maar ja, het leven is geen viooltjestuin, niewaar?
Ik ga me nu maar eens even cool maken en dan stap ik dadelijk goedgemutst seizoen 2016 in.
Ik heb er sin an!

We zomertijd’en!

 

ps. Waarschijnlijk denk jij, na dit gelezen te hebben, dat ik de zomertijd dit jaar wederom zonder relatie zal afsluiten……………………


*BOKS* 👊🏼

Dat denk ik ook! 

Hahaha, I kill me😂😂

Reminder

MP16-ADAM2701Kan je het nog herinneren dat ik ergens halverwege augustus van het vorige jaar hiero groots aankondigde dat ik de libido tijdelijk zou laten inslapen? Dat m’n jachtseizoen ten einde was? Ja, dat weet je nog, toch?
Lang geleden hè? Man, lijkt wel een eeuwigheid.
Maarrrrr, lieve leester, het einde is in zicht! Er is bijna witte rook! Er gloort licht! Nog dik 3 weekjes!
Ja, je leest het goed, ook dit jaar start mijn jachtseizoen weer op de zondag dat de zomertijd gaat draaien.

Maar waar ik in voorgaande jaren nogal wat gesmacht, geverzoek en getrouwtrek om mijn jachtseizoen eerder te openen van gewillig vrouwvolk bemerkte moet ik bekennen dat het deze winterstop best wel tegenvalt.
Sterker nog, de wachtlijst is leeg!!!!!!??????
WAT IS GAANDE, VROUWTJES?? 😳😳😳😳😳😳🤔🤔🤔🤔🤔🤔

Vandaar deze reminder, je hebt namelijk nog dik 3 weekjes.
Schrijf je nu in en wees de eerste die mij gewoon mag aanspreken, mij gewoon mag aanraken en gewoon in mijn gezelschap mag vertoeven. Want wees eerlijk, wie wil dat nou niet met één van de 294 miljoen meest begeerde vrijgezellen van Nederland? 😘

We remind’en!

Het meisje met de banaan

banaan

Zaterdag bedacht ik me dat een keer naar de markt gaan wel een goed idee zou zijn. Ik had ingrediënten voor m’n tegenwoordige hoogstaande roerbakkerij nodig. Een soort kraambezoek dus. Het was een beetje guur weer maar dat deerde me niet. Ik trok de kraag wat hoger in de nek en stapte in de auto. Hier merkte ik dat de dichte jas en een omhooggetrokken kraag niet echt handig rijdt. Zucht. Ik ben ook zo impulsief hè?
Hup, ik de jas weer open en de kraag omlaag.

Ik trof het met de parkeerplek, ik hoefde niet meer dan 27 minuten te lopen om op de markt te komen. Jeuj!
De viskraam, de pindaboer en de bloemenschreeuwerd liet ik links liggen en ook op mijn rechterflank kwam ik langs kraampjes waar ik weinig tot niets van nodig had. Bij de fruitkraam in de verte was het opvallend druk. Oh, zal wel iets in de aanbieding zijn, dacht ik hardop. Toen ik dichterbij kwam zag ik dat het voornamelijk mannelijke drukte bij de fruitkraam was. En hé, daar rechts aan de andere kant achter een bestelbus stonden een heel stel vrouwen. Nou zeg, die keken ook niet blij. Wat zou er aan de hand zijn? Ik ging tussen de mannendrukte staan. Sommigen joelden, sommigen schreeuwden, sommigen zongen 🎶Daar moet een piemel in🎶. Huh?? Ik snapte er de ballen van. Tot ik in de gaten kreeg waar ze zo enthousiast van waren. In de fruitkraam stond een jonge blonde. Type lekker wijf. Ah, dat was het dus.
Ik griste een businesskaartje uit m’n binnenzak en schreef er 20.00 uur exact! op. Ik keek eens rond in de mannendrukte of er concurrentie van me was maar ik wist natuurlijk wel beter. Hahaha, gekkie ik hoor! Ik, één van de 863 miljoen meest begeerde vrijgezellen van Gelderland, hahahaha. Ik legde het businesskaartje op de kassa en liep zonder om te kijken verder.

Klokslag 20.00 uur ging de intercombel. Ik opende beide deuren en daar stond ze, de lekkere blonde. “Kom binnen en maak jezelf comfortabel”, zei ik op m’n charmantst. Ze ging op de stoel van Sam zitten. “Wat wil je drinken?”, vroeg ik. “Ik lust wel een smoothie”, antwoordde ze. “Oh, ik maak de lekkerste!”, zei ik enthousiast en ik dook de keuken in. Ik mikte de appel, de mandarijn, de 2 mango’s, de 4 eieren, de 3 frikadellen en de 16 uiringen in de blender. Toen zag ik dat ik de banaan vergeten was. Zucht. Ik ben ook zo impulsief hè?
Ik nam de grote beker lekkers en de banaan mee naar de kamer. “Ik hoop dat je ‘m lekker vindt”, zei ik. “Kijk, ik kan een trucje met deze banaan.” Ik pelde de banaan voor de helft af, deed het puntje tussen m’n tanden en draaide de banaan rond. “Een piemol!”, zei ik schaterlachend. Ze proestte de smoothie uit en gilde het uit van het lachen. Tranen biggelden over onze wangen. Manmanman, zelden zó hard gelachen. “Ik kan ook een trucje”, riep ze enthousiast en ze pakte de banaan. Ze pelden ‘m helemaal af en deed ‘m in haar mond. Eerst het puntje en sensueel langzaam duwde ze de banaan in haar mond. Helemaal in haar mond! Ik trok mijn wenkbrauwen op en keek haar vragend aan. Dat ding moet toch ook in haar keel zitten, vroeg ik me hardop af? Haar ietwat paniekerige blik gaf me daarin, volgens mij, gelijk. Toen ze begon te kokken trok ze snel de banaan weer uit haar mond. Ze slikte even en zei; “Goed hè?” Met m’n moeilijkste gezicht ever vroeg ik; “Wat is daar goed aan?” “Je smoorde zowat.”
“Ja……eh………..nou……….eh…….bij jou?”, stamelde ze. Ik zuchtte weer eens en trok m’n beamerscherm uit het plafond. Met een viltstift tekende ik er een piemol op. “Dit is de balzak, dit is de schacht en dit is de eikel”, onderwees ik met een aanwijsstok. Ze zat aandachtig te kijken. “Jouw tong is jouw sterke punt op dit gebied.”
“De eikel is het gevoelige gedeelte van de piemol.”, ging ik verder. “En die voelt niets als hij achter in je keel ligt.”, verzuchtte ik.
“Waarom denk je dat pijpen aan het uiteinde van een broek zitten?”, vroeg ik. “Ja…………..eh……eh…….eh.”, stotterde ze met een rood aangelopen gezicht. Ik duwde het beamerscherm weer het plafond in, pakte haar jas en wees haar de deur. “Ga maar weg.”, gebood ik haar. “Ja maar…….”
Ik vingerwapte in haar gezicht. “Puh puh puh, wegwezen!”

Kom op zeg, ik zit toch niet in de porno.

We banaan ‘en!

Bed verschonen

Bed verschonenIk begin na zoveel jaar al een aardige Henny te worden, al zeg ik het zelf. (oh, moet ik die nog uitleggen? Henny als in Huisman = man alleen??? Duh.)
Afwassen, de was doen, de was ophangen, de was opvouwen, stoffen, stofzuigen, ik heb het al redelijk onder de knie. Maar, lieve lezer, waar ik werkelijk een gruwelijke hekel aan heb is het bed verschonen. Mèn, daar ben ik gewoon uren mee bezig hè?
Maar ja, soms moet het, iets met hygiëne ofzo, en een mens gotta do wat een mens gotta do, niewaar? Maar vandaag had ik nog een andere reden. Ik kreeg een huisbezoek!! Van een vrouwmens!! Als dat geen wilde nacht zou worden!!

Ik was blij dat Sam de wekker op zijn tablet had gezet en dus zat ik om 10 over 5 vanochtend al aan de koffie. Maar dat maakte me niets uit, had het toch druk zat. Tegen kwart voor 7 ving ik aan met de hel die bed verschonen heet. Ik trok de hoes van het eerste dekbed af en mikte ‘m in één of andere hoek. Daarna was hoes 2 aan de beurt en daarmee deed ik hetzelfde. Tot ik me bedacht dat het handiger is de hoezen er binnenste buiten af te halen.
Zucht.
Ik propte de dekbedden weer één voor één in de hoezen, vlijde ze over het bed en ging even poepen. Ik moest nodig.
Vol goede moed liep ik de slaapkamer in. Hoes 1 haalde ik er binnenste buiten af en ik fistpompte lichtjes. Gelukt! Toen ook hoes 2 binnenste buiten in de hoek lag kon ik m’n enthousiasme niet langer bedwingen en danste ik stiekem een Horlepiepje.
De kussenslopen en matrashoezen gingen als de brandweer, tegen half 9 nam ik plaats op de bank. Ik was uitgeput.

Het schone beddengoed haalde ik uit de kast. (Haha, ik haalde alles uit de kast! I kill me 😂😂). De matrassen in mijn bed wegen een kleine 382 kilo p/s dus alles uit kast halen was noodzakelijk. Met ontzettend grote moeite, flink wat bi -en tricepswerk en een heel arsenaal aan oerkreten lukte het me de hoes om het eerste gevaarte heen te krijgen. Bij de 2e ging het al even moeizaam en als klap op de vuurpijl klapte er ook nog een stuk elastiek aan de ene kant terwijl ik net de andere kant er strak omheen had. GRRRRRRRR#^$&(&%^*%(*%(RRRRRRRR
Zucht.

Nou ja, om een lang verhaal af te ronden, tegen het middaguur had ik m’n bed klaar. Klaar voor ontvangst van het vrouwmens vanavond. Klaar voor een wilde nacht.
Ze belt net af………………………………
Zucht.

Ik heb net de dekbedhoezen in één of andere hoek gesmeten. Ga nu eerst even koffie drinken.
Dat matrasgezeik komt straks wel hoor. Dat schone bed is nu toch niet meer nodig.
Zucht.

We bedverschoon’en!

Hoe vrouwen denken

Vrouwen denkenIk loop met m’n meissie arm in arm door de stad. We zijn smoorverliefd en gelukkig met elkaar. We kletsen wat, we lachen wat en ondertussen slenteren we langzaam verder.
Plots zie ik een mooie auto rijden en ik blijf even staan om de prachtige wagen na te kijken. “Goeiendag, wat een mooi ding!”, roep ik hardop uit. Een minuut later ben ik de mooie auto alweer vergeten.
M’n meissie denkt; Hmmm, hij heeft smaak.😍 En we wandelen arm in arm en verliefd verder.

Ik loop met m’n meissie arm in arm door de stad. We zijn smoorverliefd en gelukkig met elkaar. We kletsen wat, we lachen wat en ondertussen slenteren we langzaam verder.
Plots zie ik een mooi historisch gebouw en ik blijf even staan om de prachtige architectuur te bekijken. “Goeiendag, wat een mooi ding!”, roep ik hardop uit. Een minuut later ben ik het mooie gebouw alweer vergeten.
M’n meissie denkt; Hmmm, hij heeft smaak.😍 En we wandelen arm in arm en verliefd verder.

Ik loop met m’n meissie arm in arm door de stad. We zijn smoorverliefd en gelukkig met elkaar. We kletsen wat, we lachen wat en ondertussen slenteren we langzaam verder.
Plots zie ik een mooie vrouw en ik blijf even staan om het prachtige exemplaar na te kijken. “Goeiendag, wat een mooi ding!”, roep ik hardop uit. Een minuut later ben ik de mooie vrouw alweer vergeten.
M’n meissie denkt; Hmmm, hij wil met haar naar bed!😡 Hij heeft haar al uitgekleed!😡 Hij heeft seks met haar!😡 Hij wil van mij af!😡 Hij gaat vreemd!😡😭
En we wandelen verder.
Achter elkaar aan omdat zij woedend haar arm losgerukt heeft.

………………………………………………………………………………………………..

Meissies, doe ’s niet. Nergens voor nodig.

Beatloos

DiscoGezamenlijk stapten we afgelopen zaterdag de discotheek binnen, vriendin en ik. We hadden zin om een avondje lekker uit onze bol te gaan en als een stel dollen te gaan dansen. Even de druk eraf. Even heerlijk ontspannen een avondje uit.
Ik nam een biertje en nog één en nog één, zij dronk van die mixjes. “Ja, lekker nummer!”, riep ik toen een lekker nummer door de speakers schalde en ik trok haar mee de dansvloer op. Mijn god, wat kon ze goed dansen! Ik genoot van haar heupbewegingen en dat had effect op mijn moves. Ik ging los! I time of my life’de over de dansvloer.
Tot plots een jeugdig ventje de dansvloer bestormde en naast mij allemaal vreemde bewegingen ging maken. Totaal buiten het ritme (de beat, zoals dat in jargon heet), met z’n armen en handen naar voren zwaaiend en met lichamelijke bewegingen die ik fysiek met geen mogelijkheid voor elkaar zou krijgen, al zou ik dat willen.
Ik schrok. En ook vriendin stopte abrupt met dansen. ‘Verdomme, heb ik weer’, schoot door mijn gedachten. ‘Die gozer heeft een aanval. Of hij heeft een paddo-cocktail teveel gehad.’ Ik trok de eerste de beste AED die ik kon vinden van de muur en hengstte de jongen er vol mee op zijn bakkes. Hij ging als een blok neer.  “Oef, gelukkig”, zei ik tegen m’n nog steeds verblufte vriendin. “Net op tijd, hij had er wel in kunnen blijven.” Pfieuw. Ik veegde het zweet van m’n voorhoofd. Het werd nog een gezellige maar een ietwat vreemde avond en nacht voor ons tweetjes (oink oink).
Woensdagavond keken we saampjes naar zo’n dansprogramma op tv. Lekker knus tegen elkaar aan op de bank. Alcoholletje erbij, kaarsjes aan, je kent het wel. “Hé, die doen net zo als dat ventje zaterdag”, merkte vriendin op. Ik moest haar gelijk geven. “Oh oeps”, zei ik verontschuldigend.
Ik belde de discotheek om mijn excuses voor de veroorzaakte trammelant aan te bieden. Ze zouden het doorgeven zodra het ventje weer bij kennis zou komen. Ik dankte ze hartelijk. Vriendin was trots op me. Het werd nog een erg gezellige avond (oink oink).

Natuurlijk is dit gekkigheid. Tsssss, hahahahahaha. Ik heb niet eens een vriendin man! Hahahahahah, I kill me 😂😂😂😂 😂
Maar ff serieus, wat is gaande met het dansen van tegenwoordig zeg? Da’s toch volkomen beatloos! Je kunt toch verdulleme wel een beetje op de maat dansen? Een beetje goeie beat is gewoon 1-2 tellen hoor. En zit je in mijn klasse dan tel je zelfs van 1-2-3-4. Maar ja, ik heb dan ook zwarte wortels.

Hieronder een lekkah nummah. Met een lekkere beat. Een 1-2 beat. Om mee te oefenen.
Jullie jeugdige kinds jullie!

We beat’en!

Dat is het!

Vandaag exact op dit tijdstip ben ik 1600 (ZESTIENHONDERD!) dagen één van de 348,3 miljoen meest begeerde vrijgezellen van Gelderland.

En waarom ik het al zolang volhoud?
Ik ben gewoon tè sexy.

Duh.

Tè sexy

*Plaatje heb ik deze keer niet zelf gemaakt maar ordinair van internet gejat. Sue me! 😀

Serieus joh?

12506878_1091264234240453_1422947112_nHalloooo!!!!
Kan iemand even wat lieden in Den Haag wakker slappen? Wat ik nu weer onder ogen krijg? Je gelooft het niet. Waarschijnlijk is dit bij iedereen allang bekend hoor, en stond ik niet op te letten toen de memo uitgedeeld werd. Maar toch! Schandalig!
En ik moet ook toegeven dat ik niet zo’n financieel wonder ben en ik ongetwijfeld hier en daar een toeslag misloop. Maar toch! Schandalig!

Het is dus hier in Nederland zo geregeld dat een gescheiden vrouw en ook moeder zonder baan in een huurhuis per maand meer geld overhoudt dan, laten we zeggen, een hardwerkende, elke dag zijn leven op het spel zettende vader met een koopwoning. Toeslag hier, subsidie daar. Budget hier, korting daar (zie foto hieronder).
12570818_1094925457207664_36708397_n

Welke hersenloze heeft dit verzonnen? Dat moet wel een vrouw geweest zijn.
Kijk, ik vind het prima dat de gescheiden vrouw en ook moeder zonder baan in een huurhuis redelijk moet kunnen leven. En ik vind het ook prima dat een gescheiden vader alimentatie betaalt. Voor zijn kinderen, dat is! Niet om het luxe leventje van de gescheiden vrouw en ook moeder zonder baan in een huurhuis nóg luxueuzer te maken. Ik vroeg me al een tijdje af hoe sommige vrouwen toch zo ‘royaal’ konden leven. Nou, zo dus!

Ik word potdomme ook bijstandsmoeder! Beetje de hele dag thuis zitten. Beetje de hele dag de kinderen opvoeden. Beetje de hele dag huishouden. Beetje de hele dag tv kijken. Beetje de hele dag social media’en. Terwijl het geld met scheepsladingen binnenstroomt!

Er is iets gruwelijks mis in Nederland. Het geld stroomt wel maar vooral de verkeerde kanten op.
Of er is iets mis met dees anekdoot. Dat kan ook. In dat geval hoor/lees ik het graag hoor!

We bijstandsmoeder’en!

Erotisch verhaal

ErotiekBlogger, mag ik me zo noemen? Waarschijnlijk wel maar zo voel ik het niet. Ik noem me liever verhaaltjesverteller. En als je dat afkort krijg je verveler……………….. Oh wacht.
Hmmm, aandachtspuntje.

Ik volg een aantal weblogs of eigenlijk webloggers. Bloggers zoals je wilt. Vaak interessant wat ze schrijven, meestal leuk om te lezen en zo af en toe lees ik met verbazing. En dat gebeurt vaak bij vrouwen met erotische verhalen. Ja vrouwen ja, ik ken geen mannen die erotische verhalen schrijven. Dat ligt wellicht aan mijn voorkeur voor volgen maar het zijn altijd vrouwen. Met erotische verhalen. En hun fantasieën.

We namen plaats op de bank. We kropen dicht tegen elkaar aan. Mijn hoofd lag tegen zijn borstkas, hij had zijn arm om mijn schouder. Ik wreef over zijn jeans. Vanaf zijn knie ging ik met m’n vingertoppen langzaam omhoog. Hij kreunde zachtjes in mijn oor. Toen ik bij zijn lies aankwam voelde ik dat er een lichte tinteling door zijn lijf ging. Ik raakte zijn gulp aan en begon tergend langzaam de knopen van zijn jeans één voor één los te knopen. Hij ademde hardop. Mijn hand ging in zijn slip. “Ik wil je mannelijkheid in me”, zei ik zwoel.

IIIIIIIIIEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEE (*geluid van een remmende auto*)
HO!
STOP!
WAT??????? Je mannelijkheid? Werkelijk joh?

Luister eens, lieve lezer, de eerste de beste vrouw die in mijn bloghut naast mij op mijn bank komt zitten, mij sensueel opwindt door met haar vingers over mijn spijkerbroek langzaam omhoog te glijden en het dan over mijn ‘mannelijkheid’ heeft, krijgt de avond van haar leven. En dan moet je de avond van haar leven lezen als een slappe lach van enkele uren.  Pfff, mijn mannelijkheid! Hoe kom je erop? Ik noem jouw units toch ook geen vrouwelijkheden?
Zie het eigenlijk helemaal voor me.

Ze kwam op mijn schoot zitten en gooide met beide handen haar haar naar achteren. Ik pakte haar teder bij haar middel en gleed met mijn handen onder haar truitje. Ze zuchtte zwoel. “Toe maar”, zei ze en ze keek me diep in m’n ogen. Ik trok haar truitje uit over haar hoofd. Ze droeg een zwarte BH. Met mijn linkerhand pakte ik haar BH-bandje en gleed ‘m over haar schouder naar beneden. *FLOEP*
“Hé, een vrouwelijkheid!” “Gossiemikke, wat een prachtige vrouwelijkheid zeg!”
*FLOEP*
“Nah zeg! Daar is die andere vrouwelijkheid ook!” “Hoi jongens!”  en ik begon ze zachtjes te kneden en te kussen.
*PLOP PLOP*
“Och kijk, de 2 kleine vrouwelijkheden komen ook tot leven!” “Gaaf zeg!”
Nou, zal ik je andere vrouwelijkheid ook maar even tevoorschijn toveren dan?” “Misschien dat dan mijn mannelijkheid met jouw vrouwelijkheid kan spelen?”
“Nog een wijntje?”
Manman, wat een hilarische avond wordt dat!

Nee, lieve lezer, die erotische verhalen, ik weet het niet. Er zal best een markt voor zijn hoor maar asjeblieft zeg, beschrijf het even normaal.

We erotiek’en!

Kutnummer

KutnummerIn mijn vriendengroep is sprake van een generatiekloof. Ik ben, met m’n 44,11, de frater Venantius van het stel, hoe oud de jongste is weet ik niet eens. Ergens in de 30, denk ik. Nu geeft dit natuurlijk helemaal niets, we kunnen immers niet allemaal wijs en doorleefd zijn. Maar toch geeft dit zo heul af en toe fricties. En dan doel ik op muziekgebied.
Kijk, in principe is mijn muzieksmaak leidend, altijd en overal. Ik heb a; goeie muzieksmaak en b; verstand van muziek. En over deze uitslag kan niet worden gecorrespondeerd. Maar ik heb nu zo’n leeftijd bereikt dat ik mijn zin niet meer door hoef te drammen. Hoewel het me GIGANTISCH veel moeite kost!

Dus om de sfeer zo nu en dan toch gezellig te houden introduceerde ik laatst een soort van compromis. Elk van ons mag om de beurt een nummer draaien en de anderen mogen niet ingrijpen en zijn dus verplicht het gekozen nummer te beluisteren.
Mooi geregeld, toch?
Tja, en dan tref je moi. Ik zoek natuurlijk een nummer uit waarvan ik zeker weet dat de anderen het compleet ruk vinden.
Dat deden mattie en ik vroeger al tijdens de karaokeavonden in de kroeg. Heul blij en enthousiast een kutnummer zingen. En op dolle avonden deden we er ook nog dansjes bij! Heerlijk om een hele kroeg “FLIKKER TOCH OP MAN!” te horen roepen.

En zo is dus mijn vriendengroep inmiddels bekend met onder andere mijn fascinatie voor Duitse schlagers, mijn adoratie voor Death Metal en mijn bewondering voor zwijmelmuziek.
Och man, ik heb soms zo’n jolijt met mezelf en muziek…………………………….

Er is echter één nummer waar je mij compleet mee over de rooie krijgt. Dat vind ik zó erg dat ik bij het horen van de eerste tonen braakneigingen uit elke lichaamsholte krijg. En dat ik random mensen wil bitchslappen.
Ik wil het hier wel vertellen maar alleen onder voorwaarde dat dit nooit, maar dan ook noooooooiiiit, in de openbaarheid komt. Beloofd?
Het is dat nummer uit Titanic van Celine Dion, My heart will go on.
BARFFF (oeps, sorry. Zie je?!)

En dat doet mij afvragen; Wat vind jij, lieve lezer, nou het kutste nummer alleralleraller tijden evah?
Ben er wel benieuwd naar. Gooi het maar ergens in de reactiemogelijkheden.
En wie weet, zit je ooit met mij in één ruimte en stel ik een compromis voor.

We kutnummer’en!

Duiding

Dominicaanse republiekIk ben er eindelijk achter wat er aan mij schort. Wat er mis met me is. Waarin ik mezelf moet verbeteren. Het heeft me wat slapeloze nachten en een flink aantal denkwerksessies gekost maar, lieve lezer, ik kan EUREKA! roepen. Ik heb ‘t!
Mijn dieplollige prijsvagen op dees jolijtsijt slaan niet aan omdat ik nooit de antwoorden vermeld. Duhuu. En daar ga ik nu verandering in brengen.

Bij de laatste prijsvaag die ik hier plaatste stelde ik 1 vraag met 2 antwoordmogelijkheden.
WAAROM IS DE NIEUWSTE EDITIE VAN WIDM SPECIAAL VOOR MIJ?
Nou, lieve lezer, hier volgen de antwoorden dan:
1. Er speelt een deelnemer mee met de achternaam Schollaardt. En laat die achternaam nou ook voorkomen in mijn familie!
2. De serie speelt zich af op de Dominicaanse Republiek. En laat ik daar nou ook geweest zijn!
Wolla, de 2 antwoorden!

Dominicaanse Republiek, we (voormaligje en ik) vierden onze vakantie daar in 2000. Mooi land! Ik weet er niet meer zo gek veel van en dat wat ik nog wel weet ga ik nu opschrijven. We kwamen in de stromende regen aan bij ons verblijf in Sosua. En met stromende regen bedoel ik STRO-MEN-DE regen. Goeiendag, nog nooit zoveel regen gezien. Ik weet nog dat ik dacht ‘ben je in het midden van het paradijs, krijg je dit’. We hadden een hutje achter op het terrein. Zo eentje met rieten dak. Langs een pad omlaag met trapstenen kwamen we bij de bar en het restaurant. “Pas op, een slang!”, schreeuwde ze eens uit. Ik sprong 36 meter de lucht in, bleek het een tuinslang te zijn……………………… Je moet weten, ik schijt boekdelen voor slangen. Flauwe grap van haar!
Achter de bar werkte Patrick. Tenminste, zo noemde ik hem. Hij leek op Kluivert. We werden vrienden. En we hebben hem en zijn vriendin een avondje mee uit genomen. Hier maakte ik kennis met Que si, que no en ik merenquede m’n kont eraf. Wat een lekker nummer! Die moest ik hebben. Bleek het Nederlands te zijn! En het stond al 88 weken op 1 in de top 40…………….. Toen luisterde ik al geen radio meer.
Het laatste wat ik me herinner is de Amerikaanse zanger in het restaurant. Uit Chicago kwam ie. Zo’n gast met een elektrische gitaar en een microfoon. Ik vond hem goed, deed me denken aan George Benson. Hij vertelde dat hij geld bij elkaar speelde om rond te komen. Hij had al zijn geld in het maken van een cd gestoken maar dat de verkoop ervan erg tegenviel. Ik had met hem te doen, ik kocht zijn cd. De kwaliteit was beroerd, heb net even in de collectie gekeken en ik heb ‘m niet eens meer.
Oja, en natuurlijk hebben we het Bounty-eiland (Isla Saona) bezocht maar waar ik ook keek, nergens een Bounty te krijgen hoor! Laat je niets wijsmaken!

De foto is van het uitzicht vanuit ons verblijf. Zelf gemaakt en hij hangt nog steeds bij mij op de wc. Maar deze informatie kun je vergeten. Ik bedoel, hoe groot is de kans dat jij, lieve lezer, ooit op mijn wc je boodschap komt doen?
Nou, dat was het wel. Zal ik er voor de vorm nog een prijsvaag tegenaan gooien?

WELKE WERELDBEROEMDE ZANGER IS IN 1998 VERONGELUKT OP DE DOMINICAANSE REPUBLIEK?

We antwoord’en!

Kwartaal

IMG_9527Maar natuurlijk gaat dees jolijtsijt in het nieuwe jaar gewoon door. En hoe kan ik dat duidelijker brengen dan er gelijk op 1 januari een nieuwe anekdoot in te knallen? Niewaar?

Eens even zien, laat ik de plannen voor het aankomende kwartaal eens even met je delen. Dit kwartaal staat voor mij in het teken van 3 hoofdzaken. De rest is even bijzaak. Óók belangrijk hoor maar mijn volledige aandacht gaat even uit naar de 3 hoofdzaken voor dit kwartaal.
De eerste is over 3 weken. Het verjaardagspartijtje van Sam. Hèt proefjesfeest zoals de gemiddelde groupie hiero weet. Langzaamaan en stap voor stap transformeer ik naar m’n nieuwste typetje; Professor Dieter von Kalebats. De verstrooide professor. Het pasje is binnen en de stem heb ik ook al onder de stembanden. Nu moet ik alleen nog even een outfit scoren. Oja, en ik heb besloten voor een pruikding te gaan, m’n haar tondeuseren dwars over het midden lijkt me bij nader inzien toch niet zo’n heul sterk plan. Oh, en laat ik ook niet vergeten te vermelden dat ik de laatste weken druk doende ben geweest intel te verzamelen over enkele proefjes die betrekking hebben tot ontploffinkjes. Het is natuurlijk wel een kinderfeestje hè? En hoe leuk is het dan voor de kinders dat alles helemaal in de soep loopt en dat de boel ontploft? Frappant dat je een heleboel informatie gewoon van sommige sites kunt halen! Hoi AIVD! Hoi CIA! Hoi CTU!

Herman blondDe dag vóór Valentijnsdag hoopt het jochie links de respectabele leeftijd van 45 te behalen. Dat moet vanzelfsprekend gevierd worden! Ik bedoel, hoe vaak word ik nu 45?
Ik zit nog even te dubben hoe ik dit ga aanpakken. In kleine kring of zal ik er toch een megafeest van maken?  Een megafeest zoals ik al vaker gepland en hier aangekondigd heb.
Oh, wacht even, toen kwam niemand opdagen……………. Hmmm, aandachtspuntje. Dat gaat me natuurlijk wèèr klauwen vol met geld kosten, de Gelredome afhuren. Dat is pas lucratief als er minimaal 43.859 mensen komen. En waar vind ik die overige 43.851 zo gauw? Het is natuurlijk wel erg kort dag.
Nou ja, ik kom er op terug. Houd in elk geval die 13e vrij in je agenda!

beachEn dan is er tenslotte nog the moment you’ve all been waiting voor. Zondag 27 maart. Zomertijd.
Dè dag dat ik mij weer op de markt werp. De vrijgezellenmarkt dat is. Maar dat weet jij als groupie natuurlijk als geen ander.
Zo’n winterstop hè? Ik vind het heerlijk. Ik heb het ook nodig. Even rust aan het hoofd en prachtlijf. Ah, het woordje prachtlijf is gevallen. Vanzelfsprekend heb ik het lichaam een beetje laten verslonzen en laten hangen maar, lieve lezer, ik beloof plechtig er vanaf nu weer aan te gaan werken zodat ik er per 27 maart weer aantoonbaar uitzie.
Dus nog even geduld, vanaf zondag 27 maart kan ook jij aanspraak op een date met mij maken!
Ben je een ongeduldig type en wil je zeker van je zaak zijn, reserveren kan vanaf maandag 11 januari, klokslag 8 uur.

We kwartaal’en!

Voor m’n vrienden

Tik 'm aanOmdat ik op m’n oude dag hier en daar wat sentimenteler word, dees anekdoot. Speciaal voor m’n vrienden. Mijn èchte vrienden.

Niet voor de luitjes die zich voordeden als mijn vrienden maar die toch niet zo vrienderig bleken te zijn toen het erop aankwam. En ook niet voor die piepeltjes die me op een gegeven moment toch maar links lieten liggen. En al helemaal niet voor het gespuis dat uiteindelijk een mes in m’n rug staken. Neen, dees anekdoot is voor mijn èchte vrienden. Die er voor me zijn. Die me steunen. Die me gedogen. Die me zo nu en dan uitnodigen om te komen eten en/of drinken. En ook al ben ik (soms) een botte lul, me gewoon een aardige vent vinden. M’n matties dus.

Ik wens jullie een fantastisch nieuw jaar toe met ontzettend veel lolmomenten met maar ook zonder mij. Jullie weten wie ik bedoel.

Dit was de laatste van 2015. Tot volgend jaar, mensen!

We tik ‘m aan’en! 👊🏼

Win-Win-Win situatie

Win-WinHet voordeel van op onregelmatige tijden werken is dat je op onregelmatige tijden vrij bent. En dat betekent dat mensen op deze onregelmatige vrije tijden een beroep op mij kunnen doen. En dat is toch verdomd handig als jezelf met een kantoortijdenbaan zit.
Met mijn kinds bijvoorbeeld. Met enige regelmaat ben ik voormaligje ’s ontlasting en neem ik ze even onder mijn hoede. Hmmm, dat klinkt eigenlijk best goor. Wellicht moet ik daar even een andere naam voor verzinnen. Aandachtspuntje.
Maar ook feestjes! Of spelletjesavondjes! Of karaokeavonden! Ook dat regel ik gewoon even op mijn onregelmatige vrije tijden. Ik begrijp als geen ander dat men helegaar geen tijd en/of energie voor het plannen van ontspanningsmogelijkheden heeft in deze drukke tijden van 24-uurseconomieën. Maar lieve lezer, laat ik daar nou wèl onregelmatige tijd voor hebben!
Stel; je bent op een doordeweekse dag jarig. Je wilt een prachtig feest geven. Maar hoe krijg je iedereen op je feestje? Nou, dan schakel je mij gewoon even in en ik regel die ding. Ik prik een datum, ik prik een locatie en als kers op de taart zal ikzelf ook nog een verlofdag nemen en het feestje opleuken met mijn komst. Ik noem dat een win-win-win situatie.

En de waardering die ik ervoor krijg? Ach, ik doe het met liefde hoor. En geheel kosteloos, dat ook nog.
Je behoort tenslotte tot mijn innercircle of niet.

We win-win-win’en!

Ik, de vrouwenmishandelaar

VrouwenmishandelaarJe kunt het tegenwoordig haast niet meer voorstellen maar vroeger stond ik in stáád bekend als vrouwenmishandelaar. Ik! De liefste, vriendelijkste, gezelligste, leukste vent die jij kent als vrouwenmishandelaar! Geloof je toch niet?
En toch is het zo. Er lopen op deze kloot zeker 4 volwassen vrouwen rond met een brandmerk van mij. En dan is ‘t brandmerk een litteken. Tja, je bent met mij (geweest), dan zal je me niet vergeten ook!

M’n eerste dinnetje zum bleistift, die heb ik een gat in d’r kop gegooid. Ik kon vroeger heel ver gooien. En vroeger is tot ik m’n schouder vermorzelde in het leger maar dat verhaal staat hier wel ergens op de site. Zoek het maar ff op mocht je daar trek in hebben. Wij woonden in een rijtjeshuis met een voor -en achtertuin. De voortuin lag voor en de achtertuin lag achter het huis. En dat is volgens mij vaak zo bij voor -en achtertuinen. Ik had die dag net een honkbalbal op de kop getikt. Zo’n echte harde, mooi ding. Dinnetje, uit privacyoverwegingen noem ik geen namen, geloofde niks van mijn stoere gooipraat en daagde me uit. Zij ging in de achtertuin staan, ik bleef voor. Ik wierp over het dak. Heel even later hoorde ik een gil gevolgd door een vreselijk huilen. Omdat ze tegen de zon in keek, zag ze de bal te laat aankomen. PATS, op haar voorhoofd. En bloeden jonguh!
Dus.

Het 2e scharreltje zat bij me achterop de fiets. En dan op zo’n typische vrouwenmanier. Met beide benen aan 1 kant. Ik vind dat niet handig. Maar aan de andere kant, er zijn weinig vrouwen met scrota. We fietsten naar haar huis, het laatste stukje over de stoep. M’n bedoeling was goed, de uitvoering eigenlijk ook. En als je gewoon zoals mannen zitten, met aan beide kanten van de fiets een been, dan is het geen probleem als je tussen 2 betonpaaltjes door moet. Nu ging het dus mis. PATS, tegen haar knie. En bloeden jonguh!
Duss.

Bij het 3e meiske gebeurde precies hetzelfde als bij de 2e alleen reden we toen naar mijn huis. Oja, en het was de andere knie. Bloeden jonguh!
Dusss.

De mishandeling van m’n vierde slachtoffer is het meest hilarisch van allemaal. En de manier waarop was ook zo doordacht. Ik hielp haar met het aanleggen van het tuinpad. Haar vriend was werken (ssssst, we hadden een affaire, niet verder vertellen!) en om het haar alleen te laten doen ging me te ver. Vriend had een grote bult grindstenen voor de deur laten bezorgen, wij zouden het pad ermee vullen. Tussen de vrijpartijen regenbuien door ging het best redelijk, moet ik zeggen. Zij vulde het pad met de dikke grindstenen, ik bracht haar telkens een kruiwagen vol. Terwijl ik weer eens m’n bi –en triceps tentoon spreidde met een volle kruiwagen, stapte ik op zo’n steentje. Ik verloor m’n evenwicht en om mezelf te redden kieperde ik de kruiwagen om. Opgefokt als ik in die tijd was, begon ik te vloeken en te schelden. Ik schopte ’t schuldige steentje met een rotschop weg. Direct gevolgd door een gil en een enorme huilbui. PATS, net boven haar rechterwenkbrauw kwam ie. En bloeden jonguh!
Dussss.

Tegenwoordig ben ik niet meer zo opvliegerig en verwond ik weinig vrouwen. Volgens mij heb ik de afgelopen 30 jaar nooit meer een vrouwmens mishandeld. Ik hoef ook niet meer zo nodig herinnerd te worden, daar heb ik inmiddels andere trucjes voor.
Hoe het tegenwoordig met de 4 bovenstaande slachtoffers gaat, geen idee. Contact volledig verloren.
Maar ik weet wel dat ze hun (klein)kinderen ooit zullen vertellen over die fantastische vent die hun dat litteken heeft bezorgd.
Kan me niet voorstellen dat ze dat niet doen.

We brandmerk’en!

ICE

ICEHeb jij ICE op jouw telefoon? Potverdrietieneurocentjes, dat is even een goeie vraag hè?
Voor degenen die nu in de Appstore gaan zoeken onder ‘Spellen’; lees gerust even verder.
ICE, In Case of Emergency. Ja klopt, dat is inderdaad jargon.
Dit zijn de waarschuwingsnummers in geval van ongelukken.
Ik zal het uitleggen.

Stel je voor (hoi, ik ben Manus. HAHAHA, wat flauw!) dat je onderweg ergens naartoe een ongeluk krijgt. En het ongeluk is dermate ernstig dat jouw naasten op de hoogte gebracht moeten worden. Weet niet hoe jij daar instaat maar ik zou dat persoonlijk prettig vinden. De toegesnelde hulpdiensten zullen jouw telefoon pakken en eventuele ‘op de hoogte te brengen’ personen waarschuwen. En om nu te voorkomen dat willekeurige mensen gebeld worden, is ICE bedacht.

Nu is een ongeluk ergens onderweg naartoe in mijn geval natuurlijk uiterst te nihiliseren. Maar ja, ik heb het nooit helemaal zelf in de hand. Ik bedoel, er rijden ook vrouwen, bejaarden, jonge gastjes, Poolse bouwvakkers, vermoeide vrachtwagenchauffeurs, gesjeesde leasebakrijders en ander gepeupel rond dus een ongeluk helemaal, compleet en voor 100% uitsluiten is er niet bij. Het is niet anders, ik moet het ermee doen.
Ik heb derhalve ICE in mijn telefoon staan. Bovenaan in mijn contactenlijst onder A(ICE). Hier staan 6 vaste waarschuwingspersonen: mijn jongens (vaste nummer), mijn moeder (vaste nummer), mijn zus (06), mijn voormaligje (06), mijn ex-zwager (06) en mijn zwager (06). De kans dat er niemand met een McDonald’s menu aan komt zetten is hiermee volledig tot nul gereduceerd, mocht ik eventueel in een ziekenhuis belanden. Dacht ik zo.
Zo nu en dan heb ik een zevende waarschuwingspersoon op de lICEst (hahaha, schitterende woordspeling!) staan. Dit is iemand (vaak een dinneke) met wie ik op dat moment redelijk intensief (niet vleselijk hoor, meer telefonisch of whapperig) contact heb. Altijd handig om iemand te hebben die mijn eventuele absentie op de sociale media kan verklaren. Dat zeg ik!
Maar zodra het contact minder wordt, bonjour ik haar er net zo snel weer van af en verhuist ze naar de ‘gewone’ telefoonlijst. Ik ben daarin keihard.

Zo zie je maar weer, lieve lezer, naast jolijterige en ontroerende anekdoten kan je hier ook terecht voor onderrichtende verhalen. Ik zou zeggen, maak allemaal een ICE-lijst aan. Wie weet komt het ooit nog van pas.
Oja, en haal de schermbeveiliging van je telefoon als je onderweg bent, da’s ook wel handig.

We ICE’ en!

Keuzes

KeuzesIk had het op Twitter al groots aangekondigd en natuurlijk kan het hier, op dees jolijtsijt, niet ontbreken. Ik ben van mijn geloof af gevallen en heb besloten jou, lieve lezer, tegemoet te komen. Want waarom wachten tot de zomertijd weer aanbreekt? Dat is toch gewoon hard, kil en onmenselijk van me?
Toch?

Ik heb binnenkort van HQ 2 (TWEE!!!) volledig vrije weekenden gekregen. Nou ja, ik heb er zelf om gevraagd maar ze gaven me een akkoord. Dat komt eigenlijk op het zelfde neer. (Hmmm, zo onmisbaar ben ik dus helegaar niet. Werk gerelateerd aandachtspuntje.)
Dus, lieve lezer, ik ben de komende tijd 2 (TWEE!!!) keer beschikbaar. Een heel weekend zelfs.
Wil je met me daten? Of wil je met me bier drinken? Of wil je dat ik op een feestje verschijn? Of wil je de eerste 2 opties met me combineren? Schrijf je dan nu in! En wellicht bezorg ik je het fijnste weekend in tijden.
Ik zie de aanmeldingen wel binnenstromen. Oja, het betreft het weekend van 31 oktober en van 28 november.

We keuze’n!

(Bij een gelijke stand zullen penalties een winnaar aanwijzen. Over de uitslag kan niet worden gecorrespondeerd)

Bijzondere dag

12087382_1047457338621143_1877406366_nZaterdag was een bijzondere dag. We bezochten Dolfinarium. Dat lag al sinds de vakantie in de planning toen Sam onderweg een vrachtwagen van Dolfinarium zag rijden. “Gaan we daar een keer heen?” Ik beloofde het.
Dolfinarium, ik ben daar ooit wel geweest maar dat was ergens rond 1834. Het enige wat ik me ervan herinner is dat er orka’s zijn. Dat vertelde ik de jongens ook onderweg naar Harderwijk. Sterker nog, ik maakte er een spannend verhaal van. Die jongens zijn wel 8 meter lang en kunnen in één hap een zeehond opeten. Oh, eigenlijk is daar niets spannends aan, het is de harde werkelijkheid, bedenk ik me nu.
Het was frisjes, er stond een koud windje bij binnenkomst. De eerste dieren die we tegenkwamen waren zeeleeuwen (of zoals Teun ze noemt zeelullen). Machtige beesten! Vooral de baas van het stel. Goeiendag, wat een kolos! Ze boerden er lustig op los. En dan moet je die boeren zien als ik die na een paar slokken bier mijn keel openzet. Alleen dan 160 decibel harder. We hadden lol.
De jongens ontdekten een speeltuin met bootjes, tijd voor koffie en gevulde koeken.
De dolfijnenshow binnen in de koepel was geweldig. Sjonge, wat zijn dat mooie beesten. En wat zijn ze sterk! Ze gooiden een volwassen vent enkele meters uit het water! Ik vond dat prachtig. De jongens vonden vanzelfsprekend de bommetjes tha bomb. Sam en ik waren het unaniem eens dat vanaf nu haaien stom zijn omdat ze dolfijnen eten.
We ontdekten dat van de orka’s geen spoor meer te vinden was, de laatste is in 2011 naar Tenerife geëmigreerd. En geef ‘m eens ongelijk. Wel jammer. Ook haaien, blauwe vinvissen en octopussen waren niet aanwezig bij Dolfinarium. Wellicht dat ik wat beter m’n huiswerk moet doen voor ik de jongens iets vertel. Hmmm, opvoedkundig aandachtspuntje.

Maar wat maakte deze dag nou zo bijzonder, hoor ik je afvragen?
Nou, lieve lezer, ik bracht deze dag door met mijn jongens èn mijn voormalig schoonouders! Ja, je leest het goed. Dat kan bij ons gewoon. Wij doen niet zo moeilijk. We hebben een geschiedenis van bijna 15 jaar samen en 4 jaar solo en wij zien geen reden waarom het contact anders moet zijn omdat ik nou eenmaal de ‘ex’ ben.
Meer gescheiden luitjes zouden eens een voorbeeld aan ons moeten nemen. Helemaal als er kinderen in het spel zijn. Houd eens op met ruzie maken! Zet je ego aan de kant! Maak het elkaar niet zo moeilijk! Dat zeg ik!
Cursusmateriaal is trouwens, tegen een redelijke vergoeding, op te vragen via email.

Opa en oma, hartstikke bedankt voor een ontzettend leuke, gezellige en bijzondere dag!
We vonden het dolfijn.

Jachtseizoen

Open seasonDe geoefende lezer weet dat ik een zomermens ben. Of eigenlijk, een zomertijdmens. De dag dat de klok vooruit gaat (vaak een zondag) is de dag dat ik vrolijk uit m’n bed stap, ik vrolijk fluitend de ochtendrituelen uitvoer en dat ik eigenlijk de hele dag de horlepiep dans. Zomertijd is de tijd dat ik goed in m’n vel zit. Dat ik prettig in de omgang ben. Dat ik er aardig voor mijn lengte uitzie. En dat ik zelfs hier en daar niet schroom om mijn werphengeltje uit te werpen. Ik noem zomertijd ook wel gekscherend ‘mijn jachtseizoen’.
Dit jaar was het op zondag (zie je wel!) 29 maart dat ik mijn jachtseizoen opende. En lieve lezer, middels dees anekdoot maak ik iedereen even duidelijk dat mijn jachtseizoen per vandaag gesloten is. Ja, je leest het goed. Ik wacht niet tot zondag (!) 25 oktober, ik hang het werphengeltje per direct aan de wilgen en stap uit het meest begeerde vrijgezellencircuit.  
En waarom, vraag je je af? Nou, omdat ik er klaar mee ben. Ik heb weer genoeg vrouwen het hoofd op hol gebracht. Maar vooral omdat ik vanaf heden tot het einde van het jaar eigenlijk geen vrijtijd meer heb. En ja, ik vind dat je daar wél tijd voor vrij moet maken anders kun je het net zo goed niet doen, toch? 

Goed, mijn jachtseizoen. Heeft me dat nog iets opgeleverd? Nee, natuurlijk niet. Hahaha, wat dacht jij dan? Je kunt veel van me zeggen maar ik heb wel principes. En als ik zeg dat Teun minimaal 9 jaar moet zijn vóór ik überhaupt aan een relatie ga denken dan gebeurt dat ook.
Ben ik wijzer geworden van dit jachtseizoen? Jazeker wel! Oh mensen, JAZEKER WEL!!!! Man man man, kan er een log over schrijven. On. Ge. Loof. Lijk. Wat ben ik wijzer geworden! 
Dit jachtseizoen zal zéker verwerkt worden in de actieromantischepornothrillerbiografie die over mij gemaakt zal worden.

Maar nu ga ik even weer onder de radar, zoals elk jaar.
Volgend jaar gaan we lustig verder waar we gebleven waren. Volgens mij vanaf 27 maart weer.
En jep, dat is een zondag.

We jachtseizoen’en!

Nee = Nee

Nee is neeMensen, accepteer gewoon eens een NEE. Veel duidelijker dan het woordje ‘NEE’ zal je het namelijk echt niet krijgen. Nee is geen ja. En nee is ook geen misschien. Nee is, hoe je het ook wendt of keert, nee. Afwijzing. Negatief. Niet.
Wees een vent (of vrouw) en accepteer je verlies. En ga door. Ja goed, het is even doorbijten en wellicht even flink afzien maar dat is maar even. En wat is even nu op een heel leven? Uiteindelijk zal je er wijzer van worden. Misschien kom je er zelfs sterker uit?
Jezelf in een onmogelijke positie manoeuvreren, jezelf opvreten, er zelf onder lijden, ik kan me niet voorstellen dat dàt prettig leven is. En hoe denk je dat het voor de ander is? Die zal zich steeds rigoureuzer, harder en onmogelijker opstellen. En daarmee bereik je juist het tegenovergestelde.
Nee mensen, accepteer gewoon eens een nee en je zal zien dat het een stuk prettiger leeft.
Tenzij je natuurlijk een enorme plaat voor je kop hebt. Dan ben je gedoemd tot dit losergedrag.
#justsaying

Hieronder 2 schoolvoorbeelden van het niet accepteren en het wèl accepteren van NEE:

Fuck it, ik heb vakantie

Fuck it Zo, bijna vakantie. Kan ik eindelijk dit jaar afsluiten.
Het was niet het beste jaar in mijn bruisende geschiedenis maar ach, fuck it, ik kan het niet terugdraaien dus swa. Even slikken en weer weer doorgaan, is dat niet mijn motto? Uit welk nummer komt dat ook al weer? (de winnaar kan een meet and greet met mij winnen!!)

Maandag vertrek ik voor een week met de jongens en m’n mattiegezinnetje naar de Huttenheugte. Ja, ik was ook sceptisch. Ik weet toevallig dat die 2 lachzakkende aandachthoeren Geer en Goor er eens een programma hebben opgenomen. Dus dan weet je dat ik er een niet al te hoge pet van op heb.
Of zal ik had zeggen? Het is namelijk helemaal niet zo’n SBS tokkiepark als iedereen denkt. En ik kan het weten, wij zijn er namelijk al geweest. In maart hebben wij, de jongens en ik, een researchtoer over het park gedaan. Het is hartstikke leuk voor de kinderen! Ja, het moet wel mooi weer zijn maar het is hartstikke leuk voor de kinderen! En dat is voor mij het belangrijkste. Als zij zich vermaken, heb ik tijd om een beetje macho rond te paraderen vermaak ik mij ook. Ze kunnen zwemmen. Ze kunnen varen. Ze kunnen vissen. Ze kunnen fietsen. Ze kunnen klimmen. Ze kunnen scheppen. Ze kunnen ballenbakken. Ze kunnen bowlen. Ze kunnen ijsjen. Ze kunnen patatten (want het heet patat en geen friet!). Ze kunnen zelfs wanna be geheim agenten. Je ziet, keuze zat. Ze zullen zich niet vervelen. En mocht dat toch het geval zijn, ben ik best bereid om ook iets met ze te ondernemen. Ik ben tenslotte niet voor niets één van de leukste vaders die ik ken. En dat is een ‘hengelen naar bevestigingzin’.
Na die week vertrekken we noordwaarts naar casa di mama en de geoefende lezer weet dat dit inmiddels vaste prik is. Even een week tiet hoal’n bie moeke. Vindt moeke leuk, vinden de jongens leuk en ook ik vind dat prettig.

Waar het eigenlijk om draait is dat ik even uit de sleur van het dagelijkse leven ben. Dan gaan we in augustus weer vol goede moed en bruisend als een aspirientje in een glas Gin Tonic m’n saaie leventje in.
Oh wacht.
Maar voor straks om 23.00 uur geldt: Fuck it, ik heb vakantie.

Daten voor gevorderden

DatenEr schijnt nogal wat onduidelijkheid te bestaan bij een deel van de mannelijke bevolking over het prachtige concept ‘Daten’. En dat is helemaal niet erg hoor. Ja goed, ik ging er eigenlijk een beetje van uit dat men de do’s en vooral de dont’s zelf wel in kon vullen maar deze week werd op de sociale mediaas weer pijnlijk duidelijk dat dit niet het geval is.
Maar lieve lezer, laat hier nou de Datemaster himself voor jullie zijn om deze onduidelijkheden voor eens en altijd uit de wereld te helpen. Ik heb tenslotte in mijn 3,9 jaar solo zijn welgeteld 1x gedate!
Maar voor ik met de cursus begin, even het volgende: Het allerbelangrijkste is het verschil herkennen tussen een date en een afspraakje. Bij een date worden lichaamssappen uitgewisseld!
Deze beslissing dient in de eerste 17 seconden van de ontmoeting gemaakt te worden door de man (hierna is het aan de vrouw trouwens).

Vind online een omv (ontzettend mooie vrouw) en probeer contact te leggen door bijvoorbeeld een chatgesprek te beginnen met “ik bedoel er niks mee hoor maar ik vind je een omv”. Het chatgesprek komt hierna op gang en probeer in deze chatsessies elkaar beter te leren kennen door bijvoorbeeld gerichte vragen te stellen zoals daar zijn ‘kun je koken?’ en ‘wat is jouw mening over de globalisatie in het Spaanstalige deel van de wereld?’.
Wacht tot de vrouw een ontmoeting oppert en ga er dan gretig op in. Maar laat de vrouw de tijd en plaats bepalen! Houd rekening met het mee te nemen presentje. Is de ontmoeting bij de vrouw thuis, neem iets nuttigs mee zoals bijvoorbeeld een tandenborstel.
Na alle plichtplegingen, het eten, de drankjes en de nodige 1982-grappen toon je interesse door bijvoorbeeld je schoenen uit te doen en comfortabel op de bank te gaan zitten. Wacht tot de vrouw de eerste move tot intimiteit maakt! Hierna kun je je mannelijkheid tonen door het passiegedeelte volledig over te nemen.
De afsluiting van de date hangt geheel af van voornoemde passiegedeelte. Geeft de vrouw aan dat je niet weg hoeft te gaan, zijn er twee opties:
1. Je kunt all the way gaan. Je hebt in dit geval een perfecte date gehad.
2. Je mag op het logeerbed. Je hebt in dit geval het passiegedeelte compleet verknalt en ben je een lutser en moet je deze cursus nog maar eens goed in je hoofd stampen.
Of je hebt zo’n zeikwijf te pakken die van het begin niet duidelijk genoeg is geweest. Dat kan ook nog.

We daten!

 

Gebroken hart

Gebroken hartIk ben sip.
Ik heb een beetje een klutweek. Een emotioneel zware klutweek. En wij zijn nog maar op de helft!
Maar ja, soms heeft een mens dat hè? Dat het even allemaal tegenzit. Dat het even allemaal niet gaat zoals normaal gesproken. Dat je even in die welbekende hoek zit. En laat ik nou ook net een mens zijn!
Wat is gaande, Manus? En weet je zeker dat je het hiero wilt vertellen?
Ja, lieve lezer. Ik ga het juist hier vertellen. Hier kan ik m’n emoties kwijt zonder dat je mijn fysieke emoties ziet. As I typ biggelt er namelijk weer een traan over m’n rechterwang. Zo zwaar ben ik aangeslagen. En trouwens, ik ben altijd al liever een schrijver dan een prater geweest. Helemaal als het op emotionele zaken aankomt. Op papier hoor je m’n overslaande stem of die brok in m’n keel namelijk niet.

(noot van de redactie: onderstaande wordt met knikkende vingers getypt)

Maandag is m’n telefoon op de grond gevallen. Glas gebroken. Er zit rechts onderin een redelijke barst. *snif*
Zojuist ga ik per ongeluk op m’n bril zitten. Linkerpootje gebroken. *snif*
En dan zal je zien dat vanavond m’n hart ook nog wordt gebroken.
Nou, dan word ik helemaal sip. Laat me maar even alleen. Ik moet dit even te boven komen.

We breken!

Avondje romantiek

ProostIk had het penthuis flink schoon gemaakt. De woonkamer, de keuken, de douche, de slaapkamer, overal had ik mijn volledige energie ingestoken. Met m’n doekje en m’n flesje Glassex. En omdat het een prachtige lentedag was, had ik de ramen en balkondeur lekker tegen elkaar opengezet. De geur van zonlicht en sex (van ’t glas. Jij doordenkert jij!) verspreidden zich door mijn toko.
Ik had her en der waxinelichtjes aangestoken toen tegen half 7 de intercombel ging. Fluks drukte ik de Motownslows op de iPod aan. “Kom boven”, riep ik enthousiast door de intercom.
Ik was best een beetje gespannen, dat mag je eerlijk weten. Zo vaak komt een vrouw niet bij me thuis immers.
Ik nam haar jas aan en leidde haar naar de woonkamer. “Oh, wat leuk!”, zei ze. “Groter als ik dacht.” Ik dacht groter DAN ik dacht maar hield wijselijk m’n mond.
“Wil je koffie, thee of gelijk wat anders?”, vroeg ik. Ze lustte wel een wijntje en ze vleide haar best wel strakke lichaam in dat jurkje op de bank. ‘Ja hallo, daar moet ik zo zitten’, dacht ik maar ik hield wijselijk mijn mond.
“Proost.”, zeiden we tegelijk en even keken we elkaar indringend aan. We praatten wat over koetjes en kalfjes. Tot ik zei dat ik Boer zoekt vrouw niet volg.
Ik genoot van haar mooie lach. Ik kwam naast haar zitten. “Wat ruik je lekker naar kokos.”, zei ze zacht en ze streelde me door m’n achterhaar. Ik pakte haar hand en keek haar diep in haar ogen. “Zullen we dansen?”, vroeg ik en ik trok haar langzaam van de bank. Met haar handen in mijn nek en mijn handen op haar heupen slowden we door de kamer. Ik had er een goed gevoel bij. Dit kon haar wel eens zijn, dacht ik.

“HÉ, DIT LIEDJE VAN PHARRELL KEN IK NIET EENS!!”, schreeuwde ze ineens in m’n oor. Ze rukte zich van me los en begon te dansen. “WHOEHOOEEEE”, gilde ze.
Ik zuchtte diep en telde tot 10. Daarna liep ik naar de gang, pakte haar jas en gaf het haar.
“Dit is het origineel, muts! Wegwezen.”

Ja, lieve lezer, soms moet ik onverbiddelijk zijn.
https://www.youtube.com/watch?v=kdnyrnLXFhg

Flirtwedstrijd

Strand romanceVanzelfsprekend ben ik al druk bezig met de zomervakantie. Je kunt er niet vroeg genoeg mee beginnen, zeg ik altijd. Je kunt wel halverwege september iets gaan regelen maar dan is de zomervakantie alweer voorbij immers ergo ben je te laat. Logica van de bovenste plank waar geen vinger tussen te krijgen is. Dat ben ik hè, één brok duidelijkheid.
Goed, wat inmiddels vast staat:
*Het betreft de eerste 3 weken van de schoolvakantie (13 juli – 2 augustus).
*Ik ga alleen met mijn beide jongens.
*Ik heb er sin an.

Wat nog volkomen onduidelijk is, is waar de reis naartoe zal gaan. Maar ik zal el Creativo niet zijn als ik daar niet een oplossing voor heb gevonden. Ik organiseer gewoon een flirtwedstrijd! En bij de winnares zal ik deze 3 weken in de buurt een bungalowtje huren en zouden er eventueel, wellicht en misschien wel heul romantische esapades kunnen ontstaan. Simpel hé?
Om het voor iedereen overzichtelijk te houden wordt deze wedstrijd gespeeld via het medium Twitter (@Slinkzelf) op de openbare TimeLine. De eerste die mij in het openbaar zover krijgt om het geheime wachtwoord (Ben jij de Mol?) te vermelden mag zich de winnares noemen en zich alvast gaan verkneukelen op 3 weken moi, mijzelf en ik. En laten we eerlijk zijn, wie wil dat nou niet?
Succes allen.

We flirten!

Ik haat alles aan jou

MoppersmurfIn mijn roerige jaren kreeg ik geheel toevallig een vriendin. Ze pakte mij een keer spontaan op de bakkes en ik werd verliefd. (Ja, lieve leester, zo makkelijk kan het met mij gaan.)
Ik genoot van onze tijd samen, ik genoot van onze tijd met vrienden samen, eigenlijk genoot ik over het algemeen wel. Maar zoals je in de eerste zin hebt gelezen viel dit genieten in mijn roerige jaren. Of eigenlijk aan het begin van mijn roerige jaren (de roerigste kwamen jaren later. Daarover wellicht een andere keer meer. *Von Cliffhangerhausen!!!!!*).
Hoe zal ik mijn roerige jaren eens omschrijven? Laat ik het zo zeggen dat ik er niet in spuugde en dat ik geen fuk gaf. Weekendlijks was het raak. En vaak zomers wel vaker. De wereld als een doedelzak en rare dingen doen. Geen criminele rare dingen trouwens hoor. Gewoon gekke rare dingen. Die om te lachen zijn. Maar als ik eraan terugdenk, had het voor hetzelfde geld verkeerd af kunnen lopen.
Mijn vriendin, die enkele jaren volwassener was, vond het in het begin ook lollig maar na een half jaar wilde ze toch wel dat het iets serieuzer werd. Tja, daar was ik ook wel klaar voor.

Dacht ik.
Het roerige leven had mij in de houdgreep en ik werd er steeds verder in gezogen. Ik vond gezelligheid, lol, lachen, jolijt en heul veul alcohol belangrijker dan een avondje thuis zitten. Met enige regelmaat werd ik naast haar wakker en geen idee wat ik die avond en nacht ervoor allemaal had uitgevreten.
Ze was er op een bepaald moment helemaal klaar mee en ze dumpte me…………………………….
WAT? MIJ DUMPEN? #$##@$%%$$((*&^%😡😡😡😡
Ik ging rare dingen doen. Dingen die ik achteraf niet had moeten doen. Verdiende ze niet. Ik heb daar spijt van. MeaCulpa.
Ik heb er van geleerd. Tenminste, ik vind dat ik 20 jaar later verstandig met de ‘scheiding’ om ben gegaan.
Vanzelfsprekend was m’n vriendin not amused met mijn gedrag. En dan is not amused een understatement. Ze kreeg een hekel aan me. En dan ook zo’n hekel dat ze me eens over de motorkap wilde jagen. Diepe haat!
En nu ik erover nadenk, heb ik er nog begrip voor ook. Wat een eikel kon (kan?) ik soms zijn!

Precies in dat jaar bracht Ugly kid Joe zijn geweldige eerste single uit.
Ik moet me sterk vergissen hoor maar volgens mij heeft mijn toenmalige vriendin de tekst geschreven……..

Zeg vrouwtjes, help ’s ff

Zeg vrouwtjesJullie weten dat ik het dit jaar over de vrouwvriendelijke toer gooi, toch?
Dat werd ook wel eens tijd. Het schijnt dat ik zo nu en dan en zo af en toe nogal vrouwvriendelijk overkom. Of vrouwonvriendelijk? Meer horkerig. Ongemanierd. Bot.
Maar we zijn nu een maand onderweg en ik loop toch wel tegen een paar vragen aan.
Zum bleistift; als een vrouw je een vraag stelt, geef je dan eerlijk antwoord of draai je je antwoord zo dat zij hoort wat ze wilt horen?
Of; Als een vrouw naar een compliment vist, geef je dan eerlijk antwoord of draai je je antwoord zo dat zij hoort wat ze wilt horen?

Oh, eigenlijk is het maar één vraag. Maar toch ben ik benieuwd naar jullie mening.
Dus vrouwtjes, help ’s ff.
Willen jullie nou een man die ja en amen zegt of hebben julie liever eentje die zo nu en dan wat tegengas geeft? Of, en dat is dan mijn geval, die zich helemaal niks laat vertellen?
Knal het maar bij de reacties, ben errug benieuwd.
Want ik snap er de ballen niet meer van.

We vrouwvriendelijken!

Huppelkutje

HuppelkutIk sprak vanmiddag een huppelkutje. Zo’n meidje net van school, nog net niet droog achter d’r oren, hier en daar nog wat puspukkeltjes, iets teveel make up, net oud genoeg voor mij om haar vader te zijn en die dan zo’n ingestudeerd toontje aanslaat. Je kent ze wel. Man man man, wat een droeftoetster!
Bij elk woord dat ze uit haar giechel barfte, zuchtte ik meer en meer en kon ik alleen maar denken ‘mens, ga koffie halen!’ Of ga je nageltjes lakken. Of ga Justin Bieber onderkwijlen.
Ik heb haar denkbeeldig zéker 34 bitchslaps gegeven. En haar 15 fluimen vol in haar bek getuft.
En ik moet me vergissen hoor maar ik denk dat ze zelf denkt dat ze heul intelligente zaken uitkraamde. Het arme schaap.
NOU, NEE!! 
Ik kreeg op een gegeven moment gewoon medelijden met haar. ‘Kind, stop asjeblieft met blaten! Laat asjeblieft wat zuurstof bij die hersenen toe. Denk asjeblieft even 13 tellen na voordat je die klep opentrekt. Of neem er 43. Minuten! Dan heb ik wat meer tijd m’n aandacht naar iets wèl nuttigs te verleggen.
GOEIENDAG ZEG!!

Nee, lieve lezer, uit een relatie tussen een huppelkutje en ik (ik werd laatst een man der mannen genoemd!) zal nooit een goed huwelijk groeien.

We huppelkutjen!

Investeringen

IMG_4607Van alle investeringen die ik het afgelopen jaar heb gedaan is mijn brilletje toch wel het grootste succes. Dat kan ik inmiddels best concluderen. ‘Je moet in jezelf investeren’, zei m’n vader vroeger. En later herhaalden mijn leraar, mijn trainer, mijn sensei, mijn profeet en mijn spiegelbeeld het ook. Dus er zal best een kern van waarheid in schuilen, me dunkt.
Zo heb ik het afgelopen jaar dus flink geïnvesteerd in mezelf. Ik heb zum bleistift nieuwe gympen gekocht. M’n oude back-to-my-rootsschoenen waren de versletenheid voorbij en ja, dan ben ik wel zo iemand die dan direct actie onderneemt en in nieuwe investeert. Zo ben ik nou eenmaal. Hetzelfde geldt voor mijn favo strakgebipste spijkerbroek. Ook die gaf de geest na een flinke tijd trouwe dienst en die heb ik dus ook moeten inruilen voor een nieuw model. Een ander model ook (waarom PME? Waarom die fukking smalle pijpen? Fuk mode!). En zo kan ik nog wel wat investeringen van het afgelopen jaar opnoemen. Weet je wat? Ik doe dat ook gewoon. Nieuwe trui. Nieuwe sokken. Nieuwe thongs. Nieuw scheerapparaat. Nieuw frituurvet. Ik heb zelfs in een nieuw manicuresetje geïnvesteerd!

Maar zoals ik al zei, het brilletje is bij verre de grootste hit van het afgelopen jaar. Man, wat een vrouwenmagneet is dat!
Ik heb me daar de laatste tijd een partij aandacht van vrouwen! Ik moet ze soms gewoon van me af slaan. Letterlijk zelfs (sorry voor dat elleboogje nog E.) Goed, ze gebruiken me dan wel als backup man maar het is toch wel mooi even 70% meer aandacht dan in het pre-brilletje tijdperk.
Ik weet niet wat het is. Denk dat het brilletje een ietsje sympathiekisme aan m’n arrogante porem geeft ofzeau.

Oh wacht, zei ik nou backup man?……………………………….
Ja lieve lezer, dat ben ik inmiddels verworden. Een backup man. Een opwarmertje. Een afleiding.
Het is helaas de harde realiteit.
Maarja, het leven is als een piemol; hard en altijd te kort.
Jatog, nietan?

We investeren!

Prijsvaag

prijsvaagZoals je weet betrek ik jou, lezer, zo nu en dan bij het succes van dees jolijtsijt. Onder de noemer ‘Interactie met den lezer’ doe ik dit dan. En meestens is dit in de vorm van een prijvaag. Je weet wel, een vage vraag waar een vaag antwoord bij past. En zoals altijd verwacht ik ook op deze vaag nul komma nul antwoord maar wie geeft een neuk? Ik vind het lollig en als ik iets lollig vind, vind jij het ook. Punt!

Komt tie vaag in 3, 2, 1……….

 Hoeveel dagen exact vandaag ben ik één van de 87 miljoen meest begeerde vrijgezellen van Nederland?

De winnares kan een stomende chatsessie met de bedenker, producer en tevens presentator van dees jolijtsijt tegemoet zien.
Antwoorden mogen zoals immer hieronder in de reacties.
Succes allen!!

———————————————————

Het enige juiste antwoord:
1200 dagen😳
*goeiendag zeg!*

Concurrentie

IMG_5120 OJEE!! NEE TOCH? POTVERDULLEMME ZEG!
Heb je het gelezen? Ik krijg er een zooi concurrenten bij. Hier, lees zelf maar.
Maar liefst 8 procent van de vrouwelijke lezers schopt ventlief dit jaar nog de deur uit. Ja, er staat ‘volgend jaar’ maar ene Marjolein heeft het artikel geschreven en waarschijnlijk was ze tijdens het tikken te druk met haar achternaam en bedoelt ze 2015. Geeft niks, meid. We begrijpen het. (Wat trouwens een flauwe grap, Manus. Dat heb jij toch niet nodig?)
Hoeveel kerels zouden dat eigenlijk zijn? Een mannetje of 10, 100, 1000? Meer?
Dat wordt dus weer druk tijdens mijn beschikbaarheidsperiode (even voor de nieuwe lezers; dat is de zomertijdperiode). Allemaal van die nieuwe testosteronbommetjes die zich willen laten zien en gelden. En die het uiteindelijk de veteranen een pens vol werk bezorgen om de geleden schade bij vrouwen weer te herstellen. Want daar komt het meestal op neer. Vrouwen vallen van de regen in de drup en aan het einde zijn het de veteranen die de paraplu dragen die ze zo nodig hebben.

Maak ik me zorgen om wèèr een nieuwe vracht concurrentie? Pffff, welnee joh.
Kijk eens hoe Hannibal-relaxed ik erbij zit. Ik zie het allemaal wel weer op me afkomen.
En dat in het jaar dat ik me heb voorgenomen eens wat vrouwvriendelijker te zijn.

We concurreren!

Opsporing verzocht

Ellen

ZO! BAM!

Knal ik ff lekker het nieuwe jaar in! Goeiennn dag zeg! Je hebt entrees en entrees maar, lieve lezer, dit is me daar een ENTREE hoor!

Dit is haar dan. De vrouw waar ik de rest van mijn bruisende leventje mee door wil brengen. Ik heb mijn ogen de afgelopen 3 jaar goed de kost gegeven en ben tot de conclusie gekomen dat dit de ware is. Mijn perfecte vrouw. Dit is de vrouw waar ik alles voor wil doen.
Nou ja, bijna alles. Stel je voor dat ze wilt dat ik op zondagmiddag mijn teennagels rood ga lakken. Nou, dat kan ze dus mooi op haar buik schrijven. Kom op zeg, heb wel wat beters te doen op een zondagmiddag. En rood? Pffffff.
Maar verder ga ik voor haar (cliché alert!) door dalen, over bergen, zwem ik over zeeën, wandel ik door woestijnen en wat je verder in liefdesliedjes hoort.
Prachtige vrouw! Heerlijk lekker nonchalant haar. Een stel penetratie ogen. Een lief wipneusje. De perfecte mond. Niet tè aanwezige oortjes. Precies genoeg vlees op de botten. Een mooie teint. Een jaar of 40. Een geweldig karakter. Humor. Goeie baan. Een rijbewijs. Een woning. En ze zal ongetwijfeld nog wel wat pluspunten hebben waar ik nu zo gauw niet opkom. Wat wil een man als ik nog meer?

Dus Ellen (ik hoop dat je Ellen heet, vink een mooie vrouwennaam), meid, poedeliewoepsie, meld je even in onderstaande reactiemogelijkheid. Dan kunnen we de details van ons rest-van-ons-leven-samenzijn even kortsluiten. Ik heb je al geïntroduceerd bij m’n jongens, ze waren erg enthousiast en zien er ook naar uit je te ontmoeten.
Tot snel!

Man, wat een prachtig begin van 2015.
En dan heb ik ook nog de 30 miljoen gewonnen!

M’n dag kan niet meer stuk.

Eerlijkheid

ThetruthwillpissyouoffHet voordeel om één van de 35 miljoen meest begeerde vrijgezellen van Nederland te zijn is dat je je niet meer hoeft te bewijzen bij de andere sekse, het vrouwvolk, de vrouwtjes. Ik ben derhalve tegenwoordig in de gelukkige staat en ben ik op dusdanige leeftijd dat ik ze niet meer hoef te pleasen.
Wat eigenlijk in het kort betekent dat ik eerlijk tegen ze kan zijn. En dat ben ik dan ook. Sommigen noemen dat horkerigheid, ik noem dat eerlijk.

Zo stond ik vanochtend face to face met een jonge blondine waarmee ik het in een dronken bui zeker wel anderhalf uur uit zou kunnen houden. Na wat korte interactie viste ze naar een compliment. “Zit m’n haar goed?” Tja, en dan tref je mij…..
Een gemiddelde man zou zeggen dat het haar hardstikke leuk staat.
Ik niet. “Nou, nee”, zei ik stellig. En ik trok er m’n ozo befaamde stalen gezicht bij. Het haar zat, hoe zal ik het brengen? Ze had er in elk geval weinig moeite voor gedaan. Kom op zeg! Beetje met een elastiekje denken dat je er gemakkelijk van af komt. En dan ook nog als je mij op het werk kunt treffen! Dan vraag je erom. Dat zeg ik!

Eerlijkheid mensen, daar kom je het verst mee. Hans Teeuwen zei het een tijd geleden al.
Oja, voor ik het vergeet.
Hallo jeugdige lezer. Leuk dat je hier bent. Zeg, klopt het dat je nog nooit iets van Hans Teeuwen gezien hebt? Kind toch, je weet niet wat je mist. De man is op een bepaald moment hilarisch geweest! Zoek op YT maar eens wat fragmenten op.
Hieronder een voorproefje. Kijk maar eens waar de vorige generatie om moest schaterlachen.
Veel plezier enneh…………….. Dag hoor.

Ben er klaar voor

beachNu ik…………oh sorry, WE, de 10.000 hits voor dit jaar ruim gepasseerd zijn (dank daarvoor!!) en de druk volledig van m’n schouders is gevallen, kan ik weer ouderwets wat gezwets opnoteren (mattie, opnoteren is ook schrijverlijke vrijheid!)
Zal dit even duiden; M’n mattie viel een paar anekdoots geleden over ‘geslaagd succes’ dat ik schreef. Hij vond dat ik een fout had gemaakt maar de kenners onder jullie weten dat ik vòòrdat ik een fout maak, ik die fout niet maak. Toch? Ik bedoel maar.

Ik kreeg een brief van HQ thuis. Of ik zo vriendelijk wilde zijn vòòr 1 januari 2015 m’n zomervakantieaanvraag in te dienen. Nou, dat wilde ik wel. Ben de beroerdste niet. Het worden de eerste 3 weken van de schoolvakantie, 13 juli t/m 2 augustus. Oja, en of het wellicht handig is om te overleggen met collega’s. Nou, beste collega’s, hier staat het. Dat is m’n uitspraak, daar moeten jullie het mee doen. Op jors!
Ben je het er niet mee eens? Fuk jou, kijk eens op het feestdagenrooster wie jouw feestdagen werkt, zouk zeggen.

Gisteravond zapte ik langs mijn harde schijfbeelden op de DVDR en ik kwam voorbij ‘Vakantie Zeeland 2011′. Lollig om een keer weer terug te zien, dunkte ik. Ik ging hank eens goed bangen. Als je nu denkt dat er een heul verhaal over dit vakantiefilmpje komt, kom je bedrogen uit. Ik vond het gewoon leuk te vermelden waar ik gisteravond naar gekeken heb.

Ik zit te twijfelen waar ik naartoe zal gaan. Met de jongens. Want dat is mijn vakantie hè? Met m’n jongens. Kijk, ik kan natuurlijk gewoon weer 2 weken naar m’n moeke gaan. En we gaan ook zeker die kant nog op. Want Truckstarfestival! Maar is dat niet een beetje droevig aan het worden? Een 44 jarige volwassen (weer 1, mattie!) vent die met z’n kinds naar zijn moeder gaat? (reacties zijn immer welkom)
Ik denk er ook sterk over om met ze naar de andere kant van Nederland te gaan. Naar zee zum bleistift. Ik stap namelijk af van mijn principe. Of ik kàn er vanaf stappen. De jongens zijn inmiddels al zo ver dat ik zonder noemenswaardige incidenten het wel aan durf. Sam leest al als Brugman. WAT! Hij heeft vorige week een heus boek geschreven! En Teun is al een stuk verder dan toen Sam 4 jaar was. Hij veegt z’n eigen poepert al af! En daar zit al een brok wijsheid in, dat wil je niet weten! En dan zijn we ook weer 7 maanden verder natuurlijk……….
Nee, ik denk dat ik er wel klaar voor ben. Ik hoef niet te wachten om door te groeien tot Teun minimaal 9 jaar is. Dat was toch een principiële stelling van me toen ik solo moest. Maar de mannetjes zijn eerder, veeeeeel eerder dan ik dacht op het niveau wat ik prettig vind.

Nu kan het natuurlijk voorkomen dat jij, leester, denkt; ‘Nou, ik wil hem die 2 weken eigenlijk wel van heul dichtbij meemaken’. ‘Ik ben wel benieuwd hoe hij nou eigenlijk in het echt en als vader is’. ‘Ik wil best wel in natura 2 weken vakantie vieren’.
Nou, dat kan. Ben de beroerdste niet.
Ook daar ben ik namelijk wel klaar voor.

(reacties zijn immer welkom).

Horoscoop

WatermanTeun zei van de week dat hij en het buurmeisje tweelingen waren. Ik dacht dat ze weer eens een of ander spelletje of toneelstukje hadden gespeeld dus ik speelde mee. ‘Nee joh, jullie lijken toch helemaal niet op elkaar, gekkie?’ Kind helemaal gepikeerd. ‘NEEHEE, dat bedoel ik niet!’ ‘Ik bedoel………….hoe heet dat ook alweer?’
Toen drong tot me door dat hij de horoscoop bedoelde. ‘Oh, natuurlijk……………domme papa’, grapte ik en ik sloeg me theatraal op m’n voorhoofd. Voor de zekerheid controleerde ik zijn stelling even want je moet een kind natuurlijk niet verkeerde intel voorschotelen. En het klopt inderdaad niet. Meneertje is een Leeuw. Nou, dat vond hij nog cooler! Sam is een Steenbok trouwens, om het plaatje compleet te maken.

Yours truly is een Waterman. Maar dan ook een echte! En dat verklaart een hoop. Hoe? Nou, lees verder dan!
Ik moet er over het algemeen niet zo heel erg veel van hebben. Ik ben niet zo van ’t zweverige. Ik vind het prima wat die Chinezen allemaal verzinnen. Zolang ze voor mij nummer 63 (babi pangang met ananas) klaarmaken, heb ik geen moeite met ze.
Maar zij zijn ook niet dom! Er zit best een kern van waarheid in die horoscoopbisnis. Zo kwam ik gisteren onderstaande tekst tegen;
Wanted by many
Taken by none
Looking at some
But waiting for one.

(Google-translate, mocht je het niet begrijpen)
Is dat niet mijn hele huidige vrijgezelle bestaan in een fortune cookie? Geef de Chinees die dit verzonnen heeft een sigaal. Dat zeg ik!

Maar er is meer. Zo is een echte Waterman vriendelijk (nou?), humanitair (huh?), eerlijk (jep), trouw (dubbel jep), origineel (duh!), vindingrijk (dubbel duh!), onafhankelijk (I wish), intellectueel (dus.)
Maar ook eigenzinnig (lijkt me wel ja!), weerbarstig (nou!), dwars (soms), onvoorspelbaar (trots op!), kil (wat is daar mis mee?), te onthecht (geen idee?) en een tettenman (oh nee, dat staat er niet bij). Zo lees ik op de eerste beste hit op Google.
Op een andere site lees ik dat een Waterman ook vrijheidlievend, rebels, democratisch, wetenschappelijk, afstandelijk, onbevooroordeeld, koel, anti-autoritair en modern is.
Vat je al deze eigenschappen in één persoon, dan kom je dus bij mij uit. Valt best mee toch? Snap niet dat ik nog steeds zo zielig en alleen ben……………….. *veegt een traan van zijn wang*

Maar fuk dat! Wie heeft een relatie, genegenheid, liefde en warmte nodig als je een hele bult volgers/lezers/fans hebt?
Precies.
Ik trek het nog wel even in m’n eentje.
En dat moet je anders lezen als jij denkt dat er staat………………….

ps. onderstaande vond ik wel een actuele trouwens maar daarover wellicht een andere keer.

de waterman

Ik en m’n vriendin

10447621_852538091446403_5225710690489209690_nHet is herfstvakantie voor de kinds en dus dachten ik en m’n vriendin dat een bezoekje aan de Apenheul wel een leuke dagbesteding zou zijn. Tegen tienen reden ik met mijn kinds in mijn auto en m’n vriendin met haar kinds in haar auto richting Apeldoorn. Het regende bij aankomst. Het maakte de kinds vanzelfsprekend niets uit, m’n vriendin deed er ook niet al te moeilijk over en uiteindelijk ben ook ik overstag gegaan om uit de auto te stappen.
Eenmaal binnen lieten we de kinds vrij maar niet voor we de regels hadden uitgelegd. Niet rennnen! Niet schreeuwen! En niet schrikken van apen als ze op je gaan zitten! Papa slapt ze wel van je af.
Het eerste gedeelte van de route ging voorbeeldig. Her en der zaten de apen (aapjes) hoog in de bomen, ik en m’n vriendin hebben beiden een aapje op de nek gehad en de kinds keken hun ogen uit.
Bij de eerste pitstop gingen de kinds in de speeltuin spelen en genoten ik en m’n vriendin aan een tafeltje van een bekertje koffie.

Het was druk bij de Oerang-oetangs binnen. Ik en m’n vriendin namen de jongsten van onze kinds bij de hand, de 2 oudsten konden zich prima zelf redden. Mijn jongste kreeg het een klein beetje op zijn heupen en ik en m’n vriendin besloten de kinds te trakteren op een ijsje bij de volgende pitsstop. IJsjes werken altijd immers. Ook ik had wel trek gekregen en ik keek uit naar een vette hamburger. Het was tenslotte lunchtijd.
Helaas voor mij kwam op geen enkele menukaart iets van klefs voor. M’n vriendin kocht derhalve een tosti ham/kaas voor me.
Hierna was het tijd om richting de Gorilla’s te gaan. De voedertijdshow begon om 14.00 uur. Ik en m’n vriendin besloten de 3 kwartier te wachten. Het geduld van de kinds werd op de proef gesteld maar zonder noemenswaardige incidenten zijn we die 3 kwartier doorgekomen.
De Gorillashow was leuk, lollig en leerzaam. We trokken naar de laatste pitsstop. De kinds vermaakten zich wederom prima in de speeltuin. Ik trakteerde m’n vriendin op een broodje worst (zie foto).

De vermoeidheid speelde bij enkele van onze kinds parten en ik en m’n vriendin besloten langzaamaan richting de uitgang te gaan. Onderweg zagen we nog veel meer loslopende apen, hebben we wat apentestjes gedaan en kregen de kinds een zakje apensnoep.
Tegen vijven sloten we achter in de file naar huis aan. Ik en m’n vriendin en zèker de kinds hadden een ontzettend leuke dag gehad.

Oja, m’n vriendin.
M’n vriendin is Maike. Onze kinds zitten bij elkaar in de klas. Maike ken ik al 100 jaar en is getrouwd met Johan. Johan is m’n gab. Zij zijn mijn vrienden, zij zijn voormaligje’s vrienden, zij zijn zelfs vrienden van mijn familie. Ze zijn het soort vrienden die met grote regelmaat vragen hoe het met me gaat. Die zo af en toe vragen of ik bij ze kom eten of een biertje kom drinken. En die mij en mijn jongens meevragen voor bijvoorbeeld een dagje uit.
Echte vrienden dus.

(* Dus roddelcircuit op de sociale media: HUUUUU HUUU, RUSTIG MAARRRRRRRRR.*)

Seks

seksIk heb hiero op dees jolijtsijt in al die jaren al flink wat onderwerpen besproken. Maar over seks heb ik het eigenlijk nog nooit gehad. Toch? En laat seks nou als een tiet verkopen! Ik weet bijna wel zeker dat alleen al om de borstel hierboven “SEKS” het (geslachts)verkeer richting dees sijt naar een orgastisch hoogtepunt zal stijgen.
Ik ben niet zo van de seks. Tenminste niet in woord. Ik begeef me wel eens tussen wat testosteronbommen en wat ze dan allemaal uitkramen! Neuken. Ketsen. Volblaffen. Plafondkut. Voorkut. Im arsch spritzen. Voorvrouwen. Achtervrouwen. Tetten. Bij d’r haar pakken en bam bam bam.
Ik houd er niet zo van. Ik lach dan vaak flauwtjes mee maar diep van binnen voel ik medelijden. Medelijden met de vrouw in kwestie. Want ik ga uit van een vrouw. Hoewel? Bij sommige testosteronbommen weet ik het zo nog net niet.
Vrouwen hebben ook gevoel, denk ik dan altijd……………… Waarom (keiharde) seks terwijl je ook heel lief en teder de liefde kunt bedrijven?
Ik ben geen sekser, ik ben een liefdesbedrijver. Geen beste trouwens hoor. Ik mag al blij zijn als ik de lie bereik. Maar toch. Het gaat om het idee. En ik moet ook verliefd zijn. Dat is ook een vereiste.
En de vrouw in kwestie moet tetten hebben. En een mooi gezicht. En mooi haar. En een goed figuur. En onderhouden nagels. En goedzittende kleren. En geen raar loopje. En van goeie muziek houden. En………

Hmmm, ik denk dat dat liefdebedrijven voorlopig niks wordt. Misschien dat ik eens aan seks moet gaan denken.

Airborne = Familiedag

IMG_4644Na 4 mei, 5 mei en mijn expeditie naar Normandië was vandaag voor mij de laatste oorloggerelateerde dag van het jaar, de herdenking op de Ginkelse hei. Dit is voor mij altijd een speciale dag. Omdat ik sinds 10 jaar een oorlogsveteraan persoonlijk ken. John Jeffries heet de held. De man is op 18 september 1944 boven de hei uit de lucht geschoten, is op het nipppertje gered door Poolse soldaten, heeft in Oosterbeek in de ziekenboeg gelegen, is door de Duitsers gevangen genomen en is tenslotte in Duitsland te werk gesteld. John is inmiddels 92 jaar en nog net zo kwiek als 2 jaar geleden toen ik hem voor het laatst zag. Vanwege de speciale editie van de herdenking, 70 jaar geleden, was mijn ontmoeting vandaag met mijn held hartelijk maar kort. Te kort. Vond ook hij. Hij vroeg me of we elkaar nog zullen zien in de korte tijd dat hij hier nog is. Aanstaande maandag vertrekt hij weer naar Engeland. Ik ga mijn uiterste best doen om elkaar nog even te ontmoeten. Ik heb namelijk nog nooit een indrukwekkender en groter mens (ondanks zijn 1.60 m) ontmoet.
http://www.omroepgelderland.nl/web/show/id=767535?q=luchtlanding# (krijg de link niet goed. Kijk bij ‘Luchtlandingen Ginkelse Heide 20 september 2014′. Op 7.30 komt een interviewtje met John). http://www.mcilree.co.uk/JJ/index.html

Maar het is ook een speciale dag voor me omdat het een familiedag is. Deze dag breng ik (bijna) elk jaar door met mijn jongens en mijn (ex)schoonfamilie. Mama stond vanochtend om half 10 bij ons voor de deur en samen fietsten we naar de hei waar opa en oma, zwagers en schoonzus + kinderen op ons stonden te wachten. We maken er dan een gezellige dag van. Oma houdt de kinderen bezig, Opa heeft interessante verhalen, de mama’s zorgen voor eten en drinken en zwager en ik hebben lol met Poolse soldaten op oude legermotoren (die hebben 40/45 liter wodka in hun mik) en Duitsers (jullie herdenking is aan de andere kant van de weg!).
Ik geniet van zulke dagen.
Het geeft me een gevoel dat ik toch nog gewoon bij de familie hoor.
IMG_465110178267_834030616630484_617803311_n10671500_819500098083248_1250711043130584594_n983817_819500034749921_3338033477563678040_n

 

 

 

 

Maatje

Maatje

 Je hebt iemand nodig, stil en oprecht
die als het erop aan komt voor je bidt of voor je vecht.

Ik was van slag af die donderdag 1 september. Ik weet niet meer welke emotie de overhand had. Radeloosheid? Woede? Opluchting? Ik liep met jongste in de wandelwagen door het dorp. Een beetje doelloos. Wat moest ik doen? Wat ging er nu gebeuren? Ik wist het even niet meer. Wel wist ik dat ik duidelijkheid moest scheppen bij de mensen dicht bij me. Bij ons. Het moest bij iedereen duidelijk worden dat dit haar beslissing was. Niet de mijne. Dat ik wel een hele grote (negatieve) rol heb gespeeld in haar beslissing maar dat zij echt als enige de knop had doorgehakt. Ik wilde niet dat ik zwart gemaakt zou worden bij de mensen dicht bij ons. Ik moest aan damage control doen. Althans, dat vond ik op dat moment. Naar mijn weten zijn er geen nare of gemene woorden gevallen en zijn we vriendschappelijk uit elkaar gegaan.

Vanzelfsprekend was ik even helemaal klaar met vrouwen en relaties. Sterker nog, ik nam voor mezelf een nogal rigoureuze beslissing: Teun moet zeker 10 jaar zijn wil ik weer eens denken aan een relatie. En ik houd me daaraan, dat kan ik je nu al op een briefje geven.
Tenzij er natuurlijk een wereldvrouw langs m’n deurtje komt. Maar die kans acht ik vrij klein. De wereldvrouwen die de afgelopen tijd immers langs mijn deurtje zijn gelopen zijn bezette wereldvrouwen. Tja, en kom daar maar eens tussen!

Nee, ik heb meer behoefte aan een dinnetje. Een ei kwijt kunnertje. Een maatje.
Zo iemand waarmee ik kan praten in welke vorm dan ook. Want geloof het of niet, zelfs ik heb er soms behoefte aan om even m’n hart te luchten. Of om te vertellen over mijn dag. Of om gewoon even ongegeneerd mee te flirten.
Ik ben vandaag de dag in de gelukkige omstandigheid dat ik van die maatjes heb gevonden.
Bedankt dat jullie er voor me zijn.

👊 *BOKS*

Pas als je iemand hebt die met je lacht en, laten we eerlijk zijn, er ook nog een beetje uitziet als een plaatje
dan pas kun je zeggen: ‘k heb een maatje.

Heb ik weer……..

ZuchtJa inderdaad, Zucht. Met een grote Z zelfs. Ik heb het weer eens voor elkaar hoor. Zucht. Moedeloos word ik ervan.
Wàààààààt? Vertèèèèèèèèèl Manus! Hou me niet langer in spanning! Ik hoor het je schreeuwen.
Nou, komtie. Ik ben weer eens een keer m’n droomvrouw misgelopen. Vanochtend. Aan de Hoornse plas.
Tja, het is niet anders, zal ik maar zeggen. De volgende kandidaat meer succes, zal ik maar zeggen. Volgende ronde, nieuwe kansen, zal ik maar zeggen.

Ik toog vanochtend met m’n kinds naar het meer hier om de hoek, het is tenslotte vakantie voor ze. Dikke pret natuurlijk. Met zand smijten. Met water gooien. En de jongens speelden ook leuk. En na een uur of anderhalf kwam ze op me af. Ik zat de tors te bruinen en ik zag haar vanuit mijn linkerooghoek van rechts aan komen lopen. Goed lijf, woest aantrekkelijk haar, een lief gezicht en ja, tetten, die waren ook aanwezig. Een witte bikini op een mooi gebruind lijf. Iphone 5S (witte!) in haar hand. Maar echt gedetailleerd heb ik haar niet gezien.
Ze ging voorover gehurkt naast me zitten. “Mag ik je wat vr……….”. “Nee!”, antwoordde ik zonder haar aan te kijken.
“Maar ik……..”, probeerde ze weer. “Uh”!, interrumpeerde ik haar weer. Ze haalde adem om weer iets te zeggen maar ik was haar voor. “Uh uh uh!”, en ik wapperde mijn vinger in de richting van haar gezicht. En stoïcijns bleef ik de andere kant op kijken.
Hierna stond ze op en liep bij me weg. Wulps bewoog ze haar strakke billen.

Ja, kom op zeg. Ik heb zeun al eens van een wisse verdrinkingsdood moeten redden (Schitterende David Hasselhoff-Baywatch-actie) en ik was vandaag voornemens om mij door niets en niemand af te laten leiden. Ik heb m’n jongens dan ook continu in ’t oog gehad. Tja, soms moet je als ontzettende vrijgezelle hunkvader hard zijn.
Vandaag was zo’n dag.

En dat het uiteindelijk hard voor mij was? Swa! Het is niet dat ik er niet aan gewend ben.
Het is tenslotte inmiddels de story of my life. Het is niet anders. De volgende kandidaat meer succes. Volgende ronde, nieuwe kansen.
Zal ik maar zeggen.

 

Ik vrouwonvriendelijk. Pfffffff

SorryIk attende pasgeleden weer eens een verjaardagspartijtje. Zo af en toe maak ik daar tijd voor. Je hebt tijdje, prioriteitje en partijtje, dat zeg ik! Is goed voor mijn eenzame sociale kringleven en het is voor de jarige tóch ook een enorme opleuking van het partijtje. Ik merkte dat bij binnenkomst. De mondhoeken gingen bij een ieder net dat ene kleine beetje omhoog. De jarige wenste een fashioncheque en ze kreeg een fashion sjek van me. Dat vind ik dus vrouwvriendelijk. Ik bedoel, ik had ook met iets totaal onzinnigs aan kunnen komen.
Na een eerste ronde felicitatiezoenen, koffie en wat rake (woord)grappen vond ik het tijd voor een in-de-tuin-sigaartje. Net op dat moment kwamen er een stel ontzettend mooie vrouwen (vrouwvriendelijk!) binnen. (je kent mijn definitie van mooie vrouwen toch? Vrouwen waarmee ik het zeker een volledige maand mee uit zou kunnen houden. Ontzettend mooie vrouwen (vrouwvriendelijk!) zijn dat ook echter zijn ze getrouwd).
Ik stond op om mijn stoel aan één van deze vrouwen aan te bieden. Vrouwvriendelijk!
Bij mijn terugkomst weigerde de vrouw de stoel weer aan me af te staan. Ik besloot haar niet te petsen (vrouwvriendelijk!) en nam plaats op de bank.
Hier werd ik aangesproken door de andere ontzettend mooie vrouw. Haar ken ik vrij gedetailleerd (oink oink). Zij haalde mijn vrouwonvriendelijkheid aan. Ik was met stomheid verbaasd. Ik? Vrouwonvriendelijk? De man die ooit een bosje bloemen aan een vrouw gaf omdat ze meeëters had. De man die tot vroeg in de ochtend bij een autopech hebbende vrouw bleef terwijl hij gewoon om 7 uur moest werken. De man die elk jaar nog zijn ontmaagding herdenkt. Nah zeg!
Ze kon niet precies duiden wat ze bedoelde maar het had alles te maken met mijn schrijfselen op dees jolijtsijt. ‘Stel dat je iemand ontmoet en ze gaat je Googlen en dan al die verhalen van je leest’, was haar onderbouwing. Ik vroeg haar een anekdoot te noemen waarin ik vrouwonvriendelijk overkom. Ze wist zo gauw even niets te noemen en hief haar beide armen omhoog. ‘TETTEN’, riep ik. Vlug deed ze haar armen weer omlaag. ‘Ja nou, dat onder andere ja’, zei ze. ‘Dat verhaal over dat je je lat wat lager had gelegd’. ‘Dat trekt niet echt vrouwen’, vertrouwde ze mij toe. Ik kon en kan me er totaal niet in vinden. Sorry hoor. Ik vind dat juist één van m’n sterkste punten, eerlijkheid. Als je als vrouw mijn mening niet wilt horen, vraag me dan niks. Dat zeg ik!
Vind je me dik in dit jurkje? Zit m’n haar zo goed? Wil jij even afwassen? Zullen we sexen of wil je voetbal kijken? Dat zijn vragen waar je van mij een eerlijk antwoord op krijgt. Ik zie het punt niet zo.
Maar, laten we eerlijk zijn, ik kom natuurlijk ook niet vanonder een steen. Ik begrijp heus wel dat tetten geen aantrekkelijk woord voor vrouwen is. Linx-Marga liet dat al doorschemeren. Ze noemt me zelfs al de tettenman! Nu vraag ik je!
Maar lieve vrouwtjes (vrouwvriendelijk!), voor jullie gaan vingerwapperen, verdiep je even een klein beetje in mijn achtergrond. Ik ben een Grunninger en in Groningen zijn borsten tit’n. En ik heb dat een beetje verbasterd naar het Hollands door er tetten van te maken. En als je het op de juiste toon uitspreekt klinkt het best lollig. Probeer het maar eens. En dan moet je de T’s hard en die laatste E als een lage U uitspreken. TeTTùn. Zie je wel? Is toch best grappig?
En trouwens, hoe moet ik ze dan noemen? Ballen? Meloenen? Koplampen? Hoeters? Zeg het maar.

Zaterdagavond zat ik naast weer een ontzettende droomvrouw (vrouwvriendelijk!) en zij zei magische woorden toen ik haar vroeg naar mijn vrouwonvriendelijkheid en vertelde over de avond ervoor; ‘Als een vrouw daar niet tegen kan, is ze ook niets voor jou’.
Ze zei dat zij erg tevreden was over haar tetten en trok haar truitje omhoog om ze aan mij te tonen.
Maar dat laatste heb ik gedroomd, volgens mij.

Kiekeboe

KiekeboeExpect the unexpected piepels! Verwacht het onverwachte mensen! Ik denk, zal het even voor sommigen vertalen. Dat is mijn levensmotto. Expect the unexpected. Wees voorbereid. Op alles. Op iedereen. En op elke situatie.
En wees heulemaal voorbereid als je mij kent! Haha!

Ik heb er op de sociale mediaas nog wel eens een handje van om mijn bezoek bij iemand aan te kondigen. Plemp jij dat de barbecue al lekker bruin is, kun je van mij een reactie ‘Tozzo!” verwachten. Update jij je status met ‘Het bier staat koud’ dan kun je er gif op innemen dat ik reageer met “ben onderweg!” En het lollige is dan dat ik helemaal niet kom. In elk geval niet op visite.
Whoehahahaha, ik vind dat lollig.
Maar expect the unexpected! Het kan ook zo zijn dat ik wèl ineens voor je deur sta. Niets zo veranderlijk als het weer. En ik! En die situaties zijn helemaal whoehahahahahaha-lollig.

Gisteren stuurde ik m’n goeie vriend Linda zomaar uit het niets een bericht via Facebook. ‘Zeg Linda, wat eten we vanavond?’
Ze reageerde met; ‘Geen idee, alles is op. Jij?’ Hierop stuurde ik weer; ‘Zal ik dan wat lekkers meeneemen? Uurtje of 6?’
Waarop zij weer reageerde met; ‘Dan zijn we er niet. De poortdeur is open’. Ik sloot af met; ‘Leuk! Tot strakjes’.
Dit is een schoolvoorbeeld van hoe ik mezelf opdring bij mensen en waarbij ik 8 van de 110 keer fuk it denk.
Maar lieve lezer, expect the unexpected! Er zijn dagen dat ik daadwerkelijk ineens voor je deur sta. Zo ook gistermiddag.
Tegen half 5 besloot ik die 60 km naar de McDonalds te rijden en hier 4 Quarterpounders en 4 Big Macs te halen. Toen ik hun wijk inreed deed ik de meest sjapste muziek op vol volume aan en beide ramen open. Ik parkeerde mijn voiture achter bij hun tuin. De poortdeur was inderdaad open. In de tuin was niemand aanwezig. Ik zette de 2 zakken vreten op tafel en vlijde mijn bips in een tuinstoel. Ik pakte een Quarterpounder uit een van de zakken en begon ervan te eten. Op dat moment kwam hun zoon naar buiten de tuin ingelopen. “Hé, wil je ook een hamburger?”, vroeg ik. Hij kwam bij me zitten en ik reikte hem een Big Mac aan. “Waar is je moeder?”, vroeg ik. “Die is Chinees halen.”, zei hij. Ik had lol en genoot van mijn burger.
“En je vader?” “Die is boven, ik roep hem wel even.”, zei zoon. “PAPA, PAPA”, schreeuwde hij naar boven.
Net op het moment dat papa door de tuindeur naar buiten kwam, kwam Linda door de poortdeur. Met 2 volle zakken Chinees. Ik pieste lafjes in m’n broek. Van het lachen, dat is. Ongestoord at ik m’n hemelsmaal op. Zoon ook.
Linda’s gebruikelijke begroeting (EIKOL! Gevolgd door een slappe lach) nam ik in ontvangst………….
We hebben heerlijk gegeten. Het was een gezellige avond. Fijn dat ik zulke vrienden heb.

“En wat had je gedaan als wij ècht niet thuis waren geweest?”, vroegen Linda en Maurice zich af.
“Dan had ik m’n 2 Quarterpounders in de tuin opgegeten, een sigaartje gerookt, de 2 zakken op tafel laten staan en dan was ik weer naar huis gegaan.”, antwoordde ik. Want ik laat me niet kennen immers.

Dus lieve lezer, moraal van dit verhaal is; Je kunt niet op mij aan. Ik ben en blijf 1 groot mysterie.

KIEKEBOE!

Wanhoop nabij

AnabooltjeJa, je leest het goed, lieve lezer. Ik ben inmiddels de wanhoop nabij. Op bijna 1000 dagen het alleen rooien ben ik momenteel in staat de spreekwoordelijke handdoek te werpen. Het spreekwoordelijke bijltje erbij neer te gooien. Maarten te pijpen (huh??). Mezelf erbij neer te leggen. En geloof me, ik heb echt wel m’n best gedaan hoor. Ik heb vrouwen aangesproken. Ik heb vrouwen aan het lachen gemaakt. Ik heb vrouwen complimenten gegeven. Ik heb vrouwen geliked. Ik heb vrouwen geLexaat. Ik heb vrouwen geTindert. Ik heb vrouwen, tja, wat heb ik eigenlijk niet gedaan om mezelf aan te prijzen? Maar heeft het tot resultaat geleid? Nee, daar kunnen we niet echt van spreken.
Nu realiseer ik me natuurlijk ook wel dat mijn lat ietwat aan de hoge kant ligt (zie vooral de categorie Von Relatiehausen voor intieme details). Maar hé, ik ben dan ook niet zomaar iemand hè? Ik ben wel mooi even ‘Leesbrilman’ (voorheen SuperAnus). De man die je om een boodschap kunt sturen qua superheld strapatsen.
Maar goed, dat heeft me dus tot op heden 0 komma 0 relatie opgeleverd. En zo ging ik dus eens bij mezelf te rade. Zou het een wijs besluit zijn om mijn ballotagecommissie te ontslaan en mijn eisenpakket een ietsiepietsie kleinigheidje te versoepelen?
Ja, is het antwoord. Denk ik. Hoop ik.
Laat ik beginnen met de leeftijd. Omdat de vrouwtjes tussen de 36 en 40 me massaal links laten liggen, verruim ik die grens naar 50 (hoi Es!). En van 30 tot 35 zijn ook welkom. Tussen 25 en 30, prima. Maar ook vrouwtjes tussen de 20 en 25 hoeven zich vanzelfsprekend niet uitgesloten te voelen. Maar lager ga ik echt niet hoor!
Dan hoef je natuurlijk niet alleen uit te blinken in het huishouden. Hahahaha, kom op zeg. Dat is toch een ouderwetse en ook achterhaalde gedachte? Dat weet ik natuurlijk zelf ook wel. Als je dit kan combineren met je weg vinden in een supermarkt, schroom dan niet en meld je bij me.
Haarkleur vind ik ook niet zo belangrijk meer. Ik weet ook heus wel dat niet elke vrouw Heather Locklearhaar kan hebben. Dus heb je Jennifer Anistonhaar, Eva Mendeshaar of Salma Hayekhaar dan is de kans vrij groot dat je mijn volledige aandacht hebt.
En tenslotte een heikel punt; Tetten. Daar stap ik ook van a………………..*ik waterboard mezelf!!!!* NEE!!!!! NEVER!!!!
…………………………………………………………………..
Nou okee dan. Tetten is niet meer een verplichting. Tetjes zijn ook prima. Of borsten. Of borstjes…………. zucht.
Ik ben ook een slappe zak hè?

Zo! Dat is het wel hoor. Als ik nog meer van mijn principes overboord gooi kom ik niet meer geloofwaardig over. Hier moeten jullie vrouwtjes het mee doen. En wat krijg je ervoor terug, vraag je je af? Nou, klik eens op bovenstaande foto. Da’s toch een prachtige, linksdragende ultieme stoere vent *paddum tssh*? Wees eerlijk.
Mocht het nu nog niet lukken, die kans is immers immer aanwezig, dan haal ik mezelf van de Liefdesmarktplaats. Dan werp ik de handdoek. Dan gooi ik het bijltje. Dan pijp ik Maarten. En leg ik mezelf neer.
Het is nu aan jullie. Vrouwtjes.
Ik verneem het allemaal wel.

Chatten

chattenManmanman. Sjongejongejonge. Ik ben ook een hilariteit op chatgebied hè? Goeiendag zeg.
Afgelopen zaterdag raakte ik via een niet nader te noemen Tindersite in contact met Anna. Mooie vrouw. Tenminste, op de foto’s. Je weet het namelijk nooit hè? Ik bedoel, ik gebruik ook al jááren dezelfde foto en ik ben er ook niet knapper steeds beter uit gaan zien. Ze woonde binnen de mijn gestelde grens van 40 kilometer dus ik likte haar. Ze reageerde vrij vlot terug. Hieronder ons gesprek;

Zij: Hey :-))
Ik: oh, jij ook hier?
Zij: Kennen wij elkaar?
Ik: Volgens mij niet anders had ik je wel herinnert.
Zij: Oh, haha. Dat kwam zo over.
Ik: Ik vond het wel een leuke opener.
Zij: Jaaaaah, ik ook! Haha.;-)))
Ik: Nou vertel, waarmee kan ik je van dienst zijn?
Zij: Wij liken elkaar.
Ik: Ja, volgens mij ook!
Zij: Vertel ’s wat over jezelf.
Ik: Ik heet Hermanus, ben 43 jaar, ben vrijgezel en heb 2 zoontjes.
Zij: Hallo Hermanus, Ik ben Anna.
Ik: Nu ben jij.
Zij: Nou, ik ben Anna. Ben 41 jaar. Heb 2 dochters van 16 en 19 en ik ben gescheiden.
Zij: Waar woon je?
Ik: Ik woon bij de Veluwe.
Zij: Oh. Haha. Dat is iets verder dan 34 km.
Ik: Klopt. Ben op visite bij m’n moeder met m’n jongens in Groningen. Even een weekendje over. Gezellig voor m’n moeder.
Zij: Jaaaaah, lief.
Zij: Leuk dat je dat doet. Hoe oud zijn je jongens?
Ik: 6 en 3 (en half).
Zij: Aaaah, nog klein. Leuk!
Zij: Mijn ene dochter is het huis uit en de andere woont bij mij.
Zij: Heb heel slecht contact met m’n ex.
Zij: Heb een zware scheiding achter de rug maar ben nu weer klaar om over een relatie na te denken.
Ik: Waar woon je eigenlijk?
Zij: Drachten.
Ik: Fijne avond nog.
En toen heb ik haar gelijk geblokt.
Whoehahahahaha.

Ja, kom op zeg!
Ik ga toch als rasechte Groninger niet met een Fries hokken?
Er zijn grenzen aan mooie vrouwen hoor.

Opdrogen

Zoeken

Zoals je weet ben ik nu al ongeveer anderhalf jaar op zoek naar een vervangster voor voormaligje. Het wil maar niet lukken. Waar ik ook zoek, niets nada en ook noppes. En op zoek ben ik hoor, ik poep je niet! Tussen het werk, mijn jongens en de noodzakelijke rustmomenten door spendeer ik wekelijks toch zeker 10 minuten en 37 seconden aan de zoektocht naar een opvolgster.

Op de snelweg, in de supermarkt, in het trappenhuis naar mijn penthuis (ik heb een ontzettend gevarieerd en spannend leven), echt nergens kom ik HAAR tegen. Ja, er is één plek waar ik haar zekers te weten tegenkom maar ja, ik heb het uitgemaakt met doucheputje. En uit is uit bij mij. Geen genade, geen verzoening, over and out, back to base. Kom op zeg, ik heb ook m’n trots.
Ook aan de digitale weg ben ik druk timmerend maar ook daar is het huilen. En dan heb ik nog niet eens een pet op!
Nu denk ik de uitdaging (ik praat nooit van problemen) wel te weten. Dat weet ik heus wel. Dat hoef je me niet te vertellen. Ik zal ‘m met je delen. Komt tie;

WAT DROGEN VROUWEN BEROERD OP ZEG! Ja ècht! Goeiennnnnnndag zeg.

Wij mannen worden met de jaren aantrekkelijker, mannelijker, rijper, gedistingsjeerder, wijzer, groevender, Sean Conneryer, George Clooneyer. Maar vrouwen? Had ik al GOEIENNNNNNNDAG ZEG! gezegd? Da’s toch gewoon sneu? Het verval begint zo rond de 39/40 en daarna gaat het in sneltreinvaart en met een rotgang richting afgrond. Man man man. Ik begrijp nu eindelijk dat al die cosmeticafabrikanten zo booming zijn.

Dààr zit de uitdaging (ik praat nooit van problemen). Want laat dat nou net mijn grens bij een opvolgster zijn, qua leeftijd. Hmmm, interessante kwestie. Nu hoor ik je denken; Zeg Manus, dan neem je toch een jong bloempje. Ja, dat is op zich een goed idee. Maar ik voel er weinig voor om mijn geliefde nog van alles te moeten leren over het leven. Geen zin an. Geen tijd voor. En ook geen zin an. Trouwens, ik ben pas over 174 jaar financieel onafhankelijk. Dus dat gaat ‘m niet worden.

Nou ja, hoop doet leven zeggen ze altijd. Ik leef dan nog wel even.

 

*noot van de redactie:
Als ik er deze week de tijd voor heb, zal ik eens een ontzettend negatief stuk over vrouwen schrijven. Gewoon voor de lach.

Wellicht tot dan.

Dating

LexaZo zonder doucheputje is ook maar eenzaam dus dacht ik ‘kom, laat ik eens kijken hoe het op dè datingsite (ahum) van Nederland is’.
Ik wist de gegevens van mijn vorige aanmelding niet meer dus heb ik me gisteren opnieuw ingeschreven. Of ingeschreven? Ik heb het gratis gedeelte gepakt. Kom op zeg, ga geen geld steken in een relatie. Oh wacht.
Het gratis gedeelte houdt in dat je wèl alle zoeksters kunt zien maar dat je geen contact kunt leggen. Ja, met een knipogende smiley, een flirt.
Dus.

Waarschijnlijk lezen ze daar op de Lexaburelen mijn jolijtsijt ook want die lokkertjes waar ik vorig jaar over schreef zijn in geen velden of wegen meer te bekennen. Man man man, wat een droevigheid qua zoeksters. Nu ligt mijn lat vanzelfsprekend best hoog maar HALLO! Kom op zeg. Ik heb soms het idee dat ik naar de lijst van vuurwerkslachtoffers zit te kijken.
En dan wat ze schrijven bij die profielteksten. “Ik hou van een wijntje op z’n tijd.” (ja, duhuu, hoe wil je het anders gezellig houden?). “Of een goed gesprek voeren.” (ben geen sociaal werker). “Ik doe graag leuke dingen met vriendinnen.” (hmm, interessant). “Ik hou van paardrijden.” (hmm, kinky). “Heerlijk uren met de hond over het strand wandelen.” (een hond heeft beweging nodig, ik niet).
Sowieso, vrouwen op de foto innig knuffelend met een paard, hond, cavia of goudvis scroll ik zonder pardon voorbij. Evenals griezels met ijzer in hun gezicht. En achterlijk grote zichtbare tattoo’s. Daar heb ik niks mee. Daar wil ik niks mee te maken hebben. Opdonderen. Doorlopen. Niets te zien hier, mensen.

Wat wèl elke vrouw zoekt is een man met humor. En dat is een beetje een ruim begrip. Ik heb humor. Al wordt die humor niet door iedereen gewaardeerd begrepen. Hans Teeuwen heeft humor. Theo Maassen heeft humor. Het schijnt zelfs dat Najib Amhali humor heeft. Ze bedoelen natuurlijk een man die ze aan het lachen maakt.
Ik heb mezelf in elk geval beschikbaar gesteld met een uiterst lollige gebruikersnaam en profieltekst:

ZITOPDEBANK
ik ben multi-miljonair. En geheim agent. En ex van Sylvie.

Als dat geen zoeksters trekt weet ik het ook niet meer.
Ik heb as we speak inmiddels 42 bezoeken gehad. En 1 bericht (hahaha, leuk je profiel tekst, ik……… En meer kan ik niet lezen want gratis account, zucht). Oh, en er hangt nu iemand in de chat maar die kan ik ook niet beantwoorden.
Maar da’s eentje van 42, zonder foto. Ergo, kansloos. Opdonderen.

Nu ga ik maar even rustig onderuit op de bank zitten en afwachten wanneer er een betalenswaardig exemplaar voorbij komt.

 

Over en uit

Gebroken hart

Het nieuwe jaar is begonnen en hoe kun je dat beter beginnen dan met een nieuwe start?

Ik loop al vanaf een paar dagen voor kerst te piekeren. En als iets slecht voor me is, is het wel piekeren. Ik wilde mezelf niet langer voor de gek houden. Het moest stoppen. En hoe dichter we bij het nieuwe jaar kwamen, hoe zekerder ik er van werd. En vandaag heb ik dan definitief de knoop doorgehakt. Ik was er helemaal klaar mee. Ik heb gebroken met mijn geheime liefde. De geheime liefde waar niemand vanaf wist. De geheime liefde die al zeker 10 jaar duurde. Ja inderdaad, zelfs tijdens mijn relatie met voormaligje was ik met enige regelmaat bij en met mijn geheime liefde. Mea culpa.

Ik weet niet meer precies hoe het gekomen is maar opeens zat ik in die draaikolk die affaire heet. En eruit komen lukte me niet. Denk toch dat de spanning tè spannend was. De afgelopen 2 jaar is de spanning wel wat afgenomen, ik vond het meer handig. Handig om erbij te hebben. Maar ik kreeg meer en meer het idee dat ik misbruik maakte van de situatie. Begrijp me niet verkeerd, het is een hartstikke leuk ding hoor maar ik wilde niet meer liegen. En vanaf vlak voor kerst begon het aan me te knagen. Tot vandaag.

Ik was op tijd wakker en maakte een afspraak om elkaar te ontmoeten. De begroeting was hartelijk. Zoals altijd trouwens. Maar het gesprek sloeg al gauw om toen ik m’n verhaal deed. Het werd een eenzijdig gesprek. En ik was degene die praatte. We gingen als vrienden uit elkaar maar diep van binnen weet ik dat we allebei een zware tijd tegemoet gaan. Het is niet anders. A man’s gotta do what a man’s gotta do.

Vanaf vandaag gaat het vizier op de nieuwe start. Vanaf vandaag kijk ik vooruit. Vanaf vandaag ben ik die vrijgezel zonder geheime agenda.

Want vandaag heb ik het uitgemaakt met doucheputje.

Even iemand in het Sonnetje zetten

In het zonnetje

Het is weer zover. Tijd voor de jaaroverzichten op de mediaas. En we kunnen er niet omheen, het grootste nieuws was toch wel het gruwelijke verhaal van de 2 jongens uit Zeist. Man, wat heeft me dat beziggehouden. Wat heeft me dat aangegrepen. En wat heeft me dat aan het denken gezet. Wat hoopte ik op een ‘en ze leefden nog lang en gelukkig-einde’. Het mocht niet zo zijn. Verschrikkelijk.

Op het moment dat ze me liet weten niet verder te willen, stortte mijn wereld in. Na 14 jaar werd de solide ondergrond van mijn bestaan onder me weggeslagen. Ik was nog maar kort vader geworden van een tweede zoon en ik was gelukkig. Of is gelukkig het verkeerde woord, ik was tevreden. Tevreden met mijn leven. Meer dan tevreden zelfs. Ik was klaar om oud te worden. Maar ze maakte de beslissing en ik had het daar maar mee te doen. Verdriet, woede, pijn, teleurstelling waren zaken waarmee ik moest dealen. Hoe moeilijk het ook zou zijn.

Nu zijn we 2 jaar verder en kan ik alleen maar onderstrepen dat ze de juiste beslissing heeft genomen. Onze relatie is, laat ik zeggen, beter dan ooit. Het feit dat we 1 sigaartje bij elkaar vandaan wonen helpt daar natuurlijk ook bij.

Van de ene op de andere dag stond ze alleen voor het runnen van een huishouden, werken en de opvoeding van onze jongens. Ja, natuurlijk zijn ze ook regelmatig bij mij maar opvoeden doe ik niet echt. Ik maak lol met ze. Opvoeden komt in principe op het bordje van haar terecht. Ik kan niet anders zeggen dan dat ze dat fantastisch doet. De jongens hebben regelmaat in hun leven, doen het goed op school/opvang, hebben te eten, hebben kleren, hebben schoenen, weten wat goed en slecht is en ze doet regelmatig dingen met ze waar ik dus niet aan zou denken (huis versieren, kerstkaarten rondbrengen).
Maar ook zaken waar wij beiden over moeten beslissen gaan in uitstekend overleg. We helpen elkaar waar we kunnen. En, heel belangrijk, ze maakt mij niet zwart bij de jongens. Ja, ze vindt me nog steeds een sjap maar dat vind ik alleen maar lollig.

Son, ik ben ontzettend blij dat we zo goed met elkaar zonder elkaar zijn en ik wens je een superfijn 2014 toe. Met onze jongens.

En met mij op de achtergrond.

De handleiding van de vrouw

Marilyn

Sommigen noemen me een hork. Sommigen noemen me een lolbroek. En sommigen noemen me een grote bek met een heul klein hartje.

Feit is dat ik en de vrouwtjes niet zo’n goede combi is. Ja, ik kan heel goed met vrouwen omgaan maar tot op zekere hoogte. Als er getracht wordt door mijn pantser heen te breken, kan ik inderdaad nogal eens horkerig zijn. En als er iets meer verlangt wordt dan ik wil, kan ik inderdaad wel eens overgaan op de lolbroekmodus. En mensen die me ècht kennen weten dat ik eigenlijk diep van binnen inderdaad die gozer met dat hele kleine hartje ben. Wel een hart van staalbeton maar wèl een kleintje.

Ik ben nou echt zo’n man die vrouwen niet begrijpt. En dat heb ik het afgelopen jaar ook met grote regelmaat van de klok duidelijk gemaakt. Dan kwam ik weer eens hoofdschuddend thuis, plofte ik op de bank, legde mijn hoofd in mijn handen en zuchtte ik “ik begrijp vrouwen niet”.

En wat kwam het dit jaar dan ook geweldig goed uit dat Sinterklaas de luisterPiet had meegenomen! En wat cool dat hij ook mij afgeluisterd heeft! Ik kreeg afgelopen 5 december namelijk onderstaand kado van de oude baas.

IMG_2800

 

Er is me een boel duidelijk geworden na het lezen, kan ik melden. Zo weet ik nu dat er niet 3 soorten vrouwen bestaan maar 11. ELF!
De jaloerse vrouw. De humorloze vrouw. De onzekere vrouw. De gruwelende vrouw. De afwijzende vrouw. De overspelige vrouw. De bazige vrouw. De langzame vrouw. De shoppende vrouw. De doorzeurende vrouw. En de huilende vrouw.

Ik zal in het kort een samenvatting van de genoemde vrouwen geven.
De jaloerse vrouw baalt er zum bleistift van dat ik een foto van mij met andere vrouwen op Facebook plaats. Het blad draagt als oplossing aan dat ik in dat geval wat vaker een foto van ons tweetjes moet posten omdat ik dan onze relatie erken. Zucht. De jaloerse vrouw = exit.

De humorloze vrouw is niet tot mij aangetrokken omdat ze niet om mijn grappen en grollen lacht. Vrouwen willen om mannen lachen omdat humor een teken van een creativiteit en intelligentie is. Ze zijn echter niet gediend van grove grappen. Zucht. De humorloze vrouw = exit.

De onzekere vrouw vraagt 20 keer of dit jurkje haar wel goed staat en of ze niet te dik is etcevoorts. Deze dame krijgt dus te maken met mijn horkerigheid. Als je geen eerlijk antwoord wilt, vraag er dan ook niet om. Quest heeft als oplossing dat ik wat vaker moet zeggen dat ze er goed uitziet. Ik hou niet van liegen. Zucht. De onzekere vrouw = exit.

De gruwelende vrouw heeft een compleet andere kijk op hygiëne dan een man. Zij ziet haartjes in de gootsteen of een vlek op mijn trui eerder dan ik. Kijk, dat vind ik dan weer handig! En als ze er dan ook nog naar handelt, ben ik helemaal tevreden. Trouwens, volgens onderzoekers van de Rijksuniversiteit van Groningen zijn hitsige vrouwen minder geneigd tot walging. Zij maken er op dat moment niet zo’n punt van. Perfect! De gruwelende vrouw = uitermate welkom (mijn nummer is bekend).

Bij de afwijzende vrouw lijkt het alsof ze je niet meer aantrekkelijk vindt. Maar onderzoek heeft uitgewezen dat mannen onderschatten hoe aantrekkelijk vrouwen ze vinden. Het voor vrouwen ideale mannenlijf heeft 7 tot 13 kilo minder spiermassa. Nou, TADAAAAAAAAAAAA *toont prachtlijf*. Ook vallen vrouwen op dominante mannen. En dan schrijft het blad dat ik minder moet lachen. Huh? Het schijnt dat vrouwen lachen associëren met een gebrek aan dominantie. En dat ik meer rood moet dragen. Rood is de kleur van dominantie. Nou ja, ze schrijven het, dan zal het wel kloppen. Ik zal dus de komende tijd een beetje chaggie en in het rood rond gaan lopen. De afwijzende vrouw = welkom.

De overspelige vrouw is vooral tijdens de vruchtbare periode van haar menstruatiecyclus extra gevoelig voor flirten, fantasieën over andere mannen en vreemdgaan. Het hormoon Oestradiol is daar de oorzaak van. Okee! Dus als vrouwen even aangeven wanneer ze vol zitten met dit goedje, kan ik er rekening mee houden. Dan zal ik extra mannelijk overkomen zoals mijn beroemde Barry White-stem stem op te zetten. De overspelige vrouw = welkom.

De bazige vrouw is een bitch. Houd ik niet van. Zij krijgt het heel moeilijk bij mij. En ik kan nu al melden dat ik aan het langste eind zal trekken. De bazige vrouw = onmiddellijk exit.

De langzame vrouw is een nono als het op psychologisch en cultureel gebied op snelheid aankomt. Het staat er echt! Ze kunnen er niets aan doen. Bij bijvoorbeeld een avondje uitgaan is de man al lang en breed klaar voor vertrek terwijl zij net haar panty’s omhoog rolt. Ik zeg, daar valt mee te leven. Niet altijd hoor! Maar ze krijgt het voordeel van de twijfel. De langzame vrouw = welkom.

De shoppende vrouw. Ja, het woord zegt het al, ze shoppen. Ik koop, zij shopt. Zij hoeft het dus niet in haar hoofd te halen om mij mee te vragen. Zie hork.
De shoppende vrouw = welkom.

De doorzeurende vrouw is eigenlijk een doorsneevrouw. Vrouwen vergeten niets! Ze rumineren zelfs. (Rumineren = gevoelens en problemen herkauwen in het hoofd). Tja, daar kan ik niks mee. Get over it. Doorgaan. Stop met mekkeren.
De oplossing van Quest is daarentegen wel weer hilarisch; doen alsof je luistert en regelmatig ‘ja’ knikken. Da kank wel! De doorzeurende vrouw = welkom (anders zouden alle vrouwen afvallen immers!)

De huilende vrouw jankt bij het minste geringste. Zucht. Per maand 2 tot 4 keer komen die tranen. Mannen 1 keer in de 2 maanden (lekker puh!). Ik vind het prima. En ik wil je ook best troosten maar kom op hè, er zijn grenzen. Ècht 2 tot 4 keer per maand? Waarom in godesnaam?
En toch is ze welkom hoor. De huilende vrouw.

Ik heb tenslotte een klein hartje.

 

Zo! Nu eens zien wanneer mijn nieuw vergaarde kennis resultaat oplevert.

Droomvrouw

linda Dit is ‘r dan. Mijn droomvrouw, Linda.
Ik heb, eindelijk hoor ik je denken, na dik 2 jaar de juiste vrouw gevonden. De vrouw waarmee ik de rest van mijn leven wil en zal gaan delen.
Ja goed, het is nog pril allemaal hoor. Maar soms weet je gewoon, je voelt het aan alles in je lichaam, dat dit de enige echte ware is. Het was liefde op het eerste gezicht en dat geldt voor beide kanten! Nah, hoe vaak komt dat nou voor in een vrijgezellenleven?
We hebben elkaar ontmoet via Marktplaats. Ja ècht!
Zij had een advertentie geplaatst en ik reageerde daarop. En nog geen dag later was het raak. Ik ben zelden zo gelukkig geweest als momenteel terwijl ik dit typ.
Haar advertentie betrof een man, een vader en een baasje voor haarzelf, haar dochter en haar hond. De advertentie was al zo’n dik 7500 keer bekeken en de kans dat haar aanbod al vergeven was was dus redelijk groot. Maar toch besloot ik te reageren. Nogmaals, hoe vaak heb je het juiste gevoel toch? Ik reageerde op mijn manier. Op mijn manier die er tussenuit springt.

 Hallo Linda,

 ik ben een lompe veertiger met een grote bek en een zeer duidelijke mening maar wèl met het hart op de juiste plek. Ik rook sigaren en drink op alcoholgebied uitsluitend bier. Ik barst van de humor, heb een prachtlijf en loop graag op slippers. Ik ben in het bezit van een appartement, een oude auto en heb twee schatten van zoons (7 en 4 jaar). Ik werk in een classified environment en heb discipline hoog in het vaandel staan. Ik heb een hekel aan geweld maar ga het zeker niet uit de weg. Ik houd van rust aan de kop en moet absoluut geen (vrouwen)gemekker hebben. Ik heb ontzettend veel interesses maar de meeste daarvan boeien me vrij weinig. Ik ben een 100% zomermens en ben in winterse tijden meestal niet te genieten.

Ik zoek een vriendin omdat ik er schijtziek van ben om het huishouden in m’n eentje te doen. Ik heb niet echt voorkeuren voor haarkleur, ogenkleur en huidskleur maar je moet er wel verzorgd uitzien. Je moet tussen de 38 en 48 zijn en je moet wel tetten hebben, ben een borstenman.
Ik houd van dieren. Behalve van slangen. En zeekomkommers.

Lieve groetjes,

Hermanus.

Inderdaad, het is mijn standaard ‘voorstellen aan vrouwen advertentie’. Alleen deze keer voegde ik eraan toe dat ik van dieren houd. Dat zou haar zeker aanspreken.

En jawel hoor! Vanochtend heeft ze me teruggemaild. Een heul verhaal, kan ik wel zeggen. Ze begon met verontschuldigen dat ze niet direct op mijn mail reageerde maar dat had alles te maken met het feit dat ze niet beschikt over een computer thuis. Ze is een alleenstaande moeder van een dochter van 9 en ze hebben het niet zo breed maar ze komen prima rond. Ze heeft een leuke baan met wisselende diensten (!). “Ik ben geen vrouw die eisen wil stellen aan een man van zo of zo moet je eruit zien, of die leeftijd of dat soort werk of weet ik het wat voor onzin. Ik kijk liever naar je innerlijk en als dat mooi is is dat voor mij het belangrijkste. Ben zeer zeker niet opzoek naar een sexafspraak (mis het wel hoor haha) dat is waar ik in het begin van het contact nog niet eens aan doe denken.”

Ze had me. Ik werd emotioneel geraakt. M’n hart zuchtte en pinkte een traan weg.
Hierna liet ze haar dochter nog een stukje schrijven. En daarna ook nog de hond!
Man, ik was helemaal om. Tranen van geluk biggelden langs mijn oogkassen. Wat een fantastisch drietal. En wat zou ik perfect dat vierde wiel aan de wagen zijn.

Onderaan de mail vroeg, nee, smeekte ze me om elkaar wat beter te leren kennen. Ze stuurde een link waarop ik in direct contact met haar kon komen. Dus niet meer via die Marktplaatsmail. Want dat is toch ook zo onpersoonlijk?
Omdat ze thuis geen computer heeft, ga ik er dus maar vanuit dat dit de link van haar werk is.
Ben benieuwd wat voor openhartigs ze me via deze link gaat vertellen. Want dat stond ook nog in haar mailtje. Dat ze nog veel meer persoonlijke dingen over haarzelf zal vertellen.

Oei oei oei. SPANNOND!

Ik zal je op de hoogte houden.

Vrijen

VrijenIk dacht, het is vrijdag, laat ik eens gaan oreren over het veelal onderschatte vrijen. Goed vrijen is namelijk best een ontzettend lastig onderdeel van het liefdesspel. Het is niet even met de koppen tegen elkaar, muilen open en je lap tong bij de ander naar binnen proppen.
NEEN! Het is een kunst. Vergt oefening. Veel oefening.

Waar laat je bijvoorbeeld je handen? Welke kant ga jij met je hoofd op? Hoever moet je mond open? Tot waar gaat je tong naar binnen? Hoelang blijf je aan elkaar gekoppeld? Tja, dat zijn toch allemaal vragen waar een veelal luitjes niet over nagedacht hebben op het moment supriem.
Gelukkig dan voor deze luitjes dat ik een sensei in de vrijologie ben. Ik zal proberen het in klip en klare taal uit te leggen. Schrijf gerust mee.

De vrouw bepaalt!
Het begint met oogcontact. Dit voorkomt een schrikreactie bij de ander. Op gespreksafstand van elkaar dien je elkaar zeker 4,8 seconden recht in de ogen te kijken. In deze 4,8 seconden zullen de ogen van de vrouw een smachtende blik moeten tonen. En als bij de man een flauwe glimlach tevoorschijn komt, is de tijd rijp om tot elkaar te komen. (Mannen, ontbreekt de smachtende blik, laat dan de flauwe glimlach achterwege, het wordt niets! De vrouw bepaalt de doorgang op dit eerste moment.)
Bij het nader tot elkaar komen gaan de handen van de vrouw richting achterhoofd van de man en worden haar onderarmen op de schouders van de man gelegd. Dit is het moment dat de man de leiding van de vrijpartij overneemt. Pak de vrouw sensueel met beide handen bij haar zij.

Links!
Het moment is daar om lichamelijk contact te maken. Onthoud dat links heilig is! De man hevelt zijn hoofd iets naar links, de vrouw doet hetzelfde. Dit voorkomt onnodige en ongemakkelijke botsingen. Bij de eerste aanraking zijn beide monden gesloten, de ogen geopend. Raak elkaar vol op beide lippen gedurende 3,3 seconden. De man trekt hierna zijn hoofd van het gezicht van de vrouw maar zorg dat de afstand tussen beide gezichten nooit meer is dan 2,6 centimeter.

Verander van positie!
De man verplaatst zijn handen van de zij naar de zijkant van het hoofd van de vrouw. Plaats de handen teder langs de oren van de vrouw. De oren kunnen vrij gehouden worden door de duim boven en de overige vingers onder haar oren te plaatsen. Bedek nooit de oren! Niets zo vervelend dan als een dove te moeten vrijen! Vanzelfsprekend is een wirwar aan armen rond de hoofden ongewenst, de vrouw moet haar handen op een willekeurige plek op het lichaam van de man plaatsen. Veel voorkomend plaatsplekken zijn de biceps en de onderarmen van de man. Maar de broekrand is ook zeker een optie!

Sluit de ogen!
Sluit de ogen. De man zoent de bovenlip van de vrouw zachtjes met beide lippen. De man opent langzaam zijn mond en duwt met zijn onderlip de mond van de vrouw lafjes open. De man gebruikt zijn tanden om heel kort liefdevol op de onderlip van de vrouw te nibbelen. Dit is het teken voor de vrouw om de mond verder te openen. Maar nooit verder dan de kaak aangeeft! Niets zo vervelend om slurpende geluiden te horen echoën.
Breng het puntje van de tong gezapig bij de ander naar binnen. GA VOOR LINKS! Binnensmonds kunnen de puntjes van tongen contact maken middels curvende bewegingen. Houd deze move nooit langer dan 14 minuten aan! Vooral bij een verkoudheid is het lastig ademhalen door de neus.

Laat los!
Het moment van loslaten is voor een ieder anders. Dit kun je naar eigen inzicht doen. Op het moment van loslaten is het een vereiste om de gezichten nooit verder dan 17,2 centimeter uit elkaar te houden. Wederom is het van groot belang dat je elkaar recht in de ogen kijkt. Nu is het voor de man wachten op een flauwe glimlach van de vrouw. Deze komt meestal zeer spoedig na het loslaten. (Mannen, komt deze glimlach niet of komt er helemaal geen oogcontact, heb je je niet goed aan bovenstaande instructies gehouden en ben je als een hyperventilerende lama met je tong bezig geweest).

Met nog steeds de handen aan de zijkant van het hoofd van de vrouw, geef je de vrouw een korte kus op haar voorhoofd en laat je haar los. Doe als man een stap achteruit en wacht op de eerste woorden van de vrouw. In negen van de tien gevallen begint het met ‘hmmmmm’.
Dat was het wel zo ongeveer. Meer kan ik er niet van maken.

Maar ehm, Manus: Er zijn natuurlijk ook mensen zonder vrijpartner.

Dat klopt. En voor de mannen kan ik alleen maar zeggen; Vette pech joh!
Voor de vrouwen kan ik de hand aanraden. Op de rug van je hand kun je perfect oefenen op de kunst van het vrijen. Gebruik het gedeelte tussen duim en wijsvinger maar eens.
Succes.

Ps. wist je dat ‘Hand’ in het Latijns ‘Manus’ is?
Just saying.

Ik vind iemand leuk

VerliefdIk heb gemerkt dat mijn anekdoten in de categorie ‘Von Relatiehausen’ tegenwoordig scherp in de gaten worden gehouden. Een suggestieve titel en binnen no time zwermen geïnteresseerden als vliegen rond een hoop stront bijen rond een honingpot richting dees jolijtsijt.

Nou, laat ik jullie dan eens tegemoet komen. Laat ik eens een boekje open doen.
Ik vind iemand leuk! Nu vind ik wel meer vrouwen leuk (hoi Sylvie, hoi Eva, hoi Heather) maar deze vind ik HEUL leuk. En ze past nog in mijn profiel ook! Nah zeg!

Laat ik eerst eens vrouwen definiëren.
Er zijn 3 soorten vrouwen. Vrouwen, lekkere vrouwen en mooie vrouwen.

Vrouwen: daar zijn er miljarden van. Niet echt speciaal. Leuk dat ze er zijn maar maken op mij geen indruk. Je ziet ze overal om je heen.
Lekkere vrouwen: daar zijn er miljoenen van. Zien er geweldig uit. Mooie kop, mooi lijf, goeie kledingkeuze. Voegen weinig toe. Een nachtje (of 2, of 3) extase en daar houdt het wel mee op. Hebben nog nooit indruk op mij gemaakt. Je ziet ze vaak tijdens het uitgaan.
Mooie vrouwen: Tja, daar zijn er niet zo gek veel van. Mooie vrouwen zijn het totale plaatje van een vrouw. Aantrekkelijk, goed lijf, goed karakter en humor zijn o.a. kwalificaties. Maken op mij een grote indruk. Ik kom zo nu en dan eentje tegen. En zij zal dan ook merken dat ik niet alleen maar een lolbroek ben. Dat ik niet alleen maar een praatjesmaker ben. Dat ik niet alleen maar een arrogante eikel ben.

Ik vind dus een iemand HEUL leuk. En ik ga lekker niet zeggen wie.
Nee, ik ga het op mijn manier aanpakken. Ze weet namelijk niet dat ik haar HEUL leuk vind (of wel? Hmm, interessante kwestie).
Ik ga eens even in de afwachtende houding, zien hoe zij reageert naar mij toe op dees toch wel openhartige anekdoot. Ja inderdaad, het is een soort proeftijd ja.

Oh wacht! Wat als ze dit niet leest?
Nou, dan wacht ik tot de volgende mooie vrouw voorbij komt.

Makkie. Heb er tenslotte al 2 jaar ervaring mee.

Vriendin

Vriendin Ja, je leest het goed. Ik ben overstag. Ik zei altijd dat ik geen vriendin om me heen moet hebben als ik m’n jongens heb. Tenminste, voorlopig nog niet. Zijn ze nog iets te jong voor. Ik vind het nog niet kunnen naar hun mama toe. En ik ben het levende bewijs dat niet alle (gescheiden) mannen hetzelfde zijn. Ja heus dames, niet alle mannen denken met hun geslachtspenis hoor!

Maar ik ben eruit. Het heeft lang genoeg geduurd.

Kijk, een zaterdagnacht met me doorbrengen als de jongens hier zijn, zit er (nog) niet in. Als we spreken zijn er volop plannen voor weer een interne verbouwing. Het enorme stapelbed van de jongens gaat naar de huidige kledingkamer en ik ga mijn giga liefdesnestje weer in mekaar timmeren om deze in de grote liefdesgrot te plaatsen. Zodra dit gerealiseerd is, kunnen we verder praten.

Maar wat lijkt het me fijn als een vriendin zaterdags of zondags bij m’n penthuis komt en we er met ons vieren een leuke dag van maken.

Wat lijkt het me fijn als we in het bos zijn om zum bleistift fikkie te stoken dat mijn vriendin dan vast thuis de lunch klaarzet.
En wat lijkt het me fijn als ik even op de bank wil liggen omdat ik om kwart over 4 al klaarwakker was, dat mijn vriendin even anderhalf uur met de jongens gaat spelen.

En wat zou ik het superfijn vinden als ik de jongens naar hun mama breng dat mijn vriendin bij mijn terugkomst alle zooi opgeruimd, afgewassen en schoongemaakt heeft.

Om er dan nog een heule romantische zondagavond van te maken.
Maar niet te lang want om half 5 gaat de wekker weer.

Sjonge, wat zou ik het fijn vinden een vriendin te hebben.

Verkeerd beeld

Ik heb me daar toch even sterk het idee dat er een compleet verkeerd beeld van mij rondwaart op dees kloot.

Hé, da’s toevallig! Ik had het er gisteravond nog over. Nah zeg!

Zo schijnen er zum bleistift mensen te zijn die denken dat ik ècht een arrogante, superieur voelende, alleen maar vet vretende, alleen maar bier drinkende, denkend in een Audi A3 rijdende, prachtlijf hebbende, nooit serieus zijnde, einzelgängende, vrouwenverslindende geheim agent ben.
Hahahaha, tuurlijk niet! Ik heb namelijk al best een buikje.

Je moet niet alles geloven wat op dit weblog staat.
Ja, goed. Al mijn anekdoten bevatten een kern van waarheid maar het meeste wat ik hier neerplemb is flauwekul.
En ik doe dat niet zomaar, ik doe dat met een reden. Ik doe dat voor jou. Ja, jij.  Jij lezer/leester. Om je een (glim)lach te bezorgen. Om je iets mee te geven om over na te denken. Of gewoon om je een inzicht te geven in mijn complexe persoontje.
Kijk, dat jij daar dan een beeld van mij van houwt, dat is jouw recht. Zou ik ook doen. Maar houw dan wel het juiste beeld.

Zo schijn ik best een aardige gezelschapspartner te zijn. Ik schud nog wel eens uit het niets een grap, grol of dijenkletser uit mijn rechtermouw. Ik kan erg leuk meedoen met spelletjes. Ik heb een universele muzieksmaak. Zolang er vlees geserveerd wordt, heb je aan mij geen kind. Ik heb een brede kennis van zaken. En ik weet wanneer het tijd is om er weer vandoor te gaan. En dat is toch ook niet onbelangrijk, me dunkt.

En dat brengt me op mijn favoriete ‘laat ik eens iemand verrassen met een bezoekjedagen’. De kerstdagen. Ze komen er weer aan.
Zal het een klein beetje uitleggen voor de nieuwelingen in mijn leven. Op een willekeurige kerstdag rijd ik naar één van m’n vele vrienden toe en bel spontaan en onaangekondigd aan. De bedoeling is dan dat je me met open armen ontvangt en dat we er een gezellige morgen/middag/avond van maken.
Leuk hè? M’n vele vrienden kijken elk jaar weer reikhalzend uit naar dit moment. “Zou ie dit jaar bij ons komen” brandt half oktober al op ieders lippen.
Ach, ik doe het graag hoor.

Ik kreeg gisteren mijn rooster door voor de kerstdagen en ik kan melden dat ik alle tijd heb om verrassingsbezoekjes af te leggen. Ja, je leest het goed, bezoekjeS. Ben van plan dit jaar meerdere te plegen.    

Dus vele lieve vrienden, de kogel is door de kerk. Ook dit jaar gaat deze traditie gewoon door!

Romantiek

Ik plempte net weer eens een statusupdate op het wereldwijde web en fluks werd er gereageerd door mijn goeie vriend en ultieme stommerd Linda. Ik schreef dat een romantische strandwandeling er vandaag niet in zat. Zij schreef dat anders het weer wel roet in het eten zou gooien.
Een zielscheurende opmerking. Maar wèl een lollige, dat wel.

Romantiek, wat is dat nou eigenlijk? En waarom is romantiek in vredesnaam zo belangrijk in een relatie. Ik ben er nooit een ster in geweest. Maar dat komt omdat ik nog nooit de definitie ervan begrepen heb.
Een romantische strandwandeling zum bleistift. Wat is er mis met een gewone strandwandeling? En waarom zou je trouwens kilometers door het mulle zand moeten sjouwen? In mijn optiek kun je beter de eerste de beste strandtent naar binnen gaan en wat drinken/eten.

Of romantisch op een tijgerkleed voor de open haard hangen/liggen/zitten. Ja? En dan? Dat verveelt volgens mij ook wel na een dikke 7 minuten. En als je geen open haard hebt? Moet je dan maar voor de verwarming of kachel (die heb ik, kutding doet het nog steeds niet) gaan hangen/liggen/zitten?
En een tijgerkleed? Waar haal je zo’n ding? Ze zien me al aankomen bij Ouwehands. Dat ik het tijgerverblijf afdaal en met een mes zo’n prachtbeest van z’n velletje ontdoe.
Je kunt volgens mij beter op de bank plaatsnemen. Een stuk zachter voor de bips! Maar ja, ik vind dat een bank om op te liggen is. Dus zou jij op een aparte stoel moeten zitten. Maar waar dan de romantiek moet inkicken, ik heb geen idee.

En kaarsjes? Wie heeft dat verzonnen? Waarom denk je dat elektriciteit is uitgevonden?

Nee. Romantiek, ik vind het maar een vaag iets.
Misschien dat jij me op een andere gedachte kan brengen?

De lijnen staan, zoals gebruikelijk, open.

28 September 2013

SeptemberTja, da’s m’n eerstvolgende vrije dag weer. Grootse plannen!
Met zoonlief. Een keer weer alleen met zoonlief. Dat is leuk voor hem en, belangrijker nog, een heul stuk rustiger voor mij.
Begrijp me goed, ik vind met zeun erbij (meestal) ook hilarisch hoor maar mèèèèèèèèèn, wat een aandacht heeft zo’n klein jochie nog nodig. Een dag met een 5,5-jarige is zoals ik ze graag heb, relaxed.

Ik wilde alleen met zoonlief naar Monsterjam. Scheurende, lawaaierige en over de kop vliegende auto’s zijn koel, papa!! Maar zoals in de vorige zin te lezen is, er staat wilde. We gaan namelijk niet. Ik heb ’s even zitten struinen op internet en de toegang alleen al is 90 (NEGENTIG!!!) euro. Kom op zeg. Daar moet ik een halve dag voor werken.

Nou, dacht ik, er komt toch een nieuwe Cars-film in de bios? ‘Planes’ heet ie. Lijkt me weer geweldig voor zoonlief. Weer een struintje over het wereldwijde web leverde wederom een teleurstelling op. De film komt pas 9 oktober in de bioscopen.

GRRRRRRRRRRRRRRRRRR, ik heb ook nooit geluk.

Dus lieve leester, goed nieuws voor je.
Ik heb besloten dat ik zaterdag  28 september volledig de jouwe kan zijn.
Mijn hele hebben en houwen, mijn volledige prachtlijf en mijn complete oeuvre aan 1982-grappen kunnen die dag van jou zijn.
Het enige wat jij hoeft te doen is mij een seintje geven en we maken er een gedenkwaardige dag van.
Zet een hartje om 28 september en reageer. En je weet, een beller is sneller, een whatsapper is rapper.

Oja, je moet niet meer dan 90 euro kosten.
Liefde moet wel betaalbaar blijven. Tenslotte.

TATA

Goedmaaksex

Goedmaaksex

Zo’n vakantie als deze zet een mens toch wel aan het denken. En laat ik nou tóch een mens zijn! Ik heb ruim de tijd gehad en ook genomen om mijn zonden eens te overdenken. En ik ben tot een opvallende conclusie gekomen.

In al mijn onschuld in al mijn onwetendheid Niet bewust heb ik in de loop der jaren mensen pijn gedaan, beschadigd, genegeerd, tot wanhoop gedreven, getraumatiseerd, aan hun lot overgelaten en over de rooie geholpen. Ik heb in zeer korte tijd op diverse pikken en nóg veel meer tepels getrapt.
Het begon met Hyves, later m’n weblog en de laatste tijd via de Twitters en Facebooks. Ja precies, het zijn allemaal sociale mediadingetjes. In real life ben ik een toffe peer maar zodra ik vanachter het toetsenbord los kon gaan, ging ik ook heulemaal.

En daar heb ik spijt van. Het kan zo niet langer. Kom op zeg. Ik ben 42. En een half op de kop af vandaag!

En dus heb ik besloten een rondje goedmaaksex te doen. Er is tenslotte al genoeg shit in de wereld.

Voel jij je op enige manier gepijnigd, beschadigd, genegeerd, tot wanhoop gedreven, getraumatiseerd, aan je lot overgelaten of over de rooie geholpen door mijn toedoen, geef me dan ff een seintje.

Nee wacht, voel jij totaal geen behoefte om met mij te goedmaaksexen, reageer dan gewoon even.
De kans op reacties is dan groter. Me dunkt.

Vakantie

VakantieMij wordt vaak verweten dat ik nooit tijd heb. Voor zum bleistift sociale omgangsvormen. En dat klopt als een vingerende zweer. Ik heb inderdaad niet vaak zin tijd om me op sociaal vlak te presenteren. Ten eerste ben ik veel onregelmatig aan het werk. En da’s niet onbelangrijk in dees onzekere tijd. Werk hebben dat is. Me dunkt. Dan heb ik natuurlijk nog 2 jongens die ik groot moet brengen. Ze volledig klaarmaken voor de grote boze wereld. Want ze krijgen nog wat voor hun kiezen hoor! Ik poep je niet! En als laatste spendeer ik m’n overige vrije tijd voornamelijk aan m’n relatie. Mijn innige relatie met m’n bank.
En ja, dan houd ik weinig tijd over voor sociaal gedoe. Zoals je ziet.
Nu moet ik ook zeggen dat ik weinig geprikkeld word om me op sociaal vlak te begeven hoor. Door jou ja! Jij, lezer. Jij laat me ook links liggen. Ontken het maar niet.
Ik geloof dat half Nederland m’n telefoonnummer heeft of me volgt via de sociale Twitters en Facebooks (is er al weer iets nieuws trouwens?) dus dat je niet weet hoe eenzaam ik me soms voel of ik tijd voor een sociaal samenzijn heb, is iets met vlieger en opgaan.

Maar lieve lezer, daar kan verandering in komen.

IK HEB VAKANTIE!!!!

En wel helemaal tot 26 augustus. En aangezien ik totaal geen ingrijpende grote plannen heb, heb ik besloten om jou, lieve lezer, tegemoet te komen.

Ik laat me de komende 3 weken hoereren. Per opbod. Is niet dat een geweldig plan?

Het idee is simpel. Wil jij een middag/avond (of beide) een middag/avond (of beide) jolijt om te lachen hebben, breng dan bij de reacties een bod uit. De hoogste bied(st)er mag zich de gelukkige winnaar noemen van een middag/avond (of beide) met mij. Ja, je leest het goed.
EEN HELE MIDDAG/AVOND (OF BEIDE) MET MIJ!! Hermanus. Manus. SuperAnus. De meest begeerde vrijgezel van Gelderland. Lolbroek. Fijne gesprekspartner.

Ik neem nu ff een afwachtende houding aan en lees het allemaal wel.

Succes allen.

(Noot van de redactie: Om niet elke trol, onverlaat of sufdoos de mogelijkheid te geven te reageren stel ik natuurlijk wel een bieddrempel in. Kom op zeg. Ik ben de Mediamarkt niet. Biedingen beginnen bij 0,40 eurocent.)

Wellicht tot snel!

(ps. wie weet waar bovenstaande foto is genomen, gaat direct door naar de 2e biedronde)

Date

DateHeb je dat wel eens?

Dat je iemand van het andere geslacht kent via een sociaal medium. Dat je erg leuk contact hebt met diegene. Dat ze je een erg lollige vent vindt. Dat je whappnummers uitwisselt. Dat het leuke contact op een sociaal medium overgaat op de whapp. Dat je elkaar op een gegeven moment telefonisch spreekt. Dat het erg leuke en lange gesprekken zijn. Dat je na een tijdje afspreekt om elkaar in het eggie te ontmoeten. Dat je dus een date hebt.
Dat je bij het ontmoeten denkt ‘Zo! Dat ziet er goed uit’. Dat je nog even wacht met een definitieve mening vormen tot je een uurtje verder bent. Dat je na dat uurtje die definitieve mening hebt gevormd. Dat het wel snor zit. Dat ze om jouw 1952 en poep- en piesgrappen giechelt. Dat je alles op humorgebied uit de kast haalt. Dat ze een aanstekelijke slappe lach heeft.
Dat ze af en toe even je hand aanraakt. Dat ze je soms indringend in je ogen kijkt. Dat je glimlachend terugkijkt. Dat het oudere vrouwtje aan het tafeltje naast je zegt dat jullie een leuk stelletje zijn. Dat ze bij het opstaan je hand vastpakt. Dat je een flinke fooi geeft vanwege de perfecte bediening. Dat je, terwijl je naar de auto loopt, je hand nonchalant in je broekzak steekt. Dat ze je arm pakt. Dat de tijd is gekomen om afscheid van elkaar te nemen. Dat wangzoenen overgaat in sensueel kussen. Dat je een gevoel hebt die je al lang niet meer gevoeld hebt.
Dat als je thuis komt je een whappje hebt met een lief berichtje. Dat je de volgende ochtend gelukzalig wakker wordt. Dat ze je helemaal begrijpt. Dat je best een onregelmatig leven leidt. Dat ze dus niet dwangneurotische whappjes stuurt. Dat je elkaar regelmatig belt. Dat je elkaar zo nu en dan ziet.
Dat je verliefd bent.

Nou, dat heb ik dus nooit.

Romance

Parijs

Weet je nog dat ik 2 weken geleden terminale door-m’n-rug, terminale griep en ook terminale oorontsteking had? Nou, daar was niets van waar. Allemaal leugens. Nonsens. Stierenpoep. Neem je grootje in het ootje. Niks van dat alles.

Ik was een paar dagen naar Parijs.

Zal het uitleggen.

Een tijdje terug ontmoette ik een meid via het welbekende internet. Leuk ding, leuk koppie, leuk lijf, leuke leeftijd en pas gescheiden. Het klikte tussen ons. Avonden en nachten lang kletsten we online. Het moment dat we elkaar zouden ontmoeten kon natuurlijk niet uitblijven. We wisten beiden dat het goed zat tussen ons en we spraken af te zonder na te denken.
En dat hadden we beter wel kunnen doen. Ik moest namelijk 3 nachtdiensten werken en zij zat die week in Parijs.
Het was geen probleem. Ik meldde me gewoon ziek en ik zou naar Parijs komen. Bijkomend voordeel was dat ik juist dát opvolgende weekend vrij had genomen. Ik had zeeën van tijd. Ik meldde me dus voor de 3 nachtdiensten ziek. Ik had schijt. M’n werkgever trapte er met beide voeten in!

Woensdagmiddag toog ik dus naar het Franse plaatsje en tegen de avond arriveerde ik bij het restaurantje dat ik besproken had. Ik ben niet zo heel bekend in Parijs en ik had een restaurantje opgezocht op een plek die me wel bekend voor kwam. Nou, ik kan melden dat z’n wegrestaurantje langs de Périphérique toch minder romantisch is als ik dacht. En ook het motelletje was niet je van het.
Denk dat ik de enige manspersoon was die daadwerkelijk af en toe douchte, z’n eigen piemol kon zien zonder spiegel en geen vrachtwagenchauffeur was.
Maar wie gaf een neuk, wij hadden een prachtige paar dagen samen! Heerlijke seks. Heerlijk van elkaar genieten. Heerlijke liefde op het eerste gezicht. En dan natuurlijk in vice versade volgorde.

En zo, lieve lezer, kan ik dus met trots melden dat ik inmiddels van de vrijgezellenmarkt af ben en dat ik inmiddels weer samenwoon.
We hebben het fantastisch samen. Heerlijke seks, heerlijke gesprekken, heerlijke lol, heerlijke alles. HEERLIJK OM WEER VERLIEFD TE ZIJN! Kan het wel van de daken schreeuwen.
Ik ben alleen nog niet zo te spreken over haar huishoudelijke kwaliteiten.

Maar ik denk dat Sylvie en ik daar ook wel uit komen.

Vluggertje

vluggertje

Ik stond gisteren netjes voor het stoplicht naar de oprit richting de snelweg te wachten toen links naast me een Audi A3 kwam staan. Ik zuchtte flauw en diep en dacht ‘weer zo’n flinkerd’. Iedereen moet toch inmiddels weten dat deze oprit na een meter of 50 eenbaans wordt en dat invoegen lastig is? Ik drukte m’n zonnebril strak tegen m’n voorhoofd en draaide m’n hoofd in slow motion naar links, klaar om flinkerd eens goed aan te zuchten.
Eva Mendes zat erin!!!! (natuurlijk niet echt maar om het verhaal een beetje geloofwaardig te maken, hou ik het maar even zo). Ze keek opzij en glimlachte naar me. M’n wenkbrauwen stegen boven m’n zonnebril uit. Ik likte sensueel m’n lippen en streelde zachtjes m’n stuur met m’n linkerwijsvinger. Met m’n rechterhand pakte ik ferm de versnellingspook beet.

Groen!

Ik zette m’n dikke V10 aan het werk en stoof de bocht door. Eva kwam naast me rijden, de versmalling kwam dichter en dichter bij. Ik was vanzelfsprekend niet van plan haar voor me langs te laten (kom op zeg, ik ben de man in dezen!). Onze auto’s maakten licht contact. Ik genoot, zij bleef glimlachen. Ze ging in de ankers en ging achter me rijden de oprit af.
Zodra de doorgetrokken streep niet meer doorgetrokken was, knalde ze mij voorbij. Ik voegde ook de snelweg op. Ze sneed me af en ging pal voor me rijden.
Ze slingerde uitdagend met de achterkant van de A3 heen en weer. Dit was voor mij het sein om de machokaart te trekken. Ik vloog haar links voorbij, trok m’n voiture door naar 162, slingerde m’n stuur 180 graden, jamde de handrem en ging achteruit voor haar rijden.
Onze grillen maakten contact. Innig contact, kan ik wel zeggen. De kentekenplaten krulden om elkaar heen.
Zo reden we ettelijke kilometers, intens genoten onze voertuigen van elkaar.

Ter hoogte van het tankstation gooide ik m’n bak weer in de slinger en kwam ik in één keer achter haar te rijden. Middels een knopje opende ze de kofferbak van haar Audi. Hmmm, gromde ik binnenkeels. Ik stootte zacht tegen haar bumper aan. Ze hield even haar gas los, ik stootte nogmaals. Deze keer iets harder. Ze deed haar alarmlichten even aan.
Ik opende m’n raam, klom eruit, ging op de motorkap liggen en opende met m’n linkerhand mijn motorkap (ik heb immers geen knopje en met rechts moest ik natuurlijk blijven sturen. Duh!). Ik klom terug in m’n Peutje.
Weer botste ik zachtjes tegen haar bumper. En weer. En weer. Steeds harder en harder beroerde ik haar achterkant. De trekhaak van de Audi kwam langzaam tevoorschijn (echt cool, al die automatische snufjes op nieuwe auto’s!).

Mijn radiator raakte verhit. Oververhit zelfs. Hij stond op knappen.
Vlak voor mijn afslag scheurde hij inderdaad. Het water spoot er met enorme kracht uit.

Ik nam de afslag en voor het verkeerslicht stapte ik uit en deed de motorkap dicht. Ik parkeerde m’n auto bij m’n werk.
Ik vertelde het hele verhaal aan m’n collega.

Hij geloofde er geen ruk van.

Vrouw en lijf

vrouwenlijf

Vrouwen, ik blijf het vreemde wezens vinden. Je kunt niet met ze en je mag ze niet vermoorden.
De relativiteitstheorie van Pythagoras is eenvoudiger te begrijpen. Zucht. Zucht. En nog eens zucht. *Haalt nog eens diep adem* en ja hoor, de diepste zucht ooit.

Zum bleistift, waarom doen ze zo moeilijk over hun leeftijd? “Dat vraag je een dame toch niet?”
Wromnie? Zal ik even lekker zelf bepalen wat ik aan jou vraag, von Mutshausen?
Hoe erg kan het zijn?
Ja okee, het is best lullig (en zelfs strafbaar, volgens mij) als ze er uitzien als 20 en dat je er in bed achter komt dat de navelstreng er nog aan zit. Maar hoe vaak komt dat nou voor? Bijna nooit toch? Ja, in bepaalde kringen. Maar daar wil ik me volledig van distantiëren.
Vertel gewoon je leeftijd als ik er om vraag!

En dan het lijf van de vrouw. Man man man, wat een gemekker is dat soms vaak meestal altijd.
“Nee, niet naar de McD hoor, ben op dieet.” Man (vrouw in dit geval), zeik niet zo! Eet wat lekker is.
En trouwens, bepaal jij waarnaar ik je mee uit eten neem? Betaal jij? Rijd jij terug? (Oh wacht, die McPils zijn eigenlijk best goed binnen te houden!).
Ik ben op dieet. Ik doe aan de lijn. M’n strakke bips!
Zeg dan gewoon dat je aan je conditie werkt. En doe dat dan ook. Je weet nooit hoe dat van pas kan komen. Niet dat ik nou zo’n ‘laten we eens uren de liefde bedrijven-gozer’ ben hoor, sterker nog, een sigaartje roken duurt in mijn geval langer, maar er zullen best van die uitslovers zijn die het wel kunnen. En dan is een partijtje conditie niet verkeerd, dunkt me.

Ik chatte laatst met een meid en ze wilde me dolgraag ontmoeten. Wat ik volkomen logisch vind hoor. We spraken af dat we die donderdag in een niet nader te noemen etablissement elkaar zouden ontmoeten. Voor de zekerheid vroeg ik hoe zwaar ze was. Ze wilde er geen antwoord op geven. “Is dat zo belangrijk dan?”, chatte ze terug. Ik antwoordde dat ik het inderdaad belangrijk vond. Moest ik 1 of 4 stoelen voor haar reserveren.
Ik vond ‘m uitermate lollig en gevat………………………………Ik kletste m’n dij. Hahahahaha
Zij niet. Nooit meer iets van d’r vernomen. Whoehahahahahahaha.

Er moet wel wat vlees op zitten. Dat zeg ik. Die tochtstrippen die in die bladen staan, en wat de standaard mooie vrouw moet voorstellen, hoeven mij in elk geval niet te bellen, whappen, SMS-en, Dm-en of aan te spreken.
Zie me al aankomen; “Mag ik 2 quarterpounders, 6 McNuggets met BBQ-saus en een cola en voor m’n vriendin een theelepeltje appelmoes.”
En natuurlijk ook niet dat je knieën en ellebogen deuken moeten zijn, da’s weer het andere uiterste. Maar een beetje vlees erop, daar hou ik wel van.
Eigenlijk wil ik maar zeggen; Ben je Heather Locklear, dan ben je van harte welkom een aantal weken in mijn bijzijndheid te bivakkeren. (want daarna zal je me wel zat zijn).

Of juf Merel, dat mag ook.

Twating is zòòòòò 2013

Twating Tja, ik mot toch wat.
En daarom heb ik m’n eigen datingsite maar ’s opgezet. Fuk dat Lexa. Fuk dat dating2000. Fuk dat weet ik veel hoe al die sites heten.
@TWATINGSITE it is vanaf nu mèn!

Het idee is simpel. Je volgt de site en tussen de volgers zoek je jouw date om samen gezellig mee te twaten (Twitter daten). Mocht het klikken, kan er iets moois uit bloeien. Want daar gaat het toch allemaal om in het leven, dat we gezellig in volle liefde met elkaar kunnen leven. Toch?

En dat ik er van uit ga dat de genoemde datingsites hun klandizie weg zien lopen en overstappen naar de gratis Twatingsite en dat zij dus genoodzaakt zijn mijn concept over te nemen tegen een uiterst vriendelijk 6 nullen prijsje, dat heeft er helemaal niets mee te maken.

Om mij zelf en persoonlijk voor te stellen, zal ik hier (opnieuww) mijn vrijgezellen cv plaatsen. Ik zou zeggen, moge de juiste vrouw met mij mogen twaten.

Hallo vrouwtjes,

ik ben een lompe veertiger met een grote bek en een zeer duidelijke mening maar wèl met het hart op de juiste plek. Ik rook sigaren en drink op alcoholgebied uitsluitend bier. Ik barst van de humor, heb een prachtlijf en loop graag op slippers. Ik ben in het bezit van een appartement, een oude auto en heb twee schatten van zoons (2 en 5 jaar). Ik werk in een classified environment en heb discipline hoog in het vaandel staan. Ik heb een hekel aan geweld maar ga het zeker niet uit de weg. Ik houd van rust aan de kop en moet absoluut geen (vrouwen)gemekker hebben. Ik heb ontzettend veel interesses maar de meeste daarvan boeien me vrij weinig. Ik ben een 100% zomermens en ben in winterse tijden meestal niet te genieten.

Ik zoek een partner omdat ik er schijtziek van ben om het huishouden in m’n eentje te doen. Ik heb niet echt voorkeuren voor haarkleur, ogenkleur en huidskleur maar je moet er wel verzorgd uitzien. Je moet tussen de 34 en 40 zijn en je moet wel tetten hebben, ben een borstenman.

Stuur je mail naar bla bla bla en wie weet krijg je wel een berichtje terug.

Lieve groetjes,

Hermanus.

Trouwen

trouwenIk zou vandaag gaan trouwen. Met een droomvrouw. Nou ja, droomvrouw? Ze zei een keer iets over dat een biertje er altijd in gaat en dat is natuurlijk voor mij de uitgelezen reden voor een dikke amen en een huwelijksaanzoek. Ze zei onmiddelijk ‘Ja’ en we spraken af vandaag te trouwen. Want gratis.

Ik had m’n tuinman gevraagd me een beetje op tijd te wekken, ik wilde immers niet te laat aankomen op het stadhuis.
Tegen half twee liep ik sharp dressed – kek overhempie, spijkerbroek en gympies – het stadhuis binnen. Ze was er nog niet.
Ik ging buiten op haar wachten.
Het was frisjes buiten toen ik aan m’n sigaartje trok. Ik begon een beetje luchtgitaar te spelen met de harde tepels onder m’n kek overhempie.
Er werd zowaar geld naar me toe gegooid! Lucratieve bizniz, dat straatmuzikanten, dacht ik. Goed, ik moest het af en toe terugkoppen maar geld is geld. Denk dat ik er 3 kwartier gestaan heb, droomvrouw was er nog steeds niet.
Ik besloot met het verzamelde geld een huwelijkskado voor haar te kopen. Een stel mooie, stevige bruine lederen laarzen. Wat zou ze blij zijn!

Het werd later en later. M’n sigaartjes Slinkten (ha!). Het werd frisser en frisser.
Tegen half 6 kreeg ik een bericht van haar. Ze zat in de trainingsbroek op de bank…………………………. WAT?? Ik sommeerde haar op te schieten.
M’n laatste sigaartje rookte ik bibberend op. Ik had een blauwe kop van de kou en ook m’n hoofd zag er ijskoud uit.
De burgemeester draaide klokslag 18 uur de deur van het stadhuis op slot. Hij zag me staan.
Hij kwam naar me toe, ik vertelde m’n verhaal. Hij legde z’n hand op m’n schouder en zei;
“Jongeman, ’t weer en de vraauw’n binn’n nait te vertraauw’n”.
Ik moest ‘m gelijk geven.

Ik ga nu van verdriet 5 flesjes bier opzuipen.

Als het om nee gaat

Vorig week zat ik weer eens ontzettend lollig onzin te plempen op FB toen m’n oog viel op één der advertenties rechts. Een bloedmooi project keek me uiterst sensueel aan en eigenlijk smeekte ze me met haar te gaan daten. Het was een advertentie van Lexa, dè datingsite van Nederland.
Ik streek over m’n harde en dacht, wat de fuk joh. Iemand voor het huishouden Iemand om af en toe helemaal uit elkaar te trekken Iemand om mijn gevoelens mee te delen is immers nooit weg. Ik schreef me in en ben hierna naar het werk gegaan voor weer eens een bikkelende nichtshift. Ik deed m’n enige goeie foto (ja, die ene ja) erbij en schreef bij m’n omschrijving “ik ben nou die ene vent die niet de hele dag aan sex denkt”. Briljant!!

Ze bleken zelfs een heuse app te hebben en nadat ik deze op de phone had gedownload bekeek ik een paar uur later mijn eigenste pagina. WOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOW met hoofdletter W, heel veel O-en en nog een hoofdletter W!!! Was ik even populair!! Alsof ik het 4e deel van dat Grijze Tinten werkje was, de vrouwen vlogen om m’n oren.
Uit alle hoeken en gaten, uit alle windstreken hadden ze mijn site bezocht. Ik had vrouwelijk bezoek uit de buurt, uit de omgeving, uit de provincie, uit elders in het land, uit heel den kloot zoals daar zijn Engeland, Frankrijk, Spanje, Italie, Kopenhagen, Rio de Janeiro,  Rabat (haha), Marakesch (hahahaha) en zelfs uit Friesland (whoehahahahahahahahaha).
Maar Lexa is een commercieel bedrijf en zij willen en moeten vanzelfsprekend winst maken. Ik kon dus niet alle flirts en berichten zien. Laat staan dat ik kon zien wat de story van de geïnteresseerde vrouw in kwestie is. Hiervoor diende ik me aan te melden (lees geld betalen).
Omdat ik niet ziek was en dus ook niet de beroerdste meldde ik me aan. Ik had nu de mogelijkheid om de profielen van de vrouwtjes in te zien en ik besloot een schifting te maken. ALLE BUITENLANDERS ERUIT!! Ja, kom op zeg. Ik ga toch niet met het vliegtuig op een date!!

Ook ging ik zelf wat rond flirten en berichten sturen. Er staan toch hier en daar best wel spetters op die site. Eentje vlak bij mij in de buurt. Mooi koppie, nooit getrouwd, 40 jaar, geen kinderen, eigen baas, uitstekende muzieksmaak, goeie tetten (oh nee, dat stond er niet bij) en zoekt een man met humor. En zo waren er nog een stel nooit getrouwde vrouwen met dezelfde zoektocht. Ik schreef ze allemaal een lollig berichtje.
Maar hoe vaak ik ook kijk, er zit geen antwoord van deze projecten in m’n mailbox. Raarrrrrrrrrrrrr.
En dan komt m’n achterdochtige blackops instinct bovendrijven natuurlijk. Intensief onderzoek, research en tevens speurwerk gaven mij de uitkomst. Het zijn lokkertjes. Lokkertjes om loesers over te halen zich aan te melden door geld te betalen.
En toen ik gisteren 2 verschillende aantrekkelijke blondjes met exact hetzelfde profiel aantrof, wist ik het zeker.
We worden verneukt!!
Hahahahahaha, dan ben je een kneus als je daar intrapt!!!
Oh wacht.

Ik kap er maar mee.
Dat online een bijslaap zoeken is niks voor mij.

Kep een vrouw ontmoet

Ik parkeerde de auto links van de ingang van ons pas ontdekte geheime bos. Ik deed mijn gordel los en drukte tegelijk die van Sam ook open. Ik kwakte mijn portier op mijn meest elegante manier dicht toen er 20 meter achter ons een Fiat Punto parkeerde. Er stapte een uiterst interessant project uit. Terwijl ik achter mijn auto langsliep maakten spet en ik oogcontact. ‘Die ga ik zo maar ’s even aanspreken’, dacht ik en ik draaide m’n strak gespijkerbroekte bips haar kant op.
Sam stond inmiddels naast de auto, ik koppelde Teun los uit zijn stoeltje en zette hem naast zijn broer.
Vlam opende haar kofferbak en eruit sprongen een stuk of 36 overenthousiaste honden, type logge Denen. Als maniakken renden ze op mijn 2 spruiten af. Sam stond verstijfd, Teun begon te gillen. Ik vond het een uitgelezen mogelijkheid om haar aan te spreken.
Met m’n meest zwoele stem zei ik: “Hou die honden ’s bij je!”
“Ze doen niks hoor”, riep ze in alle onschuld. Ah, contact dacht ik.
“Daar heb ik toch geen boodschap aan, je ziet toch dat ik 2 kleine kinderen bij me heb, stomme muts?”, zei ik met m’n beste Barry Whitestem.
“Nou, het is hier een losloopgebied dus mijn honden hoeven niet aangelijnd, mafkees!”, reageerde ze gevat.
“Hoe kom je daar nou bij man, achterlijk paard! In een bos moeten honden aangelijnd. Als 1 van die honden ook maar hapt naar m’n jongens, sla ik ‘m dood”, fluisterde ik woest erotisch van afstand in haar oor en ik liet m’n borstspier onder m’n shirt van links naar rechts heen en weer rollen. Ik zag dat ze vatbaar was voor m’n machogedrag.
“Je moet je smoel houden en anders bel je de politie maar, eikel.”, zwoelde ze weer terug.
“Je moet zelf je platte bek houden, bitch. Anders bitchslap ik je met één van die honden om je oren!”, zei ik terwijl ik met m’n lippen een zoenbeweging maakte.

Ik pakte Sam en Teun bij de hand en liep richting het pad links. Droomvrouw ging met haar kudde de andere kant op. We zijn elkaar niet meer tegengekomen.
En nu loop ik al een week te mijmeren.
Zou zij ook die vurige passie hebben gevoeld?

Nog een kans

Ik woon tegenwoordig best wel gekluizeneerd. De dichtbegroeide enorme bomen in m’n voortuin belemmeren nieuwsgierigen elke vorm van zicht op en in mijn penthuis. Ook mijn buren (links, rechts en onder) zullen het niet in hun hoofd halen om hals-nek-rug-arm-been-en-overig skeletbrekende toeren uit te halen om bij mij naar binnen te kunnen kijken. Ze accepteren het liever dat er, voor hen, een mysterieuze man woont dan dat ze te pletter storten.
En geef ze ’s ongelijk. Toch?

Ik daarentegen heb uitzicht van hier tot Tokyo. Als Tokyo hier 30 meter vandaan zou liggen natuurlijk.
Niet dat ik behoefte heb om mijn linkerbuur (ouwe zeur), rechterbuur (look-a-like van m’n weblogmaat) of onderbuuf (is dus 51 hè!) te begluren. Kep wel wat beters te doen. Maar ik zou het wèl kunnen!

Waar wil ik naartoe met dees anekdoot? Goeie vraag. Ik wil met dees anekdoot naar de overbuur.
Er is 1 appartement dat een goed zicht heeft op mijn penthuis en dat is het hoekhuis in de flat naast de mijne. Het appartement van de overbuur. Vanzelfsprekend is het vice versa ook zo. Van daar kijk je hier in m’n huiskamer, van hier kijk ik daar in de slaapkamer.
Er woonde tot vorige week een vent in. En middels deep contra contra en dan daar weer contra intel van weet ik dat hij dit appartement huurde.
Hij is een beetje plotseling, opvallend snel en, volgens mij, als een dief in de nacht vertrokken. (dat soort dingen valt mij op, black ops-dingetje. Lang verhaal).
Ja, maar waar wil je nou heen met dees anekdoot?

HET STAAT LEEG!!!

En ik doe ‘m gewoon in de aanbieding. Draai ik m’n hand niet voor om.

Ben jij een leuke dame van achter in de 30, begin 40? Ben je vrijgezel? Heb je flinke tetten? Zie je er goed uit? En ben je op zoek naar woonruimte? Koop dat ding dan gewoon!
Ik beloof elke avond even vriendelijk te zwaaien. En misschien ook nog wel met m’n handen.

Copyright

Gisteren reed ik, na weer een teleurstellende Rabo-finish, naar Linda en Maurice. M’n goeie vriend en zijn vrouw. De tijd was daar gekomen om voor eens en altijd duidelijk te maken wie van ons nou de ultieme muziekkenner is.
Met knikkende knieën zat ik 25 minuten in de auto. Met knikkende knieën inderdaad. Het is immers lastig rijden met gestrekte benen.
Maar ook omdat m’n zelfverzekerdheid, waar ik toch om bekend sta (sommigen noemen het arrogantie maar het is zelfverzekerdheid), wat minder zelfverzekerd was dan normaal. Op muziekgebied heb ik Linda erg hoog zitten, ze is niet voor niets de enige die mijn ass woept met Songpop, en omdat ze ook al liet doorschemeren dat Maurice absouut niet uitgevlakt mocht worden, was ik niet zeker van mijn zaak.
Om m’n nervositeit te verhullen draaide ik zoals altijd luid toeterend de parkeerplaats op.
Ze wonen prachtig aan een grasveldje, de kinderen waren er aan het spelen. Rennen, gillen, schreeuwen en nog meer rennen. M’n vaderhart smolt. Ik werd er week van.

Tot het moment ik voorbij een boom liep.
WTF hing daar nou aan die boom?

M’n zenuwachtige ik maakte plaats voor een verontwaardigde en vooral boze ik.
Dit was een produkt van Anus Inc. ©®, m’n boomende ontwerpbedrijf. En wel eentje uit 14 mei 2009.
Zover ik weet is nooit een eurocent betaald voor het gebruiken van deze plaat en heterdaadte ik dus een duidelijke vorm van copyrightschending. Ik besloot het zakelijk aan te pakken en zonder aarzelen de confrontatie aan te gaan.
“Eh……ehm……….uuuuuuh………dat heeft de buurman gedaan.”, stamelde Linda en ze keek Maurice schichtig aan.
“Heb ik niets mee te maken, ik houd jullie verantwoordelijk en eis per onmiddellijk het geld waar ik recht op heb.”, foeterde ik.
Ja, kom op zeg. Beetje mijn produkten voor gratis gebruiken in deze tijden van crisis.
Er hingen 2 van deze fantastisch ontworpen platen rond het grasveldje en dan praten we al gauw over een totaalbedrag van 11.84 euro hoor!
We handelden dit als volwassen zakenmensen af maar de toon was gezet.

Het Top 40-bordspel won ik met overmacht .
Het was eigenlijk genant hoe eenvoudig ik m’n tegenstrevers alle hoeken van de kamer liet zien met m’n ene na het andere goede antwoord en de controle over de dobbelsteen.
Ze besloten, niet we, ze besloten een ander spel te spelen. Een ander stel vraagkaarten en een andere dobbelsteen.
Na 2 rondjes met de dobbelsteen gegooid te hebben en een toen al een voor m’n tegenstanders onoverkomelijke achterstand, besloten ze, niet we, besloten ze dat dit een maar kutspel is. Ik vond het prima.
Het laatste spel dat we speelden is te vergelijken met Songpop. Intro’s raden uit verschillende categorieën. Ik zag bij Linda het een en ander strak gaan staan, ze zag kansen om me te verslaan. Ook Maurice verkneukelde zich met de categorie Licht Klassiek in het vooruitzicht.

Het zal voor jou niet als een verrassing komen dat ik ook dit spel, op eentje na (toen zat ik uit verveling op de foon te facebooken), wederom met 3 klassen verschil winnend heb afgesloten.

Het was een gezellige avond en het is nu eindelijk bij iedereen duidelijk:
IK BEN DE ULTIEME MUZIEKKENNER VAN HEEL MIJN VRIENDEN EN KENNISSENKRING.
(of zou er stiekem nog ergens ééntje zijn die aan mijn superioriteit twijfelt? Noem maar een dag, een tijd en wat we erbij drinken, I’ll be there)

(Trouwens, even tussen jou en mij, ik denk dat ze me hebben laten winnen uit schuldgevoel voor bovenstaande hoor.
Maar ssssssst, we doen net of ik dat niet door heb)

Vakantie

Voor de geïnteresseerde vrouwtjes.

Maandag ga ik een dikke week met m’n jongens op vakantie. In het prachtige Drenthe resideren wij in een 8-persoons villa op het Landalpark ‘Het land van Bartje’. Waarom een 8-persoons villa? Omdat wij Slinkjes van ruimte houden.
De vorige keer dat ik een extended tijd alleen met m’n jongens was is me uitstekend bevallen en was eigenlijk een peuleschil.
Met alle gemak van de wereld durf ik die 5 dagen deze keer met nog eens 3 dagen te verlengen.
Overdag zal ik in bovenstaande kledij als een vrouwenmagneet fungeren door als een supervader met m’n jongens leuke dingen te doen en over het park te paraderen.
Tegen de avond zal ik mijn kookkunsten aanwenden om m’n jongens een gevarieerde en verantwoorde maaltijd voor te schotelen. Gevolgd door het avondritueel (badderen, tanden poetsen, slaapkledij aan, verhaaltje lezen, slapen).
Vervolgens zal ik het huis nog even houden (afwassen, stofzuigen, dweilen, ramen lappen enz.).
Ik, als alleenstaande en begeerde vader met kinderen, draai m’n hand daar vanzelfsprekend niet voor om.

Hierna ben ik, tussen 20.30 uur en 00.00 uur, volledig ontvankelijk voor vrouwelijk bezoek.
De avond zal worden doorgebracht voor de open haard op het Pandabeervel onder het genot van rode wijn en een kaasplankje.
(*Let wel, dit is enkel mogelijk op afspraak in 3-voud gewhatsappt en dresscode is diepe decolleté.)

Voor de niet-geïnteresseerde vrouwtjes.

Maandag ga ik een dikke week met m’n jongens op vakantie. In het prachtige Drenthe resideren wij in een 8-persoons villa op het Landalpark ‘Het land van Bartje’. Waarom een 8-persoons villa? Omdat wij Slinkjes van ruimte houden en omdat er de hele week visite komt. Dinsdag t/m donderdag komt moeke en donderdag en vrijdag komt noemsi (wie dit niet begrijpt moet ‘The golden child’ met Eddy Murphy maar ’s kijken) met gezin.
De vorige keer dat ik een extended tijd alleen met m’n jongens was is me zwaar gevallen en was eigenlijk best afzien. Begrijp me niet verkeerd hoor, het is hartstikke leuk om alleen met de jongens te zijn maar mèn, wat een gedoe is dat zeg! Ik was ook opgelucht dat mijn familie bevestigend reageerde op mijn smeekbede om de week met mij door te brengen. Het is ook geen toeval dat ik juist een park dichtbij m’n moederland heb uitgezocht. En niet aan zee, zoals de laatste jaren gebruikelijk was.
Overdag zal ik in bovenstaande kledij (maar dat zal wel niet want de weersvooruitzichten zijn bagger, story of my life!) als een supervader met m’n jongens leuke dingen doen en alle kinderspeelparadijzen in de omgeving (verkeerspark Assen is koel! Tenminste, vond ik vroeger) bezoeken.
Tegen de avond zal moeke haar kookkunsten aanwenden om mij en m’n jongens een gevarieerde en verantwoorde maaltijd voor te schotelen. Gevolgd door het avondritueel (badderen, tanden poetsen, slaapkledij aan, verhaaltje lezen, slapen).
Vervolgens zal moeke het huis nog even houden (afwassen, stofzuigen, dweilen, ramen lappen enz.).
Ik, als alleenstaande en begeerde vader met kinderen, zal als een dooie zak piepers op de bank kapot liggen wezen.

Hierna ben ik, tussen 20.30 uur en 00.00 uur, totaal niet aanspreekbaar omdat de kans zeer aanwezig is dat ik lig te slapen.

Kep er sin an!

Ik zoek een vrouw

Ik weet het nu zeker. Ik bracht de jongens net naar hun moeder en op de weg terug in de auto viel het kwartje.
Ik had er al wel eerder sterk over nagedacht maar heb het idee toen weer laten varen. Vond de tijd er toen nog niet rijp voor. En dit is een week of 3 geleden, dunkt me.
Maar vanavond in de auto heb ik de hak doorgeknoopt. Ik ga het doen.
En op deze veel gelezen en tevens geprezen weblog ga ik het verkondigen.
IN HOOFDLETTERS EN VETGEDRUKT.
O klut, te vroeg

IK ZOEK EEN VROUW!!!!

Ik zoek een vrouw om met mij onderstaand briljante nummer te karaoken in een karaokebar naar keuze.
Kep net geoefend in de auto en ik heb die vent perfect onder de knie (of, in zijn geval, onder de stembanden).
Reacties mogen in de reacties.

(H)echte vrienden

Man man man, wat mag ik toch ook m’n kolenschoppen stijf dichtknijpen met zo’n hechte vriendengroep als ik heb. Echt, ik ben dolgelukkig met ze. Stuk voor stuk zijn het prachtwezens en mogen ze zeker rekenen op een vermelding in m’n testament.
In de moeilijke tijd waarin ik momenteel leef, zijn ze er voor mij. Ze slepen me op neemtouw op de momenten dat ik er even helemaal doorheen zit. Dag of nacht, immer staan ze voor me klaar.
Het is dat ik geen tranen ken anders liet ik ze nu over m’n wangetjes biggelen.

Nu ook weer. Spontaan word ik door ze uitgenodigd om bij ze te komen eten. Vandaag. En volgende week donderdag. Man, dat is toch prachtig? Dat zijn toch initiatieven waar je u tegen zegt?
Dat mensen zo van mijn bezoek kunnen genieten, geweldig!
Ik weet niet wat het met jou doet maar mij doet dat meer dan goed.

(of zouden ze zich toch zorgen maken om mijn Neanderthalische eetgedrag en ernstige tekort aan gezonde vitaminen?)

Date

Gisteren had ik een date met een getrouwde vrouw. Een soort van blind date zelfs.
Goed, ik ken haar wel maar ik had haar nog nooit in the flesh gezien laat staan gezeten. We spraken om 20.00 uur af in een restaurant voor een lekker hapje en een lekker drankje. En wellicht nog wel meer maar dat liet ik even van de avond afhangen.
Zoals een echte vent betaamt, kwam ik rond 10 voor 9 binnenwandelen. Je moet ze altijd even laten zweten, is mijn ene credo. Hoe meer zweet op een vrouwenlijf, hoe beter is m’n andere.
En waar kwam ik binnenwandelen zeg! Een hele toko vol mooie vrouwen! Zodra ik de deur openzwiepte, priemden 84 mooie ogen naar de ingang.
Ik hoorde hier en daar gegiechel en daar en hier zelfs diepe zuchten. Of waren het nou gelukskreten, ik weet het niet, wie zal het zeggen?
Een gemiddelde man zou met knikkende knieën naar binnen stappen, ik liep regelrecht en stoïcijns op de bar af. Ik bestelde een *plop* en hikte ‘m in 4 seconden achterover. Ik draaide m’n lijf eens van links naar rechts zodat de hele zaak een goede blik op m’n strakke gespijkerbroekte bips zou hebben. Ik bestelde nog een *plop*.

M’n date zat aan een tafel te zwaaien, ik liep er naartoe. Ik pakte ‘r bij haar middel en gaf haar 3 zoenen. Ik voelde een lichte vorm van teleurstelling bij de meiden aan de tafels rondom de onze. Maar daar had ik geen boodschap aan. Ik kan niet multitasken en kan dus 1 vrouw tegelijk doen.
We hebben lekker gegeten, goed gedronken en gezellig gekletst.

Maar daar is het bij gebleven.
Want getrouwde vrouw.
Want het was in Friesland.
Want ik voelde te weinig vibraties rondom de schaamstreek

Oja, en het was Eva.
Dus.

Nah zeg!

Ik heb gisteren een account aangemaakt op dating2000.nl, wilde wel eens zien hoe het nou eigenlijk werkt in de hopelozenwereld.
Ik moest allemaal vragen beantwoorden en, zoals je dat van mij gewend bent, heb ik dat naar alle eerlijkheid gedaan. Niet alleen vragen over mezelf maar ook over het type waarnaar ik zoek ben. “Om DE juiste match voor u te vinden”. Ja, sure.
Na de waslijst aan vragen kreeg ik de mogelijkheid een advertentie te plaatsen. Met bovenstaande foto heb ik dit er van gebakken:

Hallo vrouwtjes,

ik ben een lompe veertiger met een grote bek en een zeer duidelijke mening maar wèl met het hart op de juiste plek. Ik rook sigaren en drink op alcoholgebied uitsluitend bier. Ik barst van de humor en loop graag op slippers (zie foto).
Ik ben in het bezit van een appartement, een oude auto en heb twee schatten van zoons (1 en 4 jaar). Ik werk in de beveiliging en heb discipline hoog in het vaandel staan. Ik heb een hekel aan geweld maar ga het zeker niet uit de weg. Ik houd van rust aan de kop en moet absoluut geen (vrouwen)gemekker hebben. Ik heb ontzettend veel interesses maar de meeste daarvan boeien me vrij weinig.
Ik ben een 100% zomermens en ben in winterse tijden meestal niet te genieten.

Ik zoek een partner omdat ik er schijtziek van ben om het huishouden in m’n eentje te doen.
Ik heb niet echt voorkeuren voor haarkleur, ogenkleur en huidskleur maar je moet er wel verzorgd uitzien. Je moet tussen de 32 en 37 zijn en je moet wel tetten hebben, ben een borstenman.

Stuur je mail naar bla bla bla en wie weet krijg je wel een berichtje terug.

Lieve groetjes,

Man alone.

Ik kreeg vandaag een mail van dating2000.nl, ze plaatsen de advertentie niet.
Ze vinden ‘m te lang.

NAH ZEG!
………………………………….. Zucht.
Kan ik een beetje gaan schrappen. Wat moet er volgens jou allemaal uit?

2011

 Dit jaar zal de geschiedenisboeken in gaan als niet mijn allerbeste jaar ooit. Sterker nog, ik kan me geen beroerder jaar herinneren dan 2011. Ja, 2007 misschien.
Nee, da’s een goeie tweede. Dit jaar, 2011, is het meest klutste jaar uit m’n bestaan.
Heb ik even wat voor de kiezen gehad zeg! Een normaal mens zou er van in een depressie raken.

Het begon allemaal met hosanna en jolijt toen m’n interactieve kwis ‘Wiesdanou‘ het levenslicht zag. Een heule simpele kwis maar ozo lollig. Op een gegeven moment deden er 22 deelnemers mee, geloof ik. Leuk vond ik dat.
Kleine tegenvaller begin dit jaar was de besnijdenis van jongste zoonlief. Daar zat ik wel een beetje mee, vond het zo zielig voor het kleine hoopje mens. Het is trouwens met een sisser afgelopen. Z’n nageltje heeft zichzelf hersteld.
In februari werd ik 40. De leeftijd waar ik m’n hele jeugd naar uit had gekeken. Het is de leeftijd waarvan ik altijd al had besloten om volwassen te worden. Maar ik heb nu niet het idee dat het allemaal zo geweldig is als dat iedereen zegt. Je bent toch in veel gevallen (te) oud. Ik kan de jeugd zo heel af en toe niet meer bijbenen.
Ook dit jaar werd ik getroffen door de meest pijnlijke ongemakken die een mens kan verdragen. Een killerkeelontsteking en een allesvernietigende Hermania vielen mijn prachtlijf op onverwachte momenten aan. Mèn, wat heb ik een fysieke pijn geleden dit jaar! Een normaal mens zou bij 10% van die pijn spontaan kapot zijn gevallen.
In september moest ik noodgedwongen afscheid nemen van m’n werkplek om de hoek.
M’n afscheidsfeest was een fiasco. Alleen een paar hele lieve meiden en een drietal (ex)collega’s namen de moeite om op m’n emotionele uitnodiging   te reageren.
Beetje jammer dat al die andere uitgenodigden niets van zich hebben laten horen. Sneu, dat vind ik ze.
Maar ach, ze kunnen in elk geval teggen hun kleinkinderen zeggen dat ze ooit nog met mij hebben gewerkt.

En dan was er nog iets waardoor dit jaar zo klut was…………………………….Ben het ff vergeten.

Nee, als ik overmorgen die 30 miljoen pak, dan nog blijft het een klutjaar.
Maar gauw vergeten.

Fijne jaarwisseling.

Lenny Kuhr

Er begint me nu een hoop duidelijk te worden.
Goeiendag zeg, met al m’n intelligentie, gezonde wantrouwen en een basis van expect the unexpected kom er nu pas achter. Je wilt het niet geloven maar ik ben momenteel een beetje teleurgesteld in mezelf. Kan mezelf wel voor m’n kop slaan. Word er zelfs een beetje emotioneel van.

Natuurlijk had ik wel een vermoeden, in m’n relatie viel het me heus wel op. Zo af en toe zat ik ernaast en ging ik maar weer van het beste uit. Gezellige avonden waren dat, ook al waren ze sporadisch en zeldzaam. Maar heel vaak werden mijn vermoedens toch wel bevestigd en lag ik weer alleen op de bank een beetje naar de tv te staren terwijl voormaligje aan tafel op de laptop bezig was. Ik ging er van uit dat het aan voormaligje lag en legde me er maar gewoon bij neer dat het nou eenmaal zo was en niet anders. De tol van een relatie, zal ik maar zeggen. Geven en nemen, zoals het in elke relatie gaat. Maar ik had niet verwacht dat het dus aan mij ligt.

Nu ik volledig solo woon gaat het namelijk gewoon op de oude voet verder. Tot mijn verbijstering kan ik zeggen.
Ik, één van de leukste mannen die ik ken lig weer avond aan avond op de bank naar de tv te staren.

God, was ik Lenny Kuhr maar.

Op vrouwenjacht

 Mèn, als ik geweten had dat de aanschaf van een huis zo lang duurt, had ik wel eerder één gekocht. Goeiendag zeg, ik ben nu al bijna 4 weken eigenaar van een kast van een penthuis en nog steeds woon ik gewoon nog thuis. En nog steeds heb ik geen idee wanneer ik eindelijk op mezelf kan gaan. Ja, de overdracht staat op 15 november maar HALLOOOOOOOOOOOOO, schiet ’s op met die papieren rompslomp zeg! Ben er aan toe.

Natuurlijk kijk ik de laatste tijd ook naar andere vrouwen. Kom op zeg, ik ben en blijf een vent immers.
En ook al ben ik een man van staalbeton, gevoelens ken ik heus wel. Tenminste, ik heb er wel ’s over gelezen. Er bestaan zelfs mensen die tegen me zeggen dat ik meer over m’n gevoelens moet praten. Whoehahaha, pffffffffffff, het idee alleen al!

Ik moet verder met m’n leven en daarin mag een vrouw natuurlijk niet ontbreken.
Avonden en nachtenlang peins ik er op de logeerkamer over en ik kan niet anders bedenken dan dat een vrouw in mijn leven een bittere noodzaak is.
Ik heb er zelfs al één op de korrel. Zal haar binnenkort ’s aan een kruis(oink oink)verhoor onderwerpen.
Denk dat dit wel snor zal komen. Zo heel veeleisend ben ik namelijk heus niet.

Als ze gewoon 1 of 2 keer per week met een doekje en stofzuiger door het penthuis swaffelt, de afwas doet, m’n overhemden strijkt, de was opvouwt en m’n bed opmaakt ben ik meer dan tevreden.

Proefdraaien

 Ik heb dit weekend even kunnen proefdraaien. Voormaligje ging met de jongens logeren bij zwagert (ik blijf ‘m gewoon zo noemen) en cleansis (en haar ook). Vrijdagmiddag flashbackte ik terug naar tussen de 15 en 20 jaar terug, toen ik ook een vrije jongen was.
En ik kan melden, het is me prima bevallen. Goed, het is natuurlijk wel vreemd dat je in een leeg en vooral ontzettend rustig huis thuiskomt maar over het algemeen beviel het me prima. Ik kan uitstekend alleen zijn heb ik gemerkt. Ik wist dat natuurlijk al langer maar voor dees anekdoot klinkt het beter. Moeten we vaker doen (ha!).

Krijg net een sms dat ze er rond 1 uur weer zijn.
Zal ’s even als een gek alle bierflessen, patatbakken, shoarmazakken, pizzadozen, volle asbakken, Playboys, rondslingerende strings en overige kledingstukken opruimen. En laat ik vooral ook een sopje over de berg op het aanrecht halen zeg!

Bier happen op hoog nivo

Gisteren ben ik weer eens een keer met m’n alltime drinkmaat bier wezen happen op hoog nivo. Ik hap wel vaker bier weg maar met m’n drinkmaat is het op hoog nivo. Kan dat niet uitleggen.
Een man van de wereld heeft bier happen zo nu en dan en tevens af en toe nodig. Plaats delict deze keer; Harderwijk.
Ik was rond kwart voor 8 bij hem en zijn plan was om die 10 kilometer naar het bier per fiets af te leggen. Nu draai ik daar natuurlijk m’n hand niet voor om gezien dat ik tegenwoordig flink wat kilometers in m’n afgetrainde benen heb. En zodoende zaten wij even later op 2 kinderzitjesfietsen en al gauw werd de vergelijking met 2 homo’s met geadopteerde kinderkes gemaakt. We hadden er jolijt om.
Een kleine 35 minuten later werd Cafe ‘De Boterlap’ de crimescene en snel werd duidelijk dat veel vrouwvolk mijn aankodiging op Twittah had gelezen. En hoewel ze stuk voor stuk hun stinkende best deden mij geen blik waardig te gunnen, liet ik ze allemaal links liggen. Kom op zeg, ik wilde alleen ff wat bier happen.
De bestellingopnemer met z’n apparaatje had al redelijk snel ons tempo van glaswisseling in de gaten, we hadden het goed naar ons zin.

Op het terras naast ons propte een redelijk forse vent een redelijk fors broodje hamburger naar binnen en het deed me denken aan een anekdoot uit de oude doos. Ik vertelde ‘m aan drinkmaat.
Op een niet nader te noemen BBQ/Bierfeest kwam ik eens aan een tafel te staan met wat mensen die ik niet kende maar het was wel lachen dus wat de fok. Op een gegeven moment zegt één van de onbekenden “Ik zal me trouwens even voorstellen, ik ben Dick”. Ik schud hem de hand en zeg “Och, dat valt wel mee hoor, moet je die vrouw daar zien” en wijs naar een forse vrouw. Whoehahahahaha, iedereen kletste dij.
Zegt hij “Da’s m’n vrouw”. Whoehahahahahaha, iedereen kletste nog harder dij.

Tegen elven namen we zitting bij de ingang van het cafe want wat muziek aan den harses vinden wij persoonlijk wel van het prettige. Maar dan wel goeie muziek natuurlijk. Niet die bagger wat aan stond. De bestellingopnemer had nog wel iets uit mijn tijd. Uit het beste muziekjaar ooit zelfs. Bij het geluid van de kerstklokken werd ik al onpasselijk. Hij had ‘Last Christmas’ opgezet en laat dat nou het grootste klutlied ooit zijn! Samen met het gehele oeuvre van Celine Dion trouwens. En dat van Anouk ook!

Het druktemakertje die een lel tegen de bel en heel flink gèèn rondje gaf, serveerden wij af met een Chocomelletje. Hij droop af en wij hadden liever gezien dat vriendje nogdrukkerder zijn voorbeeld zou volgen maar om een mij niet bekende reden bleef hij hangen aan onze tafel. Het manneke werkte mij behoorlijk op de zenuwen en ik stond op het punt ‘m te bitchslappen maar ik besefte me dat het geen 20 jaar geleden meer is.
Tegen middernacht had ik de pens en drinkmaat de pokkel vol en fietsten we huiswaarts. Om 11 over 1 waggelden we de tuin in.
Het was weer een hilarische avond geweest.

Contactadvertentie

De vrouwelijke belangstelling voor mijn persoontje, sinds mijn aankondiging dat ik weer een vrije jongen ben, valt me eigenlijk en eerlijk gezegd een beetje tegen. Kom op zeg, het is toch al een dikke week bekend!
De oorzaak laat zich raden en dat is dat het (nog) niet helemaal is doorgedrongen bij het vrouwvolk.
Raar maar waar, je zou toch denken dat het als een lopend vuurtje het roddelcircuit rond moet gaan. Noem mij een vrouw die niet in het roddelcircuit actief is.
Maar goed, ik wacht rustig af. Ik heb geen haast. Ik wacht op m’n gemak tot de juiste vrouw zich aandient.

Om het voor de vrouwtjes duidelijk te maken zal ik een contactadvertentie op deze jolijtsite plaatsen.
*Zet me uit je hoofd als je niet aan onderstaande criteria voldoet. Reageren heeft geen zin*

Goed uitziende, ferm getorsde, strak gebipste, bijster intelligente, jolige, vlot gebekte jongeman (40 jaar) zoekt vrouw tussen 25 en 36 jaar, in bezit van eigen woning, auto en geld. Géén tattoes en/of piercings op enig lichaamsdeel en geen oorbellen. En geen laarzen over een (spijker)broek want dat ziet er niet uit.
Verwacht wordt dat er telkens om mijn grappen gelachen wordt (ook al herhaal ik ze tot in den treure) en je moet niet vies zijn van een dood stuk koe, varken, paard, egel, kameel, potvis of ander soort vlees (al dan niet met augurk, rauwe ui, ketchup, cheddar kaas en mosterd) op je bord.  

Zoals gezegd, ik wacht rustig achterover leunend af.
Ik zie wel wie de eer krijgt te roddelen over haar nieuwe vent.

Nieuw leven

Inderdaad beste lezer, een nieuw leven.

Een nieuw leven met WordPress. Dat Web (met of zonder streepje, hoe givs a fuk!) log kan de rambam krijgen, ik heb zelf al actie ondernomen om je toch te entertainen met mijn schrijfsels.
Het heeft wèl consequenties voor mijn interactiviteiten. Die zijn deaud. Ik doe er niet meer aan. Ik heb er geen sin meer an. Ik heb andere dingen aan m’n hoofd.
Het spijt me voor de deelnemers maar Wiesdanou en Voetbalpoel zijn geschiedenis, exit, einde oefening.

Hoe is het met me na bijna 3 weken radiostilte, vraag je je natuurlijk af.
Nou, ga d’r eens goed voor zitten zouk zeggen.
Op werkgebied heb ik vorige week woensdag mijn laatste dienst gedraaid voor de NSB-regio. Oei, mag ik dat zeggen? Ja, zoals ze me behandelt hebben mag ik dat zeggen ja!
Ik heb afgelopen donderdag een gesprek gehad over een nieuwe werkplek in een andere regio. Ik kan er niet teveel over zeggen omdat het natuurlijk topsecret, black-ops en deep underground werk is wat ik doe. En ook het feit dat ik zelf nog niet helemaal het fijne er van af weet, speelt ook mee.
Wel kan ik melden dat je je nergens zorgen over hoef te maken, ik blijf jouw veiligheid garanderen.

Mijn huidetters zijn zo goed als verdwenen. Van de psoriasis is alleen de laatste s nog over. M’n indrukwekkende torso is weer helemaal zoals ie hoort. En ik ben bruin joh!

En tenslotte is mijn relatie met meissie over. Wij verschillen teveel van mening over veel zaken en het ging gewoon niet meer.
Ik ben momenteel druk met het zoeken naar woonruimte en de kans is zeer aanwezig dat dit binnenkort succesvol wordt afgesloten. Het kwam als een mokerslag bij me aan maar wellicht is dit de beste oplossing.
Gelukkig gaan we niet mijn stijl (knallende ruzie) uit elkaar maar zoeken we naar de beste oplossing voor vooral de jongens en wijzelf.

Ik ben dus weer op de markt, meissies!!!!!
……………………………………………………
(ik las ff een bijkoommoment in. Het is natuurlijk logisch dat de harten van het vrouwvolk een paar keer over slaan en dat ze even naar adem moeten happen)
……………………………………………………….
Zo! Gaat tie weer? Mooi.
Ik ben dus weer vrijgezel.
En meissies, ff tussen ons. Wees nou verstandig. Kijk nu niet naar je vent en denk, ik ben je zat, ik flikker jou direct aan de kant.
Doe dat asjeblieft niet. Ik wil even een tijdje op mezelf zijn en tot mezelf komen.
Over een paar weken is vroeg genoeg.