Zomerhit 2019

Het was even afwachten (groot woord hoor) maar afgelopen weekend hebben we met glans doorstaan.

De voorbije tijd nam ik de jongens in mijn weekend mee naar moeke en behoudens de achterlijk hoge benzinekosten van tegenwoordig was dat goed te doen, reuze gezellig en uitermate prettig.
Maar nu ik weer op mezelf woon vond ik het niet nodig om weer een keer die 400 kilometer te rijden.
Zaterdag na het voetballen togen we gedrieën naar mijn tweekamerappartement (ghe) en bij binnenkomst zag ik herkenning in hun ogen. Hun stoelen stonden er weer. De tafel stond er weer. De tv-kast stond er weer. De eettafel stond er weer. De bank stond er weer. Het bed stond er weer. Zonder een enkel woord van afkeuren gingen ze zitten en deden ze hun ding. Ik kon met een gerust hart een dutje doen.

De meest gestelde vraag aan mij kwam ook afgelopen zaterdag. “Gaan we nog voetballen?” Túúrlijk gingen we nog voetballen. Ik vind het geweldig om ze voetbalgogme bij te brengen ofkors. We oefenden deze keer op voorzetten. “Tussen de keeper en de verdedigers moet je ‘m neerleggen.” Ik heb enkele ballen strak op de stropdas gezien, mensen!

’s Avonds keken we teletekst pagina 818 want er was geen kont op tv. (reminder: nog even achter digitale tv aan) en na Studio sport gingen we naar bed. Ja, naar bed inderdaad, ik heb ruimte voor maar 1 bed. Het is weliswaar een admiraalsize bed (vat je ‘m? koning, keizer, admiraal – groot, groter, grootst?) maar het blijft 1 bed. Met ons drieën overdwars ging het makkelijk en we hebben eigenlijk uitstekend geslapen.

De test was geslaagd en ik kan dus bij dezen melden dat ik helemaal ‘back in stride’ ben.
Hé, laat dat nou een ontzettend lekker nummer van de funkband Maze zijn. Nah zeg, da’s ook toevallig!

Ik bombardeer dus tot zomerhit van 2019: Maze – Back in stride again.

Geniet ervan.

Opkrabbelen

Bijna anderhalf jaar geleden reed ik de donkerste tunnel in mijn leven in. Wat was ik zat van alles! Zat van m’n werk. Zat van de politiek. Zat van de wereldsituatie. Zat van m’n financiën. Zat van m’n psoriasis. Zat van alleen zijn. Zat van m’n leven. Nee, dat niet. Ik heb 2 fantastische jongens, daar draag ik een enorme verantwoordelijkheid voor, dat besef ik heel goed. Wèl had ik af en toe van die waanideeën dat een tijd gewond in het ziekenhuis liggen de perfecte uitvlucht zou zijn. Gelukkig paste ik m’n rijstijl daar niet op aan. Ik bleef altijd bij zinnen.

Wat volgde was tegenslag na tegenslag en dat na alle tegenslagen die ik al te verwerken had gekregen in de afgelopen jaren. Die trouwens een groot gedeelte aan mezelf te wijten zijn.
Na de zomer van vorig jaar raakte ik ècht de bodem. Ik wist het niet meer, ik kon het niet meer en ik wilde niet meer. Ik gaf het vechten tegen de bierkaai op. Ik accepteerde dat ik in een vicieuze cirkel zat waar ik nooit en te nimmer meer uit kwam. Het was niet anders.

In november ben ik tòch weer aan het werk gegaan en ‘woonde’ ik uit de koffer in de buurt. Dat dit niet ideaal was en zeker financieel het een aardige wissel trok bleek al gauw. Weer kreeg ik met tegenslagen te maken en even dreigde ik terug te vallen in m’n negatieve status. Maar juist op die momenten schoten mensen me te hulp. Hulp die ik enorm waardeer en absoluut niet zal vergeten.

Met hun (financiële) hulp en een flinke dosis geluk heb ik eindelijk weer een eigen stulpje kunnen bemachtigen. In Rhenen heb ik woonruimte gevonden en kan ik eindelijk weer langzaamaan omhoog krabbelen. Het is verre van ideaal maar voorlopig ben ik er ontzettend blij mee.
Ik zie in elk geval de toekomst weer wat zonniger tegemoet.

Annette – Arjen – Bernhard – Erwin – Huib – Johan – Maike – Marjan – Moeke – Patricia – Sabine – Sanne en Sonja; ONTZETTEND BEDANKT! Ik hartje jullie.

last woman standing

Met het heengaan van ome Jan vorige week is mijn moeder nog de enige overgeblevene van haar familie.
Moeke, zoals iedereen haar kent. Altijd ziek, zwak en misselijk, wereldrecordhoudster ‘date met de huisarts’ en best wel een paar flinke emotionele tikken gehad.

Moeke is van mei 1946.
Op haar dertiende verloor ze zelf bijna het leven toen ze onder een bus terecht kwam en al als jonge twintiger verloor ze haar vader. Ik geloof dat het in ’68 was, ik heb opa Jan in elk geval nooit gekend. Ondertussen was dochter 1 geboren en in 1970 kwam dochter 2 erbij. In die economische crisis was het aanpoten voor pa maar ook voor moeke maar ze redden het. In februari 1971 kwam ik ter wereld en in 1975 tenslotte zoon 2.
In die tijd verhuisden we naar het huis waar ik dit nu typ. Vader ging nog meer full time werken, moeke stond in principe alleen voor de opvoeding van de 4 kinderen. Zware tijden waren dat voor haar.

Wij groeiden op, we kregen een eigen leventje en gingen de deur uit, pa en moeke bleven alleen achter. In 1999 (2000?) overleed tante Hennie, moeke’s zus. Ze was er kapot van.
In 2001 overleed oma, haar moeder. Dit kwam keihard aan. Bij ons allemaal maar vooral bij moeke, die haar de laatste jaren had verzorgd.

Haar leven ging door, ze was inmiddels zelf oma. Ze was (waren, pa ook) trots op hun kinderen en kleinkinderen. Maar de hardste klap kwam toen in 2007 mijn vader, haar steun en toeverlaat, plotseling overleed.
Ik durf te stellen dat ze dit nog nooit te boven is gekomen en ook door allerlei vervelende randzaken slijt moeke haar leven de laatste jaren alleen met Charlie de hond.

En nu is ze dus de last woman standing.
En dat blijft nog wel even zo, als het aan mij ligt. In de eerste plaats omdat ze sterke genen heeft (oma werd tenslotte 96) maar ook en vooral, ondanks haar nukken (Grunningse hè?), omdat het een schat van een mens is.
En mijn steun en toeverlaat. Ik hartje haar.

Met je Fortnite

Een jaar of 5 geleden kocht ik tablets voor m’n jongens. Voor elk eentje. M’n beste investering ooit.

Het was nog in m’n flatje, de jongens waren soms behoorlijk vervelingvervelend, ik wist daar niet mee om te gaan en om ze wat kalm te krijgen gebruikten ze af en toe mijn telefoon om spelletjes te spelen. Maar dat was niet handig omdat ik dan m’n telefoon een tijdje ‘kwijt’ was.
Ik kocht ze dus tablets en installeerde van die Duplo en LEGO spelletjes. Kinds blij, ik blij. Vanaf dat moment veranderde mijn vaderlijke leven, ik kreeg vaderlijke rust.
Ik hield wel controle over de tablets. Wilden ze een ander spelletje, dan installeerde ik dat.

Na verloop van tijd leerden ze zelf spelletjesapps installeren en, bij gebrek aan ruimte, apps te verwijderen, ik vond het prima maar hield wél controle op wat ze installeerden en speelden.
Tegenwoordig zijn ze er handiger mee dan ik en laat ik ze hun gang gaan. Maar wél met 2 hele dwingende afspraken:
1. Als de tablet leeg is, leg je ‘m weg om op te laden. Echt bij hoge uitzondering mogen ze met een stekker erin spelen.
En 2. NIET VAN DIE AGRESSIEVE SCHIET/DOODMAAKSPELLETJES!

En dat laatste heb ik ze heel duidelijk gemaakt. Als ik merk dat ze zo’n spelletje spelen, sloop ik het.

Een paar weken geleden kreeg ik een whap van voormaligje. De jongens hadden een Playstation gekocht en nu konden ze o.a. Fortnite spelen. Of ik wel een beetje ‘normaal’ wilde reageren want het was wel een beetje een schietspelletje. En ze waren er heul blij mee! En oja, ze kunnen er ook FIFA19 mee spelen met Johan Cruijff.
Ik reageerde heel normaal toen Sam het me liet zien. Opluchting alom. Maar van binnen schudde ik hevig met m’n hoofd over dat slopen van dingen, dat stukslaan van dingen en DOODSCHIETEN van andere spelers.

Nu heeft Sam een headset op zijn verjaardag gekregen en, om eerlijk te zijn, ik zie het somber in. Ik voorzie allerlei problemen en strijd tussen Sam en zijn moeder de komende tijd.
Zij hebben wel duidelijk afspraken gemaakt over het ‘gamen’ hoor maar leer mij pubers kennen. Hell, jarenlang stond mijn foto in het woordenboek bij ‘meest irritante puber’, mij verrassen ze niet.
En vanzelfsprekend ga ik op één lijn zitten met voormaligje, misschien dat ik zelfs nog feller tegenstander ben, dus voorzie ik ook problemen en strijd tussen Sam en mij. Sterker nog, ik ga de jongens heel duidelijk maken dat ik Fortnite een schijtspel vind en dat ik het ga verbieden. Bij mij is het Spella non gratta en wordt het niet gespeeld.
Punt.

Er komt een interessante tijd aan en de jongens zullen ontdekken dat ik wellicht niet meer alleen die lollige vader ben die ze kennen.

Ps. Ze moeten die agressieve schijtspellen verbieden en die spelletjesontwikkelaars oppakken, in een cel smijten en weg laten rotten. Met hun gebrainwash van kinderen.

Dubbele punt.

De bijna perfecte dag

Ken je dat? Dat je een bijna perfecte dag hebt? Ik had zo eentje gisteren.

Ik had heerlijk gerust (ik slaap niet, ik rust) in m’n hotelletje, fris en fruitig stond ik tegen kwart voor 8 bij de jongens op de stoep om de voetbalochtend een slinger te geven. In het fijne najaarszonnetje boekten we een 10-1 overwinning. Mooi, de eerste 3 punten binnen.

Eenmaal weer thuis pakten we de fiets en reden we naar de hei om daar met voormaligje en Teun te rendez-vous’en, de Airborne festiviteiten bij te wonen en natuurlijk John de veteraan de hand te schudden. De man is inmiddels 96, hij komt al 13 jaar bij m’n schoonouders logeren rond de WW2-herdenkingen, en ik vind het toch elke keer weer indrukwekkend om hem te ontmoeten. Wat een prachtkerel is het. Wat de man allemaal heeft doorstaan is eigenlijk niet te bevatten.
https://www.youtube.com/watch?v=W4TuCTmHp_8

Het najaarszonnetje werd plots verdreven door heule donkere wolken en we besloten huiswaarts te gaan. De wandeling naar onze fietsen werd een aardig nattige maar hé, ik had mijn wind –en waterdichte jas aan, wat kon me gebeuren? Nou, de natterij ging er dwars doorheen! DÁT kon me gebeuren! Dat waterdichte kunnen ze met een gerust hart uit de advertentie schrappen dus. Zucht.

In de stromende regen en straffe koude wind fietsten we gevieren naar huis en toen we daar aankwamen waren we drijf, zeik maar ook zeker kletsnat. Zelden ben ik zo nat geweest. Tot op de thong was het één grote vochtige bedoeling.
De jongens vlogen onder de douche, voormaligje kleedde zich in lekker warme fleece en ik was dolletjes blij dat ik vrijdag een stel extra schoenen, een extra broek, een extra set sokken en extra bovenkledij in m’n koffertje had gestopt.

Na een welverdiende kleffe hap, gezamenlijk een filmpje kijken en ‘tot volgende week’ kwakte ik m’n fiets en m’n koffertje weer achterin de voiture. Ik ging nog even dijkletsen bij m’n matties en tegen elven plankgaste ik naar huis.

Het was een bijna perfecte dag. Ja, bijna ja.
Was het dat ene tegendoelpunt? Nee joh, ik heb als coach iets met 10-1.
Was het die (niet voorspelde) regen? Nee joh, we waren even weer een gezinnetje. Dat vind ik leuk. (zouden meer gescheiden lui moeten doen trouwens, even de ego’s aan de kant schuiven).
Was het dat ik wéér een droomvrouw ben misgelopen? Nee joh, mattie zegt wel vaker dat hij een droomvrouw in de zaak krijgt. Maar altijd als ik er niet ben. En trouwens, ik zit alweer in m’n winterstop.

Nee, het was bijna perfect omdat ik na twaalven thuis was en toen gigantisch moest poepen. En dat had ik eigenlijk ’s ochtends moeten doen. Dan had ik de hele dag niet zo moeilijk gelopen.

De ekster

Moeke is wat bijgelovig. En dan met name als het op eksters aankomt.
Gisteren tijdens het met de hond lopen kwam ze een ekster tegen en “dat belooft niet veel goeds!”. Ik lach er altijd maar een beetje om want serieus nemen doe ik dat vanzelfsprekend niet. Ze zegt ook regelmatig dat als ze een bepaalde duif hoort het gaat regenen. Nou, dat beest roekoet de hele week al en kijk eens naar buiten, zouk zeggen.

Maar toch was gisteren een dag die heul anders had kunnen aflopen.
De jongens wilden voetballen en de bal lag in de auto. Ik zei dat ze mijn sleutels maar even moesten pakken en “oja, wil je ook even mijn raam dichtdoen?” en ik ging verder met lui zijn en op m’n foon kijken. Ze waren nog maar net het tuinhek uit toen ik besefte dat het raam sluiten elektrisch gaat en dat daarvoor ‘contact’ nodig is. En laat ik nou altijd de auto in z’n 1 hebben staan in de parkeerstand.
Voor ik goed en wel in de gaten had wat er allemaal mis kon gaan, kwamen ze al weer vrolijk de tuin ingelopen. Met bal. En ook hadden ze het raam dicht gekregen maar daar hadden ze “wèl de sleutel in het contact om moeten draaien”.
PFFFFFIIIIEEEEEUUWW

Even later mochten ze mijn oude telefoon slopen. Dat ding was op sterven na dood, de batterij liep als een tiet leeg en diezelfde batterij brandde plekken in mijn scherm.
WEG DERMEE MAN!!!
In een schoenendoos (anders vlogen de kleine onderdeeltjes overal naartoe) begon Sam het ding te demonteren en even later kwam Teun erbij om op wat ruigere manier te helpen. Ik zat erbij en ik keek ernaar op de momenten dat ik niet op mijn foon keek.
Sam kwam bij me staan omdat ik hem iets wilde laten zien, Teun hakte met een schroevendraaier erop los. Plots een aardige steekvlam! Teun sprong achteruit, Moeke begon van binnen te gillen en ik, ik bleef kalm. Altijd kalm blijven in zo’n situatie, mensen!
De batterij had vlam gevat en zette de schoenendoos in de fik. Met een emmer water kreeg ik de brand meester, een spannend moment was ten einde.
PFFFFFIIIIEEEEEUUWW

Nu kunnen we rustig stellen dat gisteren een faaldag was betreffende mijn vaderlijke opvoeding want beide momenten hadden heul anders af kunnen lopen.
Maar vlak die ekster ook niet uit hoor!

Ben er nou toch

Moeke begon er eind vorig jaar over. Ze wilde de deurkozijnen binnen wel in een ander kleurtje. Ik kon haar niets anders dan gelijk geven. Pa was namelijk minimaal 10 jaar geleden met deze klus begonnen en heeft het niet af kunnen maken. Moeke denkt en zegt dat het hem wèl gelukt is maar om eerlijk te zijn neem ik moeke op schildergebied met de overtreffende trap van een korreltje zout. Zij denkt zum bleistift dat gewoon er even overheen schilderen afdoende is. HAHAHA, dat geloof je toch niet? Dan klemmen de deuren toch? Hahaha, vrouwen😂

Nee, lieve lezer, pa heeft deze klus nooit afgekregen. Hij heeft de helft gered. Het hele huis zit onder de grondverf. Ja, zelfs de muren. 😄

Gisteren ben ik begonnen met schuren. Licht schuren dat is. En dan zal ik, zodra het weer wat zomerser wordt, pa zijn klus even afmaken. Ik ben er nou toch.

Dan ben ik even van de straat, is moeke weer blij en ik ga ervan uit dat pa van boven tevreden meekijkt.

We vakantie’en!


​​

Wij slapen niet, wij rusten

Ik voorspelde het gisteren al op den Twit en het verliep vanochtend exact als ik voorspelde. En eigenlijk is het helemaal niet vreemd, nu ik erover nadenk. Ik ben ook een ruster namelijk.

Met de klok een uur terug in m’n achterhoofd mochten Fred Skelet en Koos Boos wat langer opblijven gisteravond. Maar dat was niet de enige reden hoor, ik vind het namelijk ook wel gezellig met ze (of überhaupt iemand……..😢) om me heen te hebben tijdens een tv-avondje. We keken naar ‘Ik hou van Holland’ met Linda de Lachgeit. Want dat is het enige beetje kindgeschikte programma op tv op zaterdagavond. En het leuke van met mij naar zo’n spelshow kijken is dat ik overal, maar dan ook echt overal, commentaar op heb wat weer een enorm effect heeft op de lachspieren van de jongens. Dolle boel in de bloghut!

Om 22 uur keek ik eens opzij. Nee, nog geen enkel teken van vermoeidheid bij de jochies. En ook de vooraankondiging van het programma op stapel werkte in hun voordeel. Of het programma? Meer een deelnemer, Jan Jaap van de Wal. Ik vroeg ze hazenlipstijl of ze dat programma ook nog wilden zien. Tranen van het lachen rolden over hun wangetjes.
Nou vooruit maar dan weer, ik ben niet zo moeilijk. En het zou in de ochtend in mijn voordeel werken, bedacht ik me.
Na een half uur hazenlippen was ik er wel klaar mee, Studio sport begon.
Omdat onze 2 favoriete clubs hadden gespeeld wilden ze ook dit zien. Huh? Het was half 11 hoor! En dat vanaf half 7 vanochtend! Nou, vooruit maar weer, ik ben niet zo moeilijk.
Na onze FC gaf Teun aan dat hij toch maar naar bed wilde. Het was tenslotte al bijna 23 uur. Ik wenste hem welterusten en toen ik de deur sloot hoorde ik hem al snurken.
Sam en ik gingen gezamenlijk naar bed. Na Studio sport. Het was zijn beurt om bij mij in het hemelse bed te slapen. We kletsten nog even wat over de korfbalwedstrijd van die ochtend en na een welterusten draaide ik me om. Nog geen 15 seconden later hoorde ik hem snurken. Ik sloot tevreden mijn ogen.
Vanochtend, 06.18 uur. Ik werd op m’n schouder getikt. Of ik even wilde opschuiven want Teun wilde erbij.
Zucht………………………

Nu is dat natuurlijk geen probleem als ze gewoon in het hemelse bed verder slapen maar het punt is dat mijn blaas ook altijd rond deze absurde tijdstippen wakker wordt. Ik sneak dan heel gladjes uit het hemelse bed en ga heel stilletjes in het donker ontluchten. Maar ja, ik zei het al eerder, wij zijn geen slapers, wij zijn rusters. Wij slapen met 1 oog en 2 oren open.
‘Teuheuuun, zullen we opstaan?’, hoorde ik vanaf de wc. Zucht……………………..
(*noot van de redactie;: Nu denk je natuurlijk dat ik gewoon weer m’n hemelse bed in kan kruipen en de jongens even met hun tablet laat. NEEN! Als ik wakker ben, ben ik wakker. Dan sta ik op. Is een commando/black ops dingetje. Vertel ik nog wel een keer.)

Die klok zetten we straks wel terug. Fukking wintertijd……..🖕🏼
Eerst maar even wakker worden. Vanavond liggen ze er bij sundown in. Wat ik je brom!

We wintertijd’en!

Ik doe m'n best hoor!

14492323_1277186925648182_7655074929690969229_n“Heb je wel pannen”, vroeg ze toen ik de deur uit ging. “Waarvoor?”, was mijn veelzeggende antwoord.

Ik ben niet zo’n eter. Of eigenlijk, ik ben niet zo’n lekkere eter. Het moet vullen, dat vind ik stukken belangrijker. En ik ben ook niet zo’n etenstijdtype. Ik heb honger en dan ga ik iets eten. Het maakt me in principe niet zoveel uit wat het dan is, als het mijn honger maar stilt. Ben ik ergens en er is een broodje hamburger of een sateetje te koop, dan neem ik dat. Maakt me niet uit hoe laat het is.

Zo houd ik me al dik 5 jaar op de been. Want ik weet niet beter. Het eten is altijd voor me gemaakt. Bij moeke en ook bij voormaligje zat ik te wachten op het welbekende ‘aan táááááááfel’ en dan ging ik eten tot ik vol zat. 40 Jaar heb ik dit zo gedaan en altijd naar alle tevredenheid. Vooral van mijn kant dan.
Nu ik al een tijdje op mezelf aangewezen ben is bovenstaande vooral het geval. En ben ik in een dolle bui, wil ik nog wel eens een restaurantje bezoeken. In m’n eentje, dat interesseert me ook niet zoveel. Of ik eet bij m’n matties, dat komt ook regelmatig voor.

Maar, lieve lezer, dat gaat natuurlijk wel allemaal in de papieren lopen. Ik bedoel, een paar keer per maand bij restaurant ‘De Librije’ of ‘De Leest’ eten is best een prijzige bezigheid immers. En ook las ik overal dat vrouwen een man ‘die kan koken’ willen. Dus bedacht ik me dat ik wellicht zelf ook wel het een en ander in elkaar kon flansen. In de supermarkt haal ik dan dingen die me lekker (en makkelijk te bereiden!) lijken en daarmee ga ik dan koken/bakken/kokkerellen. En het is me nu al met enige regelmaat gelukt, kan ik melden. Ik ben wat dat betreft best trots op mezelf.

WAT DAN NIET HELPT IS DAT MENSEN MIJN KOOK/BAK/KOKKERELKUNSTEN EEN BEETJE BELACHELIJK GAAN LOPEN MAKEN!

Kom op zeg, ik ben daar best een labiel mannetje in. Een beetje steun zou mij veel meer genoegen doen en eigenlijk ook heel erg welkom zijn. Ik doe namelijk erg m’n best hoor!
En ja, dat ik maar 1 pan heb, dat is nog wel een dingetje. Daar moet ik nog even iets op verzinnen.
En ook op het spetteren. Irritant gedoe. De vetvlekken vliegen me op de kleren, man! Ik zat zelf te denken aan een schort of volledig naakt. Aandachtspuntje………

We kook/bak/kokkerel’en!

Ik kan het niet alleen

Plan fails

Het zag er allemaal rooskleurig uit. De omstandigheden waren perfect. Mijn vrije zaterdag (en zondag laat beginnen), prachtig weer en de afsluiting van een feestweek in het deurp met een 60’s party. Ik had er zin in. Ik keek er zelfs naar uit. Even uit de sleur, even het hoofd leeg, even ouderwets feestvieren en dan maar zien waar het schip terecht komt.

Vrijdag ving mijn slaapdag later aan dan gepland vanwege aflossingshit. En geloof me, je wilt geen aflossingshit na de laatste van bijna 2 weken nachtdienst. Tegen kwart voor 10 lag ik in m’n bed. Om half drie had ik een afspraak bij de kliniek dus zette ik de wekker. Dit bleek niet nodig want om 13 uur stond ik alweer fris (nou, niet echt) en fruitig (dat ook niet) naast m’n bed. Bij de kliniek kwam ik langzaam weer tot leven en na de behandeling voelde ik me zelfs top. “We gaan naar de 60’s party”, zei ze. “En m’n vrijgezelle vriendin komt ook mee!” Hmmm, daar had ik wel oren naar. En dat die vrijgezelle vriendin meekwam was een aardige bijkomstigheid. Ik keek op m’n foon van hoe en wat, het feest was van 20.00 uur tot 00.00 uur. Perfect!
Thuis klom ik even op de bank om wat bij te dutten maar met de bloedhete temperatuur buiten en dus ook binnen was dat niet te doen. Ik besloot boodschappen te doen. Ik voelde me sterk immers.
Zoals bijna elke vrijdagavond ga ik even bij m’n matties langs voor een snackje, een koffietje, een biertje en een partijtje slap lullen. Deze keer stipten we onder andere de hittegolftemperaturen in combinatie met een behaarde kont even aan. Het zijn altijd interessante gesprekken op zo’n vrijdagavond.

Het korfbalseizoen is ook weer begonnen en Sam had zaterdag om 10 uur een oefenwedstrijd in Driebergen. Natuurlijk mocht ik dat als zijn grootste supporter niet missen en zat ik om half 10 in de auto. Het werd een eenvoudige 7-1 overwinning en de jongens wilden met mij mee terug want ik heb dat nummer uit Dusty in de auto. En zo scheurden we over de snelweg terug met Thunderstruck galmend uit de speakers.
De zaterdagmiddag stond in het teken van het huishouden. Stoffen, zuigen, wassen, opvouwen, bedden verschonen. Ik streek zelfs m’n overhemden! Ik voelde me sterk immers. Omdat mijn date-oproep op Twitter welgeteld 0 reacties had opgeleverd vroeg ik een dinnetje om mij te vergezellen naar het feest van die avond. Ze had een avondje met haar dochter gepland en dat is ook leuk natuurlijk. Ik wenste haar veel plezier.
Het was er tijd voor, een voordutje. Denk dat het half 7 was. Even een uurtje, voor het eten aan. Ik legde m’n spijkerbroek, m’n witte overhemd en m’n Hawaii-colbert vast klaar. Zou dat even een verpletterende indruk maken als ik die feestzaal binnenkom!

Om 22.40 uur werd ik badend in het zweet op de bank wakker. Ik zag nog net het einde van Mission impossible op tv……………………………
Zucht.
En zo, lieve lezer, kan ik weer een mislukte avond aan het lijstje toevoegen. En alleen omdat de tank van mijn prachtlijf weer eens op een verkeerd moment leeg was. Maar ja, what’s new?
En om eerlijk te zijn? Ik vind het zwaar, dat alleen zijn.
Sterker nog, het voelt als een mission impossible.

80 treden

Scherven

De onderste trap in mijn flat telt 14 treden, de middelste 13 en de bovenste ook 13. Samen zijn dat 40 treden. Een keer op en neer zijn dus 80 treden. Deze week ben ik ze alle 80 aardig wat keren tegen gekomen.

Boven pakte ik dozen in, tilde ze één voor één op, liep ermee de trap af en deed ze in mijn auto. Als de auto vol zat, bracht ik de dozen weg naar m’n nieuwe huisje. En was ie weer leeg, reed ik terug naar de flat en herhaalde ik de eerste zin in deze alinea. Pittig hoor!
Was blij dat ik nachtdienst had, kon ik tenminste een beetje uitrusten…………..(oh wacht 😳).

Ik denk dat ik zo’n 36 dozen naar beneden heb gesjouwd en allemaal gingen ze prima. Behalve één. Jij, lieve lezer, mag raden wat erin zat? Juist, glaswerk. Bij een doos vol fotolijsten flikkerde de bodem open. En terwijl ik bij trede 22 nog dacht; ‘Als die bodem er maar niet onderuit flikkert’ gebeurde het dus bij trede 38.
Zucht.
De hele hal onder het glas. Nogmaals een zucht.

Maarrrrrrrr, lieve lezer, scherven brengen geluk, toch? En als je m’n vorige anekdoot nog voor de geest kan halen, komt dit uitstekend van pas! Whahahaha!!! 😄😂👍🏼👍🏼
Ik heb de scherven in een klein hoekje geveegd en ben verder gegaan waar ik gebleven was.

De onderste trap in mijn flat telt 14 treden, de middelste 13 en de bovenste ook 13. Samen zijn dat 40 treden. Een keer op en neer zijn dus 80 treden. Deze week ben ik ze alle 80 aardig wat keren tegen gekomen. En dan zijn er nog mensen die zich afvragen hoe ik toch aan die strakke kont kom.

We geluk’en!

Bed verschonen

Bed verschonenIk begin na zoveel jaar al een aardige Henny te worden, al zeg ik het zelf. (oh, moet ik die nog uitleggen? Henny als in Huisman = man alleen??? Duh.)
Afwassen, de was doen, de was ophangen, de was opvouwen, stoffen, stofzuigen, ik heb het al redelijk onder de knie. Maar, lieve lezer, waar ik werkelijk een gruwelijke hekel aan heb is het bed verschonen. Mèn, daar ben ik gewoon uren mee bezig hè?
Maar ja, soms moet het, iets met hygiëne ofzo, en een mens gotta do wat een mens gotta do, niewaar? Maar vandaag had ik nog een andere reden. Ik kreeg een huisbezoek!! Van een vrouwmens!! Als dat geen wilde nacht zou worden!!

Ik was blij dat Sam de wekker op zijn tablet had gezet en dus zat ik om 10 over 5 vanochtend al aan de koffie. Maar dat maakte me niets uit, had het toch druk zat. Tegen kwart voor 7 ving ik aan met de hel die bed verschonen heet. Ik trok de hoes van het eerste dekbed af en mikte ‘m in één of andere hoek. Daarna was hoes 2 aan de beurt en daarmee deed ik hetzelfde. Tot ik me bedacht dat het handiger is de hoezen er binnenste buiten af te halen.
Zucht.
Ik propte de dekbedden weer één voor één in de hoezen, vlijde ze over het bed en ging even poepen. Ik moest nodig.
Vol goede moed liep ik de slaapkamer in. Hoes 1 haalde ik er binnenste buiten af en ik fistpompte lichtjes. Gelukt! Toen ook hoes 2 binnenste buiten in de hoek lag kon ik m’n enthousiasme niet langer bedwingen en danste ik stiekem een Horlepiepje.
De kussenslopen en matrashoezen gingen als de brandweer, tegen half 9 nam ik plaats op de bank. Ik was uitgeput.

Het schone beddengoed haalde ik uit de kast. (Haha, ik haalde alles uit de kast! I kill me 😂😂). De matrassen in mijn bed wegen een kleine 382 kilo p/s dus alles uit kast halen was noodzakelijk. Met ontzettend grote moeite, flink wat bi -en tricepswerk en een heel arsenaal aan oerkreten lukte het me de hoes om het eerste gevaarte heen te krijgen. Bij de 2e ging het al even moeizaam en als klap op de vuurpijl klapte er ook nog een stuk elastiek aan de ene kant terwijl ik net de andere kant er strak omheen had. GRRRRRRRR#^$&(&%^*%(*%(RRRRRRRR
Zucht.

Nou ja, om een lang verhaal af te ronden, tegen het middaguur had ik m’n bed klaar. Klaar voor ontvangst van het vrouwmens vanavond. Klaar voor een wilde nacht.
Ze belt net af………………………………
Zucht.

Ik heb net de dekbedhoezen in één of andere hoek gesmeten. Ga nu eerst even koffie drinken.
Dat matrasgezeik komt straks wel hoor. Dat schone bed is nu toch niet meer nodig.
Zucht.

We bedverschoon’en!

Raadsel

  
Heb ik me daar sinds zaterdag even met een raadsel te maken zeg! Ik heb een vliegprobleem. Ja, ècht! Ik zal het duiden.

Ik zat zaterdagmiddag heerlijk te….. oh wacht, ik zat zaterdagmiddag op het toilet en ik had de deur op een flinke kier staan. Want ben toch alleen, toch? Plots zag ik 2 zwarte stippen op de binnenkant van de wcdeur. Huh? dacht ik. Direct gevolgd door mijn achterdochtige black ops gedachtengang; ik word afgeluisterd…………. Ik kleide in stilte door, de gebruikelijke ‘hmmmpfff’s’ hield ik ook achterwege en mijn plas deed ik tegen de hals in plaats van kletterend in het wachtende water van de toiletpot. Maar bij het opstaan en fatsoeneren bleken het 2 dikke zwarte vliegen te zijn. Van die vadsige strontunits. Huh? Hoe komen die hier nou binnen? Ik snapte er de ballen van.

Ik omsingelde ze met mijn hand en een toiletpapiertje. Tegen mijn lichtsnelheidse vangtechniek konden ze niet op en ik voelde ze zoemen in mijn hand met toiletpapiertje. Ik had de indruk dat ze enigszins versuft waren en dat ze zich daarom zo eenvoudig lieten vangen. Ik haalde mijn neus op en concludeerde dat dit inderdaad de reden moet zijn geweest. Vlug sloot ik de wcdeur. Goeiendag zeg! Omdat ik in een goeie bui was gunde ik ze hun vrijheid en ik liet ze buiten los. Ze vlogen weg en als ik me niet vergis keek eentje nog even om en knikte als blijk van dank.

Zondagochtend ontdekte ik wéér (nog?) eentje. Ditmaal op het raampje in de keuken. JA HALLO!!!!! Waar komen die beesten toch vandaan? Ook deze liet ik naar buiten door het raampje te openen. En ’s middags vloog er weer eentje door m’n bloghut. Ik was er klaar mee en ging op killmission. Kom op zeg! Ik blijf POW’s vrijlaten. Als ze oorlog willen, krijgen ze oorlog. Ik legde die dag nog 2 om. Genadeloos. Maandag heb ik de hele dag gecamoufleerd in één of andere hoek gelegen. En gisteren hielpen Sam en Teun ook mee. Weg met die strontbeesten!! 

Maar waar ze nou vandaan komen is mij een volkomen raadsel. Misschien heb ik ergens een nest. Misschien zit er een dood lijk verstopt in een muur? Wie zal het zeggen?

Maar ik denk dat de doos frikandellen, die ik 13 augustus even op balkon had gelegd om de koelkast schoon te maken en hierna glad vergeten ben omdat een stuk karton eroverheen gewaaid was, er op enigerlei manier mee te maken heeft………………………….. Koekoek! Het gaat niet goed met mij.

We strontvlieg’en!

Flinkert

schoonmaak

Zo nu en dan komt moeke (aka mijn moeder) op visite. En dan is zo nu en dan een keer in de 3 maanden ofzo (kan er een dag naast zitten hoor, pin me daar niet op vast). *ik hoor je denken; Dan krijg je dus toch visite, zeikerd* Meestal komt ze op visite in het weekend als ik de jongens heb en dat is handig. Ik heb dan m’n handen iets vrijer om andere dingen te doen. Schoonmaken zum bleistift! Zondagochtend. Ik lag op de bank na een heerlijke nacht rusten toen ik ineens dacht, kom, laat ik de keuken eens schoonmaken. Ik spande de buikkabels en hees me in één ruk omhoog. Wat vanzelfsprekend een makkie was. Bij de keuken aangekomen was ik klaar om aan te vallen maar moeke stond reeds op Boobie (mijn keukentrapje. Ik noem mijn keukentrapje Boobie. Als in Boobietrap. Vat je ‘m? Man, ik heb me daar een humor!) met een emmertje sop en een poetslap. Zucht……. Heb ik weer. Haat aan als mensen met mijn ideeën aan de haal gaan. Ik plofte terug op de bank.

Even later dacht ik dat het wel aardig zou zijn dat ik dan de douche even onder handen zou nemen. Ik trok laarzen aan. Deed een allesbeschermend pak en rubberen handschoenen aan. Trok een duikbril over m’n ogen en zette het Alfred Hitchcock’s douchescène-muziekje op. Ik was er klaar voor. Ik trok de deur van de douchekamer open en…………. daar stond moeke breed glimlachend met de schimmelspray. Zucht……..Heb ik weer. Ik plofte terug op de bank. Maar toen dacht ik dat ik wel zin had in een sigaartje. Ik liep naar het balkon en plofte in mijn balkonstoel. Hier bedacht ik dat de wc ook wel een beurt mocht hebben. Ik greep de fles koolmonoxide maar bedacht toen dat ik die niet nodig had. Het bakje zoutzuur zou meer effect hebben immers. Ik deed oordoppen in en liep naar de toiletvleugel. Moeke stond hier alweer te glimmen als en keutel in de maneschijn. En in de pot lag ook één. Zucht………..heb ik weer. Ik plofte terug op de bank. Ik beloofde mezelf dat ik maandagochtend een nieuwe poging zou wagen.

Maandagochtend tegen de klok van half 8. Schoolreis van zoonlief naar de speeltuin van de plaatselijke pannenkoekbakkerij. Ik had aangegeven dat ik het opbouwen wel even zou delegeren. En zo geschiedde. Tegen 10-en wandelde ik het penthuis weer binnen, klaar om huis te houden. Letterlijk. De slaapkamers konden er wel wat gelikter uitzien, dunkte me. Bedden verschoont, beddengoed hing buiten en de bedwants waren verdwenen uit het bed want (haha, bedwant. I kill me) moeke was al weer bezig geweest. Zucht…………heb ik weer. Ik plofte weer op de bank. Als laatste moest de woonkamer nog onder handen genomen worden. Ik stond maar weer eens op. Ik deed de laptop aan om dees anekdoot te typen. Terwijl het ding op zou starten, kon ik mooi even de stofzuiger door de kamer slingeren. Ik heb moeke neer moeten hoeken om de laatste vierkante meter te kunnen zuigen. Zucht………..heb ik weer. Ik plofte weer terug op de bank. Zelden zo teleurgesteld geweest.

 

Moeke is zojuist weer vertrokken. Ik plof maar eens op de bank, ben kapot.
Mijn moeder is de flinkert die ik nooit zal worden.

I lof hur.

Mijn mannelijkheid

Echte mannenMet ‘je mannelijkheid tonen’ bedoelen ze niet dat je heel den dag geblotepiemold over straat moet lopen. Of dat je je als een enorme slappe tamp moet gedragen.
Nee, je mannelijkheid tonen betekent eigenlijk min of meer zijn zoals ik ben.
Ik ben een echte mannen man. Oh wacht. Ik ben een echte mannelijke man. Je hoort mij niet piepen als we ‘de zaak’ met 2 man minder moeten bemannen. Je hoort mij niet mekkeren als een scheetje een afdrukje in de thong achter laat. Oh wacht. Je hoort mij niet zeuren als het even tegenzit. Ik zeg, wat koffie, bier of vlees (al naar gelang het tijdstip van de dag) erin en gaan. Niet van dat benauwde.
In de tijd van de Homo Sapiens zou ik de homo zijn. Oh wacht.
Nou ja, je weet wat ik bedoel. Maar mijn mannelijke mannelijkheid heeft vorige week een klein knauwtje gekregen. Ik zal het vertellen maar je moet me beloven dat dit nooit openbaar wordt! Kom op zeg, ik heb een imago hoog te houden. Beloofd?

Ik krijg al sinds het buiten beneden de 23 graden is mijn kachel niet aan de praat. Dat kloteding wil maar geen vlammetje geven. Ik doe het exact volgens de beschrijving. Zet de dikke grijze knop op de S, druk de knop volledig in en druk tegelijk de ontstekingsknop in. Houd de dikke grijze knop even ingedrukt om het gas de gewenste toevoer te geven.

NOU, HOELANG IK DIE FUKKING KNOP OOK INGEDRUKT HOUD, ER KOMT NOG GEEN VONKJE!!!!!!!!!!!!!!!!!

En als dat knopgebeuren nou op een makkelijk te bereiken plek zou zitten. Nee, ik moet plat op mijn buik liggen om erbij te kunnen. Met een zaklamp in m’n muil. Ja, en druk dan maar die 2 knoppen tegelijk in. En vergeet niet dat je je hoofd ook nog omhoog moet houden. Inderdaad, je moet bijkant een Epke zijn om zoveel spiermassa op hetzelfde moment op spanning te krijgen.
Maar ja, je bent een mannelijke man of je bent het niet. Ik moest en zou warmte in m’n penthuis krijgen. Dus had ik 36 elektrische kacheltjes strategisch door het huis geplaatst. Haha, knappe kou die mij klein krijgt!
Maar dat werkte niet. Heel gek maar mijn jongens vertoeven vaak op strategische plekken in mijn penthuis. En ik kan je zeggen dat een voorhoofd op zo’n elektrisch kacheltje best hard aan komt.
Ik moest maatregelen treffen. Ik heb een hekel aan bloedvlekken op mijn houten vloer. Ik belde een mannetje. Jazeker hoor, dat doen echte mannen ook. Gewoon een mannetje bellen als ze er zelf niet uitkomen.

Hij kwam afgelopen vrijdag. En hij heeft mijn kachel aan de praat gekregen!!!!!
Ik kon ‘m wel kussen. Oh wacht. Hij ging op zijn hurken zitten, draaide de dikke grijze knop op de S en 8 seconden later was mijn kachel aan.

Oja, en hij draaide het gaskraantje open.

 

………gepaste stilte lijkt me wel op z’n plaats……..

Druk x3

to doIs het je ook opgevallen dat er hier, op dit doorgaans lollige leesmedium, verdomd weinig te beleven valt? Ja hè? Zeg het maar eerlijk.
Hou je niet in, je kunt mijn feelings toch niet hurten. Feelings zijn emoties en ……………….. ach, je weet zelluf.

Sorry x3 daarvoor.

Maar ik kan het verklaren hoor. Ben hartstikke druk x3 man!

Zoals je weet, want jij bent hier natuurlijk wel eens geweest (oh wacht), bestaat mijn penthuis uit een loungeroom woonkamer, een dinnerroom bijkamertje, een shagroom slaapkamer en een celletje.
En dat celletje was me altijd al een doorn in het oog. Telkens als de jongens bij mij zijn gaan ze ‘op vakantie’ naar dit celletje. Ze hebben dan allebei een boot (grote doos) en dan varen ze naar, voorheen Zeeland, tegenwoordig Nieuw Zeeland. En vanzelfsprekend moeten er ook spulletjes mee, die ze uit de bijkamer halen.
Je raadt het al, het hele celletje ligt dan vol met auto’s, boeken, speelgoedkopjes, speelgoedbordjes, speelgoedlepeltjes, speelgoedvorkjes, speelgoedeten, Playmobil, Duplo, gereedschap en Playboys (die moet ik toch eens beter verstoppen!).
Zeun slaapt ook in dit celletje. In het campingbedje. Terwijl zoonlief bij mij in bed slaapt. “En da’s niet eerlijk, papa!” Nee, inderdaad, dat is niet eerlijk.

Tijd voor maatregelen.

Mijn immense bed heb ik uit elkaar gedemonteerd en ik heb voor de jongens een stapelbed gehaald. Het celletje is vanaf heden habitación non grata, mijn slaapkamer is vanaf heden de place to be voor de jongens. Ik heb er nieuwe vloerbedekking gelegd, ik heb alle speelgoed erin gebonjourd en, omdat ik voor Zeun altijd het licht in de hal laat branden, heb ik de deuren van de woonkamer (met raam) omgewisseld met die van mijn slaapkamer (zonder raam).
Een Buurman en Buurmanklusser als ik doet dat natuurlijk met 2 vingers in de neus. Bleek dat ik die 2 vingers toch wel nodig had (wel eens een deur in de scharnieren gehangen met 8 vingers? Da gaat nie!) want de deur van de woonkamer paste precies maar de deur van de slaapkamer was exact 4,11 mm te breed. KLUT!!!!! Kon ik die fukking deur gaan schaven en schuren!
Weer uit de scharnieren tillen is voor watjes dus schaafde en schuurde ik de deur gewoon hangend in het kozijn.
Je begrijpt dat dit een zooi van jewelste gaf en 3x raden wie dat weer kan opruimen? God, wat mis ik een vrouw!
Trouwens, ff een tipje: hang geen wasgoed te drogen in de woonkamer als je een deur gaat schuren!

Morgen komen m’n jongens weer en dan gaan ze voor het eerst samen op 1 kamer slapen. Eens zien hoe dat gaat aflopen. Waarschijnlijk zal m’n volgende verhaal daar over gaan.

Ik ben dus druk druk druk.
Ik moet als een gek gaan schoonmaken, stofzuigen, dweilen, de was opvouwen, bedden opmaken, afwassen en boodschappen doen. Tel daarbij op dat ik de laatste tijd bezig ben mijn werk naar een hoger plan te tillen dus dan weet je wel hoe druk x3 ik ben.
En nu moet ik ook nog poepen!

Lieve lezer, het spijt me. Ik zal je zo spoedig mogelijk weer voorzien van hilariteit op dit lollige leesmedium.

Zomertijd

VB zomer

FEESSIES TIME!
Let op, er staat FEESSIES. En geen FAECES!
Da’s namelijk heul iets anders. Ja goed, je spreekt het wel hetzelfde uit maar dan nog, het is heeeeeeuuuuuuul iets anders.
Zou wat zijn zeg, dat ik een feestje zou geven om een partijtje uitwerpselen te vieren. Met shitmuziek, vlaaien, bolussen en alleen maar kakkers zeker? Hoe deranged int hoofd denk je dat ik ben?

Neen, een feessie ter ere van de zomertijd!!!!!!!
Geef toe, ook jij bent inmiddels strontziek (ah, heb je de faeces weer!) van dit schijtweer (en weer! Nah zeg. Taalvirtuoos dat ik me daar ben!).
En juist daarom geef ik een feessie. Zaterdag op zondag gaat de klok vooruit en kickt de zomer keihard in.
En dat moet gevierd worden. Dat zeg ik!
As we speak worden er 34 palmbomen uit Cyprus (koopie joh!) ingevlogen en wordt zaterdagmiddag 259 kuub Grieks strandzand in mijn woonkamer gestort. Ik vind dat je all the way moet gaan met zo’n themafeessie! Een knalfuif wordt het. Het dak gaat eraf! (oh, wellicht dat ik dat zaterdagmiddag vast kan doen. Hmmm, aandachtspuntje)

En net als al mijn voorgaande feessies is natuurlijk de animo niet te harden.
En daarom, mijn lieve lezers, ben ik genoodzaakt een schifting te maken. Het spijt me, ik kan jullie niet allemaal kwijt.

Je bent van harte welkom als:

je weet waar ik woon
je mijn telefoonnummer hebt
je weet hoe mijn zoontjes heten
je weet hoe je faeces schrijft
en als jouw ruwe schatting van de lengte van mijn geslachtsdeel niet meer dan 13 cm verschil bedraagt.

Ik zou zeggen:
TOT ZATERDAG ROND DE KLOK VAN 20 uur

Kep er sin an!!

Rust in vrede

RouwOp mijn verjaardag is onderste buurman overleden. Hij is net geen 84 geworden. Ik had dat helemaal niet meegekregen. Ik kwam er achter toen ik de dinsdagavond erna weer eens een blik in m’n brievenbus wierp. Naast stapels rekeningen, nota’s en hé doe ‘s betalendingen (het is ècht crisis! Al die bedrijven zitten in geldnood gezien de dwingende vraag voor geld aan mij) trof ik onder datzelfde blik de rouwkaart aan.
Hij was die dag begraven. Ik had spijt dat ik het niet eerder geweten heb. Ik had afscheid van de man kunnen nemen met wat saluutschoten. Die geven zo’n fijn echo-effect in het trappenhuis.

Op zich een mooie dag om dood te gaan, mijn verjaardag. De één z’n dood is de ander z’n kadoot, zeg maar.
Maar dood gaan is natuurlijk niet echt een vrolijke bedoeling, volgens mij. Je zal je maar verheugd hebben op het kopen van een nieuwe jas of een mooie bos bloemen of een citroenschepijsje. Of dat je een flinke fietstocht hebt gepland. Of dat je de planten water wilt geven. Of je wilt net beginnen aan een onzinlog. En je gaat plotsklaps dood. Ja, dan gaat dat allemaal mooi niet door. Dat zuigt best wel, eigenlijk.

Hoewel ik niet echt close met (eigenlijk al) mijn buren ben, is een overleden buurman toch wel iets wat me aan m’n hart gaat. Zo’n bikkelharde emoloze ben ik nou ook weer niet. Ik wens de beste man een rust in vrede toe.
Ik vind het sneu. Ik vind het jammer. Ik zal er bij tijd en wijle even bij stilstaan.
Maar het leven gaat door. De tour wacht op niemand.
En ik maak er heus geen punt van dat ik vanaf nu m’n geleegde container zelf bij de straatkant moet halen.
Tenzij onderste 83-jarige buuf de taak van haar overleden man op zich gaat nemen.
Afspraak is afspraak tenslotte.

Knalfuif

knalfuif

Ik had alles tot in de ….. voorbereid. Ik had alle details gedetailleerd en strak als mijn eigen taille gepland. Onverstoorbaar ging ik te werk, niets kon mij tegenhouden. Mijn eerste knalfuif na m’n laatste knalfuif moest en zou een succes worden.
En natuurlijk kreeg ik te maken met tegenslag, what’s new? Mijn zo geliefde partner in crime had er geen zin in. Iets met de accu ofzo. Maar zoals hierboven reeds beschreven staat, liet ik mij door niets of niemand tegenhouden.
Ik duwde dus m’n Peutje die 2 kilometer naar de AH, laadde ‘m vol en duwde ‘m weer terug. Later bedacht ik me dat ik ook gewoon het volle winkelwagentje op m’n schouders had kunnen doen. Maar daar kom je altijd achter als het te laat is.

Tegen vijven arriveerde Jan Vayne. Hij had aangeboden om de hapjes te verzorgen. Blokjes kaas, plakjes worst, bakjes toast, bordjes chips, schaaltjes kaviaar, je kent ’t wel. Maar toen hij om 18 uur nog steeds bezig was z’n haar in het haarnetje te proppen, heb ik hem weggestuurd. Daar had ik geen tijd voor. Ik ging zelf de hapjes wel verzorgen.

Omdat je zo’n knalfuif niet alleen kunt behappen had ik wat werknemers op de kop weten te tikken. Sommige letterlijk. Die Pool, die normaal bij de Total langs de A12 werkt, bijvoorbeeld. Hem had ik gecharterd om als toiletheer te fungeren.
Douchr Hari (inderdaad, de broer van) was de portier van de avond. Hem had ik op het hart gedrukt dat gasten in witte kleding gewoon welkom waren. Hij vertelde dat z’n vriendin helaas niet kon komen, ze was het vergeten. Ze was nogal vergeetachtig de laatste tijd, zei ie. Ik had er begrip voor.
Armin, die de muziek zou verzorgen, heb ik weggestuurd. Hij dacht dat het feest bij de buren was en belde daar aan. Tja, dan ben je een suflul. Toch? Ik kon trouwens zelf die Maywood-knijters ook wel draaien. Jammer, maar soms moet ik hard zijn.
Yolanthe kwam om de garderobe te doen. Ze kon alle jassen mooi in de kas bergen. En tenslotte had ik Wilfred Genee weten te strikken om al zijn ‘maar dat terzijde-grappen’ te vertellen.
Om kwart over 8 zaten we er helemaal klaar voor. The party in tha penthuis kon beginnen. Wat kon er nog fout gaan?

…………………………………………………………………………………………………………………………..

Gasten.
FUK! KLUT! @#$^^%$#@$%^

Hoe kon ik nou de gasten vergeten zijn uit te nodigen?
Zucht, heb ik weer………………..
*PETS* (geluid van mezelf voor m’n kop slaan)

Nou ja, volgende keer weer een poging.
Zaterdag 16 februari 2013 m’n volgende knalfuif.

LET OP!

DIT IS DUS EEN AANKONDIGING/UITNODIGING

ZATERDAG 16 FEBRUARI 2013. AANVANG 20.00 uur.

Ik doe wederom wat leuks aan.

Tot dan.

Zondagrust

Vink moei importante, de zondagrust.
Maar ook de maandagrust, dinsdagrust en de rest van de weekrust staan hoog op mijn wensenlijstje.
Ik heb net nog eens de notulen van de VVE-vergadering doorgenomen en daar staat in dat wij als bewoners de reglementen na dienen te leven. In deze reglementen staat o.a. dat de zondagrust gerespecteerd moet worden. Als voorbeelden staan erbij; de was buiten hangen, klussen en auto wassen achterwege laten.

HOMO TOCH LEKKER EEN END OP MET JE ZONDAGRUSTRESPECT MAN!

Ik word een beetje simpel van al die lui met hun prehistorische gedachten.
DIZ IZ TOETOUSENDTWULF MÉN! We leven in een 24 uurseconomie.
Het is toch vreselijk achterhaald dat we op zondag respect moeten hebben voor de rust?
Ik heb er helemaal geen respect voor. Ik hang de was buiten en ik klus en ik was m’n auto als het mij uit komt. Als ik er tijd voor heb in mijn drukke bestaan als black ops-agent, gigolo in de vrije uurtjes, Henny en deeltijdvader.
Respect voor de zondagrust, pfffffffffffffffffff, m’n bips! Hoe zei Hans het ook alweer? “Heb ik geen respect voor, vind het sukkels, sorry”.

En zo heb ik dus net m’n wasmachine aangezet, heb ik de muziek op een prettig volume staan, heb ik gestofzuigd, heb ik de ramen gezeemd (fris in korte broek en blote tors!), heb ik net een gat in het plafond geboord om nog een vliegtuig op te hangen. (wat ik trouwens beter voor het stofzuigen had kunnen doen), ga ik zo voetbal kijken en moet ik ook nog werken. Dat is dus alles behalve zondagrust, kan ik wel zeggen.

Ik zal dus morgen wel een mail van de voorzitster van de VVE krijgen. Het besje is 162 jaar oud en zwartere kousen als zij draagt zijn er niet.
Ik zal beloven de mail vriendelijk te beantwoorden.
Zoals je van me gewend bent.

Plan Bé

Herinner je DEZE nog? De eerste kennismaking met m’n nieuwe onderbuurvrouw. Man, wat een teleurstelling was dat! Is er een overtreffende trap van ontzettend lelijk mormel?
Ik zette me er binnen een paar tellen overheen, ik gaf haar een kans. Tenslotte zijn we voorlopig buren.
Ze liet drie weken lang haar appartement volledig verbouwen. Alles ging op de schop, alles werd anders. Van half 8 tot half 5 was het drie weken lang een herrie van heb ik jou daar. Drie weken geen dutje! Drie weken in de puinhoop! Drie weken ongewassen, zwetende bouwvakkers in de flat! Drie weken een kutzender (ja, die ja) keihard aan!!
Je hoorde mij er niet over.

Zondag 26 augustus, we vierden Zeuns verjaardag met moeke, noems, cleansis en de 2 kinderen in mijn appartement. Spelen, druk doen, gillen, springen, je kent het wel op kinderfeestjes. En de kinderen waren ook erg uitgelaten trouwens.
Tegen 16 uur werd er geklopt op mijn voordeur. Op zich is dat wel handig daar ik geen deurbel heb en mocht je me willen spreken, je wel heel lang voor de deur zal staan natuurlijk.
“Of het misschien wat zachter kan”, vroeg onderbuuf. Ze had erg veel last van onze herrie. Ze woonde nog geen week onder me!
…………………………………………………………………………………….WAT??????
Moeke schoot van woede in een hoestbui. Noems trok van woede z’n shirt al uit. Cleansis zag ik van woede de keuken in rennen om een pan te zoeken. De familie was klaar voor een ouderwets robbetje knokken. Ik bleef ijzig kalm maar mèn, wat was zij denkende? En waar haalde zij het gore lef vandaan? Twee dagen later beet ik haar toe dat als ze bij een volgende keer bij mij aan de deur durft te komen, ik haar naar beneden bonjour. Sindsdien gun ik haar geen blik waardig.

Zojuist krijg ik de notulen van de Vereniging van Eigenarenvergadering binnen.  En zoals je ziet heeft ze geklaagd over ons akkefietje.
Nu ben ik niet gauw boos, kwaad of pissig te krijgen en ik heb het laten rusten maar dit wekt toch wel mijn irritatie aan.
Hoogste tijd dus voor plan Bé. Het aloude wegpesten.
Vanaf heden staat het volume van de versterker pertinent op 50 (60 = max). Ga ik, ook als niet de was doe, m’n John Travolta-Night Fever-immitatie doen. Sta ik zingend onder de douche (en dat is vaak heeeeeeeeeeeeeeel vroeg!). Trek ik op de onmogelijkste tijden m’n plee door. Ga ik m’n pumps weer dragen (tenks Peet). Haal ik de drumstokken weer ’s uit de kast. Ga ik weer enthousiast juichen bij een doelpunt.  Mogen de jongens de schoenen aanhouden. Mogen de jongens rennen. Mogen de jongens gillen, gieren en brullen. Mogen de jongens met Duploblokken smijten. Mogen de jongens ’s nachts krijsen (oh wacht). Mag er visite komen………………………….

Tja, kwam er maar ’s visite. Ik mis m’n vriendengroep zo. Zo kunnen we haar het meest pijn doen.

NEXT!

Vrijdag was de overdracht. Dat wist ik. Dat had M. me donderdag nog verteld toen hij zijn kelder voor de laatste keer kwam uitruimen. Op z’n hij is zo gewoon geblevenst zei ik dat ik benieuwd was. Benieuwd naar m’n nieuwe buuf.
Zou mijn speurtocht dan bij dit project eindigen? Zou ik m’n zomerversiertoer ‘Manus komt naar je toe deze zomer omer omer’ af kunnen gelasten? Zou ik alle hoop bij een bult vrouwen definitief als een puist uit kunnen drukken? Ik was er klaar voor.
Op de eettafel ontvouwde ik plan A:
* Donderdag (tegen schemering); keukendeur uit kelder van nieuwe buuf jatten. (werkgever moet ‘in goed overleg pakken’ i.p.v. jatten lezen!)
* Vrijdag; keukendeur plaatsen – Penthuis opfrissen – Overige zaken. Met regelmaat de trap op en neer lopen (ontblote boventors!).
* Zaterdag; kast slaapkamer zeun elimineren – Kennis maken en gewoon de natuur z’n gang laten gaan (ontblote boventors!).
* Zondag niets van me laten horen en buuf in spanning laten zitten.

Alles verliep volgens plan. Behalve dan dat er vrijdag geen teken van leven, zelfs geen spoortje van DNA van nieuwe buuf in het appartement onder me te bekennen was en ik dus eigenlijk tot diep in de avond volkomen nodeloos met een ontblote boventors liep te paraderen.
Zaterdag tegen de middag vernam ik enige vorm van movement bij buuf. Dit was het moment waarop mijn en haar leven waarschijnlijk een totaal nieuwe wending zouden krijgen.
Ik keek of m’n haar goed zat maar dat deed ik natuurlijk alleen voor de vorm. Ik deed m’n slaapkamerogen op. Ik spande de spieren van m’n boventors tot een indrukwekkende 83%, legde de strakke bips prettig in de spijkerbroek, deed 2 Axe-deo’s onder m’n oksels en liep de trap af naar beneden.
De deur stond open, ik klopte erop. “Hallo?”, zei ik met een zoetgevooisde edoch donkergrauwe stem. Een jongeman (type Diederik) beantwoordde mijn vriendeljkheid. Ik stak m’n rechterhand uit en zei dat ik de bovenbuurman was. Hij schudde mijn hand. “Hallo, ik ben Diederik”. (huh? Da’s toevallig!)
Achter hem verscheen een meid. Een hele leuke meid, moet ik zeggen. Ik trok de tors naar 92%. Ze stelde zich voor als de dochter van buuf.
Ik deed het nachtlampje in m’n slaapkamerogen uit en plaatste waxinelichtjes op het hoofdeinde van het bed.
“Hmmmmmmmm, interessant”, dacht ik zonder een spier te verrekken. (Dat zou even lullig zijn op dat moment!)
“Mijn moeder is beneden”, zei ze. “Oh, daar komt ze al aan”. Ik draaide naar links en met de tors op full power keek ik het trapgat in.

……………………………………………………………………………………………………………………

Er kwam een vrouw de trap op lopen. Ik schonk er geen aandacht aan. Ik keek om haar heen of er nòg iemand naar boven zou komen.
Het bleef bij deze vrouw.
“Vlug, plan B”, dacht ik. Maar ik was Bert van Marwijk, ik had geen plan B.

Ze stelde zich voor. Ik deed beleefd hetzelfde.
Ze zal ongetwijfeld een fantastisch karakter hebben. Het enige wat ik kon denken is dat als zij 40 is dan ben ik 18.
Oja, èn dat het wel een heule woest aantrekkelijke vader moet zijn.

Teleurgesteld en met een tors minimaal gespannen (aka een homp vlees) ging ik terug naar m’n penthuis.
De kast met beleid demonteren is niet gelukt.

NEXT!
Wordt een interessante zomer!

Kopje suiker?

Eindelijk is het appartement onder me verkocht. Het ding heeft 84 jaar te koop gestaan. En op de laatste dag is ie verkocht. Zal het uitleggen.
De jongen (M) die mij zijn penthuis heeft verkocht kreeg een tijdje terug een relatie met zijn onderbuurvrouw. Hij trok bij haar in, bezwangerde haar en zette zijn penthuis te koop. Dit penthuis heb ik op een zeer juist moment en voor een redelijke prijs kunnen kopen.
M woonde samen met onderbuurvrouw J vanaf november onder mij maar hadden ondertussen ook al een ander huis gekocht.
Ik had niet veel contact met ze. Het zijn niet echt mijn tiepes. Zij zijn van die ‘laten we de lieve vrede bewaren-types’ en ik mag hier en daar nog wel ’s een beetje rellen, zoals je weet.

Zaterdag 21 april gingen ze verhuizen en kwam ik M op de trap tegen. Ik groette hem en liep verder. Hij zei dat ie goed nieuws had. “Vertel.”, zei ik terwijl ik weer 4 treden nam. “We hebben het huis verkocht!”, riep hij enthousiast. “Oh mooi, aan wie?” zei ik nog steeds neerwaarts wandelend en volkomen ongeïnteresseerd.
“Nou.” zei hij de spanning opbouwend. “Aan een 40-jarige gescheiden vrouw met een bult geld te besteden.”

……………………………………………………………………………………………………………………………………………………………..

Ik bleef staan. M’n oren applaudiseerden aan m’n hoofdwand.
Ik liep achterwaarts de trap omhoog. M had m’n volledige aandacht.
Ja, hij schrok er ook van.
Per 1  of 15 juni (of juli, dat weet ik niet meer) trekt ze in het huis onder me.
Ben benieuwd.
Zoals ik het zie zijn er 2 mogelijkheden:

1. Tis een bloedmooi project. In dat geval wordt het een leuke zomer voor me en ga ik regelmatig een kopje suiker lenen.
2. Tis een gedrocht. In dat geval wordt het een leuke zomer voor me en ga ik haar petsen als ik ‘r zie.

Ik houd je op de hoogte!

Help

Na lang wikken en wegen, laten we zeggen 2 koppen koffie en m’n gebruikelijke ochtenddrukje, heb ik de spreekwoordelijke knoop doorgehakt. Ik moet een huishoudster hebben. Zoals Huub al zong, ik kan het niet alleen.
Nou, ik kan het niet alleen is een beetje overdreven, ik heb jarenlang op missies m’n schuttersput ook schoon moeten houden natuurlijk maar je begrijpt wat ik bedoel. Het is meer dat ik er gewoon te weinig tijd voor heb.
Ten eerste heb ik natuurlijk m’n werk als top secret underground black opps-agent. Wat je 24/7 bent anders kun je het net zo goed niet doen. Daarnaast dien ik natuurlijk rekening te houden met mijn zorgvuldig ingeplande rustmomenten die ik meesttijds op de bank doorbreng. En ook gaat er zeeën van tijd zitten in het afwegen met welk voedsel ik ’s avonds m’n prachtlijf zal vullen.
En tenslotte, laat ik vooral de sociale media niet vergeten. Het is en  blijft toch mijn taak om mensen te vermoeien entertainen met mijn jolijten op diezelfde media.

Maar dat is nog niet alles. Ook heb ik sterk het gevoel dat ik het huishouden fout doe. Haal ik zum bleistift een vochtig doekje over de kast, ligt er 12 uur later weer stof op. Slinger ik de stofzuiger door het huis, zodra ik de stofzuiger heb opgeborgen, komen de stofwolken me een paar dagen later weer vrolijk tegemoet. Heb ik de wasmand leeg, een week later zit ie weer nokkie vol. Zet ik bloemen netjes in een vaas, 3 dagen en ze hangen slap. Moet je nou echt in alle 3 bakjes wasmiddel kieperen? En zo kan ik nog wel even doorgaan.

Dus heb ik vanochtend een advertentie op MP gedumpt.
Nu maar afwachten. Op vrouwen die genoegen nemen met wekelijks een paar uur in mijn nabijheid te zijn.
Ik heb voor de zekerheid m’n mailbox leeggehaald.

Oudje

Ik heb vanzelfsprekend 2 onderburen, dat is over het algemeen vaak zo als je 3 hoog woont namelijk. Direct onder me woont momenteel nog de verkoper (hierna M te noemen) van mijn penthuis met zijn nieuwe vriendin. Ik noem ze m’n onderburen. Helemaal onderaan woont een echtpaar van dik in de 287 jaar. Dit zijn m’n ondersteburen. De vrouw is nog redelijk bij positieven, de man daarentegen kan elk moment z’n laatste scheet laten. Hij heeft de lichamelijke vorm van bovenstaande wandelstok, schuifelt meer dan dat hij stappen zet, praat en ademt heul moeilijk en hij heeft me al 3 keer verteld dat hij ziek is. Joh!
Vorige week sprak hij mij voor de 2e keer aan over de vuilniscontainers.
De eerste keer begon hij tegen me te zwetsen en was hij in de veronderstelling dat hij tegen M sprak en hij over ‘de nieuwe’ (ik dus) begon. Ik legde m’n duim op en m’n wijsvinger onder z’n kin en duwde zijn hoofd omhoog. Hij deed hem zichtbaar pijn. “Kijk ’s goed oudje, ik bèn de nieuwe”, zei ik.
Afgelopen vrijdag liep ik hem weer tegen het lijf. Letterlijk. Ik droeg een doos van 149 kilo naar binnen en meneer stond een beetje zinloos in de benedenhal naar adem te happen. Hij deed me denken aan Jo, m’n oude buurman in Groningen. Die zat aan de zuurstof en toen hij ’s een keer bij ons tuinhek de krant kwam brengen, vroeg ik of hij een luchie kwam scheppen. Broer en ik noemen hem sindsdien OxyJoe. Hilarisch.
“Of het duidelijk was over de containers”, vroeg ie. Met een verveelde zucht trapte ik achteloos de deur achter me dicht. “Oudje”, zei ik, “als ik wat afspreek, dan doe ik het”.
“En ga nu ’s als de sodemieter aan de kant”. Ik banjerde door.

Vanavond was het weer ‘container aan de weg zet avond’. Dat is elke maandag om de 2 weken, dat kan ik makkelijk onthouden. Ik had vandaag een pittige vroege dienst gehad en tel daar bij op een heerlijk edoch vermoeiend weekend met beide zoonlieven, m’n middagdutje werd er dus één van dik 3 uur. Ben tenslotte ook geen 39 meer.
M’n penthuis had dringend behoefte aan een schoonmaakbeurt, ik besloot dat vanavond te doen. Dat mot tenslotte ook gebeuren nu er hier geen vrouwmens rondloopt om dat te doen.
Tegen half 9 was ik klaar, ik trok een pils los. Deze ff leeghikken en dan die containers maar even aan de weg zetten, dacht ik. Tijdens het leeghikken besefte ik me ineens dat oudje waarschijnlijk al sinds een uur of 6 voor het raam staat te gluren of onze containers al buiten staan. Ik kreeg lol. Ik zag een ongeduldige, rood aanlopende bejaarde voor me.
En ik kreeg gelijk. Tegen 10 over 9 hoorde ik beneden een deur open gaan. Heel zacht deed ik mijn deur open, ik hoorde oudje de trap op strompelen. Ik wachtte tot hij onderaan ‘mijn’ trap (15 treden verder dan zijn voordeur!) stond en uit stond te puffen.
Vrolijk fluitend huppelde ik de trap af. “Goedenavond oudje”, zei ik vriendelijk.
Tussen de zware ademhalingen door begreep ik dat hij vroeg of ik de containers ging doen. “Jazeker”, zei ik en ik huppelde vrolijk fluitend verder. “Ja, want ik wil wel naar bed, ik ben namelijk ziek, weet u”, kreunde hij.
Ik deed of ik ‘m niet hoorde, ik had geen tijd voor z’n gejammer.
Ik moest de containers buiten zetten.

Uitstuif

Een heule roedel mensen teleurstellen, dat is wat ik met dees ankedoot ga bewerkstelligen.

De groots aangekondigde, strak georganiseerde en volop aangemelde middag -en avondeditie van mijn instuif kan dit weekend helaas GEEN DOORGANG vinden.
Er gaat aankomend weekend tussen 15.00 – 23.00 uur iets groots in de wereld die misdaad heet gebeuren, waar ik uiteraard niets over mag zeggen.
Tenminste, daar ga ik van uit. Ik kan geen andere reden verzinnen waarom ze mij smeekten om aan het werk te gaan.

Maar om je toch een klein inkijkje in m’n penthuis te geven, zal ik hierna het een en ander optypen.
Bij het betreden van m’n penthuis kom je in de hal waar je links een lading knoppen in de muur zal zien zitten. Dit zijn kapstokken. Loop je nu voorbij de kapstokken, kom je in de woonkamer. De woonkamer is, op wat verlichting na, klaar. Aan de kamer zit de bijkamer die dienst doet als speelkamer voor de jongens en tevens eetkamer. Ook deze kamer is in principe klaar. Moet er alleen nog ff een eettafel in ketsen.
Op het ruime balkon op het westen is gelegenheid te genieten van de immense bomen, de ondergaande zon, een goed gebruikte doorgangsweg of een rokertje. Voor ieder wat wils.
Terug naar de hal, zie je links 2 deuren. De linkse is m’n watercloset, de rechtse m’n douche. Aan beide ruimtes heb ik niets hoeven doen, zagen er prima uit.
We blijven links aanhouden en we naderen de keuken. Hier heb ik een designlepelrekje op moeten hangen, voorts helemaal niets aan hoeven doen. En behalve een handdoekrekje en een deur is ook de keuken helemaal af.
Het balkon op het oosten is ideaal om de pilseners koel, fris en droog te houden.
De kinderkamer treffen we hierna aan. Deze moet ik nog helemaal doen, snel doorlopen.
Tenslotte wil ik je uitnodigen om mijn slaapkamer te betreden. Een immens bed staat geposteerd in het midden tegen de muur. Een hangkast, een legkast, 2 nachtkastjes, de schaduwfoto van Teun en het getekende meesterwerk van Suzanne P. completeren de ruimte.

Tot zover deze virtuele rondleiding. Ik hoop dat je er van genoten hebt.

Mijn excuses dat deze annulering op zo’n laat tijdstip plaats moet vinden.
Ik zal z.s.m. bekend maken wanneer de instuif alsnog plaats zal vinden.
En nogmaals sorry.

(ps. heeft iemand het nummer van die paaldanseres? Ben haar nummer kwijt)

Bord

Sinds ik op mezelf woon merk ik het vanzelfsprekend ook in den portemonnee. Het leven is eigenlijk best wel en zeer zeker duur, dat hoef ik je niet te vertellen.
En ook ik, met m’n topinkomen (alhoewel dat topsecret is natuurlijk) heb het niet al te breed tegenwoordig.
Ik moet de eindjes de laatste tijd echt aan mekaar knopen. Nog even en ik ben genoodzaakt m’n gezicht ook echt bij de Lidl, de Action en de Zeeman te tonen. En dan zit je echt aan de grond hoor.

Nu is het nog niet zo dat jij een ‘Stop wat geld in Anus-actie’ hoeft op te starten. Zo erg is het nou ook weer niet. En trouwens, tijdens m’n missies naar Nepal, Bangladesh, Syrië en Sneek heb ik weken lang op survivalniveau geleefd.
Ik trek het wel.
Maar er zijn natuurlijk wel dingen die ik hoognodig nodig ben. Borden zum bleistift.
Ik heb wel een setje van m’n zusterlief mogen ontvangen maar dat zijn meer ‘laat ik er wat sausjes bij nemen’ borden.
Het zijn niet echt etensborden. En etensborden zijn toch echt wel best handig en tevens noodzakelijk, me dunkt. Maar zoals ik al schreef, ik heb er het geld niet voor momenteel.

Maarrrrrrrrrrrr.
Ik ben niet voor niets El Creativo en ook hier heb ik een oplossing voor gevonden.
Ik ga gewoon de komende 2 weken elke avond uit eten bij een Griek, een Chinees, een Turk, een Argentijn, een Swahiliaan, een Surinaam, een poffertjeskraam enzovoorts en na elke maaltijd smokkel ik gewoon het bord mee.
Dan heb ik over 2 weken 14 borden, ben er brutaal genoeg voor. En het leuke is dat ze dan ook nog allemaal van verschillend kaliber, vorm en kleur zijn. Dat zie je bij niemand thuis.

Slim hè?

Instuif

De bullit is through de church. Er is witte rook. We have a go. Het is in kannen en kruiken. Time for lift off.
Ik heb zojuist de laatste afrondingen afgerond met de verkopende partij en we zijn er uit:

AANSTAANDE VRIJDAG BETREK IK M’N PENTHUIS!!!!

Vanaf volgende week dinsdag is het helemaal mijn nieuwe thuis maar vanaf vrijdag ga ik er in principe al wonen.
Ik heb 2 volledige weken vrij genomen om mijn nieuwe huis volledig in mijn nieuwe thuis te transformeren. Met mijn kluskwaliteiten en logistieke capaciteiten moet dat natuurlijk een fluitje van eigen deeg zijn.

Dus bij dezen, beste lezerrrrrr,

Jij bent van harte uitgenodigd voor de instuif op zaterdag  26 en zondag 27 november.

Een afspraak maken hoeft niet, je kunt gewoon binnen komen (ja, zodra je door mijn zwaarbeveiligde gepantserde voordeur bent natuurlijk). Entree is maar 40 euro.
Iedereen is welkom (als je maar een kado mee neemt). Een hapje en een drankje staan klaar (moet ik nog ff wat wulps geklede bediening voor regelen trouwens).

Om de keuze voor je wat makkelijker te maken, volgen hieronder wat handige kadotips.

Drankvoorraad (Heineken)
Kledingkast (3x)
Laptop (minimaal 4 GB geheugen)
Peugeot diesel (model nvt)
Televisie (minimaal 94 cm)

Tot dan!!

(ps. Ik doe wat leuks aan)

Op vrouwenjacht

 Mèn, als ik geweten had dat de aanschaf van een huis zo lang duurt, had ik wel eerder één gekocht. Goeiendag zeg, ik ben nu al bijna 4 weken eigenaar van een kast van een penthuis en nog steeds woon ik gewoon nog thuis. En nog steeds heb ik geen idee wanneer ik eindelijk op mezelf kan gaan. Ja, de overdracht staat op 15 november maar HALLOOOOOOOOOOOOO, schiet ’s op met die papieren rompslomp zeg! Ben er aan toe.

Natuurlijk kijk ik de laatste tijd ook naar andere vrouwen. Kom op zeg, ik ben en blijf een vent immers.
En ook al ben ik een man van staalbeton, gevoelens ken ik heus wel. Tenminste, ik heb er wel ’s over gelezen. Er bestaan zelfs mensen die tegen me zeggen dat ik meer over m’n gevoelens moet praten. Whoehahaha, pffffffffffff, het idee alleen al!

Ik moet verder met m’n leven en daarin mag een vrouw natuurlijk niet ontbreken.
Avonden en nachtenlang peins ik er op de logeerkamer over en ik kan niet anders bedenken dan dat een vrouw in mijn leven een bittere noodzaak is.
Ik heb er zelfs al één op de korrel. Zal haar binnenkort ’s aan een kruis(oink oink)verhoor onderwerpen.
Denk dat dit wel snor zal komen. Zo heel veeleisend ben ik namelijk heus niet.

Als ze gewoon 1 of 2 keer per week met een doekje en stofzuiger door het penthuis swaffelt, de afwas doet, m’n overhemden strijkt, de was opvouwt en m’n bed opmaakt ben ik meer dan tevreden.

Woonruimte

Om mezelf helemaal zen te laten worden, is het verstandiger dat ik ons huis verlaat. En het liefst zo snel mogelijk.
Niet dat de poep de ventilator raakt hier thuis hoor, maar het is toch beter dat ik zo spoedig mogelijk op mezelf ga wonen.

Bovenstaande chalet heb ik op het oog. Tis hier in de buurt en ook nog betaalbaar.
Nu ga ik natuurlijk niet over 1 nacht ijs en laat ik me goed voorlichten.
Ik ben immers volledig nieuw op de koopmarkt.
Vandaar dit bericht, ik ben erg benieuwd naar jouw mening.
Om je een beetje een inzicht te geven, volgt hieronder een foto-overzicht van “m’n toekomstige” woonruimte.
Ga zitten, geniet en zeg eerlijk wat je er van vindt.

De woonkamer
De keuken
De slaapkamer van Sam
De slaapkamer van Teun
De slaapkamer van pappe
De torsotrainruimte
De hobbyruimte
De tuin

Wat denk je?
Kan ik hier de ruimte vinden om helemaal tot zen te komen?