Johan

Ik had na mijn veertiende niets meer met voetbal. Ik was er klaar mee.
Ja, toen we in ’88 kampioen werden feestte ik natuurlijk keihard mee maar het competitievoetbal volgde ik niet meer. Als ik het al ooit gevolgd had.
Ik kan dan ook niet met zekerheid zeggen dat ik Johan ooit, via Studio sport weliswaar, in levende lijve heb zien spelen.

Na mijn diensttijd ging ik toch weer voetballen. Deze keer bij een gezelligheidsteam en hier raakte ik bevriend met Johan. Johan was idolaat van Johan, hij had zelfs zijn zoon óók Jordi genoemd. Bevlogen kon hij vertellen over Johan. Johan was de allerbeste ooit. Ik raakte geïnspireerd en ging mij toch eens verdiepen in Johan. Boekjes, bladen, videobanden, alles bekeek of las ik en al snel was ik om. Johan was inderdaad de allerbeste aller tijden.
“voetbal is heel simpel maar het moeilijkste wat er is, is simpel voetballen”.
Dè uitspraak die ik veelvuldig gebruikte in mijn coach-tijd.

Het jaar is omgevlogen. Inmiddels zijn mijn jongens ook gegrepen door het voetbalvirus.
‘Papa, wie is de beste? Messi of Ronaldo?’
Ik antwoord dan steevast; ‘Johan Cruijff was de allerbeste ooit. Daar komt nooit iemand in de buurt’.

Bij partijtjes mag iedereen dan ook Ronaldo of Messi zijn, mijn jongens zijn altijd Johan.

Advertenties

24/7 ziek

Leven met een niet te genezen ziekte is ruk.
Hoewel, niet te genezen? Ik ben ervan overtuigd dat de medische wereld (lees farmaceutische industrie) bewust ziekten in stand houdt maar daarover wellicht een andere keer.

Ik leef met een niet te genezen ziekte. Ik leef nu al een jaar of, tja geen idee eigenlijk (jaar of 10,15,20,25?) met een niet te genezen ziekte. Of eigenlijk is het een aandoening, een niet te genezen aandoening; Psoriasis. Een huidziekte waarbij de celdeling van de huid versneld gaat en hierdoor rode, droge, schilferige plekjes ontstaan. Deze plekjes jeuken als de ziekte maar met zoutbaden, lichttherapie, crèmepjes, zalfjes, pilletjes en vooral NIET KRABBEN! is deze jeuk aardig onder controle te houden.
De behandeling met zoutbaden en lichttherapie wordt voor 30 behandelingen per jaar vergoed. Ikzelf start hier, net als de meeste patiënten trouwens, in het voorjaar (vanaf volgende week weer!) mee. Hierna ben ik dan voor het grootste gedeelte van de plekjes af en kan ik ongestoord blootgebeent en blootgetorst de zomer ingaan.

Maar het probleem zit ‘m in de tijden dat ik op mezelf als behandelaar ben aangewezen. Doorgaans in de wintermaanden. Dan moet ikzelf zonnebaden. Maar ja………..winter, duh. Dan moet ik mezelf insmeren. Maar ja……..gedoe, duh. De zalf moet ten eerste op alle plekjes aangebracht worden en, om eerlijk te zijn, dat is al een hele onderneming. Dan moet de zalf zeker een half uur intrekken. En daarna moet ik het goed afdouchen. Maar met mijn onregelmatige diensten is dit gewoon niet te handhaven. Ik heb er de tijd simpelweg niet voor. En om nou mijn bed helemaal onder de crème te smeren, daar pas ik ook voor.
Daarom vroeg ik vorig jaar om medicijnen want dat gesmeer kwam me de keel uit. Ik kreeg ze. Een potje met hele kleine pilletjes en een potje met flinke units. Ik moest de dosering per week opbouwen. Van de kleine pilletjes kreeg ik opvliegers, van de grote pillen werd ik hondsberoerd. Daar ben ik dus mee gestopt.

Waar ik voorgaande jaren uitkeek naar de professionele behandeling vanwege de jeuk kijk ik er nu reikhalzend naar uit vanwege pijn.
Het is me enkele weken geleden in de rug geschoten en sindsdien verrek ik af en toe van de pijnscheuten in m’n onderrug. Ik weet niet of er een verband is hoor maar er bestaat een kans dat psoriasis naar binnen slaat met reuma tot gevolg. En hoewel ik liever pijn heb dan jeuk, is reuma toch wel even een heel ander kopje thee.
Me dunkt.

Volgende week hoor ik meer.

Kies mij

Maar natuurlijk is er ook goed nieuws.
Nog een dikke 9/kleine 11 dagen en dan kom ik weer op de markt!! Ik! Één van de 143 miljoen meest begeerde vrijgezellen van Nederland! WHOOOOHOOOOO.

Zal het voor die enkelen die het nog niet weten even uitleggen.
Ik ben een man van principes. Ook ben ik een man die niet met de geslachtspiemel denkt. En daarom ben ik vandaag dus al 2024 dagen (da’s ruim 5,5 jaar) alleen tijdens de zomertijd beschikbaar om eventueel aan een relatie te kunnen beginnen. Daar houd ik me strikt aan. In de wintertijd (mijn winterstop of winterslapje zoals hilaman ooit eens zei) ben ik eigenlijk niet beschikbaar.
Dan ben ik een chagrijnige lul…… oh wacht, dat is misschien niet zo handig. Dan ben ik minder vrolijk en dat heeft natuurlijk alles te maken met de korte dagen, de kou en de vele kleren die ik aan moet. Het heeft niks met mijn persoontje te maken hoor! Pfieuw, daar lul ik me even goed uit…………….
Of het een succesvolle methode is om ooit weer een relatie te krijgen? Nou nee. Ben niet voor niets al 5,5 jaar alleen. 😂😂😂😂 HAHAHAHA. Maar, zoals ik al schreef, ik ben een man met principes.

Dus omdat de zomertijd om de hoek gluurt en omdat het wenselijk is om mij te moeten kennen om een oordeel over me te kunnen vellen en niet klakkeloos meningen van anderen aan te nemen (is dat een sneer? Ja, dat is een sneer naar sommigen) heb ik weer iets nieuws bedacht. Deze schitterende  flyer (zie boven) heb ik gemaakt en ik ben van plan om campagne te gaan voeren. Ja lieve lezer, je leest het goed, ik ga flyeren! Ik ga stad en land af om te flyeren. (behalve de Randstad want die vrouwen vind ik over het algemeen stom).
Sterker nog, ik ben voornemens om ook deel te nemen aan de landelijke vrijgezellendebatten op radio en tv. Om op te draven bij de Niet Partijdige Omroepen in talkshows. Om een volle HMH toe te spreken. En ook om een crowdfunding op te zetten.  Want dit jaar moet mijn jaar worden!

En ik denk dat ik hoge ogen ga gooien want ik heb me daar toch een partij sterke programmapunten!
* Ik ben lollig
* Ik ben trouw
* Ik ben grappig
* Ik ben eerlijk
* Ik ben geestig
* Ik ben duidelijk
* Ik heb humor
* Ik heb een eigen mening
* Ik ben geinig
* Ik ben een sympathieke vader
* Ik ben lachen
* Ik ben over 187 jaar financieel onafhankelijk
* Ik beschik over een prachtlijf (hoewel er momenteel nog wel even aan gewerkt moet worden)

Heb je interesse en zie jij het wel zitten om mij in jouw leven te krijgen en eventueel om samen verder te gaan, kom dan naar de openbare flyerdagen en spreek me gerust aan.
Zodra mijn tourschema bekend is, zal ik ‘m hier openbaren. Stay tuned en wellicht tot snel!

We kies mij’en!

Zeg lieve kiezer,

Ik vind het de hoogste tijd om jullie even helemaal de moeder te Maurice de Hond’ en. Om de zwevende kiezer tegemoet te komen, zeg maar.
Alleen zou ik natuurlijk Manus de Tegendraadse niet zijn als ik niet even de omgekeerde weg zou bewandelen.
Hahahahaha, ik ben me d’r ook eentje hoor!

Dus mijn vraag aan jou, lieve lezer;

OP WELKE PARTIJ STEM JIJ ZEKER NIET?
(je kunt zo vaak stemmen als je wilt (even F5’en!) en vanzelfsprekend is het volkomen anoniem)

Succes!

Rutte

Ik keek gisteravond naar Jinek (Pauw boeit me niet zo veel) waar Mark Rutte aan tafel zat. Ook Jan Marijnissen, de Telegraafmeneer en een geen idee mevrouw zaten eraan trouwens.
En in het publiek zaten Groningers. Boze Groningers. Groningers die in een aardbevingsgebied wonen. Groningers waarvan hun huizen op instorten staan. Groningers die hun leven niet zeker zijn. Groningers die financieel aan de grond zitten. Groningers die niet gehoord worden. Groningers die van het kastje naar de muur gestuurd worden. Terecht boze Groningers dus.

Rutte pareerde de enorme bak kritiek weer eens op zijn gebruikelijke manier. Met een serieus gezicht, het vuistje en duimpje vooruit en hoe verschrikkelijk hij het allemaal voor die mensen vindt en medelijden en dat we er keihard aan werken en dat we naar oplossingen zoeken en de komende jaren gaan we bla bla bla. Verkiezingspraatjes.
De terecht boze Groningers hadden er geen boodschap aan. Sterker nog, de rest van de tafel stond aan de kant van de terecht boze Groningers. Pauw; “Als in de Randstad één huis scheef staat is het all over the news en wordt er direct ingegrepen”. Kop. Spijker. Raak.

Het is ronduit schandalig hoe de NAM en ook de Staat met deze mensen omgaat. Dure advocaten versus arme burgers. Commissie na commissie, onderzoek na onderzoek, rapport na rapport. Arjen Lubach legt het hieronder perfect uit.
Steun de terecht boze Groningers en onderteken DE PETITIE alsjeblieft.

Maar er is nog iets wat me opviel: Een politicus over een gevoelig onderwerp in een ruimte met erg boze mensen op enkele meters afstand.
En geen beveiliging aanwezig (tenminste niet zichtbaar). Niks schelden. Niks opgefokte sfeer. Niks doodsbedreigingen.
Dat heet beschaving. Daar kunnen veel mensen nog iets van leren.

 

Stem!

stemformulierZo! Nog 2 weken en dan mogen we weer. Eindelijk, zeg ik.
Want man man man, wat een zooi hebben ze er van gemaakt. Nederland is meer verdeeld dan ooit tevoren. De ene wil dit, de ander wil precies het tegenovergestelde. De ander doet dit, de ene doet precies het tegenovergestelde. Het ene deel moet dit, het andere deel moet precies het tegenovergestelde.
Man man man……………..zucht.
Wat is het dan toch een verademing dat er in deze roerige tijden iemand is die rustig, beheerst en duidelijk een stemadvies geeft. MOI! ☝🏼

Laat ik trouwens eerst even beginnen met de zwevende kiezers. De lui die nog niet weten op wie ze zullen gaan stemmen. Nou, daar kan ik duidelijk over zijn. Bij hen moeten ze het stemrecht afnemen. Punt.  Als je nu nog niet weet wat het beste voor je is, snap je er geen jota van. Ik bedoel, een beetje iemand die de politiek volgt weet hoe de klepel in de soep hangt.
En oja, luitjes die de politiek enkel volgen dat door de publieke zenders aangeboden wordt, onthoudt dat er enkele partijen zijn die flink willen korten op deze zenders (belastinggeld!). Just saying.

Goed, wie kunnen we bij voorbaat al van de stemlijst schrappen? Alle partijen die andere partijen uitsluiten. (VVD – PVDA – CDA – D66 – GroenLinks – SP). Die hebben de demos en de krateo in democratie niet begrepen. Wij bepalen wie de grootste wordt en mocht deze niet aan 76 zetels komen dan tellen ze de nummer 2 (en eventueel 3 en 4) er bij op en zij gaan maar samenwerken. Linksom of rechtsom. Punt.

Ook de partijen met een religieus karakter (CDA – SGP – ChristenUnie – Denk). Die kun je ook vergeten. Religie is een persoonlijk iets, dat moet niet in de openbaarheid. En zeker niet in de politiek. Punt.

Dan natuurlijk de partijen met een mening als een windvaan (50PLUS en had ik al D66 gezegd?). Die met alle winden meewaaien. Die van alles en nog wat beloven en beweren maar zodra het erop aankomt als een blad aan een boom omdraaien. Heb je niets aan, onbetrouwbare lui. Punt.

En als je de onbetekende partijtjes zoals de Partij voor de Dieren, VNL, Nieuwe wegen, Vrijzinnige partij of nieuwelingen met onder andere Ondernemerspartij (Hero ‘ wachtgeld’ Brinkman) en Art1kel (Sylvana ‘u bent racist want blank’ Simons) ook gewoon links laat liggen, dan is er niet zo gek veel meer over om te kiezen en is stemmen ineens heel simpel.

Punt.

Ik ga ervan uit dat je de juiste keuze maakt en laten we in godsnaam Nederland weer het Nederland van ooit maken! Klein tipje nog; kijk eens verder dan de nummer 1 op de lijst (PVV, nummer 6😉)

We stem’ en!

ps. Mijn stem gaat naar Theo Hiddema, Forum voor Democratie, lijst 16

Hudson Hornet

hudson-hornetKen je het verhaal van Hudson Hornet?
Niet?
Nou, laat ik het dan even kort en bondig uitleggen.

Hudson Hornet was lang geleden een groot kampioen. Maar door pech is hij in de vergetelheid geraakt en tegenwoordig slijt hij zijn dagen een beetje afgelegen en onopvallend.
Jaren en jaren gaan voorbij. Generatie na generatie groeit op, de herinneringen aan zijn gloriedagen worden vager en zijn prijzen liggen onder een dikke laag weg te stoffen. Hij wordt een brommerige, oude man.
Op een dag komt een jong en ambitieus mannetje in zijn leven. Dit mannetje wakkert het vlammetje, wat nog altijd binnenin brandde, zij het op een heul laag pitje, bij Hudson weer aan. Samen betreden ze op een bepaald moment de sportarena, die Hudson al die jaren zo gemeden heeft.
Plotseling wordt hij opgemerkt en een gigantische staande ovatie valt hem ten deel.
De grote kampioen van weleer is terug!

Het is dat ik beter weet maar anders zou de rol van Doc Hudson in Cars 1 zomaar op mijn leven gebaseerd kunnen zijn.
Want zo’n gevoel bedruipt mij ook een beetje nu Teun op voetballen gaat en ik binnenkort weer op de velden van m’n oude club te zien zal zijn.
ghe ghe 😉

We gloriedag’en!

Steekje los

koekoekWas het wel zeik/pis/urine? Ik had namelijk gisteren een glas dubbelfris ofzo en dat zag er net zo uit.
Ja, ik heb het filmpje gezien. Kokhalzend. Mensen, wat smerig!
Maar was het wel zeik/pis/urine? Ik heb wel eens gehoord (of gelezen, daar wil ik vanaf zijn) dat in de porno-industrie met heule kleine buisjes langs de piem gewerkt wordt. Net buiten beeld vanzelfsprekend. Maar zo dat het lijkt alsof…….. ach, je weet wel. En meneer in betreffend filmpje had wel hele hoge nood, me dunkt. Ik bedoel, een pissende kameel zou trots geweest zijn. Ik produceer pas zo’n enorme hoeveelheid na minimaal 36 bier in elk geval. Nonstop, dat is.
Dus, stel nou dat het dubbelfris (of in haar geval champagne ofzo) was. Dat zou de ophef een stuk minder ophefferig maken toch? Dan kan ze sowieso wel fluiten naar die schadevergoeding van minimaal 6 nullen die ze eist (doe toch ’s normaal joh, aandachtmuts!).

Maar goed, we gaan er maar vanuit dat ze haar smoel vol liet pissen. Ik vraag me dan af, MAAR WAAROM? Waarom zou je lichaamsafval drinken? En waarom zou je je zo laten vernederen? Je zal er wel een seksuele kick van krijgen maar betekent dit dan ook dat iedereen over je heen mag zeiken als ze dat willen? Of is dat not done?

Ik begrijp helemaal niks van die fetisjgasten. Die hebben allemaal een flinke steek los, dat zeg ik.
Kom op zeg, je laat je toch niet vastbinden, een bal in je muil stoppen, als een hond behandelen, mishandelen, stikken of met poep en pies besmeuren? Of weet ik veel wat ze allemaal uitvreten.
Rare lui. Die binn’n nait helemaal 100, zeggen we in Groningen.

Noem mij maar seksueel conservatief maar ik vind dat dus abnormaal gedrag.
Maar ja, ik ben dan ook geen sekser, ik ben een liefde bedrijver.

We steekje los’en!

Gelukkig nieuw jaar

gelukkig-nieuw-jaar

 

1971 🍼 1972 ✔️ 1973 ✔️ 1974 ✔️ 1975 ✔️ 1976 ✔️ 1977 ✔️ 1978 ✔️ 1979 ✔️ 1980 ✔️ 1981 ✔️ 1982 ✔️ 1983 ✔️ 1984 ✔️ 1985 ✔️ 1986 ✔️ 1987 ✔️ 1988 ✔️ 1989 🇱🇺 1990 ✔️ 1991 ✔️ 1992 ✔️ 1993 ✔️ 1994 ✔️ 1995 ✔️ 1996 ✔️ 1997 ❤️ 1998 ✔️ 1999 ✔️ 2000 ✔️ 2001 ✔️ 2002 ✔️ 2003 ✔️ 2004 ✔️ 2005 ✔️ 2006 ✔️ 2007 😢 2008 👶🏼 2009 ✔️ 2010 👶🏼 2011 💔 2012 ✔️ 2013 ✔️ 2014 ✔️  2015 ✔️ 2016 ✔️

2017

Iedereen gefeliciteerd met mij.
Eens zien wat dit jaar brengt.

 

Vrouwen zijn niet gelijk

man-vs-vrouwIk las dat vandaag een of andere bijeenkomst was van vrouwen om een of ander VN Vrouwenverdrag te bespreken. En het enige wat ik dacht; Ik ga een anekdootje typen puur om te fukken. DIEPE ZUCHT. Ga toch koken, mens!

Vrouwen zijn niet gelijk t.o.v. de mannen. Punt.
Sterker nog, ik denk dat het gemekker begon toen vrouwen de mannenmaatschappij in werden gedropt. Het is nu eenmaal altijd al een grote, boze mannenwereld, meiden. Dus waarom zo krampachtig vasthouden aan dat achterhaalde gelijkheidonzin? Ga maar na;
Vrouwen zijn minder sterk (lichamelijk maar ook geestelijk).
Vrouwen zijn minder snel (lichamelijk maar ook geestelijk).
Vrouwen zijn emotioneler (janken bij het eerste directe antwoord dat ze krijgen).
Vrouwen praten meer (roddelen vooral).
Vrouwen hebben vaker ruzie (onderling vooral).
Vrouwen zijn vaker ziek, zwak of misselijk (vertel je een gore mop, gaan ze over hun nek)
Vrouwen hebben Duitse humor (geen).  
Als vrouwen niet zouden werken was er minder werkloosheid.
Als vrouwen niet zouden werken waren er minder files.
Als vrouwen niet zouden werken was het huis altijd schoon.
Als vrouwen niet zouden werken stond het eten altijd op tijd op tafel.
Als vrouwen niet zouden werken waren er geen kinderopvangproblemen. 
Nou, en zo kan ik nog wel even doorgaan.
Ga toch weg met je gelijkheid. Dat zeg ik!

Zeg, nu ik toch je aandacht heb, lieve leester.
Weet jij dat 26 maart weer rap dichterbij komt? Ja, 26 maart. Zomertijd. De tijd dat ik weer op de markt kom voor romantische en sensuele momenten! En wie wil dat nou niet met één van de 854 miljoen meest begeerde vrijgezellen van Nederland?
Ik zou zeggen, meld je nu vast aan, schrijf je nu vast in en wie weet ben jij binnenkort de gelukkige.

We zomertijd’en!

Wisselen

korfvoetbalIk vrees dat het korfbalavontuur na de zomer voorbij zal zijn. Sam wil op voetbal. En Teun waarschijnlijk ook.
Om eerlijk te zijn is het ook niet zo gek hoor. Het is tegenwoordig één en al voetbal bij ze. Buiten voetballen ze. Op hun tablet voetbalspelletjes spelen ze. Op teletekst weet Sam inmiddels alle voetbalpagina’s te vinden. Studio Sport kijken ze liever dan een filmpje. Messi is de beste maar Johan Cruyff de allerbeste. Oranje, FC Groningen, Ajax en Barcelona zijn top. Enzovoorts etcetera.

Vind ik het goed? Ja, natuurlijk. Het is toch meer mijn wereld dan de wat bravere korfbalwereld. Vind ik het jammer? Ja, dat ook zeker. Ik zal de warme sporthal tijdens het koude schijtweer vreselijk missen. Maar de jongens willen het zelf en dan ga ik als sportvader gewoon mee met hun beslissing (hadden ze nu voor simultaan lange afstand ballet gekozen, had ik mijn veto uitgesproken. Maar dat is logisch, zelfs ik heb grenzen).
Ik heb er vanzelfsprekend wèl enkele voorwaarden aan gesteld.
a) Niet janken als er iets niet goed gaat. Verliezen hoort bij sport.
b) Niet piepen als het koud, guur, regenachtig of stormachtig is. Voetbal is een buitensport.
c) Zwarte voetbalschoenen. Niet van die gay gele/groene/roze schoentjes.
d) En nooit, maar dan ook nooit met een voetbalshirt van een club over straat. Dat is ultiem tok.

En ik als sportvader? Ik zal me weer met hetzelfde enthousiasme (sommigen noemen het fanatisme, hahahaha) langs de lijn opstellen. En misschien, heeeeeeeel misschien, dat ik m’n oude hobby wel weer op ga pakken. Ik ben tenslotte niet voor niets de Johan Cruyff onder de sportvaders, ik weet altijd alles beter dan de trainer/coach. En dat laat ik merken ook! Dat hebben ze in de bravere korfbalwereld wel gemerkt.

Rest nog de vraag bij welke voetbalclub ik mijn jongens laat debuteren. Meest voor de hand liggend is de club in hun deurp. Vlakbij, er zitten vriendjes op en we kennen de mensen. Maar die hele club ademt iets uit wat mij totaal niet zint. Zo’n wanna be topamateurclub. Zal met onze geschiedenis te maken hebben. Een kilometer of 5 verderop zit een meer volkse club, wellicht dat daar meer plezier te behalen is.
Ik laat de beslissing aan voormaligje de jongens. Want zo gaat dat in mijn democratisch ex-gezinnetje.

We wissel’en!

BAM!

 Zeg Manus, beleef jij nou nog wel ’s wat?
Nou! Dat zal ik je ’s ff vertellen dan. Ga d’r maar ’s ff goed voor zitten.
Weet je wat mij gisteren is overkomen? Ik ben uit bed gepleuahd. Ja, echt! Voor de eerste keer in m’n leven. Gewoon eruit geflikkerd.

Oh, is trouwens niet helemaal waar. Ik ben al eerder uit bed gevallen. Toen ik een jaar of 6 (jonger/ouder, moeke?) was. We waren op vakantie en ik sliep met m’n broertje (zus, moeke?) in een stapelbed. Ik bovenop.
Een mug zoemde irritant langs m’n hoofd en als ik iets irritant vind, moet het uitgeschakeld worden. Simpel zat.
Het lukte me maar niet om het beest uit de lucht te hoeken maar op een stil moment zag ik haar (vrouwtje hè? Die prikken) ineens op de hanglamp in het midden van de kamer zitten. Ik zie me nog met 2 handen vooruit over de bedrand hangen, klaar om het beest naar het hiernamaals te meppen.
Het mocht niet zo zijn. Met een enorme smak knalde ik op de vloer………………… Dus.

Gisteren kwam ik uit de nachtdienst en ik lag net 2,5 uur te slapen. Ik werd licht wakker omdat ik op m’n buik lag. Dit ligt ruk dus draaide ik naar m’n rug. Met een enorme smak knalde ik op de vloer. De tegelvloer, mensen! Met m’n elleboog er vol op. Nou, die was dus verbrijzeld.
Maar na een AUW! en een flinke #%$@#^^$# schoot ik in een slappe lach. Lag ik daar half opgerold in m’n dekbed, op de tegelvloer, met een verbrijzelde elleboog, te schelden en te slappe lachen……………… Dus.

Man man man, mijn leven is ook net een hilarische actiefilm hè?

We BAM’en!

Spijker. Kop. Raak.

GastblogZo nu en dan kom je een anekdoot tegen die raak is. Eentje die precies beschrijft wat ik ervan denk.
Ik zeg, Nicole, de floor is yours…. ZEG HET ZE!

Nep-feministische kuttenkoppen.

Waren vrouwen maar eens nét zo leuk onder elkaar als mannen onder elkaar. Met hun zelfverzonnen glazen plafonds en feministische geneuzel. De enige die mij altijd stiekem proberen te pootje lappen zijn toch écht altijd mijn valse en jaloerse zure zusters. Achterklap, roddelen en misgunnen! Mannen duiken lekker samen de kroeg in, zetten het op een zuipen en zijn druk met de voetbal en Formule 1. Vrouwen gaan voor de ‘gezellie’ samen een wijntje drinken en kraken elkaar vervolgens alleen maar misgunnend af. Zodra vriendin 1 richting het toilet loopt met vriendin 2, zegt loeder 3, tegen loeder 4 :’Ze heeft best wel een dikke reet in die broek hé?’

Inmiddels word ik ook wel kotsmisselijk van al die blèrende nep-feministen! Doen mee aan een protestmars tegen Trump omdat hij ooit eens heeft gezegd :‘Grab them by the pussy!Om hun punt te maken lopen ze verkleedt als behaarde vagina tegen hem te protesteren. Ik schaam me dood voor deze vrouwen kuttenkoppen.

vagina_lady

Doodziek word ik ook van de Madonna’s, Lady Gaga’s en Miley Cyrus’n die van hun eigen kijkdoos een verdienmodel hebben gemaakt en nu keihard gillen : ‘Not my President’! Ze hangen wijdbeens aan een sloopkogel, pijpen een microfoon en masturberen zichzelf ‘live on stage’ het licht uit hun plastieke rotkoppen. Madonna die in een speech zei ze dat ze erover had nagedacht het Witte Huis op te blazen. Koekkoek, afvoeren in een wit hemd met lange mouwen en voorlopig opsluiten in een klein kamertje zonder raampjes.

16299401_254726534963424_6067975844277366055_n

Natúúrlijk hebben vrouwen recht op gelijke behandeling, natúúrlijk hebben vrouwen recht op seksuele vrijheid en stemrecht. Maar dan wel ook óveral! Ook de Yadizi-vrouwen die al jaren gevangen zitten en als seks-slavinnen verhandelt en verkracht worden. Moslimlanden waar de vrouwen leven als tweederangs burgers, waar een per ongeluk getoonde blote wang een steniging tot gevolg heeft. In landen waar ze door een achterlijk geloof onderdrukt en besneden worden! Waar vrouwen met de orde van de dag een bak zoutzuur in hun gezicht krijgen gesmeten.Gegevens van de VN tonen aan dat er 200 miljoen vrouwen en meisjes voor het leven zijn verminkt aan hun genitaliën en 700 miljoen meisjes als kindbruidje zijn verhandeld.

Koekkoek…waar blijven de Madonna’s, Lady Gaga’s en Miley Cyrus’n nu dan? Waar zijn ze als er geroepen wordt :‘Cut them in the pussy!’Wanneer en waar zijn de demonstraties tegen dit vrouwenleed? Feministen van lik-me-vessie, dat zijn het! Hysterisch lopen demonstreren om een malote opmerking, dat kunnen ze, de heldinnen. In plaats van het werkelijke leed wat vrouwen wordt aangedaan eens onder de aandacht te brengen. Welnee, daar gaat het deze mediageile aandachtrekkers helemaal niet om! Kotmisselijk word ik van ze, natte tosti’s. Ik heb een boodschap aan de vrouwen die met hun vagina masturberend wijdbeens pijpend aan een microfoon demonstreren tegen Trump: ‘Not my women!’Jullie stinken, zure nep-feministen, met je zielige Women’s March erbij.

Ik denk dat ik dadelijk ‘gezellie’ een biertje ga drinken met de mannen in de kroeg…beetje ouwehoeren over de Formule 1…….enzo….en die vinden ook niets mis met een dikke reet.

Bron Niccolumn

Hoerenlopen in Groningen

stappenLeuk hè, zo’n cliffhanger? Nou, hier komt ie dan.

Ja, ik werd een hoerenloper na m’n twintigste. Toen mijn stapreputatie tot grote hoogte steeg.
Beginpunt in de weekenden was veelal de buurtkroeg. Voordrinken, dobbelspelletjes, karaoke, the works zeg maar. En tegen enen, als het tijd was om op stap te gaan, lieten we taxi’s aanrukken. Het lag er even aan met hoeveel we de stad zouden gaan veroveren maar met de taxi gingen we.
En de vaste route naar het centrum was steevast via de Nieuwstad, dè hoerenstraat van Groningen. Niet dat we nou ontzettend opgewonden werden van deze vrouwen maar meer omdat het simpelweg de kortste route was. En niet dat we deze vrouwen nou volledig links (en rechts) lieten liggen hoor. Ik herinner me dat ik heul hard ‘STOP!’ riep, ik de auto uitsprong, ik voor haar raam ging staan, zij mij binnen liet en dat we herinneringen ophaalden van onze schooltijd samen. Of die ene keer dat ik een hoerenvrouw meehielp een Zweedse puzzel op te lossen. Gewoon achter het raam! Naast elkaar! Terwijl de geilerds voorbij liepen!

De andere hoerenstraat zat aan de andere kant van het centrum. De Vishoek heet het. Hier zat ook ‘De Benzinebar’ en daar rolden we eens een keer rond 9 uur ’s ochtends uit. En terwijl we richting Grote Markt waggelden kwam een vrouw naar buiten gelopen. “Kopje koffie, jongens?”, vroeg ze. En zo leerde ik haar kennen.

Haar naam was Rita, ze was 44. Geweldige vrouw. Ze hoereerde al vanaf haar 23ste. Ik ging regelmatig bij haar langs. Niet voor de seks maar om te praten, voor de gezelligheid. En tegen haar eenzaamheid, want dat was ze, vertelde ze. Haar familie had haar jaren terug de rug toegekeerd, een relatie had ze nooit gehad. Bij mij kon ze zichzelf zijn, zei ze en ik leerde flink wat levenslessen van haar. Wat ze ’s avonds en ’s nachts deed boeide me niets, ik vond haar een schat van een mens.
De laatste keer dat ik haar zag was in 1997. Ik heb geen idee hoe het haar sindsdien vergaan is.
Ik hoop dat ze toch nog geluk in haar leven heeft gevonden. Ze heeft mij in elk geval aardig op weg geholpen mijn weg in het leven te vinden.

We hoer’en!

Stappen in Groningen (deel 2)

stappenIk ontdekte de Peperstraat. En dat bleek dè plees to bie te zijn. Een gigantische diversiteit aan uitgaansetablissemten! Gelijk rechts zat ‘De kar’, een alternatieve hut. Ik moet me sterk vergissen of de Groningse krakersscène hing daar vooral rond.
Iets verder doorlopen en je stond voor ‘De Troubadour’. Dat werd mijn tent! Twee verdiepingen hoog en een kelder. Helemaal bovenin dance/disco. Op de eerste etage wat er maar aangevraagd werd. Op de begane grond was het een groot café  en in de kelder draaiden ze reggae te gek hé. Schitterende tijd daar gehad. Ik kan er niet teveel over uitweiden want wat happens in De Troubadour………….je kent het 😉.

Weer wat verder wandelen zat de Lahmacuntent (record: 6 achter elkaar! – ’s nachts de douche ondergekotst. Sorry nog, mam 😬). En daar aan de overkant zat ‘Het Pakhuis’, een studentending. Vond ik geen flikker aan.
En helemaal achterin de Peperstraat zat ‘De Ster’, de kroeg voor de mannen in leer. De motorbendegasten. Ik heb daar eens een dronken student vrolijk naar binnen zien lopen en 13 seconden later horizontaal weer naar buiten zien vliegen.

Maar denk nu niet dat dit de enige tenten zijn waar mijn bloed, zweet en tranen liggen. Op de Groode maark zat ik met enige regelmaat in ‘De Groote Griet’ of in ‘De Tapperij’. En als ik helemaal los was waagde ik me zelfs in ‘Club Privé’. Een besloten club waar de gescheiden gewillige vrouwen rondhuppelden (hmmm😍😍 ).
En tenslotte, wilde ik het wat rustiger aan doen, toog ik naar De kromme Elleboog waar cafe ‘De Keyzer’ zat. Wat niet veel mensen weten is dat wij daar lol hadden met om de haverklaap “Vertèèèèèèèl” te roepen en dat op dat moment Bert Visscher ook binnen was. Mocht je dus ooit weer om hem lachen als hij dat roept, dat komt dus bij mij vandaan.
En om het geheel af te maken ging ik ook nog met enige regelmaat op zaterdag naar ‘Pruim’ in Zevenhuizen, naar ‘Fame’ in Bedum of op zondagmiddag naar ‘Skopje’ in Harkstede.

Dus jongsters, vertel mij nou niks over leuk stappen in Groningen. Ik heb het praktisch uitgevonden.

We stappen in Groning’en!

Maar manus, hoe zit dat nou met dat hoerenlopen?
Oja, dat zal ik in deel 3 verklaren.

Stappen in Groningen (deel 1)

stappen“Goh, kom jij uit Groningen? Mooie stad. Daar kun je leuk stappen.”
Ik hoor het zo vaak, mensen. En meestal van jongsters. Mannetjes/vrouwtjes van net 18+. Ik zucht er al niet eens meer van. Meest van de tijd glimlach ik maar een beetje. Weten zij veel, denk ik dan. Weten zij veel dat ze het tegen ooit één van de beruchtste stappers van Groningen hebben?

VROEGER! Vroeger kon je leuk stappen in Groningen ja. In mijn tijd.
Op mijn dertiende namen mijn (oudere) vrienden me al mee naar ‘The Jolly Joker’ in de Poelestraat. Het enige wat ik daar nog van weet is dat ik m’n ogen uitkeek. Een discotheek met een discovloer!

Op de hoek van diezelfde Poelestraat zat ‘De Lorelei’. Een discotheek met meerdere verdiepingen. Geweldige muziek, supersfeertje altijd. Ik herinner me een stuk of 8 geile wijven uit Amsterdam op vrijgezellenfeest die ons Groningse hoofd helemaal gek maakten. En natuurlijk de lange trap. Onderaan deze trap was de kassa en eens terwijl ik mijn kaartje aan de kassameid aanbood rommeldebommelde een totally dronken gozer naar beneden. Ik sprong aan de kant, hij stond op, schudde met zijn hoofd en zei toen de magische woorden; “Mak eem betoal’n?”

In de Herestraat zat ‘Cachet’ (ja, ook ‘Subway’ maar daar vond ik het geen ruk aan) en daar draaide ze veel Ferry Maat’s Soulshow-muziek. Héérlijk! Beetje veel Lacoste poloshirts en kraagjes omhoog maar ach, die lui moeten ook een uitlaatklep hebben, toch? Ik vond het daar altijd wel prima toeven.

Tja, en toen werd ik twintiger, werd ik een hoerenloper en begon het stappen pas écht!
Maar daarover later meer.

We deel 1’en!

Trump. Hahahaha

vs-mexDie Trump jonguh, hahahahahahaha. Die snapt er werkelijk ook niets van. Wil ie een muur bouwen tussen de VS en Mexico. Om en nabij de 3300 kilometer van oost naar west en vice versa is dat ook zo.
Dat werkt toch niet man! Weet je hoeveel stenen dat zijn? En welke kleur moeten die stenen hebben? En hoeveel cement je daarvoor nodig hebt? En hoe hoog moet die muur dan wel niet worden? En hoe dik?
Ik vind zo’n loze kreet de wereld inslingeren nogal wat vragen oproepen, als ik eerlijk ben. Zucht. Had mij nou eerst even gebeld, Doon. Dan hadden we het binnen enkele minuten strak op papier gehad.

Natuurlijk moet hij geen muur bouwen om illegalen en al hun dure drugs tegen te houden. Dat werkt nooit. Ik bedoel, één bulldozer ertegenaan en die muur flikkert zo om. Iedereen weet hoe ze huizen bouwen in die orkaangebieden van Yankeestan dus die muur kan nooit veel soeps worden. Hou maar op!
Een kanaal! Dat is de oplossing. Een kanaal van 60 meter diep en 200 meter breed (mag eventueel ook 59 x 201 zijn mocht dit logistiek en/of financieel beter in het plaatje passen). En dat noem je dan het AmeriMex-kanaal. Sjonge, is dat nou zo moeilijk te bedenken, Doon?

Kijk alleen eens naar de voordelen.
*Het wordt een vaarroute tussen de Atlantic en de Pacific ocean (katsjing).
*De zeespiegel daalt wereldwijd (katsjing).
*Zeedieren bevolken de vaarweg (katsjing).
*Het Nederlandse superbedrijf Boskalis is een expert in dit soort zaken (katsjing. Nou ja, voor ons dat is).
*En, last but not least, illegalen kunnen niet zomaar meer de grens oversteken (katsjing).
Ja, met een bootje. En dat ze dan bij Amerika aan wal kunnen klimmen…………… Hmmm? Aandachtspuntje.

Nou ja, zet daar dan maar een hek ofzo langs.

We Trump’en!

Ik trek dit niet

Dat zijn nog 100 miljard dagen man! #Zucht
Ik trek dat niet……….

Ik ben er helemaal klaar mee. Dat geloonslaaf. Niet dat ik geen leuk werk heb hoor, ik ben één van de beste in wat ik moet doen (klinkt dat arrogant?) maar werk is een verplichting en een verplichting is per definitie gewoon niet leuk.
Maar dat is het niet. Ik heb steeds meer het gevoel dat ik niet voor mezelf werk. Nu vind ik bepaalde bedragen afdragen prima maar ik krijg er zelf zo weinig voor terug. De belastingdienst (lees politiek) gebruikt mijn stukje geld voor zaken die ik totaal niet steun bijvoorbeeld. En mijn pensioenopbouw, tja, wat zal ik daar eens over zeggen? Ik vertrouw die lui voor geen meter.

Wellicht lezen hier doorgeleerden mee maar in mijn beleving zit het zo:
Ik ben nu op de helft van mijn werkende leven aangekomen, zeg maar 23 jaar. In die 23 jaar heb ik maandelijks een bedrag gespaard dat ik ga gebruiken als ik met pensioen ga. Tenminste, dat is het plan. Maar wie zegt mij dat ik dan nog leef? Mijn pa haalde de 60 immers ook niet. En wie garandeert mij dat dat geld er dan nog is? Ik logde even in op mijn pensioenwebsite en daar vertelde een zekere Hans mij in een filmpje dat ‘het uw geld is’ maar dat ‘ze soms risicovolle beleggingen moeten doen’ en dat het daarom onzeker is hoeveel mijn daadwerkelijke pensioenbedrag zal zijn.
Ze MOETEN dus soms risicovolle beleggingen doen. WHY dan in godensnaam? Jullie moeten gewoon mijn geld bewaren tot de tijd gekomen is dat ik het nodig heb, also known as pensioen.

Het schijnt dat mijn werkgever ook maandelijks een klein bedrag afdraagt aan dit fonds. Ik zou zeggen, beleg daar maar lekker risicovol mee. Het bedrag dat ik afdraag mag wat mij betreft vanaf heden gewoon bij mijn nettoloon bijgeschreven worden. Sterker nog, ik ga mijn nu volledig gespaarde pensioengeld opeisen. Geen idee hoeveel het is maar ik heb het liever onder mijn hoede dan dat ik het bij risicovolle beleggers stal. Me dunkt.

Nu zullen er mensen zijn die zullen zeggen; Maar Manus, dat kan toch helemaal niet! Daar zijn wetten en regels voor.
NIKS MEE TE MAKEN! DAN PASSEN ZE DIE WETTEN EN REGELS MAAR AAN.

Dus.

Link(s)e lui

links

Ken je die lui die bij elke brainfart uit de mond van Wilders het hardst schreeuwen? Of die bij elke tweet van Wilders stampvoetend van schande spreken? Of die bij demonstraties van Pegida ‘zie je wel’ roepen? Of die ‘racisten’, ‘NSB’ers, Nazi’s en ‘bruinhemden’ voorin hun vocabulaire hebben staan? Of die Wilders en de Telegraaf beschuldigen van haatzaaien? Of die de uitverkiezing van Trump niet kunnen verkroppen?
Jawel toch? Wees eerlijk, iedereen kent wel zo iemand in hun nabije omgeving. Ik ook. Ik ken er meerdere zelfs. Ik vind dat prima, dat moet kunnen. Ik vind het droeve en naïeve sukkels maar ik vind ook dat het moet kunnen. Ieder heeft recht op zijn of haar mening, dat zeg ik!

Meest van de tijd laat ik berichten/reacties/opmerkingen van deze lui voor wat het is want prima hoor, eigen mening enzo. Maar gisteren reageerde ik toch even op een Facebookpost want ik geloofde niet wat ik las. Het ging over de aankomende POTUS Donald Trump.

Het bericht van de plaatster:  Ik hoop dat ik het ga trekken, 4 jaar tegen die kop aankijken en die saaie zak aanhoren #PersconferentieTrump Eigen mening, prima, geen moeite mee. Maar de allereerste reactie was er eentje van een vrouw die mij de wenkbrauwen deed fronsen. Mag toch hopen dat ie binnen die 4 jaar wel een keer wordt afgeschoten! Deze opmerking ontving een duimpje omhoog en een reactie van plaatster: 😂😂😂😂😂HAHAHAHA That’s my girl

Ik reageerde met 😳😳 en kreeg als reactie dat ik ‘toch op moest donderen’ (dit is standaard taalgebruik tussen plaatster en moi trouwens😉😄). Hierna ontvouwde zich een discussie en ik had steeds de stille hoop dat ze zich zou bedenken, deze Facebookpost als ongepast zou zien en dat ze ‘m zou verwijderen. Maar nee, plaatster ging vol in de ‘ja, maar jij-modus’ dus discussiëren was er voor mij niet echt bij. Ik rustte mijn casus. Maar hiermee was de kous nog niet af. NEEN! Een tijdje later reageerde er nog een vrouw; Waar is Lee Harvey Oswald wanneer je hem nodig hebt? En even later vulde ze het aan met; doodschieten vind ik nogal cru, eerlijk gezegd. Dat wens je hem toch niet werkelijk toe? Een rechte nette snee over zijn luchtpijp met een goed scherp Rambo-mes is sneller en geruislozer.. Met daaronder een reactie van de vrouw met de eerste reactie; Ook goed!!

Gutteguttegut, de arme schaapjes, dacht ik. Dit moet zogenaamd humor zijn. Ze hebben niet eens in de gaten dat ze strafbaar zijn. Tenminste, daar ga ik vanuit. Volgens mij kun je niet zomaar de President van de Verenigde Staten bedreigen. Ik zou in elk geval goed de straat in de gaten houden of er geen zwarte busjes geparkeerd staan de komende tijd.

Maar buiten dat, waarom wensen deze vrouwen Trump zo graag dood, vraag ik me af? Wat heeft de man hen misdaan? Überhaupt, wat heeft de man voor verschrikkelijke misdaden begaan om dood te moeten? Ja, hij zegt of heeft af en toe debiele dingen gezegd. En ja, hij is lomp en brutaal. En ja, hij is wat vrouwonvriendelijk. En ja, hij wil Mexicanen buiten de deur houden. Maar dat zijn toch geen redenen om hem dood te wensen? Wat zullen we nou krijgen zeg!

Doe ’s normaal, man!
Link(s)e lui!

Hoeveel ben ik waard?

er8opz_liothu3mrrv9ljw_rGisteren onder de douche sneed ik weer eens een interessant onderwerp aan.
Ik moest de nachtdienst in en overal las en hoorde ik van de weerchaos en welke invloed dit had op Neerlands weegen.
Nu viel dit 110% mee hoor. Ja, jonge bestuurders, oude bestuurders en vrouwen konden beter niet de weg op gaan maar een chauffeur als ik deed het met 2 vingers in z’n kont. Maar toch, het interessante onderwerp bleef door mijn hoofd spoken.

Stel je voor (hoi, ik ben Manus………… hahahaha, flauw flauw flauhauw) dat het weer helemaal en volledig maar dan ook totaal ruk is, ik noem een meter of 17 sneeuw, killerwinden en temperaturen waar ze op de Zuidpool trots op zouden zijn, en alles en iedereen waarschuwt om niet de weg op te gaan want levensgevaarlijk. Moet ik dan mijn leven in de waagschaal leggen om naar het werk te gaan? Moet ik die 40 kilometer met gevaar voor eigen leven riskeren? Voor die paar centen?
Ik dacht het niet!

Ik werk in een aflossingbranche dus mijn collega kan naar huis zodra ik er ben. Maar bij bovengenoemd scenario kan hij wachten tot hij een paar gram weegt, ik kom niet. En ik ga er vanuit dat hij daar alle begrip voor heeft, hij heeft immers met hetzelfde probleem te maken als hij huiswaarts moet. Ons motto is tenslotte ‘eigen veiligheid eerst!’

Nou ja, dat zijn van die dingetjes waar ik me dan mee bezig houd.
Maar ik ben dan ook niet voor niets ‘de Denker’ op m’n werk.

Schaars getijd

witlof

Schaars getijd, wasda nou weer, Manus? Jij woordenverzinnert jij! Nou, wat denk je zelf? Schaars gekleed is niet veel om het lijf hebben. Ergo, schaars getijd is niet veel tijd hebben. Duh.

De beetje vaste lezer hier weet het inmiddels, ik heb veel te weinig vrije tijd. Dat wil zeggen dat ik veel te weinig tijd heb zonder verplichtingen. Dat ik doen en laten kan wat ik maar wil. Eigenlijk is veel te weinig een understatement want in principe heb ik in de 4 weken maar 1 zaterdag volledig vrij.

(ruimte voor een aaaaaaaaaahw, gossie momentje)

Maar goed, ik heb daar nou eenmaal voor gekozen dus ik moet niet zeiken. Oh, eigenlijk wel. Momentje, zo terug……………….
Nu begrijp ik als geen ander dat jij er wellicht van baalt dat ik zoveel geen tijd heb voor sociale / vriendschappelijke / romantische / seksuele (doorhalen wat niet van toepassing is) dingen maar laat ik daar nu iets op verzonnen hebben!

Ik geef hier aan wanneer ik tijd heb voor sociale / vriendschappelijke / romantische / seksuele (doorhalen wat niet van toepassing is) dingen en dan kan jij dat vastzetten in je agenda. Hoe briljant is dat?
Pen en agenda bij de hand? Komt tie;

Zaterdag 11 februari – zaterdag 11 maart – zaterdag 8 april – zaterdag 6 mei – zaterdag 3 juni – zaterdag 1 juli – zaterdag 26 augustus – zaterdag 23 september – zaterdag 21 oktober – zaterdag 18 november – zaterdag 16 december.

Pik een datum, zou ik zeggen!

Wens je nu de sociale en/of vriendschappelijke dingen aan je voorbij te laten gaan en ga je puur voor de romantische en/of seksuele dan moet ik je wel even wijzen op mijn, voor dit soort zaken, beschikbare periode. Van zondag 26 maart tot en met 29 oktober dat is. Tijdens deze zomertijd is het eigenlijk vrij eenvoudig; Jij regelt de avond, ik regel de love ❤💛💚💙💜💞💕💝💘💖💗💓🖤

Hé, laat daar nou een lekkah nummah over gemaakt zijn! Nah zeg, wat een toeval!

We schaarse getijd’en!

 

2016 herzien

2015-2016Zoek de verschillen!

Ja, in alle opzichten was 2016 een redelijk uitstekend jaar voor dees weblog. Ik heb wéér wat landen erbij veroverd en niet de kleinste, zoals je ziet. Canada mensen! Daar wonen 100 miljard mensen en dat zijn al gauw 100 miljard lezers! En die landen daar langs de westkust van Afrika dan? (iemand een idee welke landen dat zijn? Geen zin om dat uit te zoeken). Als daar elektriciteit bestaat, zijn daar ook hele stammen nieuwe lezers aangeboord. Ik vind dat mooi.
Nee hoor, boeit me geen ruk. Tenzij ze de translateur eroverheen halen, begrijpen ze toch niet waar ik allemaal zo over log. Dat zijn allemaal plaatjesjagers die via Google op mijn sijt uitkomen. Dat weet ik heus wel.
Hmmm, misschien moet ik toch maar ’s geld gaan vragen voor het gebruik van al mijn plaatjes. Aandachtspuntje.

De 13245 hits van 2015 zijn we al ruimschoots voorbij. We lopen zelfs tegen de 15000 aan! Nog een dikke 100!

Volgend jaar dan? Nou, zoals ik me nu voel ga ik door met dees jolijtblog. Ik heb tenslotte nog zat te vertellen over de vrouwtjes hoe ze me massaal links laten liggen en mijn leven als één van de 100 miljard meest begeerde vrijgezellen van Gelderland, er komen eindelijk weer verkiezingen aan en natuurlijk beleven mijn jongens ook steeds meer en meer. Maar zoals je weet kan zelfs het weer niet op mij aan dus het is allemaal nog even afwachten.

Dit was de laatste anekdoot voor dit jaar. Laten we nog ff voor die 15duizend gaan!

Ik wens je een fantastische jaarwisseling en (waarschijnlijk) tot 2017!

Tante Gerda

fats

🎶I found my freedom – on Blueberry Hill🎶
Wij hadden vroegah grote feesten thuis. Of eigenlijk drukbezochte feesten. Verjaardagfeesten, zijn dat. Wij waren zelf met ons zessen dus dat waren 5 verjaardagen in een jaar. En omdat mijn vader iets van 36 broers en 28 zussen had en ze ook allemaal op onze verjaardag kwamen kun je in principe dus best wel spreken van drukbezochte verjaardagsfeesten.
En zo als in de seventies gebruikelijk was ging, zodra er genoeg drank in de mens zat, het volume van de muziek omhoog en werd er luid meegeblèrt met de knijters van toen. Fats Domino met Blueberry Hill was één van die knijters die regelmatig voorbij kwam want mooi nummah.
Ik denk dat ik zo rond de 8 jaar moet zijn geweest dat ik me wat ging verdiepen in muziek en dat hield in dat ik niet alleen de melodie en het ritme belangrijk vond maar óók de teksten wekten mijn interesse.

🎶I found my freedom – on Blueberry Hill🎶
Tientallen volwassenen zag ik telkens weer inhaken bij dit nummer en ik moet een jaar of 12 zijn geweest dat ik me af ging vragen of het wel klopte wat ze zongen. Fats zal ongetwijfeld zijn vrijheid hebben gevonden op die heuvel, redeneerde ik, maar het rijmt voor geen meter.

🎶I found my freedom – on Blueberry Hill🎶
Ik denk dat ik een jaar of 14 moet zijn geweest dat ik er toch overtuigd van was dat het ‘thrill’ moest zijn want dat rijmt wél op hill. En, laten we eerlijk zijn, je kunt best een kik krijgen op een heuvel, toch? Misschien was er wel een prachtig uitzicht? Of rolde Fats er steeds vanaf? Bloeiden er schitterende bloemen? Of heeft hij misschien zijn eerste vriendinnetje daar voor het eerst gefatst?

🎶I found my freedom – on Blueberry Hill🎶
Ik denk dat ik een jaar of 16 moet zijn geweest dat ik er genoeg van had. Ik rukte de naald van de plaat en zei dat het toch echt ‘thrill’ was waar Fats over zong. Het werd doodstil in de volle kamer. Je zag mensen denken. Zou het?
Op eentje na, tante Gerda. De flinkert. Letterlijk ook. Tante Gerda was er zeker van dat het ‘freedom’ was en serveerde me af op een arrogant toontje. Ik gaf haar een bitchslap ging weer zitten maar zwoer in mezelf dat ik het zou bewijzen. “Wedden om een geeltje?”, zei ze er nog arrogant bij. Ik nam de weddenschap aan.

🎶I found my freedom – on Blueberry Hill🎶
Ik was 20 toen ik met mijn vriendinnetje in de bibliotheek liep en we tegen een map met songteksten aanliepen. Ook ‘Blueberry Hill’ zat daar tussen. GOTCHA, dacht ik!
Bij de eerstvolgende verjaardag kon ik het niet laten om tante Gerda even terecht te wijzen en haar met exhibit A om de oren te slaan. Bulder, schater -en uitlachen van de menigte in de kamer vielen haar ten deel, ze was zichtbaar pissig.
Maar eerlijk is eerlijk, ze gaf me 25 gulden, ik had de weddenschap gewonnen.

🎶I found my thrill – on Blueberry Hill🎶

Bodemlijn van deze anekdoot is; Ga niet met mij in discussie over muziek want ik Leo Blokhuis je helemaal de moeder.

We Fats Domino’en!

50 tinten grijs

 In mijn eeuwig durende strijd om er wat volwassener, wat rijper, wat intelligenter, wat mannelijker, wat George Clooneyer uit te zien mekker ik mijn kapster al een jaar of 10 de oren van haar hoofd om grijs haar. Elke knipbeurt vraag ik naar de grijshaarstatus en elke keer moet ze mij teleurstellen. Ja, hier en daar komen zo links en rechts langs m’n hoofd wat grijze haartjes door maar dat zet nog weinig doden aan de zeik. Me dunkt.
‘En verven dan?’, smeekte ik uit pure wanhoop. Nou, daar was ze kort en bondig over. ‘Dat ziet er niet uit.’

Tot vorige maand.
Een nieuw middel zou eventueel heel misschien wellicht mogelijk kunnen werken. Lichaamsdelen gingen strak staan, ik was in mijn nopjes. Haar plan om het te testen op haar puberzoon werd door mij afgeserveerd. Mocht het mislukken zou hij misschien gepest worden. Leer mij niks over pubers. Ik bood mezelf als proefdier aan, schaamte komt immers niet in mijn vocabulaire voor.
We planden een afspraak. En gisteren was die afspraak.

De bedoeling was dat mijn haar eerst lichter diende te worden. Ze smeerde mijn haar in met ??? en ik moest het een half uur in laten trekken.  Ik vond het prima.

Daarna was het de bedoeling dat mijn haar pornoblond zou zijn maar het was eerder bloedgeel. Ze smeerde ??? er nog een keer in en weer moest het flink intrekken. Ik vond het prima. Het resultaat was niet helemaal naar haar tevredenheid maar de tijd begon zich er inmiddels mee te bemoeien. Als een regelrechte Johnny Rotten ging ik de volgende fase in, het aanbrengen van de kleur grijs.  Ik vond het prima.

Vanzelfsprekend moest ook dit flink intrekken en halverwege zag ik toch wel degelijk mijn haar transformeren naar grijs. Lichaamsdelen gingen strak staan, ik was in mijn nopjes. Het was weliswaar van dat onverzorgde, werklozengrijs maar toch, het was grijs. 

Na dik 2 uur werd het tijd om de boel uit te spoelen, droog te maken, bij te knippen (hahaha, dat kan helemaal niet) en het resultaat te aanschouwen. Nou, daar kan ik kort over zijn. Een slappe lach bij kapster.
Er hing een groene gloed over mijn, in mijn ogen, onveranderde kleur kapsel. Ik zag nul verschil met dik 2 uur eerder in haarkleur en van grijs was nu helemaal geen spoor meer te vinden. Ik werd een tikkeltje bedroefd.
Volgens kapster had ik de te donkere grijze kleur gekozen en kon zij zelf ook onmogelijk tevreden zijn over het resultaat. Dat groene was hilarisch maar het resultaat viel zwaar tegen.
Ik betaalde de knipbeurt en spraken af dat we in januari een nieuwe poging gaan wagen. Dan met de witste grijze kleur verf.
Ik kijk daar nu alweer naar uit.

We 50 tinten grijs’en!

Vooroordelen

jijAlle moslims zijn terrorist. Alle Joden hebben een grote neus. Alle negers zijn lui. Alle Nederlanders zijn gierig. Alle PVV’ers zijn dom. Vooroordelen. Gewoon ff iedereen over één kam scheren. Ik vind dat hilarisch.

En dat zouden eigenlijk meer mensen moeten vinden. Weet je dat je een stuk relaxter leeft als je 1 keer per dag even 10 minuten lang alle vooroordelen eruit gooit? Dat je even met iemand aan tafel/in de kroeg/op het werk gaat zitten en alles eruit kwakt wat je vooroordeelt? Mèn, dat lucht op. En het is nog lachen ook!

Ik heb ook vooroordelen. Natuurlijk, zou ik bijna zeggen. En het mag geen verrassing heten dat het vrouwen betreft.
De Randstadse vrouwen voornamelijk.  Het is nergens op gebaseerd hoor maar zo denk ik er nou eenmaal over.
En die vooroordelen ga ik hier nu even 10 minuten spuien. Gewoon, omdat het lollig is.

Vrouwen uit Amsterdam:
Pedante trutjes. Modepopjes. Vinden zichzelf geweldig. Bek als een scheermes (maar treffen ze een zelfde scheermes in manvorm, BLOCK NEGEER RAPPORTEER).

Vrouwen uit Rotterdam:
Zien eruit als Joke Bruijs. Hebben een irritant accent (jatog, nietan?). Niet bijster intelligent. Lopen in Feyenoord truien. Vinden hun stad de mooiste evah (maar dat komt omdat ze nog nooit de Maas over zijn geweest).

Vrouwen uit Den Haag:
Tokkies. Aso’s. Slobbers. Lopen op Uggs en/of pantoffels. Punt. 
Gebruiken iets te vaak kankuh in hun vocabulaire (= taalgebruik, anders snappen ze het niet) dus zijn sowieso af.

Zie je dat het hilarisch is?
Natuurlijk zijn niet alle vrouwen uit de 3 genoemde steden zo. Man, Whoehahahahaha, I kill me. Zou wat zijn zeg dat alle vrouwen in die 3 genoemde steden zo zouden zijn.

Die overige 3 mogen me best wel een keer bellen/whappen/mailen voor een date hoor.

We vooroordeel’en!

Lekker begin

intro

Er gaat niets boven een gillende, jankende of rockende gitaar aan het begin van een lied, dat zeg ik. Man, wat hartje ik lekkere intro’s.
Onderstaand nummer heeft mijn alltime favoriete intro evah. Die eerste 1 minuut en 11 seconden; STRAKKE POEP! (luister dan!)
Ik draai dit vaak als ik ergens naartoe moet en ik mijn emoties wat onder controle moet krijgen. Naar een slecht nieuwsgesprek. Naar een goed nieuwsgesprek. Naar een sollicitatiegesprek. Naar een date. Naar een korfbalwedstrijd van Sam. Naar de McDrive. Naar de douche. Je kent het wel.

Mèn, wat een lekkere intro (lekkah nummah trouwens) is het. Of had ik dat al gezegd?

En dat doet mij afvragen, lieve lezer; Wat is nou jouw alltime favoriete intro evah?

 

 

Politie

maserati-politie-1600x900

Ach kom, laat ik ook eens los gaan over mijn vrienden. Mijn vrienden van de politie, bedoel ik. Nu willen ze ineens weer zo nodig racemonsters hebben. Je weet wel, van die Bugatti’s, Porsche’s, Ferrari’s of Lamborghini’s. Want dan kunnen ze de snelheidsduivels, plofkrakers en benzinedieven bijhouden en/of inhalen. Of zoiets. Flikker toch lekker een end op man! Wie gaat dat betalen? De aanschaf? Het onderhoud? De schade? Had ik al ‘flikker toch op man’ gezegd?

Begin eerst eens met efficiency, zou ik zeggen. Ga eerst eens efficiënt met het beschikbaar gestelde geld om bijvoorbeeld. Er hoeft heus niet elk half jaar voor miljoenen in en aan gebouwen verbouwd te worden. Me dunkt. En ga eens efficiënt met de beschikbare middelen om, wil ik eraan toevoegen. Zet alle beschikbare opvallende auto’s (Volvo’s) in op de snelwegen en rijdt niet met een paar onopvallende auto’s over diezelfde wegen. Dat er ’s avonds en ’s nachts 4/5 van de beschikbare opvallende auto’s op de parkeerplaats staan weg te roesten maar dat er wèl in onopvallende auto’s rondgereden wordt, kun je aan mij niet verkopen. Dan ben je niet met handhaving bezig maar ben je gewoon ordinair boetes aan het scoren.

Natuurlijk begrijp ik dat criminelen gepakt moeten worden. Maar om dat nou te doen met een wedstrijdje hardrijden, ik weet het niet. Ik denk dat efficiënt met collega’s communiceren tijdens een achtervolging, blokkades opwerpen bijvoorbeeld, veel beter werkt. ‘Ja maar, dan gaan ze de snelweg af en zijn we ze kwijt’, is een veelgebruikt argument. Klopt, maar op bebouwde komweggetjes heb je ook niets aan een snelheidsmonster, toch? En trouwens, waarom zoveel poeha bij benzinedieven of plofkrakers eigenlijk? Dat zijn toch commerciële instellingen? Betalen zij de politie-inzet ook? Als ik een lolly bij de Jamin steel, krijg ik ook niet de hele politiemacht aan me aan, toch? Om maar een simpel voorbeeld te noemen. Nee, met meer, veel meer, politie zichtbaar op de weg (ook in de wijken!) lijkt het me dat een groot deel van de overtredingen in de kiem gesmoord zullen worden.

En daarmee bedoel ik ook het gebruik van de telefoon achter het stuur. Dat is nogal een hot item de laatste tijd. Laat ik duidelijk zijn, DOE DAT GEWOON NIET WANT LEVENSGEVAARLIJK! Maar om dat nu te gebruiken als promotiepraatje voor snelle auto’s, ik weet het niet hoor. Ik hoorde laatst zo’n verkeersdeskundige roepen dat de boetes hoger moeten (eens) en dat de politie in onopvallende auto’s moesten gaan rijden. Hij zei zelfs dat ze in een Fiat Panda moesten gaan rijden want dat verwachten mensen niet. Zucht. NEE! Ga nu juist in OPVALLENDE auto’s de weg op, beste politiemensen. Ga nu eerst eens handhaven in plaats van boetes scoren!

En werk in godsnaam eerst eens aan respect terugwinnen op die irritante grootbekken van tegenwoordig.

Winterslapje

naamloosIk zat gisteren met de keizer van de woordgrap aan één tafel. Ja, inderdaad, de keizer. Eerlijk is eerlijk, ik ben zelf persoonlijk ook best wel een koning op woordgrapgebied maar mensen, deze man is de absolute keizer. Van elke 5 woorden die deze hilaman uit zijn giechel strooit zijn er 6 woordgrappen. Hij komt niet vaak maar als hij er is, hilariteit alom!
Voorbeeldje doen? Hij zei dat het wellicht te koud was voor een blikje cola en dat het dan coula zou zijn……………………… Ja precies, ik moest ook even een moment voor mezelf nemen om naar lucht te happen. Manmanman, schitterend! Hoe verzint ie ‘t?
Hij is ook degene die bloghut, dat ik hier wel eens gebruik, verzon trouwens.

Aan diezelfde tafel was het, zoals meestal, een lollige bende en bespraken we de wereldse zaken op luchtige, vooroordelende en humoristische manier (DAT ZOUDEN MEER MENSEN MOETEN DOEN!). Alle gebruikelijke onderwerpen haalden we er even doorheen zoals daar zijn religie, het weer, het verkeer, de politiek, make up voor mannen (huh?) en vanzelfsprekend de seks. Tijdens dit laatste onderwerp hield ik me redelijk op de vlakte omdat ik natuurlijk ‘in ruste’ ben. Het is tenslotte wintertijd.
Maar daar nam hilaman geen genoegen mee en wilde daar het fijne van weten.
Zucht………….
Ik vertelde dat ik al een jaar of 5 één van de 39 miljoen meest begeerde vrijgezellen van Gelderland ben maar dat ik alleen tijdens de zomertijd op vrouwen jaag. In de wintertijd doe ik weinig tot niets aan eventuele relatieopbouw. En ook vertelde ik dat mijn libido tijdens deze periode veilig opgeborgen zit. Ik vertelde zelfs dat ik mijn unit tijdens de vrieskou in winterse tijden wel eens een tijdje kwijt ben. Dan is ie gewoon foetsie. Helemaal in z’n schulp gekropen. Maar dat kan ook aan de niet al te forserigheid van mijn unit liggen natuurlijk. En geef ‘m eens ongelijk! Dit zijn toch geen temperaturen man!

‘Ah!’, zei hilaman, ‘dus eigenlijk heb jij een winterslapje.’

Piesen, mensen! Meerdere dopjes vocht kwamen mee. Tranen biggelden over wangen. Mondinhouden werd over tafel gespuugd. Mensen vielen van stoelen. HAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHA😂😂😂😂😂😂😂😂😂😂😂😂.
Manmanman, waar haalt ie ze toch vandaan?

Ik beloofde deze woordgrap der woordgrappen te delen met mijn bloggroupies.
En dat heb ik dus bij dezen en zojuist gedaan.

We winterslapje’en!

Zoek zoek

kerstradEn daar istie weer hoor! Het ‘wie zal ik deze keer eens verrassen met kerst rad’. Het is namelijk zo dat ik 1e kerstdag volledig en totaal vrij heb om me in te laten huren en/of uit te laten wonen.
De vaste groupies weten het inmiddels, voor de nieuwe alhier zal ik het even in het kort uitleggen.

Klokslag 09.43 uur op 1e kerstdag ontvouw ik mijn gigantische ‘wie zal ik deze keer eens verrassen met kerst rad’ op de grond. Rondom het rad staan alle foto’s van personen in mijn telefoontelefoonboek, alle foto’s van Facebookvrienden, alle foto’s van Twittervolgers èn alle foto’s van Instagramfans. Ik geef een enorme slinger aan de pijl in het midden en waar de pijl tot stilstand komt, die is de gelukkige. Die persoon ga ik verrassen met een verrassingsbezoek. En die persoon kan zich dan een namiddag en/of avondje verkneukelen aan mijn looks, mijn prachtlijf, mijn brains en aan mijn arsenaal aan flauwe (woord)grappen die allemaal hun hoogtepunt kenden in 1982 maar nog ozo lollig zijn.
En het leuke is dat ik niet aankondig dat ik kom! En ook niet hoe laat! Whoehahahahaha 😂😂😂😂😂.
Kun je het voorstellen? Zit de hele familie, incluis die dronken oom, die chagrijnige tante, die dove opa en schetende oma, gezellig aan de eettafel te gourmetten, sta ik ineens voor de deur. HALLOOOOOOOOOOOO!!! 👋🏼
Man man man, hilarisch is dat. Elk jaar weer.

Of zal ik het dit jaar anders aanpakken en gun ik jou, lieve lezer, een kans om mij over de vloer te krijgen? Dat jij jouw gegevens èn foto in de mailbox plempt en dat ik de pijl jou laat kiezen? Een soort van ‘ballen zoeken kerstboom’, zeg maar.
Ik laat de keuze aan jullie groupies alhier.
Moet het een bekende worden of moet het een eventuele onbekende (droom)vrouw worden?
De lijnen staan vanaf nu open.

We wie zal ik deze keer eens verrassen met kerst rad’en!

Zwart Wit

zwart-witIk word er een beetje moe van. En ook ben ik het zat en er HE-LE-MAAL klaar mee.
Dat racisme gemekker. Of eigenlijk dat er tegenwoordig direct de racismekaart getrokken wordt gemekker. Hou toch op man! En o.a. DWDD, Pauw en NOS, houd eens op met een podium bieden!

Natuurlijk is er racisme in de wereld. En dat moeten we ook keihard bestrijden. Maar dat is niet iets van de laatste 3 jaar, dat is al duizenden jaren zo.
Ik ben ervan overtuigd dat de huidige ‘racismeproblemen’ niets te maken hebben met ras, huidskleur of religie maar alles met het (vaak provocerende) gedrag dat tegenwoordig gebezigd wordt.
Over het algemeen wordt je niet zomaar doodgeschoten als je bevelen van politie opvolgt.
Over het algemeen wordt je niet bedreigd als je niet elke kans die je krijgt jouw zin wilt doordrammen.
Over het algemeen wordt je niet gehaat als je niet mensen gaat vermoorden om bijvoorbeeld een tekening.
Over het algemeen wordt je niet wantrouwt als je niet onschuldige burgers in koelen bloede doodt.
Over het algemeen wordt je niet gerespecteerd als respect niet van twee kanten komt.
Over het algemeen is een gesprek prima te voeren als de ene partij niet onmiddellijk wordt weggezet als nazi/NSB’er/dom.

Ik zou tegen iedereen die zich racistisch bejegend voelt willen  zeggen, kijk eens naar je eigen gedrag en vraag je af of je wellicht daar iets aan moet veranderen. Je zal zien dat je van heul veul mensen geen last (meer) hebt.

Zo, ik heb gesproken. Ik rust verder mijn casus.

We zwart wit’en!

Eraan trekken

 Jawel lieve lezer, het einde der jaar is weer in zicht en dan weet je, dan gun ik jou altijd even een kijkje achter de schermen van dees jolijtsijt. Hoe deed http://www.vonbloghausen.wordpress.com het in 2016?
Nou, daar kan ik kort over zijn. De producers, de sponsoren en de CEO zijn redelijk tevreden en daarom hebben ze het contract met mij, de presentator, wederom met een jaar verlengd. HOEZÉÉÉÉÉÉÉ!!

De bekijkteller staat momenteel nog een kleine 1000 achter vorig jaar. En dat, dat weet jij ook, was het meest succesvolle jaar evah van dees blog. Toen stokte de teller op 13245 hits en, zoals vermeld moeten een kleine 1000 hits dit jaar nóg succesvollerderder maken. 

En dat gaat ons lukken, lieve lezers! We hebben nog een dikke maand! Maar we moeten er nog wel even aan trekken hoor! Met alle respect, jullie lezers laten het de laatste tijd wel een beetje afweten😬😞😢. Want aan de anekdoten ligt het niet. Toch? TOCH? Of heeft iemand nog een onderwerp die hij/zij graag door de presentator van dienst verwoord ziet worden? Ideeën zijn immer welkom, dat weet je. 

Namens het gehele productieteam, alvast bedankt voor ook dit jaar weer groupieën. 👊🏼

We eraan trek’en!

Ps. De man op de foto ben ik niet. Ik heb namelijk geen boekenkast naast m’n bed.

 

Knakken

knakNu ik al dik 1900 dagen alleen, verlaten en eenzaam op dees kloot rondhuppel, (start geluidsband; Aaaaaaaaaahw) merk ik dat er toch wel dingen zijn die ik mis. Natuurlijk de liefde, de erotiek en de seks. Maar ook de warmte, de geborgenheid en de ‘maatjes’ zijn.
En nu ik toch bezig ben, ik mis het thuiskomen, het knuffelen, Els en Ruud en het lachen. Soms zelfs slappe lachen.

Maar wat ik eigenlijk het meeste mis………. Of liever, waar ik eigenlijk het meeste behoefte aan heb is de lichamelijke verzorging. Ze schroomde niet om mijn prachtlijf prachtig te houden. Oorharen eruit jassen, neusharen eruit jassen, wimpers eruit jassen, mee-eters uitpulken, pukkels uitdrukken, ze draaide haar hand er niet voor om. Heerlijk vond ik dat. Ik ging dan op m’n rug liggen en zij ging dan zo op me zitten dat ik me totaal niet meer kon bewegen (lees ontsnappen) en ik me volledig over moest geven aan haar grijpgrage nagels. Man, prachtige tijd.

Maar het alleralleraller mis ik het knakken. Ik heb al duizend jaar last van m’n rug. M’n onderrug dat is. Dat zit daar ergens in de knoop ofzo. Of het komt door m’n houding, wie zal het zeggen? In elk geval doet mijn rug auw. En soms heel erg auw (start geluidsband; Aaaaaaaaaaaaahw)  
Jááááááren geleden ben ik eens naar een fysiotherapeut geweest en hij leerde me een trucje om de rug te ‘knakken’. Ik moet dan op m’n rug liggen met de benen gestrekt. Dan moet één been gebogen over het rechte been als een omgekeerde V. Een ander moet dan mijn boventors tegenhouden terwijl met het volle gewicht de omgekeerde V de tegenovergestelde richting uit wordt gedrukt. ‘krakkrakkrakkrak’ doet rughausen dan. En daarna het andere been de tegenovergestelde richting op. HEERLIJK!!!
Maar voormaligje deed het altijd zo lomp dat ik van de pijn een slappe lach van hier tot minimaal Taiwan kreeg. Hahahahahaha. Man, wat mis ik dat.

Over 130 dagen ga ik weer de vrouwenmarkt op. Wens jij nu niet zolang te wachten en ben jij genegen om bovenstaande ‘ik mis’ dingen op je te willen nemen, neem dan even contact op.
Ik denk dat we er samen wel uitkomen.

We knak’en!

Stiekem oefenen

Wat veel mensen niet over me weten is dat ik nogal muzikaal ben ingesteld. Ik ken werkelijk een hele shitload aan liederkes helemaal uit m’n hoofd en vaak weet ik ook nog wel een weetje te vermelden over de artiest in kwestie. Ook de juiste toonhoogtes, de correcte intonaties, de lengte van de uithalen en de gitaar danwel drumsolo’s weet ik tot in de gedetailleerde puntjes uit mijn hoofd. Maar laat ik vooral de teksten niet vergeten. Die vind ik net zo belangrijk als de melodie. Ik weet waar die dingetje over gaat, swa!
En al deze dingen zijn vanzelfsprekend reuze handig bij een avondje karaoke. Geweldige avonden zijn dat, karaokeavonden. Ik hartje karaokeavonden. Er kunnen niet genoeg karaokeavonden zijn, dat zeg ik.

Maar ja, Paradise by the dashboard light, I’m too sexy, Thank God I’m a countryboy en The time of my life gaan ook vervelen natuurlijk. Vooral bij de toehoorders.
En daarom, lieve lezer, ben ik stiekem en in het geniep aan het oefenen op vers materiaal. Met de gordijnen dicht ben ik onderstaand nieuw liedje aan het instuderen. En deze keer boeit het me niet zoveel waar het lied over gaat. Ik versta er geen ruk van. Er komt ‘corazon’ in voor en de titel is Sofia dus ga ik er maar vanuit dat het over het bevruchten van Sofia gaat.

Maar met alleen de zang ben ik er nog niet, ben ik bang. Kom op zeg, het is 2016, daar kom je echt niet meer mee weg tegenwoordig. En dus ben ik er ook danspasjes bij aan het inleren. Niet nagedaan hoor. Nee, mijn eigenste choreografie!
Ik wil er niet teveel over prijsgeven maar kan wel zeggen dat ik bij de ‘se que no se que no’ een stap naar voren en weer terug doe en dat ik bij ‘soy oy oy oy’ met m’n vlakke handen vooruit voor m’n tors heen en weer zwaai.
Je zou het eigenlijk moeten zien.

Ik ga me nog even in het zweet werken. Verder perfectioneren.
Wie weet tot gauw tijdens een heerlijk avondje karaoken?

We stiekem oefen’en!

(ps. ik vind dat ‘Iedereen is van de wereld’ van The Scene op 1 moet bij de top 2000 dit jaar)

 

 

 

Hengel

De vaste leesters hiero zitten er uiteraard al een paar dagen op te wachten. Waar blijft nou dat verlossende woord? Ik begrijp dat. Het is niet voor niks dè jaarlijks terugkerende grote vraag natuurlijk; Heeft ie wel of heeft ie niet?
Nou lieve leester, rustig maar. HUUUUUUUU!! Kalm neer en ga maar even weer rustig zitten. Ik heb namelijk niet.

Nee, ook deze zomertijd (voorheen jachtseizoen) is het me wederom niet gelukt om me te binden aan een vrouwspersoon. De vrouwtjesvijver bleek ook deze keer weer akelig leeg. Ik heb hier en daar wel wat aardigs voorbij zien zwemmen maar dat was klein grut, daar doe ik het niet voor. Maar dat weet jij natuurlijk.
Die ene dikke vis zat er telkens maar niet tussen. Niet dat ik een dikke vis zoek hoor. Hahaha, zie je het voor je, gaat eindelijk m’n dobber onder, zit er een dikke Bultrug aan de haak. Dat trekt m’n lijntje toch helemaal niet joh! Hahahahahaha. Nee, de spreekwoordelijke dikke vis bedoel ik natuurlijk! Gekkie! Die hoofdprijs. Die kanjer. Die ene waar je trots op kunt zijn. Jeweettog?

Dus heb ik sinds afgelopen zondag m’n forse kinderarmhengel maar weer opgeborgen want in de winter vis ik niet. Maar dat weet jij natuurlijk als vaste leester. (nou ja, het is meer een hengeltje hoor maar voor de beeldvormers alhier maakte ik er kinderarmhengel van.) Alleen voor wat onderhoud en wat smeerbeurten haal ik ‘m deze winter tevoorschijn.
Zondag 26 maart volgend jaar issie weer in vol ornaat enkele maanden voor het publiek te bezichtigen, bewonderen en wie weet voor een dikke vis te bezitten. Wie zal het zeggen?

We hengel’en!

Wij slapen niet, wij rusten

Ik voorspelde het gisteren al op den Twit en het verliep vanochtend exact als ik voorspelde. En eigenlijk is het helemaal niet vreemd, nu ik erover nadenk. Ik ben ook een ruster namelijk.

Met de klok een uur terug in m’n achterhoofd mochten Fred Skelet en Koos Boos wat langer opblijven gisteravond. Maar dat was niet de enige reden hoor, ik vind het namelijk ook wel gezellig met ze (of überhaupt iemand……..😢) om me heen te hebben tijdens een tv-avondje. We keken naar ‘Ik hou van Holland’ met Linda de Lachgeit. Want dat is het enige beetje kindgeschikte programma op tv op zaterdagavond. En het leuke van met mij naar zo’n spelshow kijken is dat ik overal, maar dan ook echt overal, commentaar op heb wat weer een enorm effect heeft op de lachspieren van de jongens. Dolle boel in de bloghut!

Om 22 uur keek ik eens opzij. Nee, nog geen enkel teken van vermoeidheid bij de jochies. En ook de vooraankondiging van het programma op stapel werkte in hun voordeel. Of het programma? Meer een deelnemer, Jan Jaap van de Wal. Ik vroeg ze hazenlipstijl of ze dat programma ook nog wilden zien. Tranen van het lachen rolden over hun wangetjes.
Nou vooruit maar dan weer, ik ben niet zo moeilijk. En het zou in de ochtend in mijn voordeel werken, bedacht ik me.
Na een half uur hazenlippen was ik er wel klaar mee, Studio sport begon.
Omdat onze 2 favoriete clubs hadden gespeeld wilden ze ook dit zien. Huh? Het was half 11 hoor! En dat vanaf half 7 vanochtend! Nou, vooruit maar weer, ik ben niet zo moeilijk.
Na onze FC gaf Teun aan dat hij toch maar naar bed wilde. Het was tenslotte al bijna 23 uur. Ik wenste hem welterusten en toen ik de deur sloot hoorde ik hem al snurken.
Sam en ik gingen gezamenlijk naar bed. Na Studio sport. Het was zijn beurt om bij mij in het hemelse bed te slapen. We kletsten nog even wat over de korfbalwedstrijd van die ochtend en na een welterusten draaide ik me om. Nog geen 15 seconden later hoorde ik hem snurken. Ik sloot tevreden mijn ogen.
Vanochtend, 06.18 uur. Ik werd op m’n schouder getikt. Of ik even wilde opschuiven want Teun wilde erbij.
Zucht………………………

Nu is dat natuurlijk geen probleem als ze gewoon in het hemelse bed verder slapen maar het punt is dat mijn blaas ook altijd rond deze absurde tijdstippen wakker wordt. Ik sneak dan heel gladjes uit het hemelse bed en ga heel stilletjes in het donker ontluchten. Maar ja, ik zei het al eerder, wij zijn geen slapers, wij zijn rusters. Wij slapen met 1 oog en 2 oren open.
‘Teuheuuun, zullen we opstaan?’, hoorde ik vanaf de wc. Zucht……………………..
(*noot van de redactie;: Nu denk je natuurlijk dat ik gewoon weer m’n hemelse bed in kan kruipen en de jongens even met hun tablet laat. NEEN! Als ik wakker ben, ben ik wakker. Dan sta ik op. Is een commando/black ops dingetje. Vertel ik nog wel een keer.)

Die klok zetten we straks wel terug. Fukking wintertijd……..🖕🏼
Eerst maar even wakker worden. Vanavond liggen ze er bij sundown in. Wat ik je brom!

We wintertijd’en!

45 jaar

ripIk kreeg vorige week een droevig telefoontje. Het zette me (weer eens) stevig aan het denken over mijn eigenste persoontje. En eigenlijk doolt het sindsdien (weer eens) door m’n hoofd.
Het meest van de tijd ben ik alleen thuis. En ik ben 45 jaar.
Ik heb niet de aller gezondste levensstijl, dat is geen geheim. Maar ik voel me daar wel het prettigst bij. En dat mijn lijf van binnenuit zo nu en dan een signaal geeft, ach, dat gaat wel weer over. Daar ga ik altijd maar vanuit.
Maar is dat wel zo? Zijn het niet allemaal kleine waarschuwinkjes? En dat het optellen van al die waarschuwinkjes een keer ophoudt? En dat ze mij dan op een dag vinden? Het houdt me weer erg bezig, kan ik melden.

Vanmiddag hebben we M. begraven.
Hij was alleen. Hij is 45 jaar geworden.
Ik vind het verschrikkelijk.

Moeilijke vragen

huhDie jongens van mij beginnen steeds moeilijker vagen te stellen.
‘Papa, wie is beter, Messi of Johan Cruijff?’ ‘Papa, waarom gaat die Skoda sneller dan jouw auto?’ ‘Papa, waarom ligt jouw slaapkamer vol met kleren?’ ‘Papa, waarom heb jij haar op je kont?’
Het zijn van die levensvragen waar elk kind op een bepaald moment in zijn/haar leven mee te maken krijgt en vanzelfsprekend ben ik nooit te beroerd om op dit soort vragen met een gepast antwoord te komen. Ik heb een aardige herseninhoud met heul veul triviale onzindingetjes dus ze verrassen me niet zo snel. En anders heb ik nog een hele brede rechtermouw, maar ssssssssst!

Tot vorige week.
‘Papa, hoe groot is de ruimte?’ Tja……….. Met “heeeeeeeel groot” namen ze geen genoegen. Ik had even geen antwoord klaar. Ik beloofde ze het uit te zoeken en dat ik dinsdag met het antwoord kom.
Wat een toeval dat bij Discovery Science de driedelige serie “How the universe works” te zien was! Mèn, mijn leven hangt ook van geluk aan elkaar hè?
Ik ben er eens goed voor gaan liggen.
En dat was maar goed ook! Goeiendag zeg. Daar moet je toch een heelalkundig natuurwetenschapgeleerdeslimmerd voor zijn man! Ik zag allemaal sterretjes (ha!).
Ze hadden het over materie en toen dat te moeilijk werd verzonnen ze er antimaterie bij. Ze hadden het over energie en toen dat niet meer te verklaren was, was daar ineens tegenenergie. Ze hadden het over zwarte gaten en over superzwarte gaten. Ze hadden het over lichtsnelheid maar dat is een slakkengangetje vergeleken met Plancktijdsnelheid. Ja weet je, zo kan ik het ook. Als het niet meer te bevatten is, verzin je er gewoon wat bij. Pffff, stelletje kwakzalvers.
Maar zo goed en zo kwaad als ik kon, nam ik de informatie in me op.
Ik zal hier in het kort uitleggen wat ik ervan gebakken heb en wat ik dinsdag aan mijn jongens zal vertellen.

img_2388Hiernaast is ons Melkwegstelsel. Ons melkwegstelsels is honderdmiljard kilometer groot. Ons melkwegstelsel is één van de honderdmiljard sterrenstelsels in het heelal. In het rechthoekje (linksonder) is ons zonnestelsel. Dus de zon en alle planeten. Vanaf de Aarde naar de zon is honderdmiljard kilometer. Maar als je daar dichtbij komt, verbrand je levend.

heelalHiernaast het heelal.
Bij de pijl is een puntje zo groot als een mierenpiemeltje. Dat mierenpiemeltje is honderdmiljard kilometer lang en ook breed. Bovenop dat mierenpiemeltje zit een piepklein zwart puntje. Dat piepkleine puntje is honderdmiljard kilometer in omtrek. Daar hangt ons melkwegstelsel ergens rond. En dus ook de Aarde waar wij op leven. Dus als je omhoog kijkt zie je in wezen maar eenhonderdmiljardste procent van het heelal.
Dus als ik zeg dat de ruimte heeeeeeeeeeel groot is, dan is de ruimte ook heeeeeeeeeeeeeeel groot ja!

Zal je zien dat ze dinsdag even opkijken, ‘oh’ zeggen en verder gaan spelen op hun tablet.
Zucht.

We moeilijke vraag’en!

Scary shit

Een weekendje Moeke zat weer in de planning. Teun vroeg er laatst naar. “Wanneer gaan we weer naar oma Anneke? Want dan ken ik Gronings praat’n jááááá.”
Hij begon van de zomer ineens moeke’s dialect na te praten en dat was lollig, kan ik je melden. Er circuleert ergens een filmpje van Sam en Teun die een hele conversatie int Grunnings praat’n jááá rond. HAHAHAHA.
Dus gisteren gingen we weekenden in het pittoreske Groningen. En maandag weer terug, het is tenslotte herfstvakantie. Voormaligje whappte of ik wel genoeg kleren had. Ontzettend lief natuurlijk maar ik weet dat ze zich zorgen maakt omdat ik met enige regelmaat Sam met Teun zijn kleren aan en Teun met Sam zijn kleren aan terug kom brengen. Zucht, het leven van een alleenstaande vader gaat ook niet over rozen……..
Lang verhaal kort, we gingen goed bepakt op weg.

Eenmaal in Groningen kwam ik tot de ontdekking dat ik toch iets vergeten was. De pyjama’s. Zucht, het leven van een alleenstaande vader gaat ook niet over rozen…….
Wij weer de auto in om pyjama’s te scoren. In de H&M zag ik een spetter werken dat er pyjama’s te koop waren, ik gaf ze de vrije hand. Maar wel met de mededeling dat ze niet beiden dezelfde moesten kiezen want met hun huidige Minions pyjama trek ik met enige regelmaat Sam de pyjama van Teun aan en Teun die van Sam aan. Zucht, het leven van een alleenstaande vader gaat ook niet over rozen……….
Ze zochten bovenstaande outfits uit. Ik dacht dat het verkleedpakken waren maar swa, zij vonden ze mooi.
Ik doopte ze om tot Fred Skelet en Koos Boos en dat is natuurlijk weer een dikke hit hier in huis.
Teun was aan de beurt om bij mij te slapen, Sam ging in het enkele bed. Ik had hem verteld dat als het nog donker is het nog te vroeg is om op te staan maar dat hij dan eventueel de lamp aan kon doen om een boekje te lezen ofzo.

Vanochtend, 06.37 uur. Ik werd op mijn schouder getikt. Half slapend draai ik me om. EEEEEEEEKSSS!!! Ik schrok me de tering. Staat er ineens een skelet naast me.
Blijkt dat het glow in the dark is……………….
Zucht, het leven van een alleenstaande vader gaat ècht niet over rozen…………..

We scary shit’en!

Opsodemieteren met de koning!

koning

Kan dat hele koninklijk huis niet even heel snel opsodemieteren? Stelletje oplichters. Het zijn gewoon een stel criminelen. De witte boordste criminelen die je maar kunt bedenken.

Na alle schuimige gedoe met dat Lockheedzaakje, die boot van ze, die koets van ze, die villa in Mozambique èn Griekenland lees ik deze week dat ze de opbrengst van de verkoop van schilderijen uit hun privécollectie (miljoenen!) lekker zelf houden. Okee, privécollectie. Maar hoe komen ze aan die privécollectie? Zoals ik het zie krijgen (KRIJGEN!) ze geld van ons, het volk. Dus alles wat ze daarmee aanschaffen is van ons, het volk. En wie zegt mij niet dat deze schilderijen in het verleden niet achterover gedrukt of gestolen zijn? Ik vind dit nogal wat, moet ik eerlijk zeggen.

Maar ze maken het nog bonter. Nu is bekend geworden dat ze sinds de zeventiger jaren een geheime deal met de belastingdienst hebben betreffende de afdracht van vermogensbelasting.
WAT? Dus Juliana, Beatrix èn Willem-Alexander wisten en weten van deze regeling en houden het al die jaren onder de pet? Dan ben je in mijn ogen gewoon een crimineel en dien je bestraft te worden.
Een groot deel van de Tweede kamer wil af van deze deal. Ja duh! Is het wellicht een idee dat de koning zelf met dit plan komt? Sterker nog, is het een idee dat de koning de stekker zelf even uit de monarchie trekt? Hij moet toch zelf ook zien dat het één grote poppenkast is? De man leidt het meest luxe leventje op kosten van de belastingbetaler terwijl veel belastingbetalers amper rond kunnen komen. Ik zou mezelf niet in de spiegel met droge ogen aan kunnen kijken.

En wat krijgen wij, het volk, ervoor terug? Vroeger beschermde de koning zijn onderdanen met een riddermacht maar tegenwoordig? Ik heb geen idee. Ja, we hebben Koningsdag, een vrije dag. Hoewel dat niet eens voor iedereen geldt trouwens. Het zou de man sieren als hij de kosten (of een aanzienlijk deel ervan) voor deze dag voor zijn rekening zou nemen. Van zijn privérekening.
Ik vraag me trouwens af of hij überhaupt ooit iets zelf betaald. Zou hij een portemonnee in zijn achterzak hebben? Voor een ijsje voor zijn kinderen? Een broodje kroket? Boodschappen? Benzine? Lijkt me niet, hè?
Ja, zo kan ik ook een privévermogen opbouwen.

Nee, het enige voordeel van ons koningshuis zijn die lollige Lucky-tv filmpjes.

We opsodemieter’en!

Klein onderzoekje

Het schijnt dat ik dees jolijtsijt kan aanpassen aan het beeldformaat van een pc, een tablet of een telefoon. Qua leesplezier, dat is. Ik ben nog van de oude stempel en ga er automatisch vanuit dat je het gewoon vanaf een computer doet maar MENSEN! diz iz toetousendsixtien mèn! je kunt dit overal op lezen, jeweettog?

Nu ben ik wel benieuwd waar jij, lieve lezer, de anekdoten het meest of het liefst of het graagst op leest.
Hieronder een polletje. Doe me een plezier en vink ff jouw antwoord aan. Volgens mij is het volkomen anoniem.
Wellicht dat ik eventueel dees jolijtsijt wat leesplezieriger voor je kan maken.

Vingerfriemelen

“Papa, mag het Dustyliedje erop?”

Het Dustyliedje is ‘Thunderstruck’ van AC/DC. Het wordt gebruikt in Pixar’s Planes 2.
Net op het moment dat Dusty zich heeft voorgesteld aan de bosbrandbestrijders klinkt er plots door de luidsprekers dat er een bosbrand woedt en de firefighters zich gereed maken om het vuur te blussen. Die ontzettend prettige intro wordt dan ingezet. Ik vind het een briljant stukje film.
En Teun dus ook. Hij was al een beetje AC/DC-fan na de Smurfen (daar wordt ‘Back in black’ in gebruikt) maar na deze scene is hij helemaal om.

En dan zit hij naast mij in de auto als een dolle te luchtgitaarspelen als ik het intro op vol volume zet. Met zijn rechterhand strijkt hij dan over zijn buikje en met zijn linkerhand vingerfriemeld hij in het luchtledige. Geweldig om te zien. Ik speel meestal de drums op het stuur, mijn benen of het dashboard maar zo af en toe speel ik ook de tweede gitaar. Samen zij we een fantastisch luchtgitaarduo.
Ongeveer op 2.28 komt het DENG DENG DENG-stuk en hoe hilarisch is het om te zien dat Teun dan net steeds een fractie van een seconde te laat met zijn hoofd headbangt. Ik zie hem dan heel geconcentreerd luisteren maar toch telkens issie nèt iets te laat. HAHAHAHAHA 😂😂😂😂😂😂.
Maar natuurlijk heeft AC/DC meer van deze prachtige gitaarintroplaten gemaakt. Ik noem een ‘Highway to hell’ en natuurlijk ‘Whole lotta Rosie’. En je raadt het al, laatstgenoemde is meneertje’s nieuwste knijter. “Papa, mag Rosie erop?” HAHAHAHAHA😂😂😂😂😂😂.

Man, wat vind ik het toch fijn dat in elk geval één van mijn zoons een uitstekende muzieksmaak ontwikkelt. Want Sam? Die zit achterin ons een beetje verveeld aan te gapen. Vaak met zijn handen over zijn oren. HAHAHAHAHA😂😂😂😂😂😂.  Je zou ons eigenlijk eens moeten zien.
Oh wacht, laat ik het eens gaan vloggen!  Mèn, wat een briljant plan!

We vingerfriemelvlog’en!

69

Als je dood bent ben je dood. Klaar. Einde. Over en uit. Dat is mijn overtuiging.
Maar toch gebeuren er zo heel af en toe dingen die ik niet kan verklaren.
Er valt ineens iets om. Een foto staat plots omgedraaid. Een lamp is zomaar aan.
Zou het dan toch?

Vandaag zou pa 69 geworden zijn.
Ik ga er gewoon vanuit dat hij dit leest. Punt.

Gefeliciteerd pa!
Love you.
Miss you.

Everywhere I go, every smile I see
I know you are there smiling back at me
Dancing in moonlight, I know you are free
Cuz I can see your star shining down on me

Vrouwen moet eens wat duidelijker zijn

liefdeIk vind sommige vrouwen onduidelijk. Zo, ik heb het gezegd.
Wat voor moeite is het nou om duidelijkheid te verschaffen als de situatie daarom vraagt?
Gisteren maakte ik weer eens zo’n situatie mee.

Ik stond op de parkeerplaats bij de McDonald’s heerlijk te genieten van één van m’n 2 quarterpounders. Zonnebrilletje op, raampje open, muziekje aan. Ik op m’n best zeg maar. Ineens komt er een auto pal naast mij parkeren. Zucht, overal plek en dan precies naast mij. Heb ik zo’n hekel aan!
Langzaam draaide ik m’n hoofd geïrriteerd naar links om te zien wie deze oetlul nu weer was. HALLOOOOOOO!!!! 😍😍😍😍😍😍 Goeiendag zeg, mooie vrouw galore! Blond, krullen, rond mijn leeftijd, niet te veel make up. Ik was op slag verliefd. In de verte zag ik ons al de horizon verkennen. Langs de branding rennen. Voor het haardvuur liggen. The works enzo.
Ik nam een hap van m’n burger, spoelde ‘m weg met een slok ijsblokcola en nam het initiatief.
“Weertje hè?”, is mijn beste openingszin ever en dus gebruikte ik ‘m. “Ja, heerlijk!”, zei ze glimlachend. “Dit mag voor mij nog wel even aanhouden zo.” Ik glimlachte terug. “Doe maar tot 14 februari, hahahaha.”, reageerde ik gevat. “Eet smakelijk trouwens.”
“Dank je wel, jij ook.”
“Kom je hier vaker?”, opende ik weer eens een zin. “Oh, niet zo vaak maar af en toe vind ik het zóóóóóó lekker hè?”, vertelde ze. Natuurlijk begreep ik dat als geen ander en ik propte het laatste stuk hamburger naar binnen. “Past het? Hahahaha.”, vroeg ze. Druk knikkend en kauwend lachte ik terug. En zo kregen we een zeer leuk, op het uitdagend erotische af, gesprek.
Goh, wat een leuk mens, dacht ik. Dit kon wel eens mijn perfecte vrouw zijn, mooi, lief, humor en ze houdt ook nog van McDonald’s! Een gelukzalig moment overviel mijn koude ziel. Ik besloot tot het punt te komen.
“Ben je getrouwd, heb je een vriend, ben je bezet?”, vroeg ik
“Ja, die zit hier naast me achter het stuur.”, zei ze met een gezicht als duhuu.
Zucht, had ik weer.

Dàt, lieve lezer, bedoel ik nou.
Een klein beetje duidelijkheid vanaf het eerste moment had mij voor weer een nieuwe teleurstelling behoed.

We duidelijkheid’en!

 

Opvliegers

Ik schreef laatst toch al dat ik aan de drugs ging? Weet je nog? De heavy shit. Nou, afgelopen maandag kreeg ik een sms dat ze bij de plaatselijke dealer klaar lagen. En dinsdag heb ik ze dan ook gehaald. Ik kreeg 2 plastic potjes mee, een klein potje (de 30 mg units) en een iets groter potje (de 120 mg). Er werd me met klem verteld om me asjeblieft aan de dosering op het stickertje te houden want “het zijn aardig zware drugs”. Ik glimlachte wat, deed m’n zonnebril weer op en ‘Uhu’de’ naar het meiske. Pfffff, wat wil zo’n meid mij nou vertellen over mijn eigenste prachtlijf en hoe ik daar mee omga?
Pilletjes niet groter dan een snotje, zitten in de potjes. De eerste week mag ik 1 per dag, de tweede week 2 per dag enzovoorts. Bij de vijfde week mag ik overgaan op de 120 mg units, 2 x per dag, zesde week 3 per dag enz. En dit mag ik maximaal tot 3x per dag ophogen. Tot ik waarschijnlijk zo stoned als een garnaal ben en ik ongetwijfeld totally verslaafd ben. En ik fietsen ga jatten, op Nike Air ga lopen, m’n tanden kwijtraak en in portieken ga slapen.
Ik heb gisteravond, voor mijn 3,5 urende dut (ik was kapot!), het eerste snotje ingenomen. En toen ik weer wakker werd vernam ik er niets van. Tsssss, met je bijwerkingen! Zie je dat het oplichters zijn, daar bij de farmaceutische industrie?!
Maar, lieve lezer, wat er afgelopen nacht met me gebeurde, ga ik nu opschrijven. Lees snel verder dan!

Om 3.15 uur exact schrok ik wakker. Mijn lichaam stond in brand. Het zweet brak me uit alle lichaamsopeningen uit. Ik was helemaal heet! Hmmm, ik was helemaal heet en trok m’n shirt langzaam uit. Jij zat op je hurken voor me en trok m’n string langzaam over m’n kloppende…….
Oh wacht, dat is een andere categorie. Sorry!
Ik schrok me een aluhoedje. Wat was dat nou weer? Een tijd terug al hartkloppingen en nu dit! Ik sprong uit bed en keek angstig om me heen. Hypochondrisch als ik ben ging ik uit van het ergste en dacht dat mijn laatste uur geslagen had. In mijn hoofd streepte ik eventuele onmogelijke oorzaken weg:
Een aanslag op mijn leven? Hahahahahah, ik moest er zelf om lachen.
Een brandende sigaar in bed? Ik rook in de tuin.
Een woest erotische droom? Hmmm, zou kunnen maar dan zou ik lichamelijke opstand moeten hebben.
De snotjes dan ? Vlug pakte ik de bijsluiter erbij. ‘Opvliegers’ stond bij de lijst van bijwerkingen.
Aha!

Lieve lezer, ik ben dus een man in de herfst van zijn leven met opvliegers. Zucht, het is een vreemde wereld.
Maar nu ineens begrijp ik vrouwen ook een stuk beter! Da’s ook wel weer goed nieuws, toch?
Nu zij mij nog.

We opvlieger’en!

Ik doe m'n best hoor!

14492323_1277186925648182_7655074929690969229_n“Heb je wel pannen”, vroeg ze toen ik de deur uit ging. “Waarvoor?”, was mijn veelzeggende antwoord.

Ik ben niet zo’n eter. Of eigenlijk, ik ben niet zo’n lekkere eter. Het moet vullen, dat vind ik stukken belangrijker. En ik ben ook niet zo’n etenstijdtype. Ik heb honger en dan ga ik iets eten. Het maakt me in principe niet zoveel uit wat het dan is, als het mijn honger maar stilt. Ben ik ergens en er is een broodje hamburger of een sateetje te koop, dan neem ik dat. Maakt me niet uit hoe laat het is.

Zo houd ik me al dik 5 jaar op de been. Want ik weet niet beter. Het eten is altijd voor me gemaakt. Bij moeke en ook bij voormaligje zat ik te wachten op het welbekende ‘aan táááááááfel’ en dan ging ik eten tot ik vol zat. 40 Jaar heb ik dit zo gedaan en altijd naar alle tevredenheid. Vooral van mijn kant dan.
Nu ik al een tijdje op mezelf aangewezen ben is bovenstaande vooral het geval. En ben ik in een dolle bui, wil ik nog wel eens een restaurantje bezoeken. In m’n eentje, dat interesseert me ook niet zoveel. Of ik eet bij m’n matties, dat komt ook regelmatig voor.

Maar, lieve lezer, dat gaat natuurlijk wel allemaal in de papieren lopen. Ik bedoel, een paar keer per maand bij restaurant ‘De Librije’ of ‘De Leest’ eten is best een prijzige bezigheid immers. En ook las ik overal dat vrouwen een man ‘die kan koken’ willen. Dus bedacht ik me dat ik wellicht zelf ook wel het een en ander in elkaar kon flansen. In de supermarkt haal ik dan dingen die me lekker (en makkelijk te bereiden!) lijken en daarmee ga ik dan koken/bakken/kokkerellen. En het is me nu al met enige regelmaat gelukt, kan ik melden. Ik ben wat dat betreft best trots op mezelf.

WAT DAN NIET HELPT IS DAT MENSEN MIJN KOOK/BAK/KOKKERELKUNSTEN EEN BEETJE BELACHELIJK GAAN LOPEN MAKEN!

Kom op zeg, ik ben daar best een labiel mannetje in. Een beetje steun zou mij veel meer genoegen doen en eigenlijk ook heel erg welkom zijn. Ik doe namelijk erg m’n best hoor!
En ja, dat ik maar 1 pan heb, dat is nog wel een dingetje. Daar moet ik nog even iets op verzinnen.
En ook op het spetteren. Irritant gedoe. De vetvlekken vliegen me op de kleren, man! Ik zat zelf te denken aan een schort of volledig naakt. Aandachtspuntje………

We kook/bak/kokkerel’en!

Het nieuwe seizoen

korfbal

Het veldseizoen is inmiddels 4 wedstrijden onderweg en tja, wat zal ik ervan zeggen? Laat ik voorop stellen dat ik de veldcompetitie niet zo heel erg belangrijk vind. Het is een kleine competitie met 4 ploegen en met een betrekkelijk korte speelperiode (enkele weken). Dus van een echte competitie wil ik niet spreken.
Waar het wel ontzettend nuttig voor is, is aan elkaar wennen, de nieuwe regels onder de knie krijgen, conditie opbouwen en trucjes leren.
Sam is ingedeeld in de E5 samen met de topscoorster uit zijn vorige team, een jongetje uit de F2 en een jongen en een meisje met E-ervaring.

Zaterdag 3 september begonnen ze de competitie met een dikke nederlaag en ik zag het gelaten aan. Ik maakte me meer druk om het feit dat ik in de veronderstelling was dat ze in de zaal moesten spelen en ik dus in T-shirt langs de frisse kant stond. Zucht, ik moet er ook even weer in komen. En, laat ik eerlijk zijn, ik had me voorgenomen me voorbeeldig te gedragen langs de lijn.
Het was duidelijk dat de nieuwe regels voor de ex F’jes flink wennen is. Vooral het verdedigd schieten is lastig want dat mag niet meer. En ook gaat het allemaal wat sneller en zijn de tegenstanders groter. Ik wist niet helemaal wat ik ervan moest denken maar het leek me verstandig het enthousiasme bij Sam hoog te houden. Stel je voor dat hij ineens op voetballen wil en ik straks met guur weer en ijzige kou langs de kant moet gaan staan. Dat is voor niemand prettig, lijkt me.

De tweede wedstrijd in de bloedhitte werd gewonnen en, laat ik eerlijk zijn, me niet met de wedstrijd bemoeien viel me zwaar. Hier en daar coachte ik (en ook de 2 leidsters natuurlijk) de kinderen naar de overwinning. Commentaar van de leider van de tegenstander over ons fanatisme lachten we weg. Kom op zeg, wij fanatiek, hahahaha.
Ook de derde wedstrijd werd in winst omgezet en dat was een knappe prestatie. Na een 1-4 achterstand kwam het karakter van de spelers boven en na een gelijkopgaande strijd eindigden we (ze) in 8-7. Voor het eerst voelde ik een soort trots op het team. Ik zag er potentie in.

In tegenstelling tot vorig seizoen heb ik nu nog geen training gezien maar ik merk aan de wedstrijden dat er goed getraind wordt. De nieuwe regels zijn nu al aardig ingeslepen bij de ex F’jes en het niveau groeit. Mooi om te zien.
Gisteren speelden we de eerste heenwedstrijd van het veldseizoen en hoewel wel verloren met 7-4 vond ik dit de beste wedstrijd tot nu toe. Goed, we hadden pech dat 1 jochie bij de tegenstander er 6 ingooide maar er werd door ons heel goed gespeeld. En ook deze keer coachte ik een beetje maar gaf ik vooral tips. In de rust nam ik onze sterspeelster even apart en tipte ik haar over een stap naar voren doen om daarna in een snelle beweging naar achteren te springen om ruimte te creëren voor een schot. De tegenstander moet namelijk jouw schouder aan kunnen raken wil je verdedigd staan.
De tweede helft begon, ik was toe aan een sigaartje. Ver van het veld (rookvrije zone!) stak ik eentje op. Sterspeelster kreeg de bal in scoringspositie maar ze stond verdedigd. Ze deed een stap naar voren en weer naar achteren en schoot. Helaas mis maar wat vond ik dat geweldig om te zien! Zo snel iets oppikken! Geweldig!

Nog 3 veldwedstrijden en dan gaan we de zaal weer in. De echte competitie.
Ik heb daar zin en ook alle vertrouwen in. Het is een alleraardigst team namelijk.
En mocht het niet helemaal lopen, dan ben ik best bereid om hier en daar wat langs de kant te coachen. Want ik merk dat de kinderen daar toch wel baat bij hebben.

 We nieuwe seizoen’en!

Pesten

logo-week-tegen-pesten-rgb-1140x1140-e1436425257358Ik heb er een pest aan. Altijd eigenlijk al. Ik koos op school altijd de zijde van de ‘zwakkeren’ want ik had medelijden. Ik zag dan de angst of de hulpeloosheid in hun ogen en sprong er meestal tussen of kwam tussenbeide. Dat heeft niets met stoer doen te maken maar meer met het effect van mijn inmenging als ‘baas’ van de klas. Want dat was ik wel. In elke klas werd ik ongevraagd de baas. Het zal m’n uitstraling zijn. Zover ik weet viel het pesten in mijn omgeving dan ook reuze mee.
Ook zit ik er fel op bij Sam en Teun. Ik leer ze gericht slaan en trappen maar vooral hoe ze juist ontwijken dat ze gepest worden of dat ze in gevecht raken. En ook hamer ik erop dat zij niet pesten.
Maar het is een lastig onderwerp en verdomd moeilijk dit in de gaten te houden. Laat ik hopen dat ouders bij hun kinderen hetzelfde doen om pesten te voorkomen als ik. Dat zou al een heleboel schelen, lijkt me.

Wat een beetje onderbelicht is op pestgebied, vind ik professioneel pesten. Of zo noem ik het maar even.
Stel, je werkt al jaren voor hetzelfde bedrijf op onregelmatige tijden en je hebt jouw werk prima kunnen afstemmen op jouw privésituatie. Tot er een incapabele manager, die zich wellicht omhoog gelikt heeft, aangesteld wordt. En deze incapabele manager instrueert zijn mensen weer om een ontmoedigingsbeleid door te voeren. Want vaste krachten (lees dure krachten) moeten eruit, het liefst uit zichzelf. En binnen de kortste keren valt de hele afstemming tussen jouw werk en jouw privé weg want jij hebt helemaal geen rechten, deze incapabele manager bepaalt wanneer jij werkt.
En vraag je netjes via mail om een uitleg dan word je genegeerd, word je ‘afgeblaft’ of word je uitgenodigd voor een persoonlijk gesprek (waar ze je met z’n tweeën tegen de muur kunnen lullen). Want zwart op wit, dat willen de incapabele manager en zijn kornuiten natuurlijk niet.
Dat noem ik professioneel pesten. En dat moeten we eigenlijk ook niet willen, toch?
Wat zou het handig zijn als er dan nog ergens een flink confronterend dossier over deze incapabele manager rondzweeft.

Pesters, dat zijn onzekere lui en daar kunnen we heel goed zonder.

Brad

bradHè hè, eindelijk heb je haar een schop gegeven. Ik heb ook nooit begrepen waarom je onze goede vriendin Jennifer inruilde voor dat plastic botoxmormel trouwens. Met haar maniertjes en gemekker.
Maar goed, het is nu verleden tijd. Gelukkig. Ik zag jou, mijn dierbare vriend met de jaren aftakelen en ongelukkiger worden. En ja, dat sneed me door m’n ziel. Dat zal ik je eerlijk zeggen.
Ik zeg, tijd om door te gaan, Brad!

En dat nu de halve vrouwelijke wereldbevolking hartklopt, kwijlt en sopt, tja Brad, dat is een logisch vervolg. Ik kan je er alles over vertellen want ik heb dat in 2011 ook meegemaakt. Weet je nog? Maar doe nu eerst maar even rustig aan. Niet gelijk bij de eerste de beste het bed induiken! Het komt vanzelf weer.
Bel me maar even dan gaan we een keer als ik tijd voor je heb een pilsje pakken.

Ik spreek je, mattie!

We lotgenoot’en!

Afzien

afzienMan man man, wat heb ik gisteren afgezien zeg! Niet normaal meer. Afzien met een grote A hoor! De laatste keer dat ik zo moest afzien was nooit dus dan weet jij wel hoe ik afgezien heb.
In al mijn wijsheid besloot ik op de fiets naar de korfbalwedstrijd van Sam te gaan. Het bleek namelijk een thuiswedstrijd te zijn waar ik de hele week overtuigd was dat ze uit moesten spelen. Maar goed dat ik nog even keek.
Vanaf mijn residentie naar de thuiswedstrijd is een sigaartje of 4, bedacht ik me, en omdat ik een laatste momentman ben en dus veel te laat vertrok, moest ik flink doorstoempen. Je kunt immers als trouwe vadersupporter niet te laat bij een wedstrijd van je zoon aan komen kakken. Nou, die 10,7 km deed ik in nog geen half uur (een half uur voor aanvang van de wedstrijd was ik er…………. zucht) en als je mijn conditionele gesteldheid èn de best wel heuvelachtige omgeving hier kent, is dat best wel een prestatie. Drijfnat van het zweet en volledig uitgeput liep ik het sportpark op. Ik stak een sigaartje op. Even bijkomen.
Vol in de zon (zonder zonnebril want het zou een bewolkte dag worden………..zucht) schreeuwde coachte toeschouwerde ik de gelijk opgaande uiteindelijke overwinning. Mooi, weer 2 punten!

De Airborne herdenking op de hei bezoeken wij altijd op de fiets en ook deze keer was dat het plan. Voor Teun is het nog iets te ver fietsen, hij mocht bij mij voorop. Sam is al groot genoeg om die 3 sigaartjes zelf te fietsen maar hij had veel gegeven in de wedstrijd en was moe. Hij begon te jammeren tegen te sputteren. Mama bleef onverbiddelijk en zag het niet zitten om later met de 2 jongens op de fiets terug naar huis te moeten. Omdat de hei aan mijn tuin grenst offerde ik mezelf op en opperde ik dat ze allebei bij mij op de fiets konden en dat ik ze later met de auto naar mama zou brengen. Uitstekend plan.
In mijn ‘kijk eens wat een sympathieke vader ik ben’ enthousiasme vergat ik even dat het hier in de omgeving best heuvelachtig is en dat de jongens een stukje zwaarder dan 2, 3 jaar geleden zijn geworden. En dat merkte ik gelijk bij het eerste colletje van de dag. GOEIENDAG ZEG! Een procentje of 37 omhoog en ongeveer 1439 meter in lengte (kan er wat procenten en meter naast zitten). Ik trok het niet. Ik voelde spieren verzuren waarvan ik niet eens meer wist dat ik ze had. Halverwege pakten we even een rustmoment. Altijd lollig dat Sjonnie Voorop op zo’n moment dan zegt dat ie er ook moe van geworden is…………. zucht.
De overige heuvelachtige kilometers deed ik op karakter. Drijfnat van het zweet en volledig uitgeput liep ik de hei op. Ik stak een sigaartje op. Even bijkomen.

Van de hei naar mijn tuin is toch nog best wel een stukkie en ook hier was het fietspad op en af. WIE VERZINT DAT? MAAK FIETSPADEN GEWOON VLAK!!!!! WE HEBBEN NIET ALLEMAAL ZO’N GAYMOTORTJE ERIN!!
Na 3 kwartier fietsen, kletsen, ouwehoeren en afzien kwamen we bij mij thuis aan. De jongens gingen voetballen in de tuin. Ik plofte op de bank. Bezweet en uitgeput. Man man man, wat had ik afgezien.

Maar lang niet zoveel als mijn grote held in 1944 die ik natuurlijk ook dit jaar weer heb mogen ontmoeten.
Dus ik moet eigenlijk niet zo piepen.

john-jeffries

 

 

Dat gaan we regelen

14w12_tweede-kamer-stoeltjesEn ja hoor, ik heb er weer eentje. Een bekeuring.
Tenminste, daar ga ik vanuit. Ik reed namelijk over een ‘rood kruis’. En ja, dat mag niet.
Maarrrrr, lieve lezer, er is altijd een maar. Ik ga deze dus mooi niet betalen. Sterker nog, ik vind dat ik een lintje verdien. Wat is het geval?
Op de A28 bij Zwolle rijd ik op de middelste baan achter een rood Polootje. Op de rechterbaan rijden vrachtwagens tot aan de horizon, de linkerbaan heeft een rood kruis. In het rode Polootje zitten 2 huppelmutsjes gezellig te klessebessen tot de bestuurster ineens bedenkt dat ze de afslag moet hebben. En ze gaat vol op de rem staan. In een fractie bedenk ik me dat óók remmen mijn achterligger in mijn kofferbak doet belanden, gooi ik mijn sigaar uit het raam, kijk ik in de binnenspiegel of er iets tussen m’n tanden zit, laat ik een toch wel best harde wind en wijk ik uit naar links. Over de ‘rode kruis’ baan.
En ja, dat hebben die miljoentriljard camera’s boven de weg natuurlijk geregistreerd. Ik zie de bon wel tegemoet.
Zucht……………….

Maar dat, lieve lezer, gaat veranderen! Als ik volgend jaar minister van Verkeer en Veiligheid word in Wilders 1 ga ik er persoonlijk voor zorgen dat enkele verkeersregels veranderd worden!
Ik zal proberen deze veranderingen hier op A4-formaat te plempen.
Ten eerste: Optiefen met die rode kruizen. We hebben zesbaanswegen (of soms zelfs meer), die gaan we vanaf dan continu 24/7 volledig gebruiken. Kom op zeg, die liggen er niet voor niets!

Ten tweede: Zesbaanswegen allemaal minimaal 130 km/u. En als er dus staat 130 dan rij je ook 130 en niet 110 (oudjes!). Overige snelwegen allemaal 120. Optiefen met die 100 en die 80.

Ten derde: Inhaalverbod op vierbaanswegen voor vrachtverkeer. Eigenlijk wil ik de rijtijden voor vrachtwagens beperken van 19.00 uur tot 07.00 uur maar dat gaat waarschijnlijk op weerstand stuiten.

Ten vierde: Verbod op onopvallende politievoertuigen. Gewoon in die grote witte Volvo’s de snelweg op. En het liefst de Porsches weer terug.

Ten vijfde: Camera’s enkel en alleen voor verkeersinformatiedoeleinden (schitterend woord voor Wordfeud!) beschikbaar stellen. En niet sneaky te gebruiken voor registratie en snelheidsmetingen.

Ten zesde: Minimale afstand tot je voorligger in een file is 30 meter. Optiefen met dat aansluiten en zigzaggen.

En tenslotte mijn heilige punt waar niet vanaf geweken kan worden en dus niet voor onderhandelingen vatbaar is, Punt 7: Een duidelijk verschil aanbrengen tussen tè hard rijden en tè hard gevaarlijk rijden. Soms is het gewoon beter om even wat extra gas te geven dan bijvoorbeeld te remmen. En ook op wegen met meer dan voldoende overzicht kan de snelheid gerust omhoog. Mits dit geen gevaar op gaat leveren natuurlijk.

Dit alles geldt voor buiten de Randstad want fuk hun! De huidige verkeersregels zijn gebaseerd op het verkeer in die volgepropte chaos en dat komt natuurlijk alleen omdat de huidige bewindslui niet verder komen dan die drukke verkeersghetto (nog een mooi woord!) die de Randstad heet. En we gaan dat financieren door een 24 uurs live vlog van mij persoonlijk.

Zo! The bold and the beautiful zal nu wel afgelopen zijn, ik ga weer naar beneden. Dag hoor.
En vergeet niet op mij te stemmen in maart want ik ga het regelen!

We verkeersregelwijzig’ en!

Tijd voor wat nieuws

schuldklierAls ik me niet vergis (en dat is zo want voor ik me vergis, vergis ik me niet) heb ik hier wel eens laten vallen dat ik kamp met/lijd aan/last heb van psoriasis. Een enge huidziekte waardoor ik vrouwen afschrik en ik voor altijd eenzaam en alleen zal blijven huidaandoening die gewoon ontzettend irritant is maar waar ik mee heb leren leven. Ik heb het nou eenmaal. Tis nait aans, zouden ze in Groningen zeggen.
Jaarlijks heb ik recht op 30 behandelingen bij de Padberg kliniek in het pittoreske Ede.
Ja, je leest het goed, ik MAG van mijn zorgverzekeraar 30 keer per jaar in behandeling. En dat voor een kleine eigen bijdrage van mijzelf. Ze zeggen niet van kom, we gaan die ziekte van jou eens even helemaal de kop indrukken, geld speelt geen rol. Nee, ze geven me 30 behandelingen per jaar……………………. Ach, laat ik ook maar niet beginnen over de farmaceutische maffia. Tis nait aans.
Trouwens, die 30 behandelingen zijn ruim voldoende hoor. Tenminste om het grootste gedeelte van mijn ‘vlekjes’ te doen verdwijnen. En ik word me er toch poepiebruin van! Mooi man, zo’n lichtcabine. En over het hele lichaam hè! Met regelmaat trek ik zelfs even de bammetjes van elkaar als ik erin sta. Per behandeling wordt de belichtingstijd opgeschroefd zodat het prachtlijf er geleidelijk aan kan wennen. Daar is over nagedacht. Nadeel is wel dat na een minuut of 2 in die cabine je er thuis achter komt dat een sok over het mannenkopje wellicht een goed idee zou zijn geweest.
Dus…………

Maar op mijn kruin en op mijn scheenbenen zitten hardnekkige plekken die zelfs na die 30x niet helemaal verdwijnen en hoewel ik het altijd hartstikke gezellig vind met de vriendelijke behandeldames aldaar, met die hardnekkige plekken ben ik nu wel een beetje klaar. Die crèmes en smeerseltjes heb ik nu wel gezien, ik wil hardere maatregelen. En zo gooide ik gisteren mijn charmes in de strijd in het gesprek met de behandelende artse (vrouwelijk arts, heb ik zojuist verzonnen, mag voor mij in de Van Dale).
Heb je er beeld bij? Ik met mijn gebruinde en naakte prachtlijf onder een badjas en dan mijn charmes in de strijd gooiend? Het resultaat laat zich natuurlijk raden, ik heb het voor elkaar gekregen.
Ik ga aan de medicijnen! Zware jongens zelfs. Ik lees in de bijsluiter dat een bijwerking verlies van spraakvermogen of zelfs halfzijdige verlamming kan veroorzaken. Maar hé, living on the edge toch? Tis nait aans.

Ik hoop dat deze medicijnen van binnenuit de boel herstellen en dat de hardnekkige plekken nu ook echt verdwijnen want anders moet ik helaas overgaan tot drastische maatregelen, ben ik bang. Ik ben er namelijk van overtuigd dat de schildklier de grote boosdoener is. Dat ding regelt de hormoonhuishouding dus krijgt ie de schuld. Schuldklier! Ik heb de camera op m’n iPhone even op röntgen gezet (ècht cool!) en een fotootje gemaakt (zie boven) en ik weet nu waar ie zit.

Ik moet nog even zien of het me lukt dat ding zelf te verwijderen of dat ik het aan medisch personeel overlaat.
Iemand tips?

We psioriasis’en!

Delen

share

Ik geef het maar weer op. Ook deze keer wordt het niks. Dat hele ik-kom-wel-weer-aan-de-vrouw-gedoe begint een beetje een kansloze missie te worden. Voor het vijfde jaar in successie sluit ik ook dit jaar het jachtseizoen weer eenzaam en alleen af.
Ik ben gewoon te eerlijk, dat is het. Als ik zeg dat ik eigenlijk alleen een vrouw voor het delen van de financiën wil dan is daar geen woord aan gelogen. Het zijn dure tijden! Kom op zeg, dat weet toch iedereen? En hoe sympathiek zou het zijn als ik die dure tijden door tweeën kon delen? De huur delen. De boodschappen delen. De autokosten delen. Het zo nu en dan hapje en drankje delen. Ik vind dat eigenlijk best wel een hele logische gedachte.

Maar ja, dat is natuurlijk niet echt een verkooppraatje, dat snap ik ook wel. Daarmee schaak je heus geen vrouwen. Zou ook een ontzettend beroerde openingszin zijn trouwens; “Zeg leuk ding, wat zou jij ervan vinden als jij mijn financiën eens even deelt?” Maar, lieve lezer, zo zit ik er wel in. Zo sta ik er wel voor. En waarom zou ik daar over liegen?

Vanzelfsprekend zouden we natuurlijk eventueel veel meer dingen kunnen delen. Dat is op zich wel gebruikelijk in een relatie. Een bed bijvoorbeeld, dat is een hele goeie. Of de bank, ’s avonds met een drankje erbij. Maar we zouden ook de voor kunnen delen. Of de na. Of een boek. Of de onder. Of het oor. En zelfs de afza en de bena zouden we kunnen delen. Plenty mogelijkheden, dacht ik zo.

Maar als ik heel eerlijk ben gaat het me puur om de financiën. En wat je er allemaal van mijn kant voor terugkrijgt, tja, daar valt natuurlijk altijd over te onderhandelen. Hé, weer eentje!  Hahaha.
Geïnteresseerden kunnen zoals altijd contact leggen via de gebruikelijke weg.

We del’en!

Nieuwe ronde, laatste kans

BlindJa, da’s een goeie vraag, Dan. Je staat er helemaal alleen voor hè? Boven je is het een chaos van over elkaar strompelende bobo’s en naast je heb je aan Marco ook niks (meer). De superspits van weleer is veel te druk met nieuwe spelregels voor het voetbal verzinnen dan dat hij jouw elftal van technische en tactische tips voorziet. Die blik van hem naar jou na de 1-2 afgelopen donderdag sprak boekdelen.
En dan heb je ook nog een spelersgroep waarin bepaalde en bepalende spelers niet echt voor je willen vechten. En ja, dan is het best eenzaam inderdaad.

Laten we de boel eens even analyseren.
Begin met vanaf nu de wedstrijdpremies over te maken naar een goed doel. En dan elke wedstrijd een ander doel. Zo creëer je sympathie bij de fans. Wellicht zelfs bij het hele Nederlandse volk. Dan selecteer je spelers die trots zijn het Nederlandse shirt te mogen dragen. En niet spelers die na een aanfluitbare vertoning en een laf applausje naar de supporters toe met een glimlach hun cheque in ontvangst nemen.
Speaking about de opstelling, die wil ik even met je doornemen. Ik pak die van tegen Griekenland er even bij.

Zoet 
Bij de eerste tegengoal stond hij te ver naar de eerste paal. Bij de tweede tikte hij de bal voor de voeten van een tegenstander. Beginnersfouten!
Veltman
Komt body tekort en probeert dat te compenseren met domme overtredingen. Liet zijn tegenstander voor zich komen bij de 1-1.
Bruma
Prima verdediger voor de Eredivisie. Internationaal gaat het allemaal wat te snel voor hem. Verloor knullig de bal wat de nederlaag inleidde.
Blind
Koning van de risicoloze passes. Is te technisch voor een verdediger. En heeft een knotje.
Willems
Is meer aanvaller dan verdediger en zo speelt hij ook. Maakt onnodige meters voorwaarts waardoor hij achterin regelmatig te laat komt. Struikelde over zijn eigen trucje.
Sneijder
Is over de top. Voegt niets meer toe. Eventueel nog te gebruiken in een 10-rol.
Strootman
Dè leider van het Nederlands elftal. Gooit passie en onverzettelijkheid in de strijd.
Wijnaldum
Lopende en vaak scorende middenvelder. Alleen loopt hij teveel voorwaarts en vergeet daarbij zijn verdedigende taken. Mist body voor een verdedigende middenvelder.
Berghuis
Werkelijk geen idee waarom deze jongen opgeroepen is. Is meer met z’n haar bezig dan met voetballen.
Janssen
Dè spits van het Nederlandse elftal voor de komende 10 jaar.
Promes
Werkelijk geen idee waarom deze jongen überhaupt ooit op voetballen is gegaan. Kan er he-le-maal geen hout van.

Zie je, Dan? Daar zijn al wat verbeterpunten in aan te brengen.
Start vanavond nou gewoon eens zo:
Stekelenburg
Janmaat – van Dijk – Bruma – Blind
Klaassen – Strootman – Pröpper
Sneijder
Janssen – De Jong

Inderdaad, 4-4-2.
Ervaring (en meevoetballen!) op de goal.
Grote verdedigers in het centrum.
Lopende middenvelders. Strootman in de zone naar achter. Pröpper back up voor Sneijder. Klaassen in de zone naar voren.
En 2 beweeglijke en scorende spitsen.
En voor de volgende keer: Tete op rechtsachter, Pieters op linksachter en Vlaar i.p.v. Bruma.

Danny, ik wens je veel succes vanavond.
En mocht het onverhoopt toch weer fout gaan, stap asjeblieft op!
Ik ga namelijk 9 juni naar Nederland – Luxemburg met m’n jongens en ik heb gezegd dat dat wel 10-0 wordt.

Vier dagen

IMG_1738Het heeft me daar toch zeker een dikke maand geduurd maar eindelijk zijn ze er weer. Mijn jochies. Ja, natuurlijk heb ik ze na hun vakantie met mama wel regelmatig gezien maar dat ze ècht onder mijn gedreven gezag waren was voor het laatst op 2 augustus. Da’s best wel een tijd eigenlijk.
En ik heb ze ook gemist, daar ben ik heus niet te macho voor. Voor de rest wel hoor maar om dit toe te geven, neuj geen probleem. Er is gewoon meer leven in de brouwerij dan dat ik hier alleen ben. Maar dat is ook best duhuu. Ik vind het leuk en fijn als ze bij mij zijn. En zij vinden het ook leuk en fijn als ze bij mij zijn. Bij mag veul en moet weinig. Hier hebben we duidelijke afspraken over gemaakt. Ik moet maar één keer iets zeggen bijvoorbeeld. Niet drie keer. Jas aan, schoenen uit, naar bed, nu stoppen.
Het werkt meestal perfect, het is meestal een gezellige bende bij ons. En tuurlijk valt er dan wel eens een tiet, kontgat of mafkees maar hé, het zijn jongens. Sterker nog, het zijn mijn jongens. Ik moet er meestal wel om lachen. Ik vind het heerlijk als Sam een slappe lach heeft als ik loop te mopperen. En ik vind het hilarisch als Teun Grunnings gaat proat’n.
Jammer eigenlijk dat het maar 4 dagen in de maand zijn.

VIER DAGEN IN DE MAAND??!! hoor ik je denken. Ja, 4 dagen in de maand.
Het viel mij de afgelopen jaren ook niet zo op, om eerlijk te zijn. Tot ik laatst een maandelijkse aftelkalender naar volgend jaar 9 juni (Nederland – Luxemburg) maakte. De dagen dat ze bij mij zijn heb ik blauw gemaakt en dan valt het ineens heel erg op dat het inderdaad maar 4 dagen zijn.

Zucht, was ik maar financieel onafhankelijk. Dan konden ze wat vaker bij me zijn.
Gelukkig hoef ik nog maar 173 jaar te werken om dat te bereiken!

Een verschrikkelijk bloedbad

IMG_1821Nou ja, bijna dan. Of bijna? Eigenlijk viel het 100% mee hoor. Maar het had een verschrikkelijk bloedbad kunnen worden!

Mama en ik waren al op tijd bij het scoutinggebouwtje in het bos om de boel klaar te zetten, slingers op te hangen en overige randzaken uit te voeren toen er plotseling en ineens een forse Rottweiler voor mijn neus stond. ‘Hé, waar kom jij nou vandaan?’, zei ik en ik stak mijn hand uit om op z’n kop te aaien. Met een snelle graai greep het beest naar mijn hand maar met een nog snellere graai draaide ik mijn hand weg en hoekte ik met m’n andere hand het beest vol op z’n kanis. Het beest viel achteruit maar kwam direct weer naar voren en sprong met z’n bek wijd open naar mijn keel. Hij griste een stuk van mijn kin af wat vanzelfsprekend een pijnscheut bij mij te horen gaf. Het duurde maar even of ik lag met het beest om de beurt onder en boven door het boszand te rollebolvechten. Vechten om leven en dood. Mama kwam om het hoekje kijken wat dat voor rumoer was en deed fluks de deur weer dicht.
Ik prikte 2 vingers in zijn ogen en trok de oogleden aan gort. Het beest gaf geen kik en bleef happen naar welk lichaamsdeel dan ook. Ik had er genoeg van en met een gerichte vingerstoot sloeg ik zijn borstkas stuk en trok ik zijn hart eruit. Het beest viel dood naast me neer. Een bloedbad was het gevolg.
Het beest duwde zijn kop tegen mijn been en liet me gewillig aaien. ‘Zit!’, commandeerde ik. Het beest ging netjes zitten. Mooi, dacht ik, het beest luistert in elk geval goed.

Ik keek eens om me heen of ik zijn baasje zag maar in geen velden of wegen liep iemand. Laat staan te zoeken. Aan de overkant van de toegangsweg was een flinke lap huis met een kast van een tuin eromheen. Ik liep er naartoe en de hond volgde me. Op het hek hing een pas op voor de hond-bordje met daarop een Rottweilerkop. Ah, dat kon het wel eens zijn, dacht ik. Maar op het terras van dat huis lag al een Rottweiler. Hoe groot was de kans dat deze Rottweiler daar ook hoorde? Ik wist het niet maar ik wilde ook niet het risico lopen dat het beest rond kon lopen als er ietsjes later allemaal jochies rondrennen. Ik schoof het hek een klein stukje open. De terrashond kwam woest blaffend op me af rennen. Ik dirigeerde losloophond naar binnen en schoof het hek snel weer dicht. Nu werden beide honden woest.
De deurbel op het hek deed het niet of er was niemand thuis. Ik liet het erbij zitten. Voorlopig.

Mama ging de jongens van school halen, ik ging de spokentocht uitzetten. Onderweg kreeg ik een whapp van mama, ze had de beheerder van het scoutinggebouwtje gesproken. “Die mensen hebben 1 hond.”, las ik. Even later gevolgd door “Maar hij weet het niet zeker.” Ik liet het erbij zitten. Voorlopig.
Vlak voor aanvang van het feestje kwam een puberjong naar het hek van het huis aan de overkant. Ik rende naar hem toe en vroeg of hij daar woonde en zo ja of ze 1 of 2 honden hebben. De 2 honden hoorden daar en hij beloofde ze vast te leggen nadat ik hem het hele verhaal had verteld.

Het spokenfeestje was geslaagd, leuk en warm. De kinderen hebben ontzettend genoten. Wij ook.
In de auto zei één van de jochies; “Ik ben blij dat ik Teun ken, dan heb ik volgend jaar weer zo’n leuk feestje.”

IMG_1829IMG_1848IMG_1837IMG_1823IMG_1836IMG_183114199239_1252772518089623_8846416040153420336_n

Ik kan het niet alleen

Plan fails

Het zag er allemaal rooskleurig uit. De omstandigheden waren perfect. Mijn vrije zaterdag (en zondag laat beginnen), prachtig weer en de afsluiting van een feestweek in het deurp met een 60’s party. Ik had er zin in. Ik keek er zelfs naar uit. Even uit de sleur, even het hoofd leeg, even ouderwets feestvieren en dan maar zien waar het schip terecht komt.

Vrijdag ving mijn slaapdag later aan dan gepland vanwege aflossingshit. En geloof me, je wilt geen aflossingshit na de laatste van bijna 2 weken nachtdienst. Tegen kwart voor 10 lag ik in m’n bed. Om half drie had ik een afspraak bij de kliniek dus zette ik de wekker. Dit bleek niet nodig want om 13 uur stond ik alweer fris (nou, niet echt) en fruitig (dat ook niet) naast m’n bed. Bij de kliniek kwam ik langzaam weer tot leven en na de behandeling voelde ik me zelfs top. “We gaan naar de 60’s party”, zei ze. “En m’n vrijgezelle vriendin komt ook mee!” Hmmm, daar had ik wel oren naar. En dat die vrijgezelle vriendin meekwam was een aardige bijkomstigheid. Ik keek op m’n foon van hoe en wat, het feest was van 20.00 uur tot 00.00 uur. Perfect!
Thuis klom ik even op de bank om wat bij te dutten maar met de bloedhete temperatuur buiten en dus ook binnen was dat niet te doen. Ik besloot boodschappen te doen. Ik voelde me sterk immers.
Zoals bijna elke vrijdagavond ga ik even bij m’n matties langs voor een snackje, een koffietje, een biertje en een partijtje slap lullen. Deze keer stipten we onder andere de hittegolftemperaturen in combinatie met een behaarde kont even aan. Het zijn altijd interessante gesprekken op zo’n vrijdagavond.

Het korfbalseizoen is ook weer begonnen en Sam had zaterdag om 10 uur een oefenwedstrijd in Driebergen. Natuurlijk mocht ik dat als zijn grootste supporter niet missen en zat ik om half 10 in de auto. Het werd een eenvoudige 7-1 overwinning en de jongens wilden met mij mee terug want ik heb dat nummer uit Dusty in de auto. En zo scheurden we over de snelweg terug met Thunderstruck galmend uit de speakers.
De zaterdagmiddag stond in het teken van het huishouden. Stoffen, zuigen, wassen, opvouwen, bedden verschonen. Ik streek zelfs m’n overhemden! Ik voelde me sterk immers. Omdat mijn date-oproep op Twitter welgeteld 0 reacties had opgeleverd vroeg ik een dinnetje om mij te vergezellen naar het feest van die avond. Ze had een avondje met haar dochter gepland en dat is ook leuk natuurlijk. Ik wenste haar veel plezier.
Het was er tijd voor, een voordutje. Denk dat het half 7 was. Even een uurtje, voor het eten aan. Ik legde m’n spijkerbroek, m’n witte overhemd en m’n Hawaii-colbert vast klaar. Zou dat even een verpletterende indruk maken als ik die feestzaal binnenkom!

Om 22.40 uur werd ik badend in het zweet op de bank wakker. Ik zag nog net het einde van Mission impossible op tv……………………………
Zucht.
En zo, lieve lezer, kan ik weer een mislukte avond aan het lijstje toevoegen. En alleen omdat de tank van mijn prachtlijf weer eens op een verkeerd moment leeg was. Maar ja, what’s new?
En om eerlijk te zijn? Ik vind het zwaar, dat alleen zijn.
Sterker nog, het voelt als een mission impossible.

Funky gast

Cool dude

Ik stapte in de auto want ik moest weg. Nee, ik stapte in de snikhete auto want het ouwe besje had de hele ochtend vol in de zon gestaan. Dus opende ik aan beide kanten de ramen want met de airco aan vind ik niet prettig. Ik word er altijd snotterig van. En nu ik erover nadenk heb ik ook helemaal geen airco in de auto trouwens. Goh, komt dat even goed uit i.v.m. niet snotterig worden.
Ik draaide bij mij int deurp de boulevard op en juist op dat moment kwam onderstaand lekkah nummah voorbij. Nou ja, boulevard? Het is meer een doorgaande weg dwars door het centrum. Maar wel met in het midden aan beide kanten van de weg terrasjes. Reuze gezellig hoor!
Maar goed, ik kwam er dus aan slakkengangen en onderstaand nummer galmde door m’n speakers. Omdat ik al ietsjes op leeftijd begin te raken is mijn gehoor mee gaan doen met aftakelen dus heb ik in de auto de muziek meest van de tijd op een iets hoger volume staan. Vooral bij lekkahre nummahs. Beide ramen open, elleboog lafjes buitenboord, zonnebril op, ik voelde me funky gast. Tussen het terrasgebeuren ligt een zebrapad waar mensen de hele dag heen en weer oversteken en dat was ook zo toen ik er aan kwam rijden. Hordes mensen moesten juist op dat moment van de ene naar de andere kant. Zucht, had ik weer.
Maar ach, ik was goedgemutst, ik had totaal geen mensen-over-de-motorkap-jaag-bui dus ik stopte netjes voor het genoemde pad. Terwijl de mensen overstaken staarde ik wat voor me uit en zonken mijn gedachten weg uit de realiteit. En terwijl ik in gedachten in een hangmat middenin een drukke winkelstraat in Lillehammer (huh?) lag beukte de geweldige beat van onderstaand nummer over de terrassen. Met mijn hoofd uit pure gewoonte op de maat meeknikkend natuurlijk.
Ik snapte weer uit mijn dagdroom toen ik tijdens het beatloze stuk een meid vanaf het terras tegen haar vriendin hoorde zeggen; Hé, kijk eens wat een funky gast. Nou ja, meid? Het was een vrouw. Een mooie vrouw! Ze glimlachte naar me.
Ik glimlachte terug en reed langzaam door toen het zebrapad weer vrij was.

En daar baal ik nou altijd zo van hè?
Maak je een ontzettend lekker nummer met een gigantisch fijne beat erin, mix je er van die stiltemomenten in. Dan snap je iets niet. Die beat moet je toch het hele nummer laten knallen man!
Zucht……… ik moet ook alles uitleggen.

We funky gast’en!

Dafne

100 meter Rio

Was dat even een tegenvaller vannacht zeg. Dafne werd vijfde op de 100 meter. Ik keek er niet van op. Hoe vaak komt het nou voor dat een Nederlandse (mag ik blanke zeggen? Ja, dat mag ik zeggen) vrouw de 100 meter sprint wint? Ik vond het eigenlijk een hele goede prestatie zelfs.
Nee, de tegenvaller voor mij was haar reactie na de race. Verslaggever Jeroen Stekelenburg stelde haar een vraag, een hele normale en logische vraag, want dat doen verslaggevers en Dafne reageerde geprikkeld. Of eerder gefrustreerd. Het allereerste wat ze zei was dat ze geblesseerd was (geweest). En dat ze de voorbije dagen niet pijnvrij had kunnen trainen. Logischerwijs wilde Jeroen er het zijne van weten, dit was immers groot nieuws, en vroeg ernaar. Zonder haar gesprekspartner aan te kijken draaide Dafne er een beetje omheen en rolde van het ene in het andere excuus. Ze werd in baan 9 geloot. Ze kon haar tegenstanders niet goed zien. De voorbereiding was niet vlekkeloos geweest. En als klap op de vuurpijl zei ze ook nog; “Hier ben ik niet voor naar Rio gekomen”.
Meid, wat verbeeld je je wel niet? Dacht jij nou echt dat jij de gedoodverfde favoriet op een 100 meter sprint tijdens een Olympische Spelen bent? Terwijl er Amerikaansen en Jamaicaansen meedoen?

Ik geloof er helemaal niks van dat je een blessure had (hebt?). Daar heb ik niets van gemerkt tijdens de heat en halve finale. Tevreden kwam je over de finish en lachend liep je de baan af. Afgaand op wat ik vannacht zag denk ik dat je uit pure frustratie naar excuses zocht en eruit floepte dat je een blessure hebt gehad. En op het moment dat je besefte dat dit niet zo’n handige opmerking was en de verslaggever er meer van wilde weten (nogmaals, wat volkomen logisch is) hulde je je in stilzwijgen want je wilde de tegenstand niet teveel informatie geven. Ofzo.

En die onzin over baan 9 en dat je niet kon zien wat je tegenstandsters deden. HALLO! Ze rennen hard. Heel hard! Het kan toch niet zo zijn dat jouw tactiek was dat je moest reageren op wat de anderen deden? Daar is 10 seconden veel te kort voor, lijkt me. En hoezo moet er tactiek aan een 100 meter sprint te pas komen? Je moet als de bliksem wegwezen, je moet op je aller-hardst rennen en je moet goed finishen. Hoe moeilijk kan dat zijn? En als aan het einde iemand dit beter heeft gedaan dan jij, tja, dat kan gebeuren. Dan leggen grote sporters zich er bij neer.

Dafne, je toonde je vannacht een hele slechte verliezer in mijn ogen. Het had je gesierd als je de terechte winnares de credits had gegeven die ze verdient en die drie snelleren voor je ook. En bied even je excuses aan Jeroen aan, de man deed enkel zijn werk.
Concentreer je op datgene waarvoor jij wèl naar Rio bent gekomen en pak donderdag die gouden plak op de 200 meter. Want, in mijn ogen, ben jij daarin de allerbeste!

Donderdag 18 augustus.

200 mt final finish

 

 

 

 

Nee dus. Ook bij de 200 meter heb je het niet gehaald. En dan is ‘het’ een GOUDEN medaille.
Wèl heb je ZILVER gewonnen. Maar dat is te min voor je hè? Zoals bleek naderhand.

Meid, schandalig hoe jij je presenteert na een nederlaag. Wat een arrogantie.
Besef je wel dat je in een hele bevoorrechte positie zit? Miljoenen sporters doen een moord voor een zilveren medaille op een Olympische Spelen. Sterker nog, miljoenen sporters doen een moord om op de Olympische Spelen te mogen uitkomen.
En jij? Jij veegt spreekwoordelijk je reet met een ZILVEREN medaille af. Onvoorstelbaar.
Ja, je hebt er 4 jaar voor getraind. Maar al die anderen die de finale niet hebben gehaald ook hoor. En het kan nou eenmaal in sport voorkomen dat er iemand beter is. Deal with it.

Dafne, ik vind je een schande voor de sport en voor team NL.

Mijn eigenste olympiade

Ik schreef laatst dat ik oude foto’s had ontdekt bij moeke thuis. Deze foto’s haalden deze herinnering van lang geleden weer boven.

We waren op vakantie in Noord-Brabant, zoals Brabant toen nog heette. In een bungalow op Camping ‘De zwarte bergen’ nabij het plaatsje Luyksgestel. Geen idee meer in welk jaar het was maar voor het gemak maak ik er even 1982 van. Ik was 11 jaar oud. Ik kan me herinneren dat we in een stenen bungalow ‘woonden’ met veel bruin en een terrasje voor de deur. Aan een zandpad. En dat oma ook mee was. En volgens mij oom, tante en nicht ook. Er werd veel georganiseerd voor kinderen en gezinnen. Dagelijks was er wel iets te doen. Leuk vind ik dat. Dat een camping dingen organiseert voor hun gasten. Dat zouden meer campings moeten doen. En zo organiseerden ze ook een heuse olympiade. Tenminste, zo noem ik het. Het was eigenlijk gewoon een spelletjesmiddag maar omdat het best wel een competitie werd tussen verschillende kinderen van de camping kwalificeer ik het als een olympiade. Mijn eigenste olympiade.

Ik kwalificeerde me vrij eenvoudig en dus werd ik door pa geselecteerd om deel te nemen. (*noot van de redactie; ik weet het allemaal niet meer precies dus mocht het hier en daar wat ongeloofwaardig overkomen, ik heb mijn fantasie een beetje gebruikt)

Ik werd ingedeeld bij het groepje van rode jurk mevrouw. Dat denk ik tenminste, zij staat namelijk wel vaak op de foto’s bij ons atleten in de buurt. Hoepelslingeren was het eerste onderdeel. Ik denk de discipline precisiewerpen aan de foto te zien. Aan mijn gezichtsuitdrukking te zien was dit een makkie. IMG_1708

Hierna werd de wegwedstrijd Op een houten plaat met kleine wieltjes en te lange stokken (daar moeten ze toch eens een eenvoudiger naam voor verzinnen) verreden. Een kleine 162 km met enkele flinke puisten van gemiddeld 9% stijgingspercentage. Op de knieën. Hier deed ik toch even een jasje uit hoor! Poeh, afzien. IMG_1709

Toen mijn favoriete onderdeel: Naar een hoepel rennen en weer terug. In de volksmond beter bekend als Naar een hoepel rennen nenner lepeoh nee raan. Hier moest ik een gat kunnen slaan naar de concurrentie. Met mijn 3,8 seconden was dit inderdaad het geval. IMG_1711

Daarna het onderdeel Draadtrekken. Hier ging het shirt uit. Het was tijd om de spieren te laten rollen. En dit gaf tevens het publiek en pers de mogelijkheid wat foto’s te schieten. Een olympiade draait niet alleen om de sport maar ook zeker om de show immers. Als achterste trekker kwam het volledig op mij aan. Dit had alles te maken met de verkeerde houding, de desinteresse en simpelweg krachttekort bij mijn medespelers. Ik heb het ze inmiddels vergeven. Dit kostte me wel punten trouwens. IMG_1710

Als tweede op de ranglijst ging ik het een na laatste onderdeel in. De evenwichtshindernisbalk. Met een bekertje water op een plankje over een evenwichtsbalk lopen terwijl er van beide kanten met ballen gegooid wordt. Wat een klote spel! Hier verloor ik kostbare punten en zakte ik naar plaats vier. En ja, dat is buiten de prijzen. Gelukkig kon ik bij de return mijn achterstand goed maken en wierp ik de één na de andere tegenstander van de evenwichtshindernisbalk. IMG_1712 IMG_1729

Bij het laatste onderdeel, het lange afstand duiken, deelde ik de eerste plek met een jochie, Pietertje noemde ik ‘m. Ik weet dat nog goed want hij was een stuk jonger dan ik. Maar hij kon aardig lange afstand duiken hoor, voor een vierjarige! IMG_1716
Nou ja, om een lang verhaal……………………
Ik vond deze foto’s terug en moest denken aan deze enorm leuke dag en leuke vakantie.

 

We olympiade’en!

Roadtrip 2014

IMG_8891

Vrijdagochtend vroeg vertrok ik naar de plek waar ik altijd al eens naartoe wilde, Normandië. Om exact te zijn, naar het pittoreske plaatsje Hermanville-sur-mer. Van een beetje zelfpromotie ben ik immers niet vies. Waarom Normandië vraag je je af? Nou, ik ben erg geïnteresseerd in Wereldoorlog 2 en het schijnt dat in Normandië nogal het één en ander gebeurd is. En om mijn kennis nu enkel te toetsen aan wat leeswerk en wat films vind ik niet voldoende. Ik moet die hel van 70 jaar geleden met eigen ogen zien. Maar voor ik dit alles kon aanschouwen, moest ik zelf eerst door een hel. België. Man, wat is dat een derdehands pauperland zeg! Misschien een keer wat geld investeren in asfalt in plaats van willekeurig betonnen platen neer te kwakken? Op wie kan ik de schade aan m’n schokbrekers verhalen? Stelletje wanna be Nederlanders. Ik werd zelfs nog aangehouden even voorbij Antwerpen. Waarom ik zo hard reed? Ja duhuu, ik wil zo snel mogelijk dit Malawi van Europa uit zijn natuurlijk! Zucht, moet ze ook alles uitleggen……………… En waar was Mega Mindy?

Tegen de middag bereikte ik Le Havre. En daar trof ik hetgeen aan wat ik zo mooi aan een autotrip door Frankrijk vind. Twee gigantische bruggen achter elkaar over La Seine. Kunnen wij altijd wel flink doen over de Maas enzo maar die Seine, dat is me een plens water! Bonsjoeah zeg! De eerste brug overlapt een industriegebied en brengt je gelijk al 5,4 kilometer de hoogte in, beneden kom je bij de tolpoort (5,40) en dan de daadwerkelijke brug over de machtige rivier. Ik geloof dat de top op 7,2 km ligt en er zit ook nog een slinger in. Ik was van dit architectonisch meesterwerkje behoorlijk gecharmeerd en besloot bovenop te stoppen om wat foto’s te schieten. De 89 auto’s (al dan niet met caravan) achter me hadden er weinig begrip voor. Ik heb zelden zoveel getoeter tegelijk gehoord. Cultuurbarbaren!

Hermanville-sur-mer reed ik klokslag 15.00.00 uur binnen. Klokslag 15.00.18 uur was ik er weer uit. Ik keerde en parkeerde op het eerste de beste plein. De boel was uitgestorven. Bij een heul klein ietepieterig winkeltje stond de deur open. Ik liep naar binnen. BONSJOEAH!, riep ik op m’n vrolijkste Frans uit. Een vrouw die zeker de 90 was gepasseerd kwam vanachter aangestrompeld. “Parlévoe Grunnings?”, vroeg ik. Ze keek me vragend aan en schudde met haar hoofd. “Otèl?”, vroeg ik. Ik zag een blik van herkenning in haar ogen. Ze mompelde wat, ze wees wat, ik verstond er geen ruk van. Wellicht was ze beter te verstaan geweest als ze haar gebit in had gedaan. Plots ving ik het woordje ‘plage’ op. “Stráánd”, zei ik. “Dat is stráánd in het Grunnings” en ik schreef het voor haar op een papiertje op de toonbank. “Goed onthouden!”, zei ik. Ik bedankte haar en gaf haar een kus op haar voorhoofd.

Hotel ‘Le Canada’ was het enige hotel in het prachtplaatsje. Het arrogante mokkel achter de toog gaf aan dat er geen kamer vrij was. Tenminste, dat begreep ik. Ook zij praatte geen woord Grunnings. Ik vond het niet erg. Ik had bij binnenkomst al besloten een wedstrijdje ‘arrogant doen’ te houden en er sowieso niet te blijven. Ik heb op punten gewonnen. Ik stapte weer in mijn Franse voiture en bedacht me toen dat ik eigenlijk wel gigantisch moest piesen. Gelukkig zit er aan de D514 om de 400 meter een weggetje naar het strand en ik sloeg de eerste afslag die ik tegenkwam rechtsaf. Het was vloed, het strand was een meter of 38 lang. Er lagen mensen te zonnen, er waren kinderen aan het spelen. Ik scheurde het strand op, parkeerde mijn auto tegen de waterlijn aan en ledigde mijn blaas in de Atlantische Oceaan. Je moet alles een keer gedaan hebben, tenslotte.

Ik betrok een chambre in hotel ‘Le Beau Rivage’. Direct aan de boulevard en het strand in Luc-sur-mer. Gelegen tussen de beaches ‘Sword’ en ‘Juno’. Een meid met een prettige decolleté van de plaatselijke VVV sprak gelukkig wèl een taal die ik begreep en zij voorzag mij van de nodige informatie. Mijn expeditie kon beginnen!

Ik besloot een verkenningstocht met de auto langs de beaches te houden. De zaterdag zou ik gebruiken om gedetailleerd te werk te gaan. De D514 leidt langs de kust, langs verscheidene dorpjes en gehuchten. Op elk gewenst moment kun je een weg naar het strand inslaan. Ik reed richting de klif aan het einde van Omaha beach. Het einde van de landinsgzone, ik schat dat de gehele kustlijn van de operatie Overlord een kleine 12 kilometer betreft. Althans, dat dacht ik. Pech aan de auto onderbrak mijn verkenningstocht. De linkerkoplamp begaf het. En als ik ergens een haat aan heb, is het een defecte koplamp. Ik houd van goeduitziende, prompte koplampen (niet te verwarren met tetten) en trouwens, je zal net zien dat de gendarmerie juist mij uitkiest om eens even flink te naaien. Ik nam geen risco en kocht een setje lampen bij de Intermarché (daar hebben ze ècht alles!). Op de parkeerplaats van de supermarkt opende ik de motorkap, trok m’n shirt uit, nam uitdagend een slok uit m’n flesje cola en repareeerde ik het euvel. Makkie. Anderhalf uur later, de schemering trad inmiddels in, had ik het voor elkaar. Ik kon weer verder.

Bij ‘Batterie de Longues-sur-mer’ bij het plaatsje St-Laurent-sur-mer stapte ik uit. Een enorm veld met daarin 4 enorme bunkers was wat ik aantrof. In drie van de bunkers stonden zelfs nog de gigantische geschutwerken. Ik vond het indrukwekkend. Helemaal toen ik van boven naar beneden naar het strand keek. Met geen mogelijkheid kon ik me een voorstelling maken hoe de mannen überhaupt ooit boven waren gekomen. Ten eerste natuurlijk het grote hoogteverschil maar zeker ook de tegenstand dat geboden moest zijn. En ik bedacht me hoe de Duitsers moeten hebben gereageerd toen ze vanuit zee een overmacht aan schepen, materieel en manschappen aan zagen komen. “Wass zum fick!” Om en nabij 135.000 mannen en 20.000 voertuigen enterden op die 6e juni de stranden!

Via kleine dorpjes en smalle straatjes ben ik in de richting van mijn verblijfplaats gereden. En ik had telkens het gevoel dat er elk moment een Duitse sniper uit één van de kieren in de authentieke huizen kon gaan schieten. Onderweg kwam ik langs ‘Gold beach’ en ook hier heb ik vluchtig rondgekeken. Deze beach deed me toch minder. Onverzorgd, veel troep, vale vlaggen. En overal campers. Wilde ik een gevoelige plaat vastleggen, kwam er zo’n kneus in een camper door m’n beeld schuiven. In Port-en-Bessin-Huppain besloot ik te gaan eten en er iets van te gaan zeggen. Ik stapte enigszins ontdaan en ja, ook wel woedend een restaurant binnen en riep; “ARE YOU ALL NOT GOOD BY YOUR HEADS? Het maakte totaal geen indruk en een vriendelijke (huh?) jongeman wees me op een tafeltje. Rechts naast me zat een Engels gezin, links 2 Nederlandse jongens. Ik bestelde twee Quarterpounders en een Heineken. Nou, dat hadden ze niet. Ik nam genoegen met iets met ‘viande’ in de titel op de menukaart.

In het pikkedonker reed ik terug naar mijn hotel (haha, echt niet. Zie koplampen!), het was inmiddel tegen half 11. Tot mijn grote verbazing ontdekte ik dat de D514 langs de kust een eenrichtingsweg was. En in mijn enthousiasme van die middag was ik vergeten herkenningspunten aan de route op te slaan. En GRRRR$^^&#, ik was ook nog eens mijn plattegrond op mijn chambre vergeten. Op mijn telefoon hoefde ik ook al niet te rekenen want GEEN SERVICE what so ever. (kan iemand mij eens uitleggen hoe ik een telefoon in het buitenland werkend krijg zonder WIFI?). Nu was dit niet de eerste keer dat ik verdwaalde in Frankrijk, alhoewel ik altijd tegen voormaligje zei dat we achtervolgd werden en dat ik daarom de ‘verkeerde’ weg nam, dus ook nu bleef ik ijzig kalm. Gewoon logisch na blijven denken, de stand van de sterren in de gaten houden en gewoon simpel de borden volgen. Om kwart voor 1 liep ik mijn hotel in. “Bonsoir, monsieur Bauèr”, zei de jongen achter de bar. (Ik had me ingeschreven onder Jack Bauer, hahaha, ik vond ‘m hilarisch!).

Zaterdag stond ik er vroeg naast. De grote dag (ik noemde het gekscherend G-Day) was aangebroken. Ik bestudeerde de plattegrond aandachtig en ontdekte dat mijn eindpunt van de avond ervoor helemaal niet het eindpunt van de kust was. Na Omaha beach kwam nog Utah beach. En Omaha beach was nog een heel end langer dan ik bezocht had. Pointe du Hoc werd derhalve mijn eerste detailbezoek. Wat ik niet wist is dat Point du Hoc een cruciale rol heeft gespeeld bij ‘Operatie Overlord’. Sterker nog, hier is de complete landing begonnen. Op deze klif hadden de Duitsers hun zwaarste artillerie geposteerd. Wat ik hier zag ging mijn voorstelling te boven. Een maanlandschap met diepe kraters. Kraters van bominslagen. Afgeschoten vanaf zee door Amerikaanse marineschepen. De klif van 30 meter hoog werd beklommen en aangevallen door 225 mannen onder leiding van Kolonel James Rudder. Hevige gevechten hebben hier plaatsgevonden. En dat was te zien. Slechts 90 mannen hebben deze heldendaad overleefd. Zwaar onder de indruk heb ik het tot me genomen.

Maar natuurlijk heb ik me ook weer kapot geërgerd. Je kent me. Mensen met honden. Zucht……….. Van die kleine kluthondjes en veel te lange hondenriemen. FLIKKER OP!!!!! Man, daar word je toch niet goed van? Je neemt toch niet een hond mee naar zo een monument? Haal ik gevaarlijke toeren uit om over de rand te kijken, wikkelt zo’n kluthond zich om mijn benen! AAAARGH!!! Maar da’s nog niet alles hoor. Er is nog een overtreffende trap. Kinderen! Van die verveelde puberkinderen die mee moeten van mama en papa. Luister! Je moet naar dit deel van Normandië gaan als je besef hebt van wat daar allemaal gebeurd is. Niet om vakantie te vieren. Het is geen pretpark! Mijn bloed ging koken toen ik zelfs zo’n pestventje (juist, met een voetbalshirt van een niet nader te noemen Rotterdamse club aan) een bal zag hooghouden op het Monument! ……………………………………. Ik heb de bal, 4 pubers en 14 honden van de klif gegooid.  Oja, en ook heb ik een camper er vanaf geduwd. Stelletje respectlozen!

De zaterdagmiddag bestad ik aan de bitches…….eh, pardon, de beaches rustig en op m’n gemak te bekijken. Dat ging prima, ik probeerde zoveel mogelijk de drukte uit de weg te gaan. Tot er plotseling en helemaal uit het niets de moesson aller moessons losbrak. Oh wacht, je zit nog na te denken over bestad? Ja, ik vind dat een mooier woord dan besteedde. Dus. Het begon dus te regenen. En met regenen bedoel ik plenzen. En met plenzen bedoel ik alsof de Atlantische oceaan zichzelf optilde en zich leeg stortte boven mij. Waarom het nou precies boven mij was, wie zal het zeggen? Ik had er schoon genoeg van dus ging ik terug naar mijn hotelkamer. En ik trok daar inderdaad schone kleren aan. Ik had er immers genoeg mee. Het liep tegen 4-en, ik vond een dutje een nuttige bezigheid.

Toen ik wakker werd was het weer weer opgeklaard. En met opgeklaard bedoel ik pffffffffff, wat is het fukking warm! Omdat ik de gehele noordflank, vanaf mijn hotelraam gezien, reeds bezocht had, ging ik de zuidflank (Sword beach) aan een nadere inspectie onderwerpen. Ik reed via Hermanville-sur-mer richting de haven van Ouistreham. Onderweg passeerde ik hotel Le Canada en door het open raam van m’n auto moonde ik even hun kant op. Nu zijn havens en ondergetekende nooit een goeie combi geweest en ook nu scheelde het niks of ik had op de ferry naar Portsmouth gezeten. Over de stoep, tegen het verkeer in en mijn perfectie imitatie van een sirene hielpen me de juiste weg weer te vinden. Ook Sword beach viel in de categorie van de andere stranden. Slordig.

Met een lichte knal was de avond gevallen en het werd weer schemerig. Ik had genoeg gezien, ik had honger, ik ging terug naar het hotel.

Het was druk in het dorp. Ik verklaarde het aan de late etenstijd in deze regionen. Ik draaide de parkeerplaats van het hotel op, geen plek! JA, WAT ZULLEN WE NOU KRIJGEN ZEG! Al gauw kreeg ik in de gaten dat er opvallend veel hardlopers (van die tochtstrippen) rondhuppelden. En direct na die gedachte ging bij mij het lampje branden dat zij het hele dorp bezet hadden met hun auto’s. Het bleek dat er één of andere strandloop georganiseerd was. JA censuur DE censuur DE censuur! Ik werd woest. Ik zette mijn auto zo neer dat zeker 3 anderen er met geen mogelijkheid uit konden. Woedend banjerde ik naar het strand. Ik was voornemens om de eerste de beste Dolf Jansen keihard neer te hoeken. Ik liep voorbij de strandtent en opeens kwam er een droomvrouw mij tegemoet. Ze glimlachte. Ik bleef stokstijf staan, zij deed hetzelfde. In de hoop dat ze Grunnings verstond vroeg ik haar of ze iets wilde drinken. Ze knikte en samen liepen we de strandtent in. Ik bestelde een Heineken voor mij, zij ging voor een glas rouge. We hieven onze glazen om te proosten toen er ineens een boom van een vent binnenkwam. Hij leek me geen hardloper. Ja, misschien 3 in 1. Hij keek boos naar droomvrouw naast me en begon in het Frans tegen haar te schreeuwen. En een tel later richtte hij zijn woede op mij. Ik besloot dit niet af te wachten en zette het op een rennen. In de verte hoorde ik de vent volledig uit z’n plaat gaan.

Op het bed in m’n hotelkamer kon ik maar 1 ding bedenken; Dat komt toch alleen maar voor in Dallas? Zondag ben ik naar huis vertrokken. Ik vond het een onvergetelijke ervaring. Ik kan het aanraden mocht je geïnteresseerd in D-Day zijn.

Fisten

Fist

Fisten, ik vind dat geweldig! Er moet meer gefist worden, dat zeg ik!
En dan vooral vrouwelijk fisten. Mannelijk fisten is ook oké hoor, begrijp me niet verkeerd, maar vrouwen die fisten, dat kan toch meer op mijn enthousiasme rekenen.
Nee, dees anekdoot heeft niets met mijn laatste date te maken want die kan ik zelf al haast niet heugen. Sterker nog, ik denk zelfs dat het woordje ‘seks’ of een verbastering ervan niet eens voor zal komen in dit stukkie. Ja, net maar dat was ook de enige keer.
En nee, dees anekdoot heeft ook niets met het BudSpenceren van de jongens te maken want zij zijn nog lekker met mama op vakantie.
Dit gaat over de Nederlandse sportvrouwen die momenteel in Rio zijn en mij aan de buis doen kluisteren. Zo zag ik gisteren onze handbaldames tegen (de kerels van?) Frankrijk. En ondanks dat ze verloren hebben, heb ik genoten. Wat? Ik heb geweldige noten! Die uitbarstingen en dubbele fisten van Tess Wester nadat ze een redding maakte, fan-tas-tisch! Of die gebalde fist van Loïs Abbingh of Nycke Groot na een doelpunt. Prachtig! En die Johan Cruyff-juich (met 2 armen en fisten in de lucht) van Ailly Luciano. Kippenvel!

Daarna zag ik onze volleybaldames tegen China excelleren. Wij, elfde van de wereld, tegen de nummer drie van de wereld. In 5 sets versloegen we ze en een hoofdrol was weggelegd voor Lonneke Sloetjes en Celeste Plak. Eerstgenoemde scoorde belangrijke punten maar moet nog wel een beetje werken aan haar fisten. Eerlijk is eerlijk. Maar Celeste mensen, wat kan zij prachtig uitbundig fisten! Ik werd er emotioneel van.

Vanmiddag om 17.30 uur komt de Nederlandse opperfister in actie, Maartje Paumen. Niemand kan mooier fisten dan Maartje!
Ik hoop dat ze er dit toernooi weer flink wat (straf)ballen in ragt. Want er is weinig sexier (nou vooruit, nog eentje) dan een fistende Maartje.

 We fist’en!

Spokenzoeken

HoofdspookGelieve onderstaande in het donker en op het niveau van een 6-jarige te lezen.

Er bestaat een land waar spoken leven. Het heet Spokië. Het is een niet al te groot land en het ligt diep verborgen in het bos. Het spookjesbos noemen de gewone mensen het. Er leven alleen maar vrolijke spoken. Jaren geleden hebben ze de boze spoken, de Spoekies, weggejaagd naar Spokistan en sindsdien is het er een vrolijke boel. Overal hangen ballonnen en slingers. Overal klinkt muziek. Overal zijn vriendelijke, vrolijke spoken. Op elke hoek van de straat staat een Spookbeeld. Er wonen dikke spoken, de Rondspoken. Snelle spoken, de Versnellingspoken. Spoken met autootjes, de Spookrijders. Dansende spoken, de Uitspoken. Alle spoken wonen in spookhuizen met allemaal een spookslot aan de deur. Er is een café, café Geestig. Elke avond, voordat ze aan het werk gaan, gaan de spoken van Spokië naarGeestig om te horen waar ze aan het werk moeten. De een moet de vleermuizen voederen, de ander moet de lakens strijken en weer anderen moeten op de skeletten.  

En daar zijn we nu, in café Geestig. Er is namelijk iets ergs gebeurd in Spokië. De meester van de spokenschool, meester Boehoe, is verdwenen. Meester Boehoe is de oudste, wijste en vrolijkste spook van Spokië. Niemand weet hoe oud hij is maar sommigen denken dat hij al wel 6000 jaar is. En nu hij weg is kunnen de kinderspookjes geen les meer krijgen in hoe ze een vrolijke spook moeten worden en zweven ze verdrietig door hun spookhuisjes. De spoken van Spokië denken dat meester Boehoe is gevangen genomen door de Spoekies. Ze denken dat de Spoekies meester Boehoe willen dwingen om ze spokentrucjes te leren. Of misschien dat ze hem alle geheimen van het vrolijke spook zijn willen ontfutselen. Of misschien dat ze meester Boehoe gebruiken om Spokië terug te veroveren. Niemand weet het.

En daarom heeft de burgemeester van Spokië, meneer van Toom, mij gevraagd om meester Boehoe te vinden. Ik ben spokenzoeker Bertus Wapperdoek. En ik heb jullie hulp hierbij nodig. Samen hebben we de grootste kans om meester Boehoe te vinden. Maar jullie moeten je wel verkleden als spook natuurlijk. Gewone mensen mogen namelijk niet in het spookjesbos komen. Hier hebben jullie allemaal een spookshirt en een speurhoed.
(noot van de redactie: ook handig tegen teken 😉)

Wat is het plan? We gaan in het spookjesbos op zoek naar aanwijzingen die meester Boehoe voor ons heeft achtergelaten. En volgens mij zijn het groene stippen en geen rode! En als jullie om de beurt meester Boehoe gaan roepen, moeten we hem kunnen vinden. Toch? Wat denken jullie daarvan?

Maar pas wel op! We mogen niet te dicht in de buurt van Spokistan komen want misschien nemen de Spoekies ons dan ook gevangen. Dus kijk steeds heel goed om je heen of je geen Spoekies ziet! En kijk nog beter om je heen of je aanwijzingen ziet want meester Boehoe zit op ons te wachten.

Zijn jullie er klaar voor? KOM OP JONGENS! DAN GAAN WE SPOKENZOEKEN!

 

Dit, lieve lezer, is ongeveer het plan voor mijn gedeelte van het spokenfeestje van Teun, volgende maand. Ik heb er nu alweer lol in. 😄
Nu maar even gauw transformeren naar Bertus Wapperdoek. 👻

We spokenzoek’en!

(oja, voor de spelletjesfreaks hiero; weet jij hoeveel woordspelingen ik heb gebruikt? 😉)

BOE!

BOE!Ik las bij mijn goede vriend en tevens blogleermeester over zijn hachelijk avontuur in het spookhuis. Deed me denken aan één van mijn capriolen op de wereldberoemde meikermis in Mei (joh!) ergens in de late 80’s in Groningen. Ik was er met een vriend. Onze favoriete attractie was de Octopus. In de rondte, omhoog, omlaag en de kassagast opzwepen om steeds sneller te gaan. Mooi!
Maar goed, dat verveelde na een uur eigenlijk ook wel en we besloten het spookhuis in te gaan. Bij gebrek aan beter trouwens hoor want gaap – boeiuh – uitrekken – wegdutten – en had ik al gaap gezegd? En dat was ook deze keer niet anders. Een hoop ‘enge’ geluiden, wat doodskoppen, een zwerm vleermuizen vlak over onze hoofden, griezelwijven die uit de muur kwamen, we waren er niet echt van onder ingedrukt.
Tot we voorbij de derde bocht kwamen. Plots liep er iets naast ons karretje. Het bleek een gorilla te zijn, zagen we toen er wat flikkerlichten gingen branden. Waarschijnlijk iemand in een gorillapak, denk ik nu hoor. Ik heb nog nergens gelezen dat gorilla’s een spookhuis als habitat gebruiken namelijk. Vriend, een talentvolle bokser, bedacht zich niet en haalde direct uit. Gorilla ‘oefde’ en viel op de grond terwijl wij verder rolden in ons karretje. ‘Wat een mafkees joh!’, schreeuwde vriend. Ik had een slappe. “Kom, we gaan terug.”, zei hij toen de uitgang in zicht kwam.
We stapten uit het karretje en slopen het donkere hol in. We hoorden het volgende karretje aankomen en ja hoor, daar kwam gorilla weer uit een spelonk om naast het karretje te rennen. Een hoop gegil en gekrijs hoorden we. Waarschijnlijk twee meiden in het karretje. En dat bleek te kloppen toen ze ons voorbij rolden.
Gorilla zagen we teruglopen naar zijn verstopplek. Dit was onze kans. Als twee losgeslagen psychopaten renden we schreeuwend op ‘m af. Gorilla keek verschrikt om en zette het op een lopen.
Nou, en zo hebben we hem via de ingang naar buiten gejaagd.
WHOEHAHAHAHAHAHAHA!

Oh man, die kwajongensstreken van vroeger, ik mis dat.

We BOE’en!

Begeerde vrijgezel

img_1533Natuurlijk ben jij, lieve lezer, ook errug benieuwd naar mijn romantische, erotische en seksuele uitspattingen tijdens mijn relaxed gebleken vakantie. Also known as ‘de tijd dat ik, als één van de 439 miljoen meest begeerde vrijgezellen van Nederland, er tijd voor heb’.
Ik bedoel, de jongens lagen natuurlijk ook wel eens op bed en dat kun je gerust me-time noemen. En die zwoele zomeravonden, zijn dat niet dè avonden dat ik op m’n best ben?
Nou, ga er maar eens goed voor zitten dan.

Ook dit jaar ben ik er weer met vlag en wimpel in geslaagd dat vrouwen mij volkomen hebben weten te negeren. Ik heb me in geen enkele kijker gespeeld. En gespeeld heb ik! Een droomvrouw bleek bijvoorbeeld helemaal niet in de flat te wonen waar achter wij steeds op het veldje voetbalden. Zucht, heb ik weer.
En ook aan het water was ik weinig succesvol. Of zeg maar gerust nul succesvol.
Ik! Aan het water! In de zon! Bruingetorst! Volledig beschikbaar! HE. LE. MAAL. NIETS. Zucht, heb ik weer.
Maar die zwoele zomeravonden dan, hoor ik je denken. Nou, dan dronk ik een biertje, rookte ik een sigaartje en ging ik rond half 12 naar bed.

Nee lieve lezer, ik heb er totaal geen moeite voor gedaan. Ik had niet de behoefte om ’s avonds de deur uit te gaan om ergens iets te gaan drinken en wellicht een vrouw tegen te komen. Ik zit er ook niet zo mee trouwens. Ik heb het idee dat anderen er meer mee zitten dat ik vrouwloos ben dan dat ik er zelf last van heb. Dat hele jachtseizoengebeuren, ik heb er geen zin in. Ik vind het prima zo. Komt het dan komt het. En komt het niet, ook prima. Zo zit ik er tegenwoordig in.

Nooooouuuu, toch niet helemaal hoor! Ik heb nog 4 volledig vrije dagen. En ik heb nog een doelwit op het oog. Ontzettend spannende droomvrouw!
Mocht het iets worden, zal ik het hier niet plempen. En mocht het niets worden, dan ook niet trouwens. Kom op, jij hoeft niet alles van me te weten.
Maar weet dat ik nog één keer tijdens ‘de tijd dat ik, als één van de 439 miljoen meest begeerde vrijgezellen van Nederland, er tijd voor heb’ het gas vol in zal trappen de komende 4 dagen en lieve lezer, wie weet?

We spannende dag’en!

 

De laatste

13781933_1222768861089989_2580541118318111912_nEn zo zijn we alweer toegekomen aan de laatste dag van mijn vakantie met de jongens. Morgen in de loop van de ochtend breng ik ze weer naar mama en dan gaat zij met ze op pad. Ideaal, gescheiden ouders!
Tja, wat was het dit jaar voor vakantie? Wil je het eerlijke of aardige verhaal? Weet je wat, ik doe ze beide. De geoefende lezer hier weet dat ik in voorgaande jaren nog niet echt klaar was om alleen met Sam en Teun vakantie te vieren. En zocht ik mijn toevlucht in assistentiehulp van moeke in het prachtige, pittoreske Groningen. En dat was dit jaar niet anders.

Maar toch was het anders. Natuurlijk zijn de jongens weer een jaartje ouder (lees volwassener) en zijn we samen weer een jaartje wijzer (lees volwassener) maar dat is het niet. Ze zijn wat meer zelfredzaam en dat scheelt een slok op een borrel. Tel daarbij op dat ik hun taal spreek (en zij soms de mijne 😁, nog even snel afleren!), ik eigenlijk stiekem een volwassen kind ben (we Bud Spenceren wat af), het weer zat mee en ik gewoon relaxed ben. En natuurlijk helpt het dat moeke op de achtergrond voor het eten en de was zorgt maar de uitjes deden we voornamelijk met ons drietjes. Moeke had na het eerste uitje een week nodig om bij te komen en dat vond ik ook wel logisch. Ze is immers ook geen 16 meer.

Ik had de jongens gevraagd wat ze allemaal wilden doen.
Finding Dory zien. ✔️
Ice age 5 zien. ✔️
Zwemmen. ✔️ (4 keer)
Pretpark. ✔️ (2 keer)
Varen. ✔️
Fietsen. ✔️
Bowlen. ✔️ (bedankt voor de heule leuke middag, J en O!👊🏼)
IJsjes eten. ✔️
Voetballen. ✔️ (veel, heel veel!)

Nee, lieve lezer, ik heb een heerlijke vakantie met mijn jongens (en moeke) gehad. En het mooiste is, ik heb na morgen nog 4 dagen helemaal voor mezelf. Het ziet er sterk naar uit dat ik aanstaande woensdag relaxed en uitgerust op m’n werk verschijn. Nah, het moet niet gekker worden!
Vandaag de afsluitdag. Het zonnetje schijnt. Ik denk dat we er voor de laatste keer een geweldige dag van gaan maken.

We vakantie’en!

Vroeger

img_1554Vroeger. Toen ik al kekke overhemden droeg. In de meest modieuze kleuren. En ik de flappen toen al over de V-hals had.
Vroeger. Toen ik mijn neus nog niet vier keer gebroken had. En sproetjes welig mijn gezicht sierden.
Vroeger. Toen ik al aardig zwoel in de camera kon kijken. En ik al een alleraardigst charmante glimlach tevoorschijn kon toveren.
Vroeger. Toen kapper Smit (of was het toen al de buurman?) mij een coup ‘Valhelm’ aanmat. En ik blijkbaar flaporen had?
Ik denk dat deze foto ergens rond mijn achtste jaar moet zijn gemaakt en ja lieve lezer, dat was nog in de seventies.

img_1553Vroeger. Toen Nike T-shirts tha bomb waren. En ik een hele coole grijze met blauw logo op de borst had.
Vroeger. Toen de sproetjes op en rond mijn neus sproeten werden. En ik al minimaal één keer mijn neus gebroken had.
Vroeger. Toen zwoel kijken een handelsmerk van me was geworden. En ik de alleraardigste glimlach tandenloos introduceerde.
Vroeger. Toen gel nog niet bestond bij ons thuis. En dat mijn (eventuele) flaporen al redelijk ingedaald waren.
Op deze foto ben ik een jaar of 11, misschien 12.

img_1564Vroeger. Toen de mat zijn intrede deed. En ik golvend haar bleek te hebben.
Vroeger. Toen mijn blonde haren donkerder en donkerder werden.
Vroeger. Toen de muren in onze woonkamer nog van hout waren.
Vroeger. Toen blokjesshirts toen al mijn favoriet waren.
Vroeger. Toen ik al vrij snel een zomerse teint had.
Hier moet ik zo rond de 14/15 zijn. Mijn neus was voor de zoveelste keer gebroken geweest, het voetballen/trainen kwam me diezelfde neus uit en ik stopte per direct met keepen. Ik ontdekte de vrolijke kant van het leven (op de totale foto staat er een glas Blue Curaçao voor m’n neus).

Ik dacht altijd dat er weinig foto’s van mij in mijn jeugd waren. Tot moeke deze week zei dat ze een oude doos heeft. Nee, dat is niet waar, dat schreef ik voor de lollig….. hahahahaha.
Ze heeft 2 laatjes vol foto’s van vroeger. En daar ben ik eens even ingedoken. Mooi hoe herinneringen boven komen! Herinneringen waar ik zonder die foto’s nooit meer aan gedacht zou hebben waarschijnlijk.
Ik mag de stapel foto’s meenemen van haar. En daar ben ik blij om. Zo kan ik jou, lieve lezer, ook eens iets vertellen over mijn vroeger. Hoe leuk is dat!?

We vroeger’en!

2007-2007

Pa 2006

M’n pa kreeg maandagavond een hersenbloeding en werd vanzelfsprekend met spoed naar het ziekenhuis gebracht. Het telefoontje van m’n zus een paar uur later behoedde mij ervan om, weliswaar met wat biertjes op, de auto in te springen. Pa was stabiel.
Ik ging de volgende dag naar het ziekenhuis in Groningen. Ik schrok toen ik zijn kamer binnenkwam. De stoerste man in m’n leven lag daar als een hulpeloos hoopje mens. Gelukkig was hij aardig bij positieven en al gauw keek ik dwars door dat scheefhangende gezicht heen en was het oude jongens krentenbrood.
Bij m’n afscheid schudden we elkaars hand en gaf hij me een ‘komt wel goed, jongen-knikje’. Ik beloofde donderdag weer te komen.
Donderdagochtend belde mien moe dat pa vrijdags weer thuis zou komen. We besloten om die zaterdag de 200 km te rijden. Naar pa’s vertrouwde omgeving.

Het is er niet van gekomen. De bloedprop in zijn hoofd is geknapt terwijl hij stond te douchen, ongeveer een half uur voor hij naar huis mocht. Gelukkig heeft hij er zelf niets van gemerkt, hij was op slag dood.

Toen mijn moeder die vrijdagochtend belde en de woorden zei die ik niet wilde horen, flikkerde ik de telefoon weg. Op de bank. Ik draaide me om en liep linea recta de tuin in. Kwaad was ik. Woedend zelfs. Maar op wie? Op het ziekenhuis? Omdat zij hun werk niet goed hadden gedaan? Op de wereld? Omdat het niet eerlijk was? Op pa zelf? Omdat hij er plotseling tussenuit geknepen was? Ik wist het niet. En het sloeg ook helemaal nergens op. Doodgaan komt altijd onverwacht. En je moet er gewoon rekening mee houden. Klaar.
Ik rookte eentje.
Ik liep de kamer weer in en zag vriendinlief staan. Ze was in tranen. Ik omhelsde haar. Ze begon hardop te huilen.
Ik huilde niet. Gedachten schoten door m’n hoofd. Er moesten zaken geregeld worden. We moesten zo snel mogelijk naar Groningen vanzelfsprekend maar ook mensen die dichtbij me staan moesten op de hoogte gebracht worden.
Ik belde m’n maat op zijn werk. Maat die altijd in is voor een grap en een grol was BAM! ineens stil. Hij schoot vol. Ik kon niet vol schieten.
Ik belde de broer van vriendinlief. Altijd in voor een grap en een grol. Hij begon te snikken. Ik kon niet snikken.
Eenmaal in Groningen zaten broer en zwagers met tranen in hun ogen op de bank. Ik had geen tranen in m’n ogen.
Grote, sterke mannen die emoties hun gang laten gaan. Zij wèl. Ik ben op één of andere manier te zakelijk op emotionele momenten. Op één of andere manier blokkeer ik emoties. Geheel onbewust trouwens.
Laatst lag ik op de bank en dacht aan die zwarte vrijdag in 2007. Tranen rolden over mijn wangen.
Natuurlijk kan ik wel huilen. Het duurt alleen even bij mij.

Vandaag 9 jaar geleden overleed mijn vader, 20-07 – 2007.
Twee nul nul zeven – Twee nul nul zeven 😉. Het zal altijd een speciale datum voor me blijven.

Klaar mee. Maar dan ook helemaal!

13626967_1022789291123790_5846944431989892321_nEn weer heeft zo’n laffe geradicaliseerde hond een heleboel onschuldige mensen de dood in gejaagd. En hoewel ik nog weinig gelezen heb over de hele toedracht want om misselijk van te worden, heb ik al wel weer een tweet voorbij zien komen van de Volkskrant dat ‘De dader een bekende was van de politie’. En daar ben ik dus helemaal klaar mee!

Overduidelijk kunnen de politie en veiligheidsdiensten niets doen om radicaal geweld tegen te gaan en lukt het eenlingen en/of groepen telkens weer om aanslagen te plegen op onschuldige burgers. Er wordt veelal in het diepste geheim aan zaken gewerkt om de verdachte(n) maar niet te waarschuwen en ook een stukje privacy zal er zeker mee te maken hebben. Een dossier opbouwen om de verdachten achter tralies te krijgen is de tactiek.

Maar, als het aan mij ligt, is die tijd voorbij. Maak de lijst van (radicale) verdachten openbaar! Alle (radicale) verdachten! Wereldwijd! Weg met die geheimhouding! Weg met die privacy! Dan kunnen we ze zelf in de gaten houden.
Want op de politie en veiligheidsdiensten hoeven we niet (meer) te rekenen. En familie van de verdachten hebben het ook noooooooiiiit zien aankomen.
Uhu.

Je bent godverdomme nergens meer veilig.

Spokenfeest

Hoofdspook

De tijd om het creatieve brein aan te slingeren is weer gekomen. Teun wordt volgende maand 6 en natuurlijk hoort daar een kinderfeestje bij. Voormaligje had het briljante plan om het ergens anders dan thuis te vieren en omdat onze beider tuinen aan de Veluwe grenzen was de keuze snel gemaakt. Het bos it is! Of will be natuurlijk, tis nog niet zover. Het plaatselijke scoutinggebouw is te huur voor dit soort feestjes (en ook andere, neem ik aan), ze stuurde mij het adres.
Gistermiddag ben ik met de jongens op verkenning gegaan. Het regende onderweg ernaartoe. Diep, maar dan ook diep in het bos parkeerde ik de auto. We stapten gedrieën uit en het REGende. ‘Ik ben niet van suiker’, zei Teun heel flink, Sam deed heel flink zijn capuchon op en ik kreeg heel flink flashbacks van m’n legertijd. Vrij vlot hadden we het scoutinggebouw ontdekt en dat had veel te maken met dat het op 17 meter van de weg lag. ‘Wil je hier je feestje houden, Teun?’, vroeg ik. ‘JA!’, klonk het enthousiast. ‘En wat voor feestje moet het worden?’ ‘Een spokenfeest!’, riep hij. Tuurlijk, dacht ik. Eind augustus, hoog zomer, op het midden van de dag, met kinderen van 5/6 jaar een spokenfeest. Waarom niet? Ik kon aan de slag.

Ik keek eens in het rond hoe en of ik mijn inmiddels befaamde speurtocht kon organiseren. Genoeg zandwegen, wandelpaden en geheime weggetjes, dunkte me. Tijd voor een nader onderzoek. Maar niet voordat ik eerst die irritante korte sokjes waarvan de hak steeds onder m’n voetzolen kropen uit had gemikt. WEG D’R MEE MAN! Hemaschijtdingen.
Het begon inmiddels te REGENEN. En met REGENEN bedoel ik dat er bakken, pijpestelen en zelfs katten en honden mee kwamen. Goeiendag zeg! Wij lieten ons niet kisten en blubberden van pad naar pad, van weggetje naar weggetje. ‘We zijn spoorzoekers!’, zei ik. ‘NEE, SPOOKZOEKERS!’, riepen ze beiden in koor (mooi hè, die woordgrappen, ik zou ‘m zelf verzonnen kunnen hebben). Teun leidde ons door het kleddernatte bos, ‘Kom maar op, jongens!’.
Op een gegeven moment vond ik het wel best en prima en natter zouden we toch niet worden dus commandeerde ik de jongens de weg naar de auto terug te vinden. ‘Naar het Westen’, zei Sam. En dat klopte inderdaad. Met blubberschoenen, smerige broeken, kletsnatte jassen en gel uitgespoelde kapsels (de horror!) stapten we in de auto.
Op de weg terug werd het langzaam droger en droger. En met droger bedoel ik dat eenmaal de thuis de zon volop scheen. Zucht……….

Een spookzoekerstocht dus. Het concept heb ik inmiddels in m’n geest (ha!), de uitwerking moet nog even rijpen. Iemand nog een graftombe, 14 doodskisten, een stuk of 6 skeletten, een kettingzaag, een roedel vleermuizen en die eindlach uit MJ’s Thriller op repeat in de aanbieding toevallig?

Oja, en ik moet nog een naam hebben voor m’n typetje natuurlijk. Ik ga als hoofdspook.
Ideeën zijn van harte welkom.

 

We spokenfeest’en!

Finding de juiste borstel

IMG_1336Nou, lieve lezer, gisteren was het dan eindelijk zover. Wij gingen de langverwachte opvolger van de beste film evah bekijken.  En ja, wat vond ik ervan?

Oh, eerst even een lichte update v.w.b. mijn liefdesleven.
We kwamen tegelijk met een redelijk aantrekkelijk blonde moeder en haar dochtertje door de draaideur. Aan de kassa zei ik dat we voor Finding Dory kwamen. ‘Vijf stuks?’, vroeg het meiske. ‘Nee, dat mocht ze willen.’, antwoordde ik. Tja, mijn stelregel “Als ik de jongens heb, geen vrouwen” neem ik uitermate serieus. ‘Nee, we horen niet bij elkaar.’, hoorde ik het blondje nog met enige teleurstelling in haar stem zeggen.
Ik zou eigenlijk m’n excuses moeten aanbieden toen ze naast ons op rij 12 kwamen zitten maar daar had ik eigenlijk helemaal geen zin in. Zucht, weer een kans verkeken……………..

Laat ik voorop stellen dat het wederom geniaal gemaakt is. Prachtig hoe ze dat onderwaterleven echt kunnen laten lijken. En laat ik ook niet vergeten te vermelden dat ik de Nederlandse versie heb gezien. Maar de borstel (ik noem titel standaard borstel want ‘hahahaha flauw’, voor de nieuwe lezers hier) klopt niet helemaal. Ja okee, Marlin en Nemo waren Dory wel kwijt enzo maar het hoofdthema is toch dat Dory op zoek gaat naar haar ouders. Finding Dory’s parents zou dus beter geweest zijn.
Dan is de stem van Marlin niet meer ingesproken door Jeroen van Koningsbrugge maar door …………..???? (Geen idee, ik heb dit niet kunnen achterhalen). GOEIENDAG ZEG! Wat slecht! Totaal geen beleving. Hij klonk alsof hij het van een papiertje af las. Waarschijnlijk was dit ook zo. En kinderen luisteren daar dwars doorheen hoor! Het was het eerste wat Sam tegen me zei. Maar waarschijnlijk was Koningsbrugge te druk met die overdaad aan reclames, shows, spellen, series en muziek op tv. Wie zal het zeggen?
Crush, de meest hippieuze schildpad ooit en mijn favoriet uit Finding Nemo, heeft zeker een seconde of 12 een rolletje in de film. Als ik hem was geweest, had ik bedankt voor die eer.
En tenslotte vond ik het verhaal een beetje vergezocht. Waren er te weinig spannende (lees; schrik) momenten. En veel te weinig humor om te lachen. Maar daar zijn ze bij Pixar sowieso matigjes mee, daar gaan ze meer voor kwaliteit.
Het laatste stuk, dat met die truck, redt de film, wat mij betreft. Dat vond ik dan wel weer briljant hilarisch.

Maar ja, de jongens hebben zich uitstekend vermaakt en daar gaat het me in onze vakantie om. Volgende week naar Ice age 5. Sin an!

En die blonde moeder? Die heb ik nog even in d’r kont geknepen toen we naar buiten liepen.
Daar was ze niet van gediend.
Nou, dan niet!

We Finding’en!

Beurswaarde

Michele blogIk las op mijn werkgeverssite bovenstaand log van een bedrijfsadvocate over de aanslag in Orlando van 12 juni jl. En omdat op die site geen reactiemogelijkheid bestaat, maak ik graag gebruik van mijn eigen blog om op het verhaal te reageren.

De dader van de verschrikkelijke daad in Orlando was in dienst van een beveiligingsbedrijf. Geruchten gaan dat de man aan het radicaliseren was. En het staat vast dat de man overplaatsing had gevraagd omdat hij onheus bejegend werd vanwege zijn geloof. De man was al eerder door de FBI verhoord.

Ze geeft in haar verhaal aan dat beveiligers op talloze plekken komen die mogelijk als doelwit door terroristen en/of criminele organisaties gezien/gebruikt kunnen worden. En daar heeft zij natuurlijk volkomen gelijk in. Bijvoorbeeld Schiphol, de Rotterdamse haven, de Nijmeegse vierdaagse, winkelcentra en ambassades, dat zijn risico-objecten. De beveiligers op deze objecten beschikken veelal over bedrijfsgevoelige informatie dat voor een burger niet toegankelijk is. Wat vanzelfsprekend interessant is voor personen of organisaties met slechte bedoelingen. Ze geeft verder aan dat deze beveiligers wellicht vatbaar kunnen zijn om hun dienstverband te misbruiken ten gunste van genoemde personen of organisaties. Men dient derhalve sterk in de schoenen te staan, alert te zijn en bij enige vorm van veranderend gedrag bij collega’s aan de bel te trekken. En ook daar heeft ze volkomen gelijk in. Tot zover kan ik aardig meegaan in haar verhaal.

Waar ik moeite mee heb is het begin van haar verhaal.
“Al snel na het incident werd duidelijk dat de schutter een medewerker van G4S was. De medewerker was in dienst van G4S sinds 2007 en was – zo stelt G4S – conform wet- en regelgeving diverse malen gescreend. Alhoewel G4S wellicht niets verweten kan worden en het incident plaatsvond buiten werktijd daalde de beurswaarde van G4S de dag na het incident met 6%, tot de laagste waarde sinds 2009.”
De beurswaarde van het beveiligingsbedrijf was gedaald. Ja, en?
Er zijn 50 onschuldige mensen in koelen bloede doodgeschoten!

Hierna haalt ze de ‘wat als’ theorie naar voren.
“Het zijn gebeurtenissen die ons aan het denken zetten. Wat als de schutter tijdens zijn dienst zijn wapen had getrokken, op de door hem te beveiligen locatie? Of op een andere locatie, maar wel tijdens dienst (en dus in uniform)? Of wat als de schutter zelf geen beveiliger was, maar wel in staat was gesteld tot zijn vreselijke daden door medewerking van een beveiliger (die de schutter bijvoorbeeld opzettelijk toegang had verleend tot een bepaalde locatie)?”
Zou dan de beurswaarde nog verder gedaald zijn? Is dat wat ze misschien bedoelt?
Er zijn 50 onschuldige mensen in koelen bloede vermoord!

De daling van de beurswaarde van een bedrijf na een terroristische aanslag zal een stel mensen ongetwijfeld aan het hart gaan. Ik ben waarschijnlijk wat minder zakelijk en meer menselijk maar mijn gedachten gaan uit naar die onschuldige mensen die hun leven werd ontnomen alleen omdat ze op het verkeerde moment op de verkeerde plaats waren.

En ik zou ‘Drama in Orlando doet beurswaarde G4S kelderen ’ al helemaal niet als titel over een aangrijpende gebeurtenis gebruiken.

Vrouwen zijn ook klootzakken

Daten

Wat zijn het toch ook lollige wezens hè? Die vrouwen. En zo voorspelbaar ook. Ik heb een experiment gedaan, (of eigenlijk ben ik er nog steeds mee bezig maar eh, sssssssst!) maar ik kan de uitslag nu al verklappen; Vrouwen zijn net zulke klootzakken als mannen.

Wat is het geval? Nou, dat zal ik ff haarfijn uitleggen. Laatst verveelde ik me en ik besloot om me maar weer eens tussen de droeverts op datingsites te begeven. Ik maakte een profiel aan, deed er een alleraardigste en eerlijke tekst bij en completeerde het geheel met die ene foto. Mijn zoekopdracht gaf 0 resultaten. Huh? Wellicht dat ik me bij de toelatingseisen voor een vrouw voor mij wat flexibeler op moest stellen, bedacht ik me. Ik paste derhalve de zoekopdracht iets aan.

Ik ging die ochtend mijn ding doen met de gedachte dat ik later die dag wel zou zien wat het me opgeleverd had. Nou, om eerlijk te zijn viel het me flink tegen. Iemand van mijn statuur! IK! Op een vrijgezellensite! 3 (DRIE!) bezoeken had ik gehad. Tssssss.
Ondertussen stuurde ik een berichtje naar een alleraardigst exemplaar die naar voren kwam binnen mijn zoekopdracht. Het hoeft tenslotte niet altijd van één kant te komen. Nou, zij deactiveerde haar account direct. Huh? Tssssss.

Het weekend ging erover heen, ik kreeg wat meer bezoeken maar dat je kunt spreken van overweldigend? Nee. Alleraardigst exemplaar was er ook weer, ik besloot haar nog een berichtje te sturen. Misschien ging het de vorige keer mis. Ofzo. Weer deactiveerde ze direct haar account!!! Nah zeg. Zou ze mij kennen? Ik vond het maar raarrrrrrrrrrr.
Nou ja, dan niet. Zo ben ik dan ook weer.
Ik verdiepte me eens in de zoekopdrachten van de vrouwen. Vrouwen zoeken een man met humor, dat staat voorop. Verder zoeken ze een eerlijke man en ook een betrouwbare man. DAT ZULLEN WE NOG WEL EENS ZIEN!

Ik maakte een tweede account aan. Op de us na dezelfde naam, een iets minder gelukte foto van mezelf (daar heb ik heul veul van!) en een verhaal erbij, dat wil je niet weten. Oh wacht, misschien wel. Ja, laat ik dat hier ook maar neerplempen. Ik heb een eigen zaak in vliegtuigonderdelen en moet regelmatig voor zaken naar Dubai en Qatar. Verder woon ik op een klein landgoed en mag ik enkele BN’ers tot mijn persoonlijke vrienden rekenen.
Ik ging in de, mij ozo bekende, achterover leunende houding zitten. Ik geloof dat het 13 seconden duurde toen de eerste gegadigde mij een bericht stuurde. En daarna nog één. En nog één. Het ging hard, lieve lezer. Ik chatte me een uur in de rondte. En het maakte geen ruk uit wat ik allemaal zei, grof – beledigen – arrogant, ze bleven berichten sturen.
En ja hoor, na een paar dagen meldde zelfs alleraardigst exemplaar zich in mijn berichtenbox. Ze wilde me héééééééél graag ontmoeten. Ik denk dat ik mijn account maar direct ga deactiveren.
Hahahahahaha, met je eerlijk en betrouwbaar. Donder toch op.

Vrouwen zijn net zulke klootzakken als mannen. Maar dat weet ik al een tijdje.

 

We vrijgezel’en!

Fluffen

Groningers hebben de dikste. Iiiiiiiiieeeehhhaaaaaa! Nee, dat je het even weet, lieve lezer. Wij Groningers hebben gemiddeld gezien de dikste taas. Dus.

Geen idee wat je met deze intel moet maar er schijnt een onderzoek geweest te zijn en dit was de uitkomst. Ik vind het allemaal prima. En voor jouw informatie, ze hebben mij niet meegenomen in dat onderzoek. Wellicht ook maar goed want ik had het gemiddelde flink omlaag gehaald. Me dunkt. Ik ben (soms) een dikke lul maar er eentje hebben? Nee.Zou ook niet weten wat ik met een dikke piem zou moeten, trouwens. Ik bedoel, zo fors qua lengte issie nou ook weer niet en als ie dan wel dik zou zijn, zou het meer op een curlingschijf lijken. Toch?

Eigenlijk heb ik een hele eigenaardige unit. Het is net of ie een eigen willetje heeft. Negen van de 10 keer is meneer gewoon op oorlogslengte maar zo heel af en toe ligt ie heel stil in een hoekje van de slip een beetje in zichzelf gekeerd te wezen. Dan moet ik ‘m flink wakker fluffen als ik bijvoorbeeld moet plassen. Net ook weer. Ik moest me voor één van de laatste keren laten behandelen en kleedde me in de kleedkamer uit. Slippers aan, badjas aan en ik wilde de behandelruimte vrolijk instappen. Ik keek nog even gauw omlaag en ja hoor, Harrie had er weer eens geen zin in. Nu wil ik de dames daar natuurlijk niet in een slappe lachbui meemaken dus ik moest iets doen. Heb ik me daar een kwartier staan fluffen! Zucht.

Ik denk dat het alles te maken heeft met welke slip ik onder de boxer draag. In de nieuwe, vrolijker slips voelt mijn king dingeling zich waarschijnlijk prettiger dan in die ene ouwe, zwarte. Ik zou het anders ook niet weten.
Oh, je bent blijven hangen bij die slip onder de boxer? Ja, ik draag dat. Vind ik handig. Ik kan niet tegen mijn T-shirt in de slip gepropt, ik prop ‘m in de boxer. En het overhemd gaat over die boxer in de (spijker)broek. Duh!
En mocht het wèl iets anders zijn, dat fluffen is zo af en toe ook best wel fijn hoor. Eerlijk is eerlijk. Even de stofwolken er vanaf kloppen kan heus geen kwaad.
Ik ben trouwens nog op zoek naar een flufster? Iemand?

 

We fluf’en!

Total bodyshave

Afro

Het was gisteren total bodyshavedag in huize Manus. Het was tenslotte de laatste dag van de maand dus het mocht ook wel weer. Total bodyshavedag, wat is dat nou eigenlijk? Nou, het woord zegt het eigenlijk al, het is een totale lichaamsontharingsdag. In deze tijd van ranzige hipsterbaarden, klef rugbeharing, zweterig kontbeharing en afro schaambeharing is mijn total bodyshavedag een aangename tegenhanger. Me dunkt. En trouwens, de warme dagen komen er weer aan. Tenminste, daar ga ik na die 382742055342849745342649 ml regen wèl van uit.

Ik stond vroeg op, 10 uur, want ik wilde er uitgebreid de tijd voor nemen. En ook omdat ik om 10 uur moest pissen. Ik moet standaard na een nachtdienst om 10 uur pissen. Vraag niet waarom, het is gewoon zo. Raarrrrrrrrrrr.
Ik begon met het wegbonjouren van dat ene irritante wenkbrauwhaartje. Weet je hoe klut zo’n ding voor je ogen heen en weer te slingeren is? Dat ging deze keer redelijk snel. Na 4x aan de haartjes jassen, en elke keer betraande ogen, had ik de juiste te pakken. Top! Hierna waren de ooruitsteekharen aan de beurt. Dat is een leeftijddingetje hoor. Vroeger had ik ze nooit! En ze zijn grijs. Die haren wèl! Zucht.

Toen was ik van plan de neusharen te elimineren maar ik bedacht me een ooit gemaakte sterke grap van m’n maatje Maurice. ‘Toen bleek dat je helemaal geen snor had’ reageerde hij gevat op een bericht van mij op Facebook over mijn snor en neusharen. Ik schoor dus eerst mijn snor eraf. En ja hoor, daar prijkten de neusharen open en bloot. Mèn, goeie tip eigenlijk! Weer met betraande ogen pincette ik ze er één voor één uit. Hierna puntte ik de okselharen nog even gauw bij want die wapperden ook weer eens heen en weer.
Deel 1 was achter de rug, ik schonk me een bakkie koffie in.

Onder de douche kwam het schaammes er vanzelfsprekend aan te pas. *Het schaammes is een scheermes dat ik enkel en alleen voor de schaamstreek gebruik, mocht je je afvragen wat in hemelsnaam een schaammes is.*
Ik zal hierover niet teveel in detail treden want er zullen hier ongetwijfeld beelddenksters lezen. Ik wil nog wel een klein tipje ontsluieren: Haal ‘m ook even langs je achteruitgang. Bij hitteweer is je behaarde poepert afvegen namelijk echt een hel!
Na het douchen haalde ik het scheermes (het SCHEERmes!) nog even over mijn soepelgedouchte gezichtsrondingen en was de total bodyshavedag ten einde.

Nu zullen hier ongetwijfeld lezers zijn die vallen over het woordje total in total bodyshave. Ja kijk luister, natuurlijk scheer ik me niet helemaal. Duh. Ben geen albino. Mijn onderbenen zum bleistift, die zijn behaard. Flink behaard. Mannelijk behaard. Dat haal ik er niet af natuurlijk.
En dan heb ik nog mijn woelhaar. Mijn eigenste ozo fijne afroplukje rond mijn navel. Als ik ergens trots op ben, is het mijn woelhaar wel. Dat gaat er nooit af. Daar mag namelijk mijn trophywife ongegeneerd doorheen woelen als ze met haar hoofd op m’n borst ligt. Aanstaande zaterdag. Als ik een date heb.

Of eigenlijk, dan heb ik tijd voor een date. Iemand zin? / tijd? / interesse?
Iemand?……………….. 😔😢

 

We total bodyshave’en!

BudSpenceren

Bud Spencer

Pa nam mij wel eens mee naar de bioscoop, als er weer een ‘4 vuisten’ film draaide. Het moet begin jaren 80 zijn geweest. Ik als jochie vond het geweldig als Bud Spencer en Terrence Hill weer eens een stel (elke film dezelfde!) boeven tot pulp mepten. Terrence was de handige, snelle knokker, Bud bleef vaak heel lang sloom uit zijn ogen kijken om dan met de ultieme bitchslap of hoofdstomp de uitdagende bad guy de tent door te slaan waarna het 4 vuistenfeest begon. Slappe lach bij ons dan. En die mepgeluiden erbij! *DSSSS* Schitterend. Bud Spencer is gisteren op 86-jarige leeftijd overleden. R.I.P. ouwe reus.

Ik heb een tijd terug onderstaand fragment aan de jongens laten zien en sindsdien budspenceren wij erop los. *Budspenceren: een vuistslag en/of bitchslap vergezeld met een mepgeluid *DSSSS* welke tot op maximaal een centimeter van het gezicht of ander lichaamsdeel geplaatst wordt.
Als ze een beetje vervelend of wat lawaaierig zijn, sta ik langzaam op, loop naar ze toe en geef ze allebei een budspencer. *DSSSS* Ze hoeven er trouwens niet eens vervelend of lawaaierig voor te zijn, regelmatig budspencer ik ze uit het niets. *DSSSS* Lollig is dat! En ze doen het ook bij mij. ‘Papa, kijk eens!’ *DSSSS*

Dat geeft wel eens hilarische situaties. Ik haalde ze tussen de middag van school, het vriendinnetje van Sam was ook mee. Dikke pret in de auto natuurlijk. We stonden voor het verkeerslicht, ik deed de muziek wat harder en zong keihard mee. Alle drie schreeuwden ze dat de muziek zachter moest. Ik zuchtte en budspencerde eerst Teun, die voorin zat. *DSSS* Daarna in één beweging de twee achterin. *DSSSS DSSSS* In de binnenspiegel zag ik de vrouw achter ons verschrikt kijken. Toen ze even later de mogelijkheid had ons in te halen, bleef ze even naast ons rijden en keek mij streng aan. Ik keek glimlachend terug en met m’n linkervuist door het open raam budspencerde ik haar ook. *DSSS* Wij lachen! Hahahahaha.

Of die ene keer op het schoolplein. Ze kwamen op me afgerend en ik gaf ze allebei een flinke budspencer. Juf met grote ogen. Wij lachen! Hahahahahaha.

Ik haal ze straks weer van school. Ik zal ze vertellen dat één van mijn jeugdhelden overleden is.

 

We BudSpencer’en!

#CTS

TranslateMaybe is it handy that I one fixed day before Counsel The Song make. That you know when inside to checking up this lolblog. What thinking you there of?
This occasion a worldfamous song of a worldfamous singeres. I find her a kind of fishwife and if you the right answer know, understand you this hilarious wordplaying.

WHAT SONG MEAN I?

Daar is een vuur aanvang in mijn hart

Reikend een koorts voetbalveld, het is brengend mij buiten de donker

Tot slot ik kan zien jij glassoort schoon

Gaan ‘hoofd en verkopen mij buiten en ik testament liggen jouw poep naakt

Zien hoe ik vertrekken met alle stukje bij jou

Doesniet onderbegroten de dingen dat ik testament doen

Liefde op het eerste gezicht

LOHEG

Je kent dat toch wel? Uit films en series enzo? Van die mannen/vrouwen die per ongeluk tegen vrouwen/mannen opbotsen, het beeld in de slow motion schiet, er ineens harpmuziek klinkt en de desbetreffende man/vrouw met grote, hartgevulde ogen naar desbetreffende vrouw/man kijkt? Och man, telkens weer smelt mijn hart als ik zoiets op de beeldbuis zie en biggelen de tranen richting mijn ooghoeken. Romantieuze emoman die ik ben. En laat dat nou één van de weinige dingen zijn die ik nog niet geprobeerd heb in mijn strijd zoektocht naar een metgezellin voor in mijn boomende leventje. Tot vanmiddag!

Ik zag me daar toch een prachtexemplaar lopen zeg! Zo eentje waarvan ik direct dacht; “Ja, bij haar zou ik me in de herfst van m’n leven ongelooflijk happy voelen”. Ik parkeerde m’n fiets tegen de gevel van een bankfiliaal. Een vent strak in pak was het daar blijkbaar niet mee eens want hij kwam druk gebarend voor het raam staan. Zucht, ik vind het altijd zo vervelend als ze bankgebouwen plaatsen op plekken waar ik m’n fiets parkeer. ‘Hou ‘m even goed in de gaten hè!’, riep ik de man toe en ik deed het universele 2-vinger ogen/fiets gebaar. Hè, door al dat gedoe was ik mijn toekomstige droomvrouw uit het oog verloren maar het geluk was aan mijn zijde en zag ik haar even later nog net de Hema inlopen. Ik stiefelde snel door en al gauw had ik haar op aanraakhoogte. Mijn eerste gedachte was haar gewoon aanspreken maar hé, het was in de Hema, zelfs ik kom daar vaker. Sterker nog, ik heb daar afgelopen zaterdag nog een stel vrolijker slips gekocht. Ik herinnerde me het voorstukje van een film op RTL8 (waarschijnlijk, daar worden al die romantische films op uitgezonden) en het per ongeluk opbotsen werd mijn strijdplan.

Nou, lieve lezer, de titel van dees anekdoot verklapt het al een beetje, het was liefde op het eerste gezicht. Tenminste van mijn kant. Zij was, op z’n zachtst gezegd, niet heel erg amused van mijn opdringerigheid. En eigenlijk geef ik haar ook geen ongelijk hoor. Ik bedoel, ik zou ook pissig worden als iemand mij tot 3 keer toe tegen de grond smakt en er dan met hartgevulde ogen bij gaat staan kijken zonder iets te zeggen…………………..

Nee, mijn liefdesleven is nog steeds geen romantische film.
M’n fiets stond er gelukkig nog.

We liefde op het eerste gezicht’en!

Cultuur

Sterkemannen

Zoals elke man der mannen ben ook ik best wel cultureel onderlegd. Het kan natuurlijk niet alleen maar brains, looks & humor zijn, dat zeg ik altijd. Nu heb ik niet zo heul erg veul met een prachtig schilderij, nu ik erover nadenk. Maar dat heeft ook weinig met cultuur te maken, da’s kunst. Vergeet deze zin maar. Ik heb wel een mening over kunst trouwens; bedruip jezelf of kap ermee! Als je moet kunstenaren van subsidie, ben je een waardeloze kunstenaar en ben je *krassekrassekras* ongeschikt. Zo, hoppakee, I said it.
Maar cultuur, ja, dat kan ik wel waarderen. Niet alle hoor, ik moet er van onder ingedrukt zijn of raken. Dat is een vereiste.

We zijn ergens 12, 13 of 14 jaar geleden naar een voorstelling van Cirque du Soleil geweest, Saltimbanco heette het geloof ik. En dat klopt want ik heb het net opgezocht. FAN-TAS-ISCH vond ik dat. De show, de acrobatiek, de humor, de Pink Floydse muziek (soms zelfs live gespeeld!), ik vond dat prachtig om te zien/horen. Wat het meest indruk op me gemaakt heeft zijn 2 mannen, 2 flink getorsde mannen, waarvan eentje met zijn lichaam strak verticaal en zijn armen strak horizontaal een paal omhoog klom door alleen zijn armen te gebruiken. In mijn ogen was dit gewoon fysiek, technologisch en wetenschappelijk onmogelijk maar hij deed het écht! Nog geen 10 meter voor me! Ik krijg wel eens complimenten over mijn schouders maar mensen!, vergeleken met de zijne zijn de mijne kippenkontjes hoor!
Niet veel mensen weten dit maar ik heb na die show regelmatig in het donker buiten als bij de buren de gordijnen gesloten waren bij een lantaarnpaal geprobeerd op die manier omhoog te klimmen. Het lukte me niet. Waarschijnlijk zijn die lantaarnpalen ook gewoon te dik voor goede grip, bedenk ik me nu.

Jaren later deden we weer een poging ons cultureel te verrijken. Ditmaal was Michael Flatley met zijn gaydansers onze gastheer. Mannen in strakke, dikke bobbelbroeken. Ik was benieuwd. GE-WEL-DIG! De show, de synchroniciteit, het dansen, de strakke pakjes van de vrouwen (er waren ook vrouwen bij!) en de muziek, weer de muziek. Doedels! Prachtig!
Niet veel mensen weten dit maar ik heb na die show regelmatig in het donker buiten als bij de buren de gordijnen gesloten waren op de stoep voor de deur geprobeerd op die manier te dansen. Het lukte me niet. Waarschijnlijk zijn die stoeptegels ook gewoon te stenerig voor het juiste geluid, bedenk ik me nu.

Volgend jaar, 9 juni: Nederland – Luxemburg in de Kuip. Ik heb de jongens beloofd ze mee te nemen naar deze WK kwalificatiewedstrijd. Dat hoort bij hun culturele opvoeding, vind ik. Ik heb begrepen dat je kaartjes met een ‘Oranje card’ voor een poep en een ei kunt krijgen. En dat is toch even heel wat anders dan die 210 Euro bij Onlineticketshop! Mafketels!
Niet veel mensen weten dit maar ik ga na die wedstrijd in het donker buiten als bij de buren de gordijnen gesloten zijn bij die lui de glazen ingooien een boze brief in de bus gooien. Smerige oplichters.

 

We cultureel’en !

Mijn vaderdag

13480388_1196219430411599_2068938452_n 13487824_1196320713734804_414903626_n

Ik had gisteren al mijn vaderdag. Dat wil zeggen, ik was gisteren de vader die ik graag wil zijn.

Om de één of andere reden had ik ergens in januari de 18e juni vrij gevraagd en ook gekregen en het bleek uitstekend uit te komen. Sam had de hele dag een groot korfbaltoernooi en Teun mocht ’s middags een kinderfeestje bijwonen. En dat zou op zich lastig voor voormaligje zijn ware het niet dat papa er nu ook gewoon was. En zo stond ik dus fris gedoucht om 8 uur op de stoep. Mama en Sam vertrokken naar de club, Teun en ik bleven achter. Na wat koffie en wat voorlezen (hij mij!) reden we naar de Hema want ik had beloofd mezelf op wat vrolijker slips te trakteren. Die zwarte zijn tenslotte ook zóóóóóóó 2015.
En zo zaten Teun en ik even later heerlijk in het zonnetje op het terras van de McDonald’s.
Tegen twaalven bracht ik hem naar het kinderfeestje en wenste de vader van de jarige ONTZETTEND veel succes met 5 van die schreeuwende kleuters.

Voormaligje whappte me dat ze de eerste wedstrijd met 5-0 hadden verloren, ik trapte het gaspedaal iets harder in. De tweede wedstrijd werd betrekkelijk eenvoudig gewonnen. En ook de derde tegenstander moest eraan geloven. Ik zag dat het goed zat. Tussen de buien door genoot ik van mijn vrije en toch vaderdag. De laatste wedstrijd was tegen een sterk Duits team. Een ventje met Adolfhaar gooide er binnen 2 minuten 3 in. Ik stond op vanaf de tribune en dirigeerde Sam naar dit jochie. Al gauw kregen ‘wij’ de overhand en scoorden ‘wij’ 4 keer. In de rust nam ik Sam even apart en zei tegen hem dat deze jongetjes net zo goed waren als hij dus dat hij slim moest spelen. “Ik ben beter hoor!”, zei hij vol overgave. Mijn vaderhart glom van trots. We wonnen deze wedstrijd met 5-3.
Sam’s (en mama’s) korfbalteam sloot dit seizoen af met een tweede plaats op een groot toernooi. Geweldig gedaan!

Ik vertelde voormaligje dat ik vast naar haar huis ging omdat het onduidelijk was hoe laat Teun teruggebracht zou worden. Zij (en ik eigenlijk ook) wisten dat dit rond 18 uur zou zijn maar wat verwarring stichten is een sterk punt van me. En zo verschafte ik mezelf een uurtje duttijd. Tegen zessen kwamen mama, Sam en Teun tegelijk thuis. Ik ging voedsel halen. Gezamenlijk aten we de heerlijkheden, kreeg ik de vaderdagcadeau’s die de jongens op school hadden gemaakt en keken we de voetbalwedstrijd. Toen het bedtijd voor de jongens was, nam ik afscheid en vertrok ik naar een verjaardagsfeestje.

Ik heb een ontzettend leuke vaderdag gehad.

Zet mij in de etalage

Dit ben ik niet

Dag 1750 alweer. Mensen, wat flies the time toch hè? En nog steeds lukt het me om de vrouwen van me af te slaan. Oh wacht, dat klinkt een beetje erg Regilio. Nog steeds lukt het vrouwen om me compleet links te laten liggen. Oh wacht, dat klinkt wel heul sneu.

Nou ja, wat ik eigenlijk wil zeggen is dat ik al 1750 dagen zonder verkering ben. Best een prestatie, toch? En doet dat mij iets, vraag je je af? Ja, natuurlijk doet het mij iets. Ik ben ook niet van steen. Echt niet hoor! Natuurlijk mis ik iemand als ik ’s avonds na het werk thuis kom. En mis ik iemand om tegen aan te lullen. Of tegen aan te hangen. Of om mee te discussiëren. Of iemand die al de boodschappen heeft gedaan, al heeft schoongemaakt, al de bedden heeft verschoond, al heeft gekookt.  Of iemand om woest geil mee te zweetseksen. Ach, je weet wat ik bedoel.
Kijk, ik vind het heerlijk om alleen te zijn. Gewoon als een zak bananen op de bank hangen, doen waar ikzelf zin in heb en die boer en scheet, zonder me ongemakkelijk te voelen, gewoon laten. Maar toch zijn er momenten, tja, dan mis ik iemand om me heen.
Laat ik me daar vooral zelf voor mea culpa’en. Ik ben niet echt actief op zoek (geweest), sterker nog, ik ben daar gewoon een luie flikker (figuurlijk!) in. Ik ga nooit (meer) uit. Ik werk onregelmatig. Ik heb kinderen die voorop komen. En om eerlijk te zijn, (de volgende 9 woorden vernietigen zichzelf 5 seconden na het lezen!) ik heb een beetje moeite met die eerste stap. Ja ècht! De toenadering, dat vind ik een beetje een dingetje. Ik laat het liever op me afkomen. Daarna is het rock & roll en ben ik los. Maar die openingszet, dat is een beetje mijn crux.

MAAR, LIEVE LEZER, OOK JIJ BENT SCHULDIG AAN MIJN SOLOHEID HOOR! Van jou krijg ik ook weinig aanvoer qua vrouw. Je kunt mij niet vertellen dat jij in jouw omgeving niemand kent die op zoek is naar de man der mannen een aardige vent. Iemand die al haar hoop op datingsites heeft gevestigd. Of iemand die poepziek van haar man/vriend is. Of iemand die een woning zoekt. Of iemand die een Porsche Macan Turbo met mij wilt delen.

Ik stel daarom voor dat ik jou in de gelegenheid stel om mij in de etalage te zetten bij jouw familie/vriendenkring/omgeving. En met een ontzettend leuke vrouw voor mij op de proppen te komen. Kijk eens goed rond in jouw familie/vriendenkring/omgeving en laat haar gewoon contact met mij leggen. Ik heb iets nieuws ontdekt waar dat prima kan; Facebook. Wellicht ken je het?
Ja inderdaad, zie het maar als een soort prijsvraag. En het leuke is, de winnaar kan een schitterende, door mij gesigneerde, handtekening thuis ontvangen.

Ik ga even rustig achterover leunen en zie jouw optie van harte tegemoet. 😍

We etalage’en!

 

Ps. Dat ben ik niet op bovenstaande foto. Ik heb andere gordijnen.
Dit hieronder, that’s moi.

IMG_1473
 

 

 

Oja, dit was m’n 500ste anekdoot.

JEUJ!

 

Praatjesmakers

BLABLA

Ik heb de laatste tijd nogal te maken met praatjesmakers, valt me op. Ken je ze, die praatjesmakers? Van die luitjes die je van alles op de mouw spelden en beloven maar zodra het puntje bij het gleufje komt, er bar weinig van overblijft? “Vandaag komt me niet zo goed uit maar ik bel je morgen.”
“Nee joh, niet door een garage laten halen, ik regel wel wat onderdelen voor je bij de sloop.”
“Je moet die auto niet laten maken, ik heb wel een mooie auto voor je.”
“Ik heb echt een geweldige baan voor jou.”
Ik zucht er al niet eens meer van. Zo vermoeiend vind ik ze. En daar komt bij dat ik licht onpasselijk word van die putlucht van al die dooie musjes in m’n kast.

Vanochtend werd ik aangehouden door de politie. Ik reed op de snelweg en ja hoor, ineens zo’n blauwe Golf voor me. “Volgen”. Ze zaten niet in zo’n opvallende Volvo, nee, zo’n onopvallende sneaky Golf. De stiekemerds. Terwijl ik ze volgde naar het tankstation bedacht ik me wat ik in hemelsnaam fout had gedaan. Ik had de cruise control op 120 km/u staan, ik droeg m’n gordel, de verlichting was aan, m’n haar zat goed en ik had mijn wapens keurig in de koffer opgeborgen in de dubbele bodem van de kofferbak. Kortom, ik was errug benieuwd waarom de mannen in de reflecterende pakken mij wilden spreken.

‘Goedemorgen meneer’, zei de agent vriendelijk. ‘Mag ik uw papieren even zien?’ Ik overhandigde hem mijn papieren en vroeg waarom ik van de weg ben gehaald. ‘We reden net een kleine 6 kilometer achter u en het viel ons op dat u hinderlijk links blijft rijden.’
Ik zuchtte overdreven, schudde m’n hoofd, deed m’n zonnebril af, koppelde mijn gordel los en stapte uit.

‘Vriend’ (ik noem agenten altijd vriend), zei ik. ‘Als er drie banen zijn en ik op de middelste baan rijd, hoe kan ik dan links rijden? En hoezo hinderlijk? Zover ik kon zien reden er rechts nogal wat vrachtwagens, wat busjes met karren en een stel langzaam dan mijzelf rijdende auto’s. Om dan continu van baan naar baan te moeten wisselen, dat is pas hinderlijk. En trouwens, dan verbruik ik meer brandstof, slijten de banden meer en kost het mij dus gewoon meer geld. Ga maar na, een slingerende weg is veel langer dan een rechte weg, toch? En nu ik u toch spreek, waarom rijden jullie eigenlijk in die onopvallende auto’s? Gaat het jullie nou om de veiligheid op de weg of is het jullie te doen om geld binnen te halen? Ik bedoel, niemand zal rare capriolen uithalen als ie zo’n opvallende Volvo ziet wat dus betekent dat het veiliger op de weg is. Maar jullie moeten zoveel mogelijk bekeuren hè? Geef maar eerlijk toe.’

‘Meneer, u bent een praatjesmaker.’, zei de agent. Inmiddels licht geïrriteerd.
‘Nah, da’s ook toevallig!’, riep ik enthousiast uit. ‘Ik heb de laatste tijd nogal te maken met praatjesmakers, valt me op. Ken je ze, die praatjesmakers? Van die luitjes die je van alles op de mouw spelden en beloven maar zodra het puntje bij het gleufje komt, er bar weinig van overblijft?’ …………………………………….

Blogliefje

13384798_1189811974385678_1190395929_n

Er zijn niet zo heul veul mensen met mijn telefoonnummer in hun bezit. En er zijn nòg minder mensen in het bezit van mijn nummer die ik niet vleselijk ken. Dat zijn er namelijk maar drie. Drie mensen op de hele wereld met mijn nummer in hun foon die ik nog nooit ontmoet heb! Nou, dan heb je het wel gemaakt hoor! Één van die mensen is Marga, ook wel bekend als m’n blogliefje.

Als ik me niet vergis viel Marga op 22 april 2014 voor m’n charmes m’n prachtlijf m’n geld m’n schrijfsels. Niet geheel toevallig een anekdoot over mijn fijne geschapenheid.  Ze reageerde met bovenstaande foto en ik vond (vind) dit een mooie foto. Hierna raakten we meer en meer in elkaar geïnteresseerd, kregen we beter en beter contact en had ik haar 20 jaar geleden ontmoet, tja, wie weet? Ik was toentertijd redelijk bij haar in de buurt immers. Marga is een vrouw naar mijn hart. En dat heeft natuurlijk alles te maken met het feit dat ze mij de knapste man alive lollig vindt. En ik haar ook. Wij reageren soms op hilarische, en vaak dubbelzinnige, wijze op elkaar. Ik vind dat mooi, ik zie haar dan denkbeeldig in een deuk giechelen en zelfs andere lezers van mijn jolijtsite genieten zo nu en dan mee. En zo hoort het toch ook gewoon te zijn, lieve mensen!?

De bodemlijn is dat ik vind dat Marga een schat van een vrouw is. Een moeder die het heel lang alleen met haar zoontje heeft moeten rooien met alle ups en downs die hiermee gepaard gaan. En met een lange afstand relatie die binnenkort voorbij zal zijn. De lange afstand, dat is. Maar waar ik het meest van onder ingedrukt ben is haar schrijfstijl. Zij kan prachtig schrijven. En dan moet je haar emotionele stukken eens lezen! Ik mocht willen dat ik de helft van haar vermogen om gevoelige stukken te schrijven bezat. Lees zelf maar eens. read Marga

Maarrrrrrrrrrrrr, er is altijd een maar, ze heeft natuurlijk ook een negatieve kant. Ze houdt niet van tetten. Of eigenlijk van het woordje tetten. Nah, dat snap je toch niet? Terwijl ze zelf gezegend is met 2 prachtexemplaren! Wie houdt er nou niet van tetten? Ze adviseerde mij zelfs ooit om het niet over tetten te hebben in het gezelschap van vrouwen. Pffff, kijk eens hoe succesvol ik bij de vrouwtjes ben! Oh wacht……………

Hoe moet ik ze dan noemen? Titten? Totten? Oh joh! Ik ken daar nog een leuk liedje over!!

 

Marga, ik hartje je.

We blogliefje’en!

Groninger

MG

Mag ik je voorstellen, toekomstig topcoach; Marcel Groninger.

Marcel en ik gaan een long way back. Ik geloof dat het in de D’tjes was dat hij bij mij in het team kwam. Een lang, houterig ventje. Van de andere kant van de stad. Beetje vreemde eend in de bijt in het team van vooral buurtjochies. Maar voetballen kon ie! Hij bleek de ontbrekende link te zijn in het te vormen superteam van trainer Jan M. Marcel was de onbetwiste spits. Hij scoorde aan de lopende band en zorgde er mede voor dat ik als keeper in wezen nooit een drol te doen had. Ik kan me een seizoen herinneren van 105 voor en maar 5 tegen.

In de B’ers ging ik van voetbal af, Marcel bleef. Ik ben hem daarna een tijdje uit het oog verloren. Tot ik hem eens vanaf de zijlijn bij een toernooi voor 1e elftallen als een baas op het middenveld zag heersen. Een grote, stevige, irritante vent waar de arrogantie vanaf droop. Mooie voetballer met een geweldige trap. Een plaag voor tegenstanders.

Mijn leven ging verder in een ander deel van Nederland en van Marcel hoorde, zag of vernam ik weinig. Af en toe was m’n moeder hem tegengekomen en kreeg ik de groeten maar daar hield het wel mee op. Ik had geen idee wat hij voor werk deed maar ik stond er in elk geval niet van te kijken dat hij voor het trainersvak had gekozen.
Met Be Quick werd hij in 2013 kampioen van de Hoofdklasse C. Een enorme prestatie. Ik vond zijn telefoonnummer op de website van de club en ik stuurde hem een felicitatie sms. Ik kreeg zowaar antwoord terug. 
In ditzelfde jaar werd Marcel zelfs verkozen tot beste amateurtrainer van Nederland. Ik zie hem daar nog staan naast Frank de Boer en Louis van Gaal. Ik had er een trots gevoel bij, dat zal ik eerlijk zeggen.

Marcel werd trainer van HHC Hardenberg, een topklasse club. En ook hier was hij redelijk succesvol met als hoogtepunt het bereiken van de kwartfinale van het bekertoernooi 2015/2016 door winst op eredivisionist NEC. Na 3 seizoenen heeft hij HHC Hardenberg verlaten om komend seizoen assistent-trainer te worden van Ernest Faber bij FC Groningen. En dan hoef ik niet uit te leggen dat het nog een kwestie van tijd is voordat hij hoofdtrainer van een eredivisionist is. En daarna een Europese topclub, daar ben ik van overtuigd.

Tja, en dan heeft hij natuurlijk een assistent nodig. En laat ik mijzelf daar nou uitermate geschikt voor vinden. Natuurlijk heeft Marcel weet van mijn trainerscarrière. Natuurlijk weet Marcel dat ik mijn team van 0 naar een kampioenschap geloodst heb. Natuurlijk weet Marcel dat ik op mijn hoogtepunt ben gestopt. En natuurlijk weet Marcel dat ik een enorm tactisch brein ben. Ik ben tenslotte niet voor niets tegenwoordig de Johan Cruijff onder de voetbalkijkers. Ik kijk 5 stappen vooruit. Natuurlijk weet hij dit alles.

Nu hoef ik niet gelijk bij de eerste de beste topclub als assistent aan de slag hoor maar Marcel, wanneer je bondscoach wordt, je hebt m’n nummer!

We topcoach’en!

Bijna!

Bijna

Hier de straat over en achter de flat ligt een mooi veld. Een mooi voetbalveld, vinden m’n jongens. En daar hebben ze eigenlijk wel gelijk in. Mooi onderhouden en vooral GEEN hondenpoep! Het duurde vandaag dus ook niet lang dat wij gedrieëlijk met de bal naar dit veld liepen. Het overschieten verveelde nogal gauw, ‘wie scoort moet keepen’ werd het. Ze weten dat papa de beste keeper van de wereld is maar dat maakte niets uit voor Messi en Vorki (wij zijn zóóóóóóó lollig). Terwijl ik elke bal uit alle hoeken en gaten van de goal met de ene showduik na de andere uit diezelfde goal hield kwam er plotseling een jongetje naar ons toegelopen. “Mag ik meedoen?”, vroeg hij heel netjes. “Ja hoor.”, zeiden wij alledrie in koor. “Ik ben Sam, dat is Teun en dat is papa.”, stelde Sam ons netjes voor. “Ik ben boy (naam bekend bij de redactie).

Vanzelfsprekend kon ik mijn keeperklasse niet blijven tonen en liet ik zo af en toe klungelig een balletje glippen. De jongens hadden schik en ik eigenlijk ook. Maar het blijven kinderen hè? Dit spel ging ook vervelen. We moesten een partijtje doen! Wij tegen papa! Zucht……….. “Okee, maar dan ben ik Johan Cruijff.”, waarschuwde ik ze. “Ehm, weetnie hoor maar die is dood.”, reageerde Teun op zijn typisch Teuns. Bloed (note to self; teennagels knippen!), zweet (warm!) en tranen (van het lachen) kostte me het om er een gelijkspel uit te slepen. Ik was kapot. Ik moest even rusten.

De jongens voetbalden verder, ik bekeek ze vanaf een bankje met een sigaartje op de lip. Plots kwam een vrouw naast me zitten. “Hallo.”, zei ze vriendelijk. “Hallo.”, antwoordde ik op de automatische piloot terug en keek nonchalant opzij. HALLOOOOOO!!!!!  Goeiendag zeg! Von Stoothausen! 😍😍😍
“Ik ben de moeder van boy (naam bekend bij de redactie), ik ben woman (naam bekend bij de redactie)”, en ze stak haar hand uit. Gretig schudde ik haar hand en vertelde haar mijn naam. We raakten aan de praat, de jongens raakten niet uitgeput. Mooi zo, dacht ik. Hoe meer ze vertelde, hoe meer geïnteresseerd ik raakte. Ik vertelde haar van mijn situatie en zei terloops dat ik nu in mijn jachtseizoen zit. Ze giechelde en pakte m’n arm eventjes vast. “Gekke vent!”
Mijn hemel, dit kon wel eens raak zijn, dacht ik.

Het was tijd om te gaan, ik riep de jongens. We namen afscheid van boy (naam bekend bij de redactie) en woman (naam bekend bij de redactie). Terwijl we wegliepen spookte er van alles door m’n hoofd. Zou ik het doen of zou ik het niet doen? Ik besloot het te doen. Ik draaide m’n hoofd richting het bankje. “Zeg woman, zullen we binnenkort samen een kopje koffie drinken?”
“Ik drink geen koffie.”, antwoordde ze. ……………………………………………………………

“Nou, dan niet!”, riep ik haar toe en ik trok de jongens mee.

Tja, kom op zeg. Je kunt dan ook gewoon iets anders nemen, of niet dan? Tssssss, ik lust geen koffie……….. Ik wens de volgende kandidaat meer succes hoor.
Tis ook altijd hetzelfde met die vrouwen. En dan zeggen ze dat ik vrouwen geen kans geef.

We bijna’en!

Eenzaam

GeerenGoor

Ja, ik geef het toe, ik ben schuldig. Ook ik doe aan vooroordelen. Over het algemeen probeer ik overal redelijk neutraal in te staan nee hoor, ik ben altijd de eerste met mijn mening klaar en probeer ik de altijd aanwezige twee kanten van een verhaal aan te horen. Maar er zijn natuurlijk grenzen. Een beetje vent kijkt niet naar Geer en Goor. Sterker nog, een beetje vent ergert zich kapot aan de overdreven homoheid van Joling en aan de aandachthoerderij van Heukeroth. En je kunt veel van mij vinden maar een beetje vent, dat ben ik zeker!

Sinds ik op Nu.nl de achterklap lees weet ik alles van ze. En van hun strapatsen. De (mislukte?) botoxbehandelingen van Gerard bijvoorbeeld. Serieus, wil hij er nu echt uitzien als een slecht geschminkte filmChinees ofzo? En dat gejank van Gordon in de media over zijn relaties, zijn muziek, zijn ruzies. Man, kap daar ’s mee, nobody gives a fuck!
Maar goed, samen zijn ze ijzersterk. Eerlijk is eerlijk. Al die Geer en Goor-programma’s lopen als een tiet en ze worden heul erg goed bekeken. Die John de Mol kon er nog wel eens schathemeltje rijk van worden. Geloof mij maar!

Ik vind het wijvenprogramma’s (zoals tegenwoordig heul erg veul op tv, programmamakers!) en ik kijk het dus ook niet. Is niet helemaal waar hoor, ik heb een paar weken geleden ook al een aflevering gezien. Maar eh, ssssst! Ik ben tenslotte een beetje vent. En ik heb ook geen zin om me te ergeren tijdens tv kijken.
Gisteren viel ik er tijdens het zappen middenin. Ik herkende mien geboortestàààd en bleef hangen. Ze hielpen 3 eenzame, bejaarde vrouwen aan gewoon een leuke dag. Gewoon even uit de eenzame sleur van elke dag en lang leve de lol. Gewoon even weer zin in het leven. Opzouten met de eenzaamheid. Ik vind dat mooi. En ik vond ook mooi om te zien hoe ze dat deden. Gevoelig aan de ene kant en lekkere rauwe humor aan de andere kant. M’n hart smolt. Mooi!

En nu ik hiero toch door het stof ga, die Gordon is eigenlijk best lollig. En die Joling heeft eigenlijk best wel een aanstekelijke lach. Ik ben stiekem een beetje fan van ze geworden. Sterker nog, ik denk dat ik een hilarische, tranen over de wangen, pies in de broekdag met die 2 zou hebben.
Maar ja, ik ben nog niet bejaard…………….😞

We eenzaam’ en!

I kill me

I kill me

De vaste lezer weet het inmiddels maar die andere 17,99,999,993 lezers waarschijnlijk nog niet dus voor hen zal ik het nog een keer uitleggen. Ik heb humor. Of eigenlijk, ik kan enorm om mezelf lachen. Nee, eigenlijk is het dat ik me enorm goed zelf kan vermaken. Ik ben vanzelfsprekend veel alleen dus lijkt me dat een goede eigenschap. Nou ja, lang verhaal.
Het komt er op neer dat ik soms ineens en ook uit het niets een slappe lach kan krijgen. En dan zo’n slappe lach waarvan de tranen me in de ogen springen. Ik denk aan iets, ik zie iets of ik hoor iets lolligs en je kunt mij opvegen. Een kwartier lang! En dan is het een uur of wat over en sta ik onder de douche en ja hoor, daar ga ik weer. Gestrekt. Oh man, prachtig is dat.

Mijn iPod staat bol van de muziek maar er staat ook flink wat humor op. Hans Teeuwen, Herman Finkers, Jochem Myjer en ook Koot en Bie. Ik kocht (kreeg?) ooit de dubbel ceedee ‘De lachste van van Kooten en de Bie’ en lieve lezer, dat is hilarisch materiaal. Omdat ik al mijn cd’s op de iPod heb geknald, zat ook deze erbij. En zo af en toe tussen de nummers door komt zo’n lolfragment van dit briljante duo voorbij. Zo ook afgelopen week. Ik zat rustig op de bank aan een bak koffie, het was tenslotte ochtend.
Na wéér een wereldhit (ik heb niet anders, duh.) kwam “Op de radio” van de heren. Een fragment waarin Kees een radiopresentator is en Wim eerst een gast en later een inbellende vrouw is. Nou ja, lang verhaal met veel taalverzinselen en woordgrappen. Maar aan het einde mag de inbellende vrouw nog een verzoeknummer aanvragen. ‘Nou, doe maar iets romantisch’, zegt ze. ‘Ok, dan komt hier Melviiin Rosbief met zijn laatste hit ‘I wanna fuck you.’
Ik proestte mijn koffie over tafel. Melvin Rosbief! Whoehahahahaha. Hilarische naam! Ik lag dubbel.
Nou, en dan heb ik ongeveer een kwartier nodig om bij te komen. Om later onder de douche weer helemaal en compleet in een scheur te liggen.

Hier moest ik wel iets mee doen, dacht ik. Ik veranderde mijn naam op de sociale mediaas in Melvin Rosbeef en lag bij voorbaat al in een stuip om de reacties. En dat duurde niet al te lang, kan ik melden. Whoehahahahaha.
De leukste was wel van moeke. “Wie is die vent? Die ken ik helemaal niet. Hoe komt die vent aan foto’s van Sam en Teun? Snap d’r niks vàààààn.” Whoehahahahaha.
Man man, ik ben me d’r ook eentje hoor!

Het radiofragment is niet te vinden maar hieronder wèl de laatste hit van Melvin Rosbief. Geniet van de hoogstaande tekst.

We Melvin Rosbeef’en!

Ramadan

Ramadan

Het is bijna weer zover. De tijd is weer gekomen dat een stel mensen een maand lang vrijwillig gaan afzien. Prima, geen probleem mee. Laat ik voorop stellen dat ik vind dat iedereen mag aanhangen of belijden of hoe je het ook wilt noemen wat ie wil. Maar thuis. Niet in de openbaarheid. Dus ook de Ramadaanse medemens. Ik vind het prima dat, uit respect voor de armen op de wereld, ze overdag niet eten, drinken, roken en neuken. Wat trouwens helemaal nergens op slaat want de armen hebben ’s nachts ook niet te eten, te drinken en te roken. En neuken……nou ja, dat doen ze waarschijnlijk wel. Maar dat terzijde. 

Maar lieve Ramadanen, moet de hele wereld dit weten? Het hoeft toch allemaal niet zo opzichtig? Doe het lekker in je privé. Wat ook weer geldt voor alle religieuzen trouwens.

En de hamvraag rijst al snel; Moet ik rekening houden met de Ramadaanse medemens? Op het werk bijvoorbeeld? Het antwoord daarop is kort en al even duidelijk: NEE. Ik heb geen boodschap aan iemands vrijwillige afzien tijdens werktijden. Dan moet er gewerkt worden. En kan ik er niet iemand bij hebben die er ineens even tussenuit knijpt om te bidden. Of even? Ik heb het opgezocht en even snel een schietgebedje doen is het niet. NEEN! Het is een heel uitgebreid pakket van handelingen.

bron: Marokko.nl
Voorbereiding tot het gebed: Het is niet toegestaan het gebed te verrichten zonder te voldoen aan een aantal voorwaarden. Is hier eenmaal aan voldaan dan kan men in het aangezicht van Allah soebhanahoe wa Ta’la staan. Reinheid: Dit houdt in: het schoon zijn van het lichaam, de kleding en de plaats waar het gebed wordt verricht. Bedekken van de geslachtsorganen: In geval van de man is hij verplicht om tenminste bedekt te zijn vanaf zijn navel tot over de zijkant van de knie. Het lichaam van de vrouw moet totaal bedekt zijn, op het gezicht en de handen na. Juiste tijd: Het gebed moet op de juiste tijd worden verricht. Het is niet toegestaan om het gebed eerder te verrichten. Richting Ka’bah: Het gebed moet gedaan worden met het gezicht in de richting van de Ka’bah in Mekka. ( vanuit Nederland moet men bidden naar het zuidoosten ) De woedoe (kleine wassing): Alvorens met het gebed te beginnen moet men de woedoe (kleine wassing) verrichten. De woedoe (kleine wassing) wordt gedaan naar het voorbeeld van de profeet Mohammed (vzmh). Hieronder volgt de beschrijving van hoe de woedoe moet worden verricht.

Eerst maakt men de intentie (voornemen van gehoorzaamheid aan de wil van Allah) daarna wordt het volgende uitgesproken: Bismillahir rahmanir rahiem ( in naam van Allah, de Barmhartige, de Genadevolle)
Daarna begint men drie keer grondig de handen te wassen
Daarna wordt drie keer de mond gereinigd, waarbij de tanden door er overheen te wrijven schoon worden gemaakt.
Daarna worden drie keer de neusgaten gewassen
Daarna wordt het gezicht gewassen, van voorhoofd tot kin en van oor
Daarna worden de armen tot aan de ellebogen gewassen. ( de rechterarm eerst )
Daarna wordt met de palm van de rechterhand een kwart deel van het hoofd bevochtigd.
Daarna worden de oren gewassen
Tenslotte wast men drie maal de voeten tot de enkels. ( de rechter voet eerst )  

De verrichting van het gebed: Het gebed kan door een ieder alleen worden verricht. Als twee of meer personen samen zijn vormen zij een Djama’ah (een gemeenschap) en moeten zij samen bidden. Een van hen treed hierbij op als Imam (voorganger). Elk gebed bestaat uiteen aantal eenheden (Rak’ah). Hieronder staat het verplicht aantal Rak’ah vermeld. Het is Soennah (naar het voorbeeld van de profeet Mohammed (vzmh) om buiten dit verplichte gedeelte nog een aantal extra Rak’ah te verrichten.

Tijd van het gebed: Rak’ah: Fadjr 2 Zoehr 4 ‘Asr 4 Maghrib 3 Isja 4  

Hieronder volgt de beschrijving van hoe het gebed moet worden verricht.
Men heft beide handen op tot aan de oren en zegt: Allahoe Akbar (Allah is de grootste)
Het gebed is begonnen, men staat nu in de stand die Qijam genoemd wordt. in deze stand worden drie verschillende gebeden gereciteerd:

  1. As-Sana (lofprijzing van Allah) Soebhanaka Allahoema wa bihamdik wa tabaraka kasmoek wa Ta’ala djadoek wa la ilaha ghairoek (Heilig bent U, o Allah, en lof zij U, en gezegend is Uw naam en hoog is Uw roem, er is geen god behalve U) Aoedzoe billahi minasj sjaitaanir radjiem (ik zoek mijn toevlucht bij Allah tegen het kwade van Satan de vervloekte)  
  2. Nu reciteren we het eerste hoofdstuk uit de Koran, Al-Fatiha
  3. Bismillahir rahmanir rahim in naam van Allah, de Barmhartige, de Genadevolle
  4. Alhamdu lillahi rabbi-l-‘alamien Alle lof zij Allah, de Heer der werelden
  5. Arahmanir rahim de Barmhartige, de Genadevolle
  6. Maliki yawmi-d-din Meester van de Dag des Oordeels
  7. Iyy’aka na’buddu wa iyy’aka nasta’in U alleen aanbidden wij en U alleen smeken wij om hulp
  8. ihdina-s-sirata l-mustaqim leid ons op het rechte pad
  9. Sirata l-ladhina an’amta ‘alayhim ghrayri l-mardubi ‘alayhim wa la-d-d’alin het pad dergenen aan wie Gij gunsten hebt geschonken, niet dat van hen op wie toorn is nedergedaald, noch dat der dwalenden.

Hoofdstuk Al-Fatiha is een essentieel onderdeel van het gebed en komt iedere Rak’ah terug.
Nu reciteren we een ander hoofdstuk uit de Koran Dit gebed is vrije keus, hier kan ieder vers uit de Koran worden gereciteerd.
Gelijk na de laatste recitatie buigen we ons naar de gebogen houding (Qijam) met de woorden: Allahoe Akbar (Allah is de grootste) Nu bevinden we ons in Roekoe, in deze positie zeggen we drie maal: Soebhana rabbijal Adziem (Heilig is mijn Heer de grote!) Vervolgens gaan we terug naar de staande houding (Qijam) met de woorden: Sami allahoe liman hamidah (Allah verhoort hem, die Hem looft)
In deze positie zeggen we: Rabbana wa lakal hamd (Onze Heer, alle lof zij U) Vanaf de staande positie gaan we naar de Sadjdah. Terwijl we dit doen zeggen we: Allahoe Akbar (Allah is de grootste)
In de Sadjdah houding zeggen we drie keer: Soebhana rabbi-jal a’la (Heilig is mijn Heer, de allerhoogste) Vervolgens zeggen we: Allahoe Akbar (Allah is de grootste) en nemen de zittende houding aan
We zeggen weer: Allahoe Akbar (Allah is de grootste) en gaan terug naar de Sadjdah
In de Sadjdah houding zeggen we drie keer: Soebhana rabbi-jal a’la (Heilig is mijn Heer, de allerhoogste)
De eerste Rak’ah is hiermee ten einde gekomen.

Voor de tweede Rak’ah zegt men weer: Allahoe Akbar en staat op naar de Qijam houding. In de tweede Rak’ah begint men gelijk met Al-Fatiha (het voorafgaande gedeelte van de eerste Rak’ah vervalt nu) Na Al-Fatiha wordt weer een vers uit de Koran gereciteerd, waarbij men weer vrij is in keuze. De tweede Rak’ah is voor de rest hetzelfde als de eerste.
Nadat de tweede Rak’ah is beëindigd, d.w.z. na de tweede Sadjdah van de tweede Rak’ah, zeggen we Allahoe Akbar en nemen de zittende positie aan voor At-asjah-hoed. Deze houding heet Qa’dah. In deze houding zeggen we At-asjah-hoed: At ta hijatoe lillahi was-salawatoe wa tajjibatoe Alle aanbidding in woorden, daden en bezittingen weergegeven komt Allah toe. Assalamoe alaika ajoehan nabijoe Vrede zij met U, o Profeet wa rahmatoelahhi wa barakatoehoe en de genade van Allah en Zijn zegeningen Assalamoe alaina wa alaibadilla-hi-s-salihien Vrede zij met ons, en met de ware dienaren van Allah Ashadoe ella Ilaha Illa Allah Ik getuig dat er geen god is dan Allah wa ashadoe enna Mohammeden ‘abdoehoe wa rasoeloeh en ik getuig dat Mohammed zijn dienaar en boodschapper is Na de At-asjah-hoed beëindigd te hebben kunnen zich de volgende drie gevallen voordoen:

  1. Het gebed telt 2 Rak’ah: In dit geval gaat men na de At-asjah-hoed in dezelfde positie door met de Tasliem (vredeswens einde gebed).
  2. Het gebed telt 3 Rak’ah: In dit geval staat men na de At-asjah-hoed op in staande positie (Qijam) en herhaalt de tweede Rak’ah met het verschil dat er nu alleen Al-Fatiha gereciteerd wordt en geen tweede vers. Na de At-asjah-hoed gaat men in dezelfde positie door met de Tasliem (vredeswens einde gebed).
  3. Het gebed telt 4 Rak’ah: In dit geval staat men na de At-asjah-hoed op in staande positie (Qijam) en herhaalt men zijn derde Rak’ah nog een keer. Na de At-asjah-hoed gaat men in dezelfde positie door met de Tasliem (vredeswens einde gebed). Tasliem (de vredeswens)

Bij ieder mens zijn constant twee engelen aanwezig die alle daden vanaf de geboorte tot aan de dood optekenen. Allah leert ons dat niets hen ontgaat. Zij schrijven het levensboek van de mens tot aan het kleinste detail. Het boek zal als getuige dienen in het hiernamaals op de Dag des Oordeels, en ieder mens die op aarde heeft geleefd zal zijn levensboek kunnen lezen. Bij de afsluiting van het gebed worden deze engelen begroet:
Men wend eerst het hoofd naar rechts en zegt tegen de engel aan de rechterkant: Assalamoe alaikoem wa rahmatoellah (Vrede zij met U en de genade van Allah)
Dan wend men het hoofd naar links en zegt tegen de andere engel: Assalamoe alaikoem wa rahmatoellah (Vrede zij met U en de genade van Allah)
H
iermee is het gebed beëindigd.

Zoals je ziet is dit niet even in een poep en een scheet gedaan. En als we de gebedstijden erbij pakken, zien we dat die om en nabij 03.22 uur, 05.20 uur, 13.33 uur, 18.01 uur, 22.00 uur en 23.30 uur zijn. Oja, en tijdens het gebed mogen ze niet gestoord worden.
Nou, lieve Ramadaanse collegae, ik dacht het dus even niet. Tijdens werktijden moet er gewerkt worden en is er weinig tot geen plaats voor privédingetjes. Dat daar geen misverstanden over bestaan.

En nog iets. Prima dat de Ramadaanse collegae ’s nachts eten, drinken, roken en neuken maar ik wens wel gewoon om 07.00 uur afgelost te worden na mijn nachtdienst.
Ik denk, ik zeg het ff.

Moeke is jarig!

AIHB

Mijn moeder, moeke voor intimi, is vandaag jarig! Hoera hoera hoera.

Moeke is by far de sterkste vrouw in mijn leven. Altijd ‘ziek, zwak en misselijk’ maar nog altijd going strong. Geboren als bevrijdingskindje en opgegroeid tijdens de zware jaren na de oorlog. Op haar eenentwintigste kreeg ze haar eerste kind maar verloor ze ook haar vader. Haar tweede, derde en vierde kind werden respectievelijk in 1970, 1971 (ik) en 1975 geboren.
Pa werkte hard, onregelmatig en veel om het gezin te kunnen onderhouden, moeke stond meest van de tijd alleen voor de opvoeding. En hoewel ze dit regelmatig met veel bloed, zweet, tranen, stress, strijd en soms een mattenklopper deed, is het haar gelukt de vier best wel recalcitrante puberkinderen groot te brengen.

En ze deed dit met alle liefde van de wereld. En ze was er altijd. En je kon altijd op haar rekenen. Altijd stond het eten op tafel. Altijd was het huis schoon. Altijd waren de (sport)kleren gewassen. Altijd waren de folders klaar om rondgebracht te worden. Maar dat niet alleen. Had zus weer eens liefdesverdriet? Moeke troostte haar. En werd zus weer eens gepest? Moeke greep in. Huiswerkproblemen? Moeke hielp. Had je een lekke band? Moeke plakte ‘m. En moest ik weer eens naar het ziekenhuis? Moeke verliet haar werk en stond me bij.
Ik had eens met wat vriendjes een kar gebouwd en daarmee scheurden we van een steile helling bij het ziekenhuis(!) af. Dat ging hard! Goed dat we beschermende kleding droegen. We hadden lol. Tot een auto ons tegemoet kwam en vriendje het stuur omgooide. Ik vloog van de kar af en kwam hard op de straat terecht. Met een misselijk en pijn gevoel in mijn lijf liep ik naar huis. Er was niemand thuis. Ik viel in slaap op de bank. Even later kwam zus thuis en zag mij met mijn jas en handschoenen aan op de bank liggen. Ze trok m’n handschoen uit en met een afgrijselijk schreeuw schrok ik wakker. Mijn pink hing horizontaal aan mijn hand. Paniek! Moeke werd op haar werk gebeld, oom bracht mij naar het ziekenhuis. Moeke zou daar naartoe komen. Vóór moeke er was hadden een stel artsen in opleiding getracht mijn gebroken pink weer in de kom te krijgen. Zonder resultaat maar wèl met enorm veel pijn. Het schijnt dat ik het hele ziekenhuis bij elkaar gejankschreeuwd heb. Moeke was woedend en eiste een gespecialiseerde chirurg. De wat oudere man keek even naar de fractuur, pakte mijn pink tussen duim en wijsvinger en duwde ‘m zonder een centje pijn terug in de kom………….

Moeke heeft in al die jaren flink wat voor de kiezen gehad. Ze is haar zus verloren en kort daarna ging haar moeder. En natuurlijk in 2007 haar man, haar steun en toeverlaat. Deze klap is ze nog steeds niet te boven. En ik vind dat ook wel logisch.
Haar vier kinderen hebben inmiddels allen hun eigen (gezins)leven en het is tijd dat wij de steun, hulp en vooral liefde, die moeke ons al die jaren heeft gegeven, teruggeven. Ze heeft namelijk alleen ons nog.

Vandaag wordt de sterkste vrouw in mijn leven 70 jaar. Flapstaart laiverd.

Luf joe.

Reach

itunes

Soms kom je iemand tegen in het leven die je iets bijbrengt. Ik ben vaak die iemand voor anderen maar ik zou liegen als ik zeg dat niemand mij nog iets kan bijbrengen. Ja ècht!
Zo ontmoette ik een tijdje terug een vrouw en we raakten redelijk close. Dag in en dag uit kletsten we uren over van alles en nog wat. Vaak tot diep in de nacht zaten we op afstand tegenover elkaar en kletsten we ronduit. Leuke, interessante en leerzame tijd was dat. En zij heeft mij toch wel het één en ander bijgebracht, daar hoef ik niet moeilijk over te doen. Net als ik haar het één en ander heb bijgebracht trouwens, daar ben ik ook van overtuigd. Met grote regelmaat waren we het niet eens met elkaar en dan ging het even hard tegen hard om een minuut later weer hard om elkaar te lachen. Leuke, interessante en leerzame tijd.

Waar we het steevast over eens waren was muziek. En dan vooral lekkere muziek. Soulmuziek. Funky muziek. Fijne beweegbare muziek. Ik heb een nieuw ceedeetje gemaakt voor in de auto (ja, ik knal nog 140 nummers op een cd, noem me maar een ouwe lul). En onderstaand nummer staat er ook op. En mensen! Is dit een lekker nummer of is dit een lekker nummer?! Ik hoorde ‘m gisteren voor het eerst in de auto en dat klinkt toch net even weer anders dan op laag volume via m’n speakers thuis. De hele weg heen en de hele weg terug stond ie op repeat en funkte ik die snelwegje.

Ik kende het nummer niet, zij was het die mij ermee kennis liet maken. Pfffff, dat iemand mij nog iets over muziek kan bijbrengen? Hoe is het mogelijk? De wonderen zijn de wereld nog niet uit.

We reach’en!

 

 

Ik doe iets fout

13228135_1176247005742175_680580277_n

Ik las gisteren een artikel over bloggers die gratis leven. Nou ja, een artikel? Ik las de eerste 12 zinnen. Want toen viel m’n bek open. (van verbazing was dat trouwens hoor. Niet dat je denkt dat ik een te zware onderkaak heb ofzo.) Ik sloeg mezelf voor m’n kop. (een licht tikje was het hoor. Niet dat je denkt ik mezelf neer hoekte.) Hoofdschuddend heb ik een kwartier lang voor me uit zitten staren. (wat eigenlijk nog best lastig was. Probeer het maar eens, ergens naar staren terwijl je met je hoofd heen en weer slingert.) Hoe heb ik zo kunnen slapen al die jaren? Hoe heb ik al die jaren het fout hebben kunnen doen? Ik kon er met m’n pet niet bij.

Het meiske in het artikel maakt foto’s van zichzelf met een bepaald kledingstuk aan, plaatst deze foto op haar Instagram (sinds wanneer is dat een weblog? Heb ik een memo gemist?) en ze laat zich dus gewoon betalen door het bedrijf van datzelfde kledingstuk. HOE. BRILJANT. IS. DAT? Zo gaat zij dus  al een jaar of wat gratis door het leven. Nou, dat wil ik ook! Eens even zien bij welke bedrijven ik eventueel een succesje kan boeken.

Zeg Peugeot®, ik rijd al 20 jaren met erg veel plezier jullie merk. Ik begon met een Peugeot® 205, de laatste 12 jaar met mijn Peugeot® 306. Het is de beste auto die ik ooit heb gehad. Nooit problemen mee. Starten en rijden. Dat er al 3 keer een nieuwe uitlaat onder moest, dat nu de koppelingsplaten aan vervanging toe zijn en dat ie hier en daar wat rammelt, ach, wie maalt daar om? Hij loopt tegen de 3 ton aan en dat voor een benzinemotor!
GE-WEL-DI-GE auto’s, die van Peugeot®! Anders gaan jullie de Formule 1 in? Geheid succes!
Ga vooral zo door! (klim even in de mail, dan kunnen we afspraken over de vergoeding maken)

Oh wacht! Hé Levi’s®, hoestie? Wat maken jullie fantastische spijkerbroeken. En dan vooral de Levi’s® 501 natuurlijk. Die zitten toch als gegoten? Heeft iemand jullie dat ooit verteld? Ik loop er al zeker 30 jaar in. En mijn uitstapje naar PME™ moeten jullie mij maar even vergeven. Toen zij met die smalle pijpenonzin kwamen, ben ik rennend naar jullie teruggekomen. Niet zo fijn als een Levi’s® 501 (spreek uit als ein), dat zeg ik!
GE-WEL-DI-GE broeken, die van Levi’s®! En die knooprits, fantastische uitvinding!
Ga vooral zo door! (klim even in de mail, dan kunnen we afspraken over de vergoeding maken)

NEEEE! Adidas® natuurlijk! Als er iemand een ambassadeur voor Adidas® is, ben ik het wel. En laten we eerlijk zijn, Adidas®, ben ik er persoonlijk niet verantwoordelijk voor dat jullie heden ten dage de verkoop van dè Run DMC-schoen weer explosief hebben zien stijgen? Ik dacht het wel hè? Hier, op deze plek, schreef ik een dikke 4 (VIER!) jaar geleden dat ik terug ging naar mijn wortels en bij die wortels horen de Stan Smith® en later de Superstar® van jullie prachtmerk Adidas®. En kijk nu eens om jullie heen? Iedereen, maar dan ook echt IEDEREEN loopt op die Adidas® schoenen. Ik werd zelfs laatst bij het schoolplein aangesproken door een jochie. “Hé, die schoenen heeft mijn zusje ook. U heeft  meisjesschoenen!” Heb ‘m een bitchslap gegeven.
Ik vind dat mooi. Mooi om te zien dat iedereen, maar dan ook IEDEREEN, erachter is gekomen dat Adidas® perfecte schoenen maakt. Iets wat ik al dik 35 jaar weet. Trouwens, voetbalschoenen? Adidas® natuurlijk. (en zwart!) Hardloopschoenen? Adidas® natuurlijk! Trainingspakken? Adidas® natuurlijk. Sportsokken? Adidas® natuurlijk! Eigenlijk alles wat je ook zoekt voor het sporten, kijk gewoon bij Adidas® en je slaagt zonder twijfel.
GE-WEL-DI-G sportmerk, dat Adidas®.
Ga vooral zo door! (klim even in de mail, dan kunnen we afspraken over de vergoeding maken)

Zo! En nu ga ik rustig achterover leunen.

We gratis lev’ en!

Ik ga zonnebanken

Zonnebank

Ik ga een zonnebankkuurtje volgen. Die dikke widde pokkel kan wel weer een zomersbruine teint gebruiken, vind ik.
Want als ik eerlijk ben, het prachtlijf ziet er niet uit. Sta ik me daar dagelijks blootgetorsd en in spannende thong flink uit het zweet te sloffen voor de spiegel, kijk ik tegen mijn vaal blanke lijf aan. En wèl een bruine kop hè?! BAH!

Elke man oefent voor de spiegel zijn ‘vraaggezicht’ (are you tokking to me?). Of rolt met zijn borstspieren van links naar rechts en weer terug. Of doet de ‘kapstok’. Of drukt zijn mee-eters uit. En ja, ik doe dat dus ook. Ik ben tenslotte ook maar de man der mannen. Maar bijna dagelijks kruipt maagzuur mijn keel in als ik dat witte lijf van me zie. GATVER! Terwijl de oplossing zo eenvoudig voor de hand ligt. Gewoon een zonnebankkuurtje. Daar hoef je je heus niet voor te schamen. Daar is ook niets gay aan, zoals veel bekrompen geesten denken. Het is gewoon een kwestie van lichamelijke verzorging en het onderhouden van jouw eigenste tempel. 

En dat is precies wat ik dus ga doen. Maar natuurlijk ga ik niet naar zo’n standaard zonnebankstudiootje waar het plebs naartoe gaat. Neen! Ik ga naar een exclusieve toko. Zo eentje waar je maar 1 keer per jaar toegang krijgt. Waar je op een echt intake gesprek moet komen. Waar de kuur volledig op jouw huidtype aangepast wordt. Waar je persoonlijke aandacht kan verwachten en ook krijgt. Kortom, een toko waar iemand van mijn statuur heen gaat als de tijd weer is gekomen.

Volgende week donderdag volgt mijn eerste sessie en volgens mijn des –en wiskundige berekening moet ik 15 juni volledig zomerklaar zijn. Want dan zullen mijn psoriasisvlekjes wel weer verdwenen zijn.

We zonnebank’en!

Max V.

Max V.

Ach kom, laat ik dan ook maar even mijn mening geven over Max V. Heel Nederland heeft het tenslotte al gedaan. Het schijnt een fantastisch unicum te zijn dat hij gisteren een ronde heeft gewonnen. En ik vind het ook geweldig voor hem hoor. Maar het zegt mij niet zoveel. Ik heb helemaal niets met formule 1. Ik ben van mening dat een coureur alleen maar hoeft te sturen, gas te geven en te remmen en dat ‘de computer’ 90% van het werk doet. Ik vind dat geen sport.
(Èèèèèèèèèèn ophef in 3……2……1……) 😬

Natuurlijk speelt ook mee dat ik me niet kan identificeren met de sport. Ik bedoel, mijn voiture haalt met ontzettend veel geluk de 175 km/u en dat vind ik al veel te hard. Sjees, ik word een ouwe lul. ☹️
Voetballen, basketballen, tennis, wielrennen, waterpolo, curling, schoonspringen, petanque, dat zijn sporten die ik zelf kan uitvoeren en waar ik dus meer binding mee heb. Autosport is voor de gewone Jan Doedel niet weggelegd en daarom vind ik het geen sport.

Maar goed, dat doet natuurlijk niets af aan zijn prestatie(s). Het mannetje heeft nog maar pas haar rond de piel en hij rijdt zo’n miljoenenbolide toch maar mooi even als een baas. En dat is knap. Nee, dat is heel knap.
Zoals ik hier en daar lees, wordt hij binnen afzienbare tijd de nieuwe wereldkampioen. En, chauvinistisch als ik ben, dat is übercool natuurlijk. En als ik heel eerlijk ben, ben ik sinds gisteren een klein beetje fan geworden. Niet dat ik nou voor de tv ga zitten als er weer een race is, maar Max heeft het bij mij toch al tot ‘teletekstsporter’ geschopt. Dat wil zeggen dat ik de uitslag in de gaten ga houden. En dat zegt al heul veul heur!
Ik zeg, maak van dat Formule 1 een Olympische sport en ik ben helemaal om.

We Max Verstap’ en!

BN'ers ontdekken mij

13219557_1172930796073796_1612708571_nMet een laf stijfje Vol trots kan ik je melden dat BN’ers mij beginnen te ontdekken! Eindelijk, zou ik bijna willen zeggen.
Op de social media dat is trouwens hoor. Niet in het echte leven. Of nog niet? Wie zal het zeggen? Laat ik het zo brengen; de start van mijn ultieme masterplan, wereldberoemd worden, is in werking gezet. Op Twitter beginnen BN’ers mij te ontdekken om precies te zijn. Dinsdag, tijdens de eerste halve finale van de Eurovisie freakshow, postte ik de tweet “Kan iemand haar make up even opwekken?”. Geen idee meer bij wie hoor. Maar de tweet werd geliked door Rob Kamphues. ROB KAMPHUES! Wie kent hem niet?
Nou, ik. Ja, ken zijn naam wel maar ik heb werkelijk geen idee waar hij bekend van is. Maar ja, boeiuh, ik heb een like ontvangen van een BN’ er! iiiiiieeehaaaaa! 😄😄🤘🏼🤘🏼

Gisteren was er een item over matchfixing in de tennissport op de radio. Aan de telefoon hing Raemon Sluiter. Hij vertelde dat hij ooit wel op zijn hotelkamer gebeld is maar dat hij nooit geld heeft aangenomen om expres te verliezen. Nu heb ik Raemon nooit zien spelen omdat ik finales keek maar kende ik hem van Teletekst; “Sluiter uitgeschakeld in eerste ronde” dus vond ik het een beetje vreemd verhaal. Waarom zoveel jaren tennissen als je er geen hout van kunt?
Ik plaatste bovenstaande tweet en ik mentionede hem hierin. Ik doe dat vaker bij droeve bekende lui in afzeiktweets en meestal hoor ik er nooit iets van terug. Arrogante eikels!
MAAR NIET RAEMON! Hij reageerde gevat en jolig.
En ik duimomhoog dat!
Ik weet zeker dat hij mij vanaf nu in de gaten gaat houden op de social media en dat we vaker lollige interactiviteiten gaan beleven. Hij is eigenlijk wel een OK gast en laten we niet vergeten dat hij Fatima als vriendinnetje heeft! (Raemon, mocht dat over zijn, je mag haar mijn nummer geven) 😉

Dus lieve lezer, na jaren van zwoegen beginnen BN’ers mij eindelijk te ontdekken. Dus mocht ik hier wat minder te vinden zijn, weet je waar het door komt.

We masterplan’en!

Giro di Tegenvaller

Giro d'Italia

Daar zat ik dan in mijn tuinstoel. Tegen half 1. Zonder twijfel de allerbeste plek langs de complete route. Een open plek met uitstekend zicht en vol in het lentezonnetje. Recht voor m’n deur!

Het spande er nog om want de zaterdagmorgen stond in het teken van snel snel snel. De jongens sliepen bij me en Sam moest om 9 uur met zijn eigen team thuis korfballen om daarna direct door te scheuren naar Driebergen om daar nog een helft met een ander team mee te spelen. Het ventje draait zijn hand niet om voor anderhalve wedstrijd met tropische temperaturen, de kanjer!
Oja, en ik had een officiële brief van onze daadkrachtige burgemeester Cees ‘ik wil zo vaak mogelijk met mijn foto in de krant’ van der Knaap ontvangen met de mededeling dat tussen 12.00 uur een 15.00 uur ik mijn huis niet in of uit kon. Geen uitzondering. (daar kom ik nog op terug, blijf lezen!)
Tien over half 12 leverde ik Sam weer af bij mama, een kwartiertje naar huis moest net kunnen. Helaas kopkaas, de rechtstreekse weg was al afgesloten. Zucht, had ik weer……………

Maar ik ben natuurlijk ook niet van gisteren en via een omweg, een stel sluipwegen, 2 fietspaden, wat weilanden en een enkele tuin (sorry nog!) arriveerde ik om vijf voor half één bij mijn oprijlaan. En daar kon ik niet verder. Althans, dat dacht de verkeersregelaar. Ik vertelde de beste man op mijn vriendelijkste toon dat ik daar woon maar hij bleef onverbiddelijk. Ik mocht er niet langs, ik moest mijn auto parkeren en het stuk naar mijn huis lopen. Orders zijn orders, zei hij er zelfs nog bij. Zucht, had ik weer…………..
Bij mij voor de deur klom hij van de motorkap. Ik keek hem niet eens aan toen ik naar de voordeur liep. “Loop jij dat stuk maar terug, flinkert!”, beet ik hem toe. Moeke had intussen het huis schoongemaakt (ik had moeke op visite) en samen liepen we even later gestoeld naar de allerbeste plek langs de route. Moeke vond in de zon iets te zonnig en zocht een plekje in de schaduw aan de overkant van de weg. Ik had haar verteld van die ene keer dat wij tijdens de tour de France onderaan de Calibier hadden gestaan en dat dat fantastisch was. Ze zat op het puntje van haar stoel.

Om vijf voor één begon het circus. In de verte hoorde ik toeters en bellen. Ik wenkte moeke dat er een life changing iets voorbij zou komen. ………………………….
Nog geen 8 wagens en een stel mooie rondepoezen. En met redelijk hoge snelheid ook  nog. Niks nada noppes kadootjes, reclameshit of merchandise what so ever. En ik had het mijn jongens nog zo beloofd! Zucht, had ik weer…………

Moeder en ik kropen teleurgesteld terug in onze stoelen. Het peloton dan? Nou, ik heb het gefilmd. Van heul dichtbij! De film duurde exact 12 seconden. Zucht, had ik weer……………
Om kwart voor twee was alles voorbij. Gedesillusioneerd gingen we naar huis. Ik plofte op de bank, m’n ogen vielen dicht. Van binnen huilde ik. Ik had moeke en m’n jongens zo graag een leuke ervaring bezorgd.

Nee, die hele giro d’Italia vond ik maar één grote teleurstelling. Misschien moeten we een volgende keer maar niet weer aan een recht stuk weg, waar ze tegen de 50 km/u, gaan zitten.
Zucht.
Maar ach, aan de andere kant, ik ben lekker bruin geworden en een stel hele mooie meiden hebben naar me gezwaaid. Maar da’s eigenlijk ook wel logisch. Ben tenslotte niet voor niets één van de 18,3 miljoen meest begeerde vrijgezellen van Gelderland. Toch?

We Giro’ en!

Hou gewoon je bek!

Sssst

Ik las dat er weer eens wat ophef in ophefland was. Deze keer over 4 mei, Dodenherdenking. Een droevig ding wilde er niet aan meedoen omdat…….. Ik heb het niet eens gelezen. Wat een sneuheid.

Ik heb gelukkig de oorlog niet meegemaakt. Maar ik kan wel zeggen dat ik er erg bij betrokken ben. Het heeft mijn volledige interesse, ik ken een Engelse veteraan persoonlijk, ik zag veel documentaires, ik las veel materiaal, ik ben op meerdere herdenkingsplaatsen geweest en ik ben kortgeleden bij de HEL OP AARDE geweest. Zodra je dit alles in je achterhoofd hebt, denk je wel twee keer na alvorens je zoiets stompzinnigs openbaar maakt. Het zal de leeftijd zijn, zullen we maar zeggen.
Maar heeft de leeftijd er überhaupt iets mee te maken, vraag ik me dan af? Ik vertel mijn jongens zo nu en dan over de oorlog, over de grootste schurk aller tijden en over het belang van een Dodenherdenking. Het hoort bij de opvoeding, is mijn mening.
Miljoenen mensen zijn gestorven tijdens die gruwelijke jaren. Geen joden, geen moslims, geen christenen, geen moffen, geen nazi’s maar mensen zijn gestorven. En sommigen op de meest brute wijze denkbaar. Dáár staan we 2 minuten voor stil.
Evenals vorig jaar zat ik nu weer in de auto. Ik stond voor het verkeerslicht. Op het moment dat ie op groen sprong, bleef ik staan. De auto’s achter me deden hetzelfde. Eensgezind. Respect. Geen boze blik of claxon. Zoals het hoort.

Wat jij doet tijdens de 2 minuten stilte is helemaal aan jou.
Maar als je ook maar een greintje fatsoen in je donder hebt hou je gewoon even twee minuten je bek en sta je stil bij de verschrikkelijkheden van toen.

Mijn eerste hoogtepunt

nationale-nederlanden-donar-1981-1982Ik had mijn allereerste hoogtepunt in 1982. Om exact te zijn op zaterdag 10 april 1982.

Addy was vroeger mijn buurjongen van een paar huizen verderop. Hij was (is) ouder dan ik, ik was toen 11 en hij was toen 18 (handig, internet!). Ik speelde vaak met hem op het schoolplein. Voetballen en basketballen. Ik was zijn vriend, hij was een vriend van de familie.
Op die bewuste zaterdag kwam hij tegen het einde van de middag bij ons aan de deur en vroeg hij mij of ik mee wilde naar Donar. Ik had geen idee wat dat was maar mijn ouders vonden het goed. Samen liepen we naar De Evenementenhal en gingen linksboven in de hoek van de tribune staan. Zitten kon niet want de hal was afgeladen.
Het bleek om de kampioenswedstrijd van de Groningse basketbalclub Donar te gaan.
Nationale Nederlanden Donar tegen Nashua Den Bosch.
Ik had dit (of zelfs zoiets) nog nooit meegemaakt en mensen, WAT VOND IK HET GEWELDIG! Met recht het allereerste hoogtepunt van m’n leven.
Natuurlijk hielp de winst en daarmee het allereerste Groningse basketbal kampioenschap ook maar de sfeer an sich, dat maakte een enorme indruk op het jonge ventje naast Addy. Het team onder leiding van Maarten van Gent met spelers als Appie van de Ark, Martin de Vries, Al Faber, Frank Ardon, John Franken en de Amerikanen Jimmy Moore (dunkkoning!) en David Lawrence zetten sportief Groningen op de kaart.

Ik moet me sterk vergissen maar het kan niet anders dan dat ik toen op die dag verknocht werd aan het basketballen. Niet dat ik zelf ging spelen (ik had wèl talent maar vooral bij het schoolbasketballen) maar het basketbalwereldje zoog me naar binnen.

Moses Malone

Ineens viel me op dat sportwinkels vol hingen met posters van iconische NBA-spelers zoals Larry Bird, Julius Erving (Dr. J) en Moses Malone. Dit had natuurlijk veel te maken met de opmars van Nike in Nederland. Zij spiceden de sportzaken aardig op, eerlijk is eerlijk. En hoewel ik erg weg was van hun posters en billboards was Nike toch niet mijn merk. Ik moest en zou de basketbalschoenen van Adidas hebben. Want die vond ik mooi. Maar dan wel de ‘low’ versie.adidas-originals-top-ten-low-shoes-enl-shoes-1586654115Toen ik zelf wat geld verdiende heb ik ze uiteindelijk ook gekocht en het zijn nog steeds mijn favorietste schoenen aller tijden. Als iemand weet waar ze in Nederland te koop zijn, graag een reactie. Ik wil ze!

Ik ben al tijden niet meer geweest maar met grote regelmaat bezocht ik met een heel stel vrienden voorheen de wedstrijden van Donar. Wij waren eigenlijk het sfeerteam in de hoek van de houten tribune. Bij ons was het lachen, gieren en aanmoedigen. Als hij er was kwam zelfs Dè Mart bij ons staan. Need I say more?

Volgend week zaterdag speelt Donar in Groningen een belangrijke play-offwedstrijd. Misschien dat ik Sam eens meeneem naar zo’n evenement.
Het wordt wel tijd voor zijn eerste hoogtepunt, me dunkt.

We hoogtepunt’en!

Mijn schatje

Schatje

Zoals je weet wandel ik wel eens. Ik heb dat overgehouden aan de behandeling voor het re-integreren in de samenleving na ‘mijn ontploffing’ in november vorig jaar. Wandelen is goed voor je, even je hoofd leeg, dat helpt, werd me verteld. Nou, dat klopt, heb ik gemerkt. Ik wandel vooral en het liefst in het bos. De rust, de natuur, het doet me goed. En nu de Veluwe letterlijk in mijn tuin begint loop ik dus zo het bos in. Zo ook gisteren.

Het eerste wat ik altijd doe als ik een bos inga is een stok zoeken. Deze gebruik ik als wandelstok en eventueel als slag en/of stootwapen. Je kunt maar beter voorbereid zijn, niewaar? Na een paar kilometer op het ruiterpad te hebben gelopen, ging ik de bebossing in en beklom ik een heuveltje. Hier had ik een mooi overzicht van de omgeving. Op het Noorden dicht bos. Op het Oosten dicht bos. Op het Zuiden dicht bos en het ruiterpad. Op het Westen……….hé, wat zag ik daar nou? Platgetrapte bosjes, gebroken takken en mos, veel mos. M’n sence oren piepten lichtjes (Ik heb sence oren, die piepen zodra iets niet in de haak is.) Wat zou daar zijn, vroeg ik me af? Ik keek nog eens rond, ik zag geen enkel teken van enige vorm van leven in de brouwerij. Ik moest dit onderzoeken! Met mijn wandelstok op code oranje ging ik westwaarts van de heuvel. Het was een pad van een kleine 53 meter (62 stappen, vandaar dat ik dit weet). Aan het eind van het pad bleef ik staan, keek weer goed om me heen en luisterde aandachtig. Ik hoorde harde muziek. Huh? En toen bedacht ik me dat ik m’n ‘oortjes’ in had…………. Zucht. Ik drukte op pauze op m’n telefoon en deed m’n oortjes uit. Nog een zucht. Ik zag voetafdrukken. Ik telde 4 verschillende. Ik vertrouwde het niet helemaal. Ik laadde mijn Sig door en deed de veiligheidspal op ‘niet nodig’. (Oh, vergeten te vermelden; ik wandel gewapend. Vind ik handig. Ik slaap, rijd, winkel, uit eet enzo ook gewapend trouwens. Kom op zeg, diz iz 2016 mèn!)

Het was een donkere plek waarin ik me bevond, zonlicht werd maar heel lafjes doorgelaten door het dikke bladerdek aan de bomen. Stapje voor stapje liep ik vooruit. Ik was scherp, elk geluid werd door me gadegeslagen. In de verte zag ik drie bomen staan. Nou ja, eigenlijk zag ik er wel duizend maar voor het verhaal is het handiger dat ik het bij deze 3 houd. Bij één van deze bomen lagen stenen rondom de stam. En ook de voetstappen concentreerden zich vooral bij deze boom met stenen rondom de stam. Ook was er kortgeleden gegraven rond die boom met stenen rondom de stam, dat kon ik duidelijk zien. De smaaktest bevestigde dit (vers modder smaakt toch net even anders). ‘Het zal toch niet?!’, dacht ik bij mezelf en ik zag mezelf al een Bugatti Chiron bestellen. Één voor één pakte ik de stenen en legde ze aan de kant. Met mijn stok begon ik in de losse modder te graven. Plots voelde ik dat ik op iets stevigs stuitte. De stok gooide ik aan de kant, ik ging op m’n knieën zitten en met m’n beide handen begon ik verder te graven. Ik bedacht me dat ik m’n nagels ook wel even weer een keer mocht knippen, deze rouwranden zagen er ook niet uit. Het was een kistje verpakt in plastic. Hoe groot zou ie zijn, 25x50x18? Maar best zwaar, kan ik je vertellen. Ik kreeg ‘m met moeite boven de grond. Had ik nou maar wat meer met m’n halters liggen stoeien, dacht ik. Ik was kapot, ik besloot even uit te rusten met een sigaartje op de lip. Ik negeerde de kist volledig, ik wenste niet gestoord te worden terwijl ik al zuigend aan m’n sigaartje zat te lurken. De druk nam echter groteske vormen aan en ik kon me niet langer bedwingen. Ik ging staan, rolde m’n sigaartje in m’n mondhoek en ledigde mijn blaas tegen de rechts van de boom met tot voor kort stenen rondom de stam. Pfoe, wat een opluchting! Ik nam weer plaats naast de kist. Het plastic schoof ik voorzichtig aan de kant zodat ik de klep kon openen. Ik keek nog eens vluchtig om me heen of ik iemand zag maar dat had ik net zo goed niet hoeven doen, ik was helemaal alleen op deze donkere en toch wel spannende plek in het bos. De klep kraakte ietsjes toen ik ‘m opende. GELD!!! HEUL VEUL GELD!! Stapeltjes 50 euro biljetten, netjes gestapeld. M’n hart klopte in m’n keel. En daar was ik eigenlijk wel blij om. Zou wat zijn als ik op deze donkere, spannende plek en juist op dit moment aan hartfalen zou bezwijken, toch?

Van alles schoot door m’n hoofd. Blijft het droog? Waar ligt m’n pedicuresetje? En heb ik eigenlijk m’n broek wel dichtgeknoopt? Maar vooral dacht ik aan het geld in dat kistje. Zal ik het pakken? Zal ik het meenemen? Mijn eigen schatje? Ik twijfelde geen moment.
Ik deed de klep dicht, vouwde het plastic er weer strak omheen en begroef het in het gat bij de boom. Da’s natuurlijk van iemand die zijn pensioen niet bij een pensioenfonds wil stallen, redeneerde ik. Daar moet je van afblijven.
Ik liep terug naar huis. Onderweg kwam ik een zwarte Mercedes tegen. Ongure types zaten erin. ‘Wat doen die nou in een bos?’, vroeg ik me af. Vriendelijk als ik ben, zwaaide ik. Ze reageerden niet en stoven me voorbij. Arrogante lui.

 

Natuurlijk is dit een lulverhaal. Hahahahahaha, had ik jou even in het ootje! Ik heb toch nooit oortjes in, gekkie! Sterker nog, ik heb niet eens muziek op m’n telefoon. Dat vind ik zo suf! Hahahahahaha.
(maar ik teken direct voor zo’n scenario hoor! 😄)

We schatje’en!

Dit zuigt

BeoordelingWellicht is het je wel eens opgevallen dat de producer van dees jolijtsijt  jou, lieve lezer, de mogelijkheid geeft een beoordeling voor een anekdoot achter te laten. Dat zijn de ‘duimpjes’ onder de verhalen. Zie het als een indicatie voor mij, de presentator van dees jolijtsijt; Ben ik goed bezig of zijn er verbeterpunten? Dit wordt vanzelfsprekend meegenomen bij de jaarlijkse contractonderhandelingen evaluatiegesprekken.
De keuzemogelijkheden zijn beperkt, dat moge duidelijk zijn. Dat zijn er namelijk maar 2:
‘Whoehahaha’ (duim omhoog = goed) en ‘Dit zuigt’ (duim omlaag=slecht).

Natuurlijk doe ik mijn uiterste best om jou op een ‘Whoehahaha’ te laten klikken en vaak doe jij dit ook. Ik ben daar blij mee, tevreden over en trots op. Het geeft mij de motivatie om telkens weer met iets nieuws te komen.
Maarrrrrrrrrrrr, lieve lezer, er is altijd een maar. De laatste tijd zie ik steeds vaker een duim omlaag.
Huh? 😳😳😳😳😳  WTFIG? (wat de fuk is gaande?) 😬😬😬😬😬
Ik zit daar mee. Het grijpt me aan. Ik ga eraan onderdoor. WAAROM?? zeg me, WAAROM?? 😫😫😭😭

Ja, waarom? Waarom vind je dat het zuigt? Geef me eens feedback. Klik nou eens niet laf anoniem op de duim omlaag maar kom in de reacties en vertel me waarom je het er niet mee eens bent of dat je het stom vindt. Ik ben daar namelijk wel nieuwsgierig naar. Niet alleen de reden maar zeker ook de persoon achter deze negatieve handeling.

Nee hoor, is niet waar. Ik kan namelijk achter de schermen zien wie je bent. Lekker puh! Sterker nog, ik kan zien waar je woont, wat je op dat moment aan hebt, je maten, het saldo van je girorekening en als klap op de slagroomtaart kan ik een screenshot van je gezichtsuitdrukking zien op het moment dat je op ‘Dit zuigt’ klikt.
Hahaha, nu jij weer! 😝

Maar echt, zo beroerd zijn mijn plempsels hier toch allemaal niet?😞

We dit zuigt’ en!

I would die 4 U

Prince+I+Would+Die+4+U

Nikki was een klasgenootje van me. Ze was een beetje een aparte. Kortgeschoren haar, krakerskleren, beide oren vol oorringen. Zij was het die mij deed kennismaken met de muziek van Prince. Ze hield een spreekbeurt over het album ‘Purple rain’, waarschijnlijk omdat ‘Darling Nikki’ erop staat?  Het heeft indruk op me gemaakt want ik weet het 32 jaar later nog steeds. Purple rain (het nummer) was wel een sensatie, kan ik me herinneren. Tenminste de complete versie, niet de radio edit.

In die tijd was er één keer in de maand een disco in ons buurthuis. Dat was een happening. Daar kwam iedereen. Mijn toenmalige vriendinnetje was een groot Prince fan. En dansen dat ze kon!
‘I would die for you’ was haar favoriet. En ik was als haar hormonale pubervriendje altijd dolgelukkig als de dj dat nummer draaide. Ze ging dan volledig los op de dansvloer en deed ze de bij dat nummer horende tekens.
I would: vinger op haar borst
die: vinger op haar slaap
for you: wijzend naar mij.
Vol trots en met een enorme glimlach van oor tot oor keek in dan altijd flink om me heen.
Mooie tijd was dat.

En nog steeds als ik ‘I would die for you’ hoor, moet ik aan haar denken.

Prince, een groot artiest. #RIP

ps. Ik vind ‘Gold’ zijn beste nummer.

 

 

Weer eentje!

TranslateWhat song mean I now again?

Draai om, elke nu en dan ik krijg een klein stukje eenzaam en jij bent nooit komend rond

Draai om, elke nu en dan ik krijg een klein beetje moe van luisterend naar de geluid van mijn tranen

Draai om, elke nu en dan ik krijg een klein beetje zenuwachtig dat de beste van al de jaren hebben weg bij

Draai om, elke nu en dan ik krijg een klein beetje angstig en dan ik zie de kijk in jouw ogen

Draai om helder ogen, elke nu en dan ik val kapot

Draai om helder ogen, elke nu en dan ik val kapot

Good luck there but again with!

 

Velletjes

Oud lijf

Lieve lezer, ik heb droevig nieuws. Het gaat niet goed met me………………..
Zo, dat is eruit.

 

Je hebt ze wellicht wel eens gezien. Op het strand. Of op campings. Of gewoon op foto’s op het wereldwijdeweb. Van die al op leeftijd zijnde mannetjes waaraan je kan zien dat ze in hun vroegere dagen redelijk gespierd waren maar waarvan de vellen er nu een beetje als slappe Harry’s bijhangen.
Je voelt ‘m al aankomen hè?

Ik stond gisteravond volledig naakt voor de spiegel. Dat moet je zo af en toe doen, vind ik. Gewoon even volledig ontkleed voor de spiegel gaan staan en kijken naar je lijf. Even één worden met je eigenste heilige tempel. Even de carrosserie checken. Je weet wat ik bedoel.
En wat ik zag, lieve lezer? Op leeftijd zijnde mannetjes velletjes……………..
Ik werd er droevig van. Sterker nog, ik ben huilend in slaap gevallen.
Mijn ooit zo fiere tors was verworden tot een sneu hoopje bovenlijf. En ook zo wit nog! Voorheen tijdens mijn jachtseizoen de zomertijdperiode was ik gezegend met een setje ferme manboops, dito schouders en een redelijke vleugelrug maar nu is daar niet veel meer van over. Ja, een paar tetjes en jongensschoudertjes. Met daar onder een buikje. Het ziet er niet uit! Niks trechtervormtorso, gewoon één rechte lijn van schouders naar heupen. Ik schaam me kapot.

En hoe het komt? Da’s niet zo moeilijk. Ik heb er geen ruk aan gedaan. Ja, m’n dagelijkse gehavende schouder train oefeningen. Maar die extra 739 keer die halters omhoog jassen, dat heb ik sinds 25 oktober van het vorige jaar niet gedaan.
Tja, en dan sta je op een doordeweekse avond in april jezelf naakt voor de spiegel te bewonderen en zie je een op leeftijd zijnde man staan. Een velletjesvent. Een rimpelkoning.
Man, ben zelden ongelukkiger geweest.

Maar ik vind het velletjes (Ha! Woordgrap alert!)
Beter ga ik nu als de wiedeweerga aan de slag met die 40 kilo-units wil ik er nog een beetje te pruimen uitzien als het echte mooie weer zich aandient en ook ik topless te bewonderen zal zijn.
Stel je toch voor dat ik hààr deze zomer tegen het lijf loop?

 

We zien er niet uit’ en!

De fotoshoot

 

 Volgens mijn gegevens, en de jongens bevestigden dit, is afgelopen week de schoolfotograaf op school geweest. Ik vind dat altijd een Jottum🤘🏼!-moment. Mooie (nou ja, soms, die van vorig jaar waren ruk), professionele foto’s van de jongens voor in mi casa. En het goeie is deze keer dat de man eens niet tijdens de wintertijd en dus bleke gezichtjes de foto’s heeft geshoot maar nu, terwijl het al volop een zonnige lente is. Ik ben zelden contenter geweest.

Gisteren gingen we op ontdekkingstocht in ons nieuwe bos. Dat is standard procedure bij ons Slinkjes. De omgeving verkennen, in kaart brengen en in de database opslaan. Wij moeten tenslotte op alles voorbereid zijn, niewaar? Maar dat is voor dees anekdoot even bijzaak.

Mensen, kijk eens wat een prachtige foto’s ik heb genomen van de boys 😄👍🏼! 

   

  
  
Manmanman, schitterend.

Jij, lieve lezer, kan ze voor het vriendenprijsje van 68,39 per stuk gewoon bij mij bestellen.

Who needs a schoolfotograaf when you have an iPhone? Dat zeg ik.

We fotoshoot’ en! 

Councel the song

Translate

That stonecoal English is in principle quite jolly.

And let I there now usual again once a fun interactive thing for you from make.

I have the first verse of a famous song letter corps translated.
And, to you, dear reader, the question;

WHAT SONG MEAN I?

Ik ga op in de avond

en ik geen ga niks te zeggen

Ik kom thuis in de goeiemorgen

ik ga naar bed gevoel de zelfde weg

Ik geen niets maar moe

Man ik ben maar moe and verveeld met mijzelf

Hé daar schatje ik kon gebruik maar een klein hulp

Probably plays no one with this game along so suggest I also but no price available.

But I have another anekdoot that you read, and that is me also something worth.

80 treden

Scherven

De onderste trap in mijn flat telt 14 treden, de middelste 13 en de bovenste ook 13. Samen zijn dat 40 treden. Een keer op en neer zijn dus 80 treden. Deze week ben ik ze alle 80 aardig wat keren tegen gekomen.

Boven pakte ik dozen in, tilde ze één voor één op, liep ermee de trap af en deed ze in mijn auto. Als de auto vol zat, bracht ik de dozen weg naar m’n nieuwe huisje. En was ie weer leeg, reed ik terug naar de flat en herhaalde ik de eerste zin in deze alinea. Pittig hoor!
Was blij dat ik nachtdienst had, kon ik tenminste een beetje uitrusten…………..(oh wacht 😳).

Ik denk dat ik zo’n 36 dozen naar beneden heb gesjouwd en allemaal gingen ze prima. Behalve één. Jij, lieve lezer, mag raden wat erin zat? Juist, glaswerk. Bij een doos vol fotolijsten flikkerde de bodem open. En terwijl ik bij trede 22 nog dacht; ‘Als die bodem er maar niet onderuit flikkert’ gebeurde het dus bij trede 38.
Zucht.
De hele hal onder het glas. Nogmaals een zucht.

Maarrrrrrrr, lieve lezer, scherven brengen geluk, toch? En als je m’n vorige anekdoot nog voor de geest kan halen, komt dit uitstekend van pas! Whahahaha!!! 😄😂👍🏼👍🏼
Ik heb de scherven in een klein hoekje geveegd en ben verder gegaan waar ik gebleven was.

De onderste trap in mijn flat telt 14 treden, de middelste 13 en de bovenste ook 13. Samen zijn dat 40 treden. Een keer op en neer zijn dus 80 treden. Deze week ben ik ze alle 80 aardig wat keren tegen gekomen. En dan zijn er nog mensen die zich afvragen hoe ik toch aan die strakke kont kom.

We geluk’en!

God bestaat niet

img_0742Ik kreeg gisteren een mail van school in de box. Ik kan mijn zoon uit groep 5 opgeven voor godsdienst en geloofsovertuigingslessen. Drie mogelijkheden werden me aangeboden; GVO (protestants-christelijk), HVO (humanistisch) of gewoon niet en in de klas blijven. Ik whapte voormaligje dat onze zoons gezellig in de klas bleven, toch? Ze reageerde dat Sam al de lessen HVO volgde.
Oh.

OH?

Ik heb het niet zo op die religie onzin. God bestaat niet. Punt.
Kijk, iedereen mag geloven wat ie wil hoor, heb ik geen enkele moeite mee. Ieder z’n hobby. Maar houd het lekker voor jezelf. En dring het niet bij anderen op. EN VERKONDIG HET AL HELEMAAL NIET ALS ABSOLUTE WAARHEID! Het is jouw waarheid, niet dè waarheid.
En daar ben ik dus bang voor bij die jonge kinderen. Dat de relidocenten hun fabeltje als de enige echte waarheid bij die kinderen in hun koppies praten. En dan moet ik maar, als vader, weer zien om mijn kinderen ‘in het reine’ te krijgen zeker?
Ik ben meer een wetenschapper. Dat wil zeggen dat ik meer op de wetenschap vertrouw. We komen uit zee en zijn doorgeëvolueerd naar wat we nu zijn. En daar is geen god aan te pas gekomen. Dat is mijn waarheid, zo denk ik erover.
En dring ik dat bij anderen op? Neen.
Zie je, zo kan het dus ook.

Ik begrijp ook niet dat mensen überhaupt geloven dat een vadsige vent met wit haar en dito baard op een wolk zit en alles ziet. Of dat hij ooit alles gemaakt heeft. Dat kan toch helemaal niet?! Je flikkert toch op een gegeven moment door die wolk heen? En waar issie als het onbewolkt is dan? Nou?
Nee lieve lezer, die hobby moeten ze lekker uit de openbaarheid halen, achter de voordeur houden en niet opdringen aan anderen. God bestaat niet.

Tenzij ik maandag die 14,6 miljoen van de staatsloterij op mijn rekening heb staan. Dan keer ik als een blad en ook 480 graden om. Dan ❤️💛💚💙💜💘💋 ik god helemaal de moeder! Ik ga zondag de hele dag bidden dat ik eindelijk eens een keer iets win. Kan het namelijk en eigenlijk wel gebruiken.

We godsdienst’ en!

Oja, en dat plaatje bij dees anekdoot; Goddelijke decolleté, hè? 😉😍

Zoek de verschillen



Ik had gisteren een celebfeestje. Ik ging als Mr. Reese. Maar dat lijkt me nogal duidelijk. Toch? Zoek de verschillen maar ‘s, ik daag je uit.

Ja, m’n haar is wat minder zwart met grijze accenten. Maar dat komt omdat het experiment met vleugjes typex in m’n haar een beetje heul veul mislukt was (wat een gore plakbende! Heb het 14 keer moeten wassen. 😬) Dus dat telt niet.

Maar voor de rest? Noem mij één verschil en scoor een date met yours truly! Mijn jachtseizoen is immers al ruim een week geopend!

Hint: ik ben de onderste.

We Mr. Reese’en!

Treinenman

De treinenman

Nachtdiensten zijn de uitgelezen momenten om collega’s beter te leren kennen. Om elkaar net even wat meer te vertellen dan alleen de gebruikelijke commando’s. Om gewoon even een praatje te maken. Vannacht was zo’n moment. Ik zal de situatie hier schetsen:

Terwijl ik wat op m’n telefoon zit te lezen, schuift collega zijn stoel dichterbij. Hij zetelt zich recht tegenover mij. Over m’n bril heen kijk ik hem vragend aan. Hij zwijgt en kijkt wat rond. Mijn blik verlaagt zich weer naar het schermpje van mijn telefoon. “De Hondenkop gaat weer rijden.”, zegt hij plots. Ik zucht licht en kijk hem wederom over mijn bril heen vragend aan. “Wat?”, vraag ik.
De Hondenkop, die trein, die gaat weer rijden. Hij is weer gemaakt.”, zegt hij.
Ik; Was hij stuk dan?
Collega; Ja, maar hij is gereviseerd en gaat binnenkort weer rijden. (of zoiets, ik was mijn aandacht al weer kwijt).
Ik; Nou, geweldig! (hoop dat het enthousiast overkwam)
Collega; Je kent ze toch wel, Hondenkoppen? (hij maakt met zijn hand een golvende beweging). De voorkant lijkt op een hondenkop.
Ik; Zo eentje die kapot geschoten is met die kaping?
Collega; Ja, die!
Ik; Nou, fantastisch nieuws. Gefeliciteerd.

Stilte……………. Ik doe m’n telefoon weer voor m’n gezicht.

En we hebben de grootste treinengek van Nederland nu bij de club.”, zegt hij plotsklaps ineens en uit het niets weer. Ik leg m’n telefoon neer en doe m’n bril af. Hij kijkt mij afwachtend aan. Na een seconde of 12 van stilte en spanning vraag ik maar wie het is.
Collega; Erik de Zwart.
Ik; Die DJ?
Collega; Ja.
Ik; Oh. Nou leuk voor hem. Dus jij bent een treinengek? En ik herinner me opeens een hilarisch filmpje van Jiskefet.
Collega; Ja, is mijn hobby.
I
k; Hartstikke leuk voor je. Zeg, weet je wat jij even moet doen? Zoek maar even op je tablet naar ‘De treinenman’ van Jiskefet. Dat is precies wat ik van treinenfreaks vind. Dan ga ik ff een sigaartje roken.
Collega; Oh, ik ben benieuwd………………………….……
Ik geloof dat ik het filmpje lolliger vond dan hij. 😂😂😂😂

Ik hartje die nachtelijke collegiale gesprekken. 🤔😉
Dus………..

We treinmafketel’en!

Het volledige fragment duurt 4.25 en is flauwer dan flauw.

Een wagen vol verhalen

 I love it when a plan comes together…………

Vorige week zaterdag kreeg ik de tip om de open dag van kasteel Doornenburg met de jongens te bezoeken. Want wat is er leuker voor de jongens dan een echt kasteel? Ja, een pretpark. Of een zwembad. Of een binnenspeeltuin. Of een ijssalon. Hmmm, aandachtspuntje.
Maar goed, wij togen dus vorige week zaterdag naar het pittoreske Doornenburg en al gauw bleek dat via Nijmegen het wel heul ver omrijden is…………… Dus.
Ik vind het een mooi kasteel dus vroeg ik eens rond wat daar nou de huur moest kosten. Ik zie mezelf namelijk wel in zo’n burcht wonen. Manus, de kasteelheer, dat klinkt! Nou, ik kon het direct uit m’n hoofd zetten, de huur is ongeveer mijn jaarsalaris per maand………. Dus.
Ik leerde dat de serie “Floris” hier is opgenomen. Op een klein tv’tje waren de zwart wit beelden ervan te zien. De jongens keken hun ogen uit. En dat kwam mij goed uit. Het toeval wilde dat het TV Gelderlandse programma ‘Een wagen vol verhalen’ bij dit kasteel opnames maakte voor de allerlaatste uitzending ever. Ik had dat programma wel eens voorbij zien komen tijdens het zappen en het idee is leuk maar GOEIENDAG ZEG! wat een mooie rooie presentatrice (Katja krullen 😍😍😍😍!).
Maar hoe ik m’n ogen ook uitkeek en wat ik ook probeerde, ik kon maar niet bij haar in de buurt komen. Ik legde me er op een gegeven moment maar bij neer. En trouwens, ik zat toch nog in m’n winterstop dus op een date had ze sowieso nog minimaal een week moeten wachten. Een medewerkster van het programma vroeg of de jongens mee wilden werken aan het tv-programma. Ze moesten dan door een raam een zin voorlezen en met alle kinderen die hetzelfde deden, zou er dan een verhaal ontstaan. Leuk idee vond ik het. Maar de jongens hebben inmiddels een eigen willetje en een ‘mwah, geen zin in’ klonk.
Fuk, weer een poging om haar te ontmoeten mislukt een poging voor de jongens om op de regionale tv te komen mislukt!
Maar papa is niet voor niets de koning van de tactische keuzes dus gingen we precies en pontificaal achter het raam staan. Recht in de camera. Zogenaamd geïnteresseerd te kijken en te luisteren maar vooral om gekke bekken te trekken natuurlijk.

Er is in elk geval een foto van. Om 18.20 uur (elk uur een herhaling) zullen we het resultaat op tv Gelderland zien.
Ik ben benieuwd.

We tv debuut’en!

EWVV

Update: Na ongeveer 7 minuten staat Sam te zwaaien en na een kwartier zie je mij naar binnen kijken. I kill me 😂😂😂😂😂😂

Move over, winter!

VB zomertijd*Dik Voormekaar stem* IIIIIIIIIIIEEEEEE JA HOOOOOORRRRRR!
Daar istie dan eindelijk weer! Mijn ozo goeie vriend Zomertijd. Opzouten met die winter! Bah, wat heb ik een hekel aan die tijd. Donkere bedoeling.
En jij, lieve leester, leeft ook helemaal op hè? Geef maar eerlijk toe. Want jij weet toch als geen ander wat de zomertijd met mij doet? Toch? Toch?
JA! Mijn libido komt weer uit zijn winterstop. Ik treed weer buiten mijn bloghut. Ik ben weer in het openbaar te bezichtigen. Het jachtseizoen is weer geopend. Kortom, IK BEN WEER OP DE MARKT! Vanaf vandaag tot zondag 30 oktober is het bal. Manmanman, wat hebben we daar naar uitgekeken zeg!

Maarrrrr lieve leester (er is altijd een maar), dit jaar gaat er wèl het één en ander veranderen. Ik heb de afgelopen onderduiktijd gebruikt om eens goed na te denken en heb een uitermate belangrijke conclusie getrokken. De OMV zijn verleden tijd. Ongelooflijk Mooie Vrouwen kunnen mijn deurtje voorbij lopen. Zonde van mijn tijd en energie. Is even leuk en daar houdt het dan ook wel mee op.  NEEN, lieve leester, ik leg de lat nòg hoger! Hahahaha, ik ben me d’r één hoor!

Ik ga deze keer voor MPV. Mijn Perfecte Vrouw.
En enkel en alleen omdat ik dat verdien. Dat heeft niets met mijn arrogantie te maken (of eigenlijk wel een beetje) maar ik vind dat ik na 1670 dagen van één van de 346,2 miljoen meest begeerde vrijgezellen van Nederland te zijn geweest wel aan een MPV toe ben.
Bestaan ze dan? Mijn Perfecte vrouwen? Ja, natuurlijk bestaan ze. Sterker nog, ik ken er eentje persoonlijk. Maar ja, bezet hè. De story of my life.
En ik ga haar ook gewoon als dè graadmeter nemen. Zo rol ik. Kom je niet bij haar in de buurt, doe dan geen moeite. Ik zie je toch niet staan.

Wat is dan MPV voor mij, vraag je je af? Nou, dat kan ik makkelijk beantwoorden. Dat is gewoon een vrouw die mijn minnen aanplust en mijn plussen aanmint. Niets meer en niets minder.
Dus lieve leester, goed en slecht nieuws deze keer. Maar ja, het leven is geen viooltjestuin, niewaar?
Ik ga me nu maar eens even cool maken en dan stap ik dadelijk goedgemutst seizoen 2016 in.
Ik heb er sin an!

We zomertijd’en!

 

ps. Waarschijnlijk denk jij, na dit gelezen te hebben, dat ik de zomertijd dit jaar wederom zonder relatie zal afsluiten……………………


*BOKS* 👊🏼

Dat denk ik ook! 

Hahaha, I kill me😂😂

Blauw

nay-blueDe nationale luchthavens, de 4 grote stations en enkele grensstations worden extra bewaakt. Het dreigingsniveau is op deze plekken verhoogd. Lees ik in her en der.
Prima, zo hoort het ook.

Maar de rest van Nederland dan? Pretparken? Winkelstraten? Supermarkten? Schoolpleinen? Is dat nog gewoon substantieel? Qua dreigingsniveau?
En hoe substantieel is substantieel? En wat is substantieel eigenlijk? Volgens mij betekent het gewoon “Mensen, wij hebben ook geen fukking idee maar blijf vooral je ding doen.”
Weet je, die NCTV kan het allemaal mooi brengen. En onze Min-Pres ook. Ja, natuurlijk is het een laffe daad. En natuurlijk is het een aanslag op onze vrijheden. Kom eens met iets nieuws, Mark. Je plaat loopt vast. Zeg nu eindelijk eens het hoge woord!

Ik heb weinig vertrouwen (meer) in de veiligheidsdiensten. Hoe vaak lees je wel niet dat de daders ‘bekenden’ waren van de veiligheidsdiensten? Dat de daders in het vizier van de veiligheidsdiensten waren? Wat heb ik daar aan? Wat koop ik daar voor? Als ik grof betaald word om iemand 24/7 in de gaten te houden, dan raak ik hem niet kwijt en weet ik tot op de seconde wat hij allemaal uitvreet.
Dus.
En nu zijn er weer tientallen onschuldige mensen de dood in gejaagd door een stel ‘bekenden’ van de veiligheidsdiensten (Al moet dat nog wel bevestigd worden, as I typ).
Luister, wij vertrouwen op jullie om ons te beschermen. HET IS JULLIE WERK! En dan mogen jullie wel de ene na de andere aanslag hebben voorkomen (waar zijn de bewijzen daarvan trouwens?), jullie falen mij in elk geval iets te vaak. Met telkens teveel onschuldige slachtoffers.

Het probleem met radicalisering is eigenlijk helemaal niet zo moeilijk op te lossen: Meer blauw op straat.
Meer blauw op pretparken. Meer blauw in winkelstraten. Meer blauw in supermarkten. En meer blauw op schoolpleinen.
Niet dat je nu om de meter een agent tegen het lijf moet lopen maar beste agenten;
LAAT JE WAT MEER OP STRAAT ZIEN!
(het zal trouwens ook avelinks werken t.o.v. de tasjesroven, de winkeldiefstallen, de woningovervallen, de liquidaties! Om maar wat zijstraten te noemen.)

We blauw’en!

Klootjesvolk

Stock market

*tring tring*

Met Klootjesvolk.

Goedemiddag meneer Klootjesvolk, u spreekt met Geldberg van het pensioenfonds. Van harte gefeliciteerd met het bereiken van uw pensioengerechtigde leeftijd! Dat is me daar even goed nieuws zeg!

Ja, dank u wel. Ik heb er erg naar uitgekeken, kan ik u zeggen.

Nou, dat kan ik me voorstellen na 42 jaar.

Inderdaad. Elke dag vroeg opstaan om naar m’n werk te gaan is nu verleden tijd.

Precies, dat hoeft nu niet meer. Heeft u al plannen gemaakt voor al die vrije tijd? Hahaha.

Jazeker wel! Ik heb een leuk reisje met mijn vrouw gepland. En met de kinderen en kleinkinderen gaan we natuurlijk ook leuke dingen doen. En ze af en toe wat geld toestoppen natuurlijk. Ze hebben het tegenwoordig ook niet gemakkelijk, zoals iedereen.

Oh, geweldig, wat leuk zeg! Nee, wat u zegt, het zijn lastige tijden tegenwoordig, financieel gezien.

Precies. Gelukkig heb ik de boel op het droge en hoef ik me daar geen zorgen over te maken.

Nou? Daar bel ik u juist voor. Uhm, hoe zal ik het brengen? Het geld dat u al die jaren bij ons in beheer hebt gedaan, is eeeehm ja, weg. Haha.

Wat bedoelt u, het is weg?

Nou, daar is niet veel meer van over. Uw pensioengeld, bedoel ik.

En waar is dat geld dan?

Tja, dat hebben we her en der belegd en, naar nu blijkt, hebben we verkeerd gegokt en zijn we dat geld kwijt. Haha, de speculeerwereld hè? De ene keer maak je winst, de andere keer verlies je. Hahahaha.

Dus u gokt met andermans geld en als het verkeerd gaat, kunnen we fluiten naar dat geld?

Ja, zo zou u het kunnen zeggen.

En dat kan allemaal zomaar?

Ja hoor, het gebeurt heel vaak.

En niemand die er vraagtekens bij zet?

Nee, niemand die er iets van zegt. Dat is me wat, toch? Hahahahaha.

Dus in plaats van een deel van mijn loon bij u onder te brengen had ik het net zo goed zelf opzij kunnen leggen?

Ja, dan had u nu een aardig appeltje voor de dorst gehad! Hahahahahahahahaha.

Oh, oké. Nou ja, dan moet ik even zien hoe ik het ga doen. Denk dat ik m’n huis maar moet verkopen dan.

Ja, dat lijkt me verstandig. Ik hoop dat u er nog een aardig bedrag voor krijgt gezien de huidige huizenmarkt. Zeg, het was me aangenaam u gesproken te hebben maar ik ga u hangen. Ik moet nog 500 van deze telefoontjes plegen. Fijne dag verder, meneer Klootjesvolk!

Dag, meneer Geldberg.

*klik*

Omdenken

Puppy

Gisteren was mijn enige volledig vrije dag in de 4 weken (aaaaah gossie, hoor ik je denken. Ja lieve lezer, vrije tijd is niet aan mij besteed) en ik had werkelijk weer eens geen idee wat te doen met zo’n zee aan vrije tijd. Ik besloot de plaatselijke puppytrainingsclub te bezoeken. Je weet nooit wie ik daar eventueel zou kunnen treffen, redeneerde ik. En ik trof het. Het was er druk en ik telde maar liefst vier gescheiden vrouwen met hun excuuspuppy’s. Het winterse lentezonnetje scheen volop, ik ging voorover leunend tegen het hek staan en trok m’n zonnebril strak tegen m’n hoofd. Heerlijk, zo uit de wind! De groep liep wat rond, rende wat rond, sprong wat rond, commandeerde wat rond en lachten wat af met hun jonge hondjes. Het was een jolijt van jewelste.

Na een kleine 3 kwartier had ik genoeg gezien. De training was ook klaar trouwens. De baasjes namen plaats aan de picknicktafels in de hoek van het trainingsveld, de puppy’s konden nog even gezamenlijk spelen. Keffend en rollebollend doken ze over elkaar heen. Het was een jolijt van jewelste.
Ik trok m’n overhemd uit, schudde m’n haar los, nam een aanloop en sprong blootgetorsd sierlijk over het hek. M’n landing ging volledig mis en ik viel voorover in de blubber. Ik zag er niet uit, volledig zwart van de blubsie. De groep aan de picknicktafels keek op, de puppy’s speelden er lustig op los. Ik begon als een woeste te schreeuwen en met wilde armgebaren rende ik op de roede puppy’s af. De arme beestjes schrokken zich de tering. Sommigen begon te piepen. Met mijn blubberklauwen pakte ik de beestjes één voor één op terwijl ik ze dreigend aankeek en vol in hun gezichtjes blèrde. Sommige puppy’s kregen tranen in hun oogjes, andere begonnen te piepjanken en er was zelfs eentje die flauwviel. De vrouwen aan de picknicktafels begonnen te gillen. Een man stond op en kwam mij tegemoet. Met een oerkreet besprong ik hem. De man viel achterover in de modder. “Hou op! Hou op!”, schreeuwden de vrouwen in koor. Ik vond dat een uitstekend idee.

Met een sierlijke Rietberger sprong ik over het hek, trok m’n overhemd weer aan en liep rustig naar de aldaar aanwezige kantine. Ik bestelde een kop koffie. Ik kreeg er een koekje bij. Terwijl ik op het terras genoot van het nog steeds lekkere winterlentezonnetje, voelde ik dat ik nodig moest poepen. “Waar is het toilet?”, vroeg ik. De vriendelijke meid achter de bar wees me de richting. Ik zat nog geen 17 minuten toen plotsklaps mijn alarm op m’n telefoon ging. ‘Oja, die afspraak’, schoot door m’n hoofd. Ik trok mijn thong en broek omhoog en sprintte de kantine uit, naar m’n auto. ‘Oh fuk, vergeten door te spoelen’, dacht ik terwijl ik wegreed. ‘Nou ja, dat doet iemand anders wel voor me’.

De afspraak bleek over 4 weken pas te zijn. Zucht, had ik weer.
Ik besloot naar huis te gaan, een dutje doen.
Op de bank lag ik te denken; Wat zouden die puppy’s geschrokken zijn.

We omdenk’en!

Ahnoudoui

Jadoui

‘Ook Tannane kiest voor Marokko’ las ik op teletekst. Ah! Nou doui. *zwaait*
Prima hoor. Geen probleem. Leuk voor hem. Waar anders voor dan? Oranje? Hahahaha, don’t make me laugh.

Sjonge, ik word zo moe van die dubbele paspoorters. Flikker toch op! Je bent Nederlander als je in Nederland bent geboren en Marokkaan als je in Marokko geboren bent. Twee nationaliteiten kan niet. Klaar.
Punt.

Maar buiten dat, waarom zou Tannane voor Oranje moeten spelen? Of die Ziyech? We hebben toch genoeg goede éénpaspoorters? En trouwens, ik denk niet dat deze dubbele paspoortgasten iets toevoegen aan het Nederlands elftal. Net als elke ‘Marokkaanse’ speler in Oranje voor hen, nu ik erover nadenk. Dries Boussatta was de eerste. Hij speelde 3 interlands. Daarna kwam Khalid Boulahrouz. Hij verzamelde vooral kaarten. Ibrahim Afellay leek een succes te worden maar ook bij hem is het tegenwoordig kwakkelen geblazen. En tenslotte Adem Maher, die speelt al helemaal nergens meer.
Ergo, ik rust mijn casus.
Het zijn stuk voor stuk aardige voetballers hoor, technische voetballers vooral maar ze hebben allen een bepaald karaktertrekje dat het maakt dat ze het nèt niet halen. En die passen gewoon niet bij Oranje. We hebben winnaars nodig.
Maar ja, dat is mijn bescheiden mening.

Ik kijk uit naar de nieuwe lichting Oranjespelers. Hopelijk worden ze nóg succesvoller dan de vorige. Want dan worden we over 2 of in elk geval over 6 jaar wereldkampioen.
Over 2 weken de eerste test. Een oefenwedstrijd tegen Frankrijk.
Ben benieuwd.

We éénpaspoort’ én!

Sarah 😍😍😍

Shaw

Sommige mensen kijken kookprogramma’s, anderen kijken zang/dans/talentprogramma’s en weer anderen kijken linkse VARA/NOS pulp. Ik kijk graag naar realityprogramma’s zoals “Person of Interest”. Voorheen bij Veronica maar die klutzender is ermee gekapt en nu zenden ze zondags liever herhalingen van herhalingen van vage series uit. Gelukkig vulde NET5 een half jaar geleden mijn behoeftegat (Hmm, dat klinkt smeriger dan ik het bedoel) en begonnen ze op maandagavond de serie vanaf het begin uit te zenden. Drie afleveringen achter elkaar! En hoewel ik het allemaal al een keer gezien had, ben ik weer net zo verslaafd als toen en mis ik geen aflevering.

Het gaat over een miljardair (Harold Finch) die een supercomputer (The Machine) heeft gebouwd. Deze computer ‘ziet’ wanneer mensen in levensgevaar zijn voordat ze in levensgevaar zijn. Door het Sofinummer bekend te maken, weet Harold om wie het gaat. Omdat hij een computernerd is had hij iemand nodig die het veldwerk op moet knappen en daarvoor heeft hij Mr. Reese ingehuurd. John Reese is ex CIA, ex Black ops, ex Deltaforce, ex Special force enzo. Kortom, iemand waar je geen ruzie mee moet krijgen. Een gevleugelde uitspraak is niet voor niets “Mr. Reese never needs an umbrella because rain knows better”.
Mr. Reese, immer netjes in pak, beschermt de persoon in kwestie, meestal op onorthodoxe manier. En aan het einde van de aflevering is het vaak eind goed, al goed. Maar dat is volgens mij geen toeval meer. Dit alles speelt zich af in het pittoreske stadje New York city. Dat moet haast wel de veiligste stad ter wereld zijn.

Verder zijn er nog veul meer verhaallijnen hoor maar die plemp ik hier niet neer, ga zelf maar kijken.
(spoiler alert; CIA achter Reese aan. FBI achter Reese aan. Corrupte agenten. Huurmoordenaars. Bendeoorlog. Nóg een Machine. Geheime organisaties. Hightech snufjes. Verloren liefdes. Nieuwe liefdes. Mooie vrouwen. Gelikte mannen. Enzovoorts)

Maar waarom dees anekdoot, Manus, vraag je je af? Nou, aanstaande maandag doet ze haar intrede!!!! De stoot op de foto bovenaan: Sarah Shahi. De stoerste vrouw evah! De vrouwelijke Mr. Reese. En ze ziet er ook nog best wel een beetje heul veul appetijtelijk uit, moet ik eerlijk bekennen. Dat maakt het kijken nòg iets fijner dan dat het al was. Dan lig ik toch nèt iets Al Bundy-er op de bank, zeg maar.  Jammer dat ze in aflevering 79 dood gaat………………..
Of toch niet? Is eigenlijk de hele serie niet een ‘of toch niet’???? En dat vind ik nou het geweldige aan zo’n realistische serie, je weet gewoon niet waar je naar kijkt. Maar stukje bij beetje wordt je wijzer en ontdek je meer en meer. Spannond!

Ik vind het een aanrader als je van realityprogramma’s houdt. Person of Interest, maandag 20.30 uur, NET5.

En had ik al gezegd dat bij de eerstvolgende aflevering Sarah Shahi mee gaat doen?

We Sarah’en!

7a2eddf625cf043fcf6a1a8eab6c310a

Zomerhit 2016

Zomerhit 2016

Dinsdag is de dag dat de jongens onder mijn regime vallen en meestal flans ik op maandagavond een programmaatje in elkaar. Gewoon wat licht entertainment, wat fluks beweegwerk (pas op voor obesitas!) en wat eenvoudige levenslessen. Je kent het wel, iets wat elke vader op zo’n dag doet. Neem ik aan.
Zo niet gisteren, ik had niets gepland. Ik besloot de jongens een vrije dag te geven. Ik had ze om 12 uur van school gehaald, gaf ze thuis een broodje en ze vermaakten zich met hun tabletspelletjes. Ik hing de was op want uit ervaring wist ik dat de was in de wasmachine laten zitten beroerd droogt. De was ophangen gaat bij mij thuis altijd met een iets hoger muziekvolume. Niets fijner dan ritmisch de was ophangen. Dat zeg ik!
Plotsklaps hoorde ik mijn alltime favoriete Nederlandse duo met hun geweldige hit ‘Late at night’ door de speakers schallen. Dolenthousiast rende ik de woonkamer in. Op mijn provisorische dansvloer deed ik de dansmoves alsof het weer 1980 was. Ik was een gelukkig man.
De jongens keken niet op of om. Het deed me pijn. “Kom op, jongens. Meedoen!” Beiden keken ze me verveeld aan. Teun vond me een sjap. Ik stapte op ze af, Bud Spencer en Terence Hill’de ze vol op hun kanis, pakte de tablets af en trok ze mee naar de dansvloer.
Het heeft 17 repeats geduurd maar uiteindelijk dansten de jongens vrolijk met me mee door het huis. Prachtig om te zien.

Natuurlijk kan ik deze knijter van een hit als dè zomerhit van 2016 gaan promoten maar ik bedacht me dat Maywood nóg een aardige knaller heeft gescoord; “Rio”.
En laat die nou veel toepasselijker zijn dit jaar! Want, lieve lezer, gaan ‘we’ in augustus niet naar Rio? Naar de Olympische Spelen? En noem mij maar een optimist, ik denk dat ‘we’ daar gaan vlammen. En flink ook (hoi Dafne)!

Dus, lieve lezer, bij dezen roep ik uit tot zomerhit van 2016 onderstaand nummer.
Geniet ervan.

We zomerhit’en!

 

Tactiek

Bij de vorige wedstrijd werd mij vriendelijk verzocht me niet teveel met de wedstrijd te bemoeien. Er lopen namelijk trainers langs de lijn, werd er gezegd. Aanmoedigen is prima maar tactische tips liever niet. Ik nam het ter kennisgeving aan. Het beleid van de club is dat jonge korfballers opgeleid worden tot trainer en dat ze de jongste korfbalteams onder hun hoede nemen. Ik vind dat een goed uitgangspunt. Zo kunnen ze hun ervaringen overbrengen op de allerjongsten. En de trainingen hebben vruchten afgeworpen. In augustus van het vorige jaar begon de F5 als een compleet nieuw team met nul korfbalervaring. En, met nog één wedstrijd tegen de directe concurrent te gaan, staan ze bovenaan en kunnen ze zaalkampioen 2015/2016 worden. Ik vind dat een prestatie van jewelste! Hoe geweldig is dat voor die kinderen van de F5? In hun eerste seizoen al direct kampioen worden?

Maar bij een allesbeslissende en belangrijke wedstrijd komt meer kijken dan alleen wat je (aan)geleerd hebt. Daar komt ook tactiek bij kijken. En, met alle respect, aan tactisch inzicht ontbreekt het bij de jonge trainers. En hoe jammer is het dan dat zij tactische tips van volwassen mensen volledig in de wind slaan? Ik vind het eigenwijsheid ten top. En op dat punt wankelt het beleid van de club volledig.
Door tactische blunders verloren we Dè belangrijkste wedstrijd van het zaalseizoen 2015/2016. En moest ik een zwaar teleurgesteld jochie troosten. Ook ik was flink pissig, moet ik eerlijk bekennen.
Gisteravond analyseerde ik de wedstrijd met Sam. Hij zei iets heel zinnigs. “Als ik een verre bal gooi, zijn we binnen 2 seconden bij de andere korf. Als we over moeten spelen duurt het 15 seconden.”……………….. Acht jaar is het mannetje hè? Hij ziet dat nu al.
Het lijkt mij voor de jonge teams beter dat de trainers in opleiding zich puur bezig gaan houden met de trainingen en de techniekontwikkeling van de jongste spelertjes. En dat er een volwassen coach bij de wedstrijden is. Eentje die weet hoe je wedstrijden moet aanpakken. Die de klappen van de zweep kent. Die tijdens een wedstrijd ingrijpt als het niet loopt. Die een partijdige scheidsrechter gewoon aanspreekt. Toevallig ken ik een hele goeie. 😉😄

“Jammer, volgende keer beter”, hoorde ik een ouder zeggen. Nee, er komt geen volgende keer. Dit was eenmalig. We kunnen immers niet terug in de tijd. Bij competitiewedstrijden gaat het om de punten, zo simpel is het. En bij competitiewedstrijden moet je er alles aan doen om te winnen. Speel je voor het plezier, moet je aan recreatieve sport gaan doen.
Of ga bloemschikken.

We tactiek’en!

 

*OPHEF ALERT*

Mensen, deze anekdoot heeft niets met speltactiek bij de jongste kinderen te maken. Speltactiek moet ontwikkeld worden.
Ik zet enkel mijn vraagtekens bij het gebrek aan tactisch inzicht bij de trainers. Dit voornamelijk vanwege hun jonge leeftijd.
Mijn punt is dat er een wezenlijk verschil is tussen een trainer en een coach.

Ik hoop dat dit antwoord een beetje duidelijkheid verschaft.

Reminder

MP16-ADAM2701Kan je het nog herinneren dat ik ergens halverwege augustus van het vorige jaar hiero groots aankondigde dat ik de libido tijdelijk zou laten inslapen? Dat m’n jachtseizoen ten einde was? Ja, dat weet je nog, toch?
Lang geleden hè? Man, lijkt wel een eeuwigheid.
Maarrrrr, lieve leester, het einde is in zicht! Er is bijna witte rook! Er gloort licht! Nog dik 3 weekjes!
Ja, je leest het goed, ook dit jaar start mijn jachtseizoen weer op de zondag dat de zomertijd gaat draaien.

Maar waar ik in voorgaande jaren nogal wat gesmacht, geverzoek en getrouwtrek om mijn jachtseizoen eerder te openen van gewillig vrouwvolk bemerkte moet ik bekennen dat het deze winterstop best wel tegenvalt.
Sterker nog, de wachtlijst is leeg!!!!!!??????
WAT IS GAANDE, VROUWTJES?? 😳😳😳😳😳😳🤔🤔🤔🤔🤔🤔

Vandaar deze reminder, je hebt namelijk nog dik 3 weekjes.
Schrijf je nu in en wees de eerste die mij gewoon mag aanspreken, mij gewoon mag aanraken en gewoon in mijn gezelschap mag vertoeven. Want wees eerlijk, wie wil dat nou niet met één van de 294 miljoen meest begeerde vrijgezellen van Nederland? 😘

We remind’en!

BM ‘er

Oscar-statue

Ken je dat? Dat je naar de Oscaruitreiking zit te kijken en dat je denkt; “Goh, ben ik even een rolmodel voor een flink stel BM’ers geweest zeg!” Dat je duidelijk ziet dat bijvoorbeeld Leo op afbeeldingen van jouw kapsel heeft geGoogled. Ken je dat niet? Nou, ik wel hoor. En ach, ik maak me daar niet zo druk om. Sterker nog, ik vind het hem wel staan zelfs. Die Oscaruitreiking ging een beetje teveel over discriminatie, vond ik. Het aloude blank-zwart *gaap* gedoe. Zwarte acteurs krijgen minder kansen enzo. Bla bla bla. Houtocheensop, mensen. Jullie horen ons toch ook niet mekkeren dat er zo weinig blanken in de Olympische 100 meter finale staan? Ieder zijn meuk, dat zeg ik!

Terug naar de BM’ers dan. Ik heb binnenkort een feessie en de organisatie heeft besloten om er een themafeessie van te maken. We mogen moeten verkleed komen als een Bekend Mens. Hoe leuk is dat? 😄 Een feestje bouwen met Marilyn Monroe met haar opwaaiende rokje? Of Jennifer Aniston in Horrible bosses? Of Salma Hayek in From dusk ‘till dawn? Of Eva Mendes in Hitch? Man, heb er nu al sin an!

Ikzelf zit nog een beetje te dubben als wie ik zal gaan. Ik heb vannacht heel het internet afgespeurd en ben tot onderstaande selectie gekomen. De bovenste 3 (voor de nono’s hier v.l.n.r. Jack Bauer – James Bond – Mr. Reese) behoeven de minste voorbereiding, dat lijkt me duidelijk. Misschien hier en daar een kleine outfit aanpassing en natuurlijk een gun, maar of dat nu zo leuk is voor de andere aanwezigen op het feest die er wèl moeite voor doen, ik weet het niet. Danny Zuko is ook niet zo heul lastig maar ja, waar vind ik die Greased Lightning zo snel? Ace Ventura lijkt me het lolligst om te doen. Al is het alleen maar om zijn loopje. Hannibal Smith komt qua karakter en sigaar het dichtst bij mij in de buurt. Dat overhemd van Forrest Gump heb ik. Maar dat is voor jou, lieve lezer, natuurlijk geen verrassing. 😉 En tenslotte Rocky Balboa. Is er iemand te verzinnen die een betere “Adriàààààn” uit z’n scheve muil krijgt dan ondergetekende?

Je ziet, ik zit nog een beetje in dubio. Ik weet het nog niet. Ik tast nog in het duister.
Maar hé, daar heb ik toch een weblog voor? Ik kan er natuurlijk gewoon een interactief dingetje van maken!
Zeg, lieve lezer, wie vind jij als wie ik moet gaan? (is dat een zin? Nu wel.)

We Bekende Mens’en!

BMers

Reünie

  Over een week of 8 is het dan eindelijk zover, reünie time! Dan is het namelijk precies 10 jaar geleden dat we geschiedenis schreven in ons prachtige deurp.

In 1997 voetbalde voormaligje bij de plaatselijke club in een team dat er werkelijk geen hout van kon. Uitslagen van 15-0 waren geen uitzondering. Maar de meiden hadden er plezier in. Dat telde. Op een gure herfstzaterdag ging ik als toeschouwer mee. De trainer was even daarvoor opgestapt, het werd weer een afslachting. Na de wedstrijd besloot ik de vrijgekomen vacature op te vullen. Dat was het begin van een succesverhaal. Vandaar dat ik het hier ook plemp. Waarom zou ik hier een complete mislukking anekdoten immers?

Elke dinsdag en zaterdag ging ik met de meiden aan de slag. Het niveau ging beetje bij beetje en stukkie voor stukkie omhoog. De grote nederlagen werden minder en minder, de resultaten beter en beter. Tel hierbij op dat de toernooien en de feestjes errug gezellig waren. Kortom, we hadden plezier.

In seizoen 2003/2004 werden we 4e in de 4e klasse. Met door mijzelf opgeleide meiden. Ik vond dat een fantastisch resultaat. We vierden deze prestatie met een heus gala waar ik, als presentator, de gouden, zilveren en bronzen pump (oude schoenen van moeke had ik goud, zilver en brons gespoten. Hahahaha😂😂) uit mocht reiken aan de, door het team gekozen, sterspeelsters. Het seizoen erna deden we het nóg beter en eindigden we als 2e. Ik heb weken met een arrogante kop (die heb ik standaard, dat scheelt) op het sportpark rondgelopen.
Het succes (en vooral de gezelligheid van het team) trok de aandacht in de regio en er dienden zich enkele aanwinsten aan. We splitsten de inmiddels flinke groep voetbalsters in 2 teams en schreven ons in voor de 4e klasse (2e) en de 3e klassen (1e). Ik nam de coaching van het eerste voor mijn rekening. We trainden 2x in de week en dat wierp vruchten af. We waren onverslaanbaar. Sterker nog, we wonnen dat seizoen alles. Met als resultaat dat een damesteam voor het eerst in de geschiedenis van de club kampioen werd. En dit was op zaterdag 15 april 2006. Ik riep deze datum uit tot nationale feestdag in ons deurp.

Vorig jaar bestond de club weet ik hoeveel jaar en werd er een heus jubileumboek uitgegeven. MET GEEN WOORD WERD ER GEREPT OVER DIT UNIEKE RESULTAAT! 😳

Keek ik ervan op? Nee, eigenlijk niet. We hebben het al die jaren alleen moeten doen. Zonder enige vorm van steun van club en bestuur. Tssssss, waardeloze wanna be top amateurclub.

Nog een week of 8 en dan is het alweer 10 jaar geleden. De tijd vliegt. Ben benieuwd wat ‘mijn’ dames voor me in petto hebben. Ik ben tenslotte op een bepaald moment Dè belangrijkste man in hun leven geweest. En eerlijk gezegd ben ik ook wel benieuwd wat er nu 10 jaar later van ze geworden is. Of heb ik jullie nu op een idee gebracht? 😄😄

We reünie’en!

Aloha

  Mijn kledingkeuze is met enige regelmaat onderwerp van gesprek en vaak is bij mij een ‘HAHAHAHAHA’, een ‘OmeGod’ of een ‘Mééééén je niet’ te horen. Eerlijk is eerlijk.

Maar bij een enorm ego, een indrukwekkende uitstraling en een prachtlijf horen nu eenmaal soms ietwat aparte kledij. Dat zeg ik! 

En wat ben ik in mijn nopjes dat ik een stel vrienden en vriendinnen heb die dat als geen ander begrijpen. Top! 👍🏼👊🏼 Ja goed, over mijn, in hun ogen, gedateerde kapsel zullen we het wellicht nooit eens worden maar mijn kledingkeuze snappen ze. Of snappen? Ze kijken niet meer op als ik weer eens met een bloemetjesshirt of een bijtjesblouse binnenstap.

Zo was het gisteren de dag dat ik de 45 jaar aantikte en dat moest vanzelfsprekend beloond worden. Al weken overlegden en vergaderden ze in het diepste geniep over mijn kadoos. Vroeg ik ernaar dan gniffelden, glunderden en hihihiden ze wat en lieten ze me vragend achter in het ongewisse. Gisteravond konden ze dan eindelijk hun snode plannetjes ontvouwen. Even na tienen kwam ik binnen en direct voelde ik de gezonde spanning. Natuurlijk was dat bij het vrouwelijke deel voornamelijk omdat ze me eindelijk ongestoord konden kussen en knuffelen (hoewel ik daar op een normale doordeweekse dag ook gewoon voor open sta hoor!🤔), de mannen zag ik smalend en zelfvoldaan in hun handen wrijven. Wat hadden ze voor me bedacht?

Nou, lieve lezer, daar kan ik kort over zijn. Het mooiste kado in jááááren! Ik kreeg een heus Aloha pak! PRACHTIG!  

 En niet zo’n carna(ge)val maar eentje voor de casual dragerij en ook nog eentje die voor mij op maat gemaakt lijkt te zijn. Als gegoten zit ie.

Een hapje, een drankje, wat lachen, wat gezelligheid en een potje mannen vs. vrouwen bowlen stond op het programma. Zou ik in dat pak durven? Over straat? In de openbaarheid? Die vraag lag op ieders tongpuntje. Maar dat verbeeldde ik me, denk ik. Zij kennen me immers. De dag dat ik me schaam voor mijn outfit ligt al 16436 dagen achter me. Ik trok ‘m zonder te aarzelen aan.

Nou, en toen ik daarna ook nog een echte originele vintage bowlingtas inclusief bowlingbal, bowlingbaldraagzak, bowlingschoenen en een bowlingrokje (huh?😳) kreeg, waande ik me regelrecht in die Big Lebowski film. (Oja, mocht mevrouw Ria Luik uit de Karnebeekstraat te Zwolle haar bowlingtas met inhoud zoeken, ik heb ‘m)  

 Vanzelfsprekend was ik gisteravond de koning van de bowlingbaan en dat kwam niet alleen door mijn prestaties. Ik heerste vooral op kledinggebied.  

 De ene na de andere jaloerse blik van de aanwezige mannen doodden mij terwijl ik bij de vrouwen in de zaal lichte opwinding herkende. Hier en daar werd me zelfs een kijkje onder de minirok kado gedaan. 

Lieve vrienden en vriendinnen, ik ben er ontzettend blij mee. Sterker nog, ik wil die andere pakken ook!  

   
😂 Bedankt voor een fantastische en gezellige verjaardag! Ook namens moeke.

We Aloha’ en!

  

Het meisje met de banaan

banaan

Zaterdag bedacht ik me dat een keer naar de markt gaan wel een goed idee zou zijn. Ik had ingrediënten voor m’n tegenwoordige hoogstaande roerbakkerij nodig. Een soort kraambezoek dus. Het was een beetje guur weer maar dat deerde me niet. Ik trok de kraag wat hoger in de nek en stapte in de auto. Hier merkte ik dat de dichte jas en een omhooggetrokken kraag niet echt handig rijdt. Zucht. Ik ben ook zo impulsief hè?
Hup, ik de jas weer open en de kraag omlaag.

Ik trof het met de parkeerplek, ik hoefde niet meer dan 27 minuten te lopen om op de markt te komen. Jeuj!
De viskraam, de pindaboer en de bloemenschreeuwerd liet ik links liggen en ook op mijn rechterflank kwam ik langs kraampjes waar ik weinig tot niets van nodig had. Bij de fruitkraam in de verte was het opvallend druk. Oh, zal wel iets in de aanbieding zijn, dacht ik hardop. Toen ik dichterbij kwam zag ik dat het voornamelijk mannelijke drukte bij de fruitkraam was. En hé, daar rechts aan de andere kant achter een bestelbus stonden een heel stel vrouwen. Nou zeg, die keken ook niet blij. Wat zou er aan de hand zijn? Ik ging tussen de mannendrukte staan. Sommigen joelden, sommigen schreeuwden, sommigen zongen 🎶Daar moet een piemel in🎶. Huh?? Ik snapte er de ballen van. Tot ik in de gaten kreeg waar ze zo enthousiast van waren. In de fruitkraam stond een jonge blonde. Type lekker wijf. Ah, dat was het dus.
Ik griste een businesskaartje uit m’n binnenzak en schreef er 20.00 uur exact! op. Ik keek eens rond in de mannendrukte of er concurrentie van me was maar ik wist natuurlijk wel beter. Hahaha, gekkie ik hoor! Ik, één van de 863 miljoen meest begeerde vrijgezellen van Gelderland, hahahaha. Ik legde het businesskaartje op de kassa en liep zonder om te kijken verder.

Klokslag 20.00 uur ging de intercombel. Ik opende beide deuren en daar stond ze, de lekkere blonde. “Kom binnen en maak jezelf comfortabel”, zei ik op m’n charmantst. Ze ging op de stoel van Sam zitten. “Wat wil je drinken?”, vroeg ik. “Ik lust wel een smoothie”, antwoordde ze. “Oh, ik maak de lekkerste!”, zei ik enthousiast en ik dook de keuken in. Ik mikte de appel, de mandarijn, de 2 mango’s, de 4 eieren, de 3 frikadellen en de 16 uiringen in de blender. Toen zag ik dat ik de banaan vergeten was. Zucht. Ik ben ook zo impulsief hè?
Ik nam de grote beker lekkers en de banaan mee naar de kamer. “Ik hoop dat je ‘m lekker vindt”, zei ik. “Kijk, ik kan een trucje met deze banaan.” Ik pelde de banaan voor de helft af, deed het puntje tussen m’n tanden en draaide de banaan rond. “Een piemol!”, zei ik schaterlachend. Ze proestte de smoothie uit en gilde het uit van het lachen. Tranen biggelden over onze wangen. Manmanman, zelden zó hard gelachen. “Ik kan ook een trucje”, riep ze enthousiast en ze pakte de banaan. Ze pelden ‘m helemaal af en deed ‘m in haar mond. Eerst het puntje en sensueel langzaam duwde ze de banaan in haar mond. Helemaal in haar mond! Ik trok mijn wenkbrauwen op en keek haar vragend aan. Dat ding moet toch ook in haar keel zitten, vroeg ik me hardop af? Haar ietwat paniekerige blik gaf me daarin, volgens mij, gelijk. Toen ze begon te kokken trok ze snel de banaan weer uit haar mond. Ze slikte even en zei; “Goed hè?” Met m’n moeilijkste gezicht ever vroeg ik; “Wat is daar goed aan?” “Je smoorde zowat.”
“Ja……eh………..nou……….eh…….bij jou?”, stamelde ze. Ik zuchtte weer eens en trok m’n beamerscherm uit het plafond. Met een viltstift tekende ik er een piemol op. “Dit is de balzak, dit is de schacht en dit is de eikel”, onderwees ik met een aanwijsstok. Ze zat aandachtig te kijken. “Jouw tong is jouw sterke punt op dit gebied.”
“De eikel is het gevoelige gedeelte van de piemol.”, ging ik verder. “En die voelt niets als hij achter in je keel ligt.”, verzuchtte ik.
“Waarom denk je dat pijpen aan het uiteinde van een broek zitten?”, vroeg ik. “Ja…………..eh……eh…….eh.”, stotterde ze met een rood aangelopen gezicht. Ik duwde het beamerscherm weer het plafond in, pakte haar jas en wees haar de deur. “Ga maar weg.”, gebood ik haar. “Ja maar…….”
Ik vingerwapte in haar gezicht. “Puh puh puh, wegwezen!”

Kom op zeg, ik zit toch niet in de porno.

We banaan ‘en!

Overhemden

overhemdenSsssssst! Luister eens! ……………………………..
Hoor je dat? Dat zijn rasse schreden. De rasse schreden van mijn verjaardag die naderen. Nog effetjes, lieve lezer!

De borstel boven dit stuk verraadt het al een beetje, dees anekdoot gaat overhemden (*padoem tssjj – woordgrapalert!*).
Ik heb een beetje een overhemdfetisj. Of fetisj wil ik het eigenlijk niet noemen. Ik loop gewoon graag in een overhemd. Trouwens, ik sta, zit of lig ook graag in overhemd hoor. Niet dat je denkt dat ik de hele dag loop.
Over het algemeen draag ik 99,93% van de tijd een overhemd. De overige 00,07% blootgetorst om het plaatje compleet te maken. En dat laatste is vaak zomers.
Ik vind dat netjes staan (of zitten of liggen, je snapt wat ik bedoel). En om het dan een klein beetje over fetisj te hebben, het liefst heb ik de overhemden een beetje apart. Van die overhemden die een man met lef draagt, zeg maar. Ruitjes, blokjes, streepjes, bloemetjes, bijtjes, knuffelbeertjes, gnoes, het maakt mij niet uit. Ik heb ooit eentje gehad met een sinaasappelmotief. Schitterend ding!
En de kleur mag wat mij betreft ook zo onverwachts en opvallend mogelijk. Ja, lieve lezer, stiekem ben ik toch wel een overhemdfetisjist.

Maar dan wel een spijkerbroek eronder hè! Het moet wèl casual zijn. Een excentriek overhemd staat natuurlijk niet als onderdeel van een pak. Nu ben ik ook geen pakkenman. Sterker nog, geen enkele man is een pakkenman. Ja, voor z’n werk. Maar zodra ie thuis is, is het eerste wat hij in een hoek mikt zijn pak en slipt hij in something more comfortabelers. (Vrouwen die denken dat mannen 24/7 in pak lopen (ik ken er ècht eentje, whoehahahaha), droom mooi verder. Die bestaan niet.)
Nee, een pak wil ik nog wel eens dragen bij speciale gelegenheden. Geen haar onder mijn oksel die eraan denkt een pak in mijn vrije tijd te dragen. Ben geen droomman. Oh wacht.

Maar goed, mijn verjaardag dus. Ik begrijp dat jij hoofdbrekens hebt over een cadeau pour moi.
Nou, lieve lezer, doe mij een mooi, excentriek overhemd cadeau, zou ik zeggen. Boven enkele voorbeelden.
Je kunt mij niet blijer maken!

We overhemd’en!

Bed verschonen

Bed verschonenIk begin na zoveel jaar al een aardige Henny te worden, al zeg ik het zelf. (oh, moet ik die nog uitleggen? Henny als in Huisman = man alleen??? Duh.)
Afwassen, de was doen, de was ophangen, de was opvouwen, stoffen, stofzuigen, ik heb het al redelijk onder de knie. Maar, lieve lezer, waar ik werkelijk een gruwelijke hekel aan heb is het bed verschonen. Mèn, daar ben ik gewoon uren mee bezig hè?
Maar ja, soms moet het, iets met hygiëne ofzo, en een mens gotta do wat een mens gotta do, niewaar? Maar vandaag had ik nog een andere reden. Ik kreeg een huisbezoek!! Van een vrouwmens!! Als dat geen wilde nacht zou worden!!

Ik was blij dat Sam de wekker op zijn tablet had gezet en dus zat ik om 10 over 5 vanochtend al aan de koffie. Maar dat maakte me niets uit, had het toch druk zat. Tegen kwart voor 7 ving ik aan met de hel die bed verschonen heet. Ik trok de hoes van het eerste dekbed af en mikte ‘m in één of andere hoek. Daarna was hoes 2 aan de beurt en daarmee deed ik hetzelfde. Tot ik me bedacht dat het handiger is de hoezen er binnenste buiten af te halen.
Zucht.
Ik propte de dekbedden weer één voor één in de hoezen, vlijde ze over het bed en ging even poepen. Ik moest nodig.
Vol goede moed liep ik de slaapkamer in. Hoes 1 haalde ik er binnenste buiten af en ik fistpompte lichtjes. Gelukt! Toen ook hoes 2 binnenste buiten in de hoek lag kon ik m’n enthousiasme niet langer bedwingen en danste ik stiekem een Horlepiepje.
De kussenslopen en matrashoezen gingen als de brandweer, tegen half 9 nam ik plaats op de bank. Ik was uitgeput.

Het schone beddengoed haalde ik uit de kast. (Haha, ik haalde alles uit de kast! I kill me 😂😂). De matrassen in mijn bed wegen een kleine 382 kilo p/s dus alles uit kast halen was noodzakelijk. Met ontzettend grote moeite, flink wat bi -en tricepswerk en een heel arsenaal aan oerkreten lukte het me de hoes om het eerste gevaarte heen te krijgen. Bij de 2e ging het al even moeizaam en als klap op de vuurpijl klapte er ook nog een stuk elastiek aan de ene kant terwijl ik net de andere kant er strak omheen had. GRRRRRRRR#^$&(&%^*%(*%(RRRRRRRR
Zucht.

Nou ja, om een lang verhaal af te ronden, tegen het middaguur had ik m’n bed klaar. Klaar voor ontvangst van het vrouwmens vanavond. Klaar voor een wilde nacht.
Ze belt net af………………………………
Zucht.

Ik heb net de dekbedhoezen in één of andere hoek gesmeten. Ga nu eerst even koffie drinken.
Dat matrasgezeik komt straks wel hoor. Dat schone bed is nu toch niet meer nodig.
Zucht.

We bedverschoon’en!

Oranje

img_0312

Olympische Spelen 2028 in Amsterdam. Zaterdag 15 juli, 20.00 uur: Korfbalfinale. Nederland verslaat België in een spannende wedstrijd met 32-29. Aanvoerder en uitblinker Sam Slink is de grote man aan Oranje kant. Met 14 korfpunten en 12 assists is hij verkozen tot man van de wedstrijd. En later ook tot beste speler van het toernooi. Tijdens de prijsuitreiking en de volksliederen houdt zijn vader het op de tribune niet droog. De beelden van een geëmotioneerde vader in de armen van de topkorfballer gaan de hele wereld over.
Wie kan het Oranje in 2032 stoppen als ook broer Teun dit team komt versterken? Die vraag ligt nu al op veel lippen.

Mooi hè? Dromen.

Maar mensen, wat begint Sam een aardige korfballer te worden! Hij speelde vandaag de sterren van de hemel. En dat zeg ik niet omdat ik dat vind, het was gewoon zo. De tegenstander was een directe concurrent en hij stond op, mensen! Hij nam het team bij de hand met 3 punten en 4 assists. Uitslag 7-5. Zelfs dat zijn directe tegenstander groter was dan hij, deerde hem niet. Lukte het niet bovenlangs, dan gooide hij de bal onder de gestrekte armen van dat ventje langs. Schitterend om te zien!

Man, ik kan niet beschrijven hoe trots ik was. Of eigenlijk ben. Niet alleen op hem hoor, op het hele team. Wat hebben zij al veel geleerd sinds de eerste kennismaking met de sport in augustus.
En nu Teun vanochtend zijn eerste kennismaking met korfbal heeft gehad en hij het óók leuk vond, ga ik maar eens beginnen met een kast bouwen. Binnenkort zullen de prijzen immers wel binnenstromen, me dunkt.

Mooi hè? Dromen.

Hoe vrouwen denken

Vrouwen denkenIk loop met m’n meissie arm in arm door de stad. We zijn smoorverliefd en gelukkig met elkaar. We kletsen wat, we lachen wat en ondertussen slenteren we langzaam verder.
Plots zie ik een mooie auto rijden en ik blijf even staan om de prachtige wagen na te kijken. “Goeiendag, wat een mooi ding!”, roep ik hardop uit. Een minuut later ben ik de mooie auto alweer vergeten.
M’n meissie denkt; Hmmm, hij heeft smaak.😍 En we wandelen arm in arm en verliefd verder.

Ik loop met m’n meissie arm in arm door de stad. We zijn smoorverliefd en gelukkig met elkaar. We kletsen wat, we lachen wat en ondertussen slenteren we langzaam verder.
Plots zie ik een mooi historisch gebouw en ik blijf even staan om de prachtige architectuur te bekijken. “Goeiendag, wat een mooi ding!”, roep ik hardop uit. Een minuut later ben ik het mooie gebouw alweer vergeten.
M’n meissie denkt; Hmmm, hij heeft smaak.😍 En we wandelen arm in arm en verliefd verder.

Ik loop met m’n meissie arm in arm door de stad. We zijn smoorverliefd en gelukkig met elkaar. We kletsen wat, we lachen wat en ondertussen slenteren we langzaam verder.
Plots zie ik een mooie vrouw en ik blijf even staan om het prachtige exemplaar na te kijken. “Goeiendag, wat een mooi ding!”, roep ik hardop uit. Een minuut later ben ik de mooie vrouw alweer vergeten.
M’n meissie denkt; Hmmm, hij wil met haar naar bed!😡 Hij heeft haar al uitgekleed!😡 Hij heeft seks met haar!😡 Hij wil van mij af!😡 Hij gaat vreemd!😡😭
En we wandelen verder.
Achter elkaar aan omdat zij woedend haar arm losgerukt heeft.

………………………………………………………………………………………………..

Meissies, doe ’s niet. Nergens voor nodig.

Winnaarsmentaliteit

Gele kaartEr zijn verschillende manieren om een wedstrijd te winnen. De meest voor de hand liggende is gewoon een klasse beter dan de tegenstander zijn. Maar dat is logisch, zei een wijs man ooit.
Een andere factor is een flinke dosis geluk. Ik geef toe, het is onberekenbaar maar toch kan het in jouw voordeel uitvallen.
En een derde is winnaarsmentaliteit. Als de tegenstander even sterk of zelfs iets sterker is, dan dient de winnaarsmentaliteit aangeroepen te worden. En, lieve lezer, als er iemand een winnaarsmentaliteit heeft dan wijzen vingers al snel mijn richting op. Orthodox of onorthodox, het maakte me vroeger niet uit hoe we wonnen, als we maar wonnen. Volgens mij ben ik nog steeds clubrecordhouder met 7 rode kaarten in één seizoen. Maar in mijn verdediging, ik had altijd de intentie de bal te raken hoor!
Maar genoeg over mij.

Sam’s team doet het ontzettend goed in de competitie. Ze staan bovenaan! Weliswaar met 2 wedstrijden meer en 1 punt minder, maar toch! Ze hebben 6 van de 9 wedstrijden gewonnen en één van de verloren wedstrijden van voor de winterstop hebben ze afgelopen zaterdag rechtgezet door met 7-5 te winnen.
(oh, even tussendoor: maandag stond ineens op de officiële uitslagensite een eindstand van 7-8. Huh?? Hadden ze van de tegenstander stiekem de uitslag op het formulier aangepast? Van die 5 een 8 gemaakt? Dat zal toch niet? Het zijn F-jes! Een oplettende ouder, ik zal geen namen noemen maar dat was ik, rammelde onmiddellijk aan de bel en inmiddels is de uitslag en dus ook de stand weer zoals het hoort.)

Zaterdag staat wederom een topper op het programma. Ook tegen een tegenstander waarvan ze vóór de winterstop hebben verloren. En, ook niet onbelangrijk, de enige wedstrijd waar ik niet bij was.
Dit team staat 2e en lijkt het sterkste team te zijn. Ze hebben immers 5 wedstrijden overtuigend gewonnen, 1 verloren en 1 gelijkspel. Het is een team met 4 jongens en 3 meiden tegenover 5 meiden en 1 jongen van ons. En dat is niet helemaal eerlijk natuurlijk.
MAAR DAN KOMT MIJN WINNAARSMENTALITEIT OM DE HOEK GLUREN!
En dat heb ik geprobeerd over te brengen op Sam. Hij moet het tenslotte zaterdag doen.
Zo heb ik hem gisteren na school de fijne kneepjes van onorthodox winnen bijgebracht. Ja, zo’n vader ben ik. Zorgen dat de beste speler van de tegenstander niet in zijn spel kan komen, dat is dè manier van onorthodox winnen, vertelde ik hem.
We begonnen met de Jan Wouters elleboog. Deze had hij vrij vlot onder de knie. Daarna was het de beurt aan de Eric Cantona karatetrap. En ook deze ging redelijk vlot. Rocky’s leverstoot was iets lastiger om door te krijgen. En laat ik maar niet beginnen over het oorhappen van Mike Tyson. Om de één of andere reden lukte hem dit maar niet. Hij is daar (nog) te zachtzinnig voor, me dunkt.
Of misschien dat hij zijn broertje toch niet teveel pijn wilde doen?

Als je het mij vraagt is hij wel klaar voor zaterdag. Kom maar op! We lusten jullie rauw! De verdediging zit wel snor.
Nu maar hopen dat onze topscoorsters zaterdag in vorm zijn.

We winnaarsmentaliteit’en!

5 jaar geleden

12309235_1069493453084198_1337207819_nMorgen 5 jaar geleden zouden we met Teun naar het ziekenhuis gaan om aan zijn ingegroeide teennageltje geholpen te worden. Vandaag 5 jaar geleden kregen we een telefoontje van het desbetreffende ziekenhuis.
Ik heb er toen een anekdoot over geschreven, mooi moment om ‘m hier nogmaals te delen. Dacht ik zo.

Hallo?

Goedemiddag, u spreekt met zuster Bernard van het Wilhelmina Kinderziekenhuis. Spreek ik met de vader van Teun?

Jazeker.

Hallo, ik bel u even om u het volgende mede te delen; Uw zoon Teun staat voor morgenochtend op de lijst om operatief behandeld te worden. Dit kan helaas niet doorgaan. Er is een spoedoperatie tussendoor gekomen.

Pardon? U zegt?

De operatie van uw zoon kan helaas niet doorgaan.

Niet doorgaan? Dat heb ik goed verstaan?

Dat klopt, er is een spoedoperatie tussendoor gekomen.

Ah, dan is er dus niets mis met mijn gehoor. En u heeft wel in de gaten met wie u spreekt?

Jazeker meneer.

Dan begrijpt u natuurlijk als geen ander dat ik totaal geen boodschap aan een tussendoor gekomen spoedoperatie heb en dat ik morgenochtend gewoon met mijn zoon bij u op de stoep zal staan.

Ik begrijp uw teleurstelling maar we kunnen uw zoon morgenochtend helaas niet helpen.

En mag ik vragen wat die spoedoperatie dan wel niet inhoudt?

Het gaat om een pasgeboren kindje met inwendige bloedingen dat direct geholpen moet worden.

Dat bedoel ik. Daar heb ik dus totaal geen boodschap aan. Lekker boeiend zeg! Inwendige bloedingen pffffffffff. Bloed hoort inwendig te zijn. Duhuu. U heeft geen idee wat ik allemaal heb moeten regelen. Ik heb vrij moeten nemen. Ik heb een logeeradres voor m’n oudste zoon moeten regelen. Ik heb Teun 2 weken met een kussen over z’n gezicht in slaap moeten laten vallen zodat hij kan wennen aan de narcose. We hebben het wèl over de ingegroeide teennagel van m’n zoontje ja! U zorgt er maar voor dat het bloedende kindje op een andere manier geholpen wordt, ik kom morgenochtend met m’n zoontje naar uw ziekenhuis! Kom op zeg, u spreekt niet met de eerste de beste Jan Doedel.

 ………………………….

Meneer, nu moet u eens even goed naar me luisteren. U wacht netjes een volgende afspraakbrief af, we kunnen uw zoon eventueel voor dinsdag op de lijst zetten en u houdt verder uw grote smoel dicht. Is dat duidelijk? U wilt toch niet binnenkort wakker worden met een afgehaakt paardenhoofd naast u. Of wel?

 ……………………………

 Ehm……. Ja……..ja hoor mevrouw. Sorry.

Zou het ook op een vrijdag kunnen? Als het niet teveel gevraagd is?

Dat zullen we maandag in het chirurgenoverleg af moeten wachten.

Okee, dank u wel mevrouw. Hartstikke bedankt voor uw begrip. Fijne dag nog.

Dag meneer.

De operatie is nooit doorgegaan, Wij Slinkies herstellen zelf wel!

We 5 jaar geled’en!

Professor Dieter von Kalebats

PDVKWaar is toch de tijd gebleven dat je kinderen gewoon voor de gek kon houden? Mooie tijd was dat.

Na het ballon prikken, de kadootjes geven en tijdens het zelf je taartje versieren vertelde ik de kinderen dat we straks proefjes gingen doen en dat er een echte professor zou komen om de boel in de soep te laten lopen te coördineren. En dat ik nu, als vader van Sam, even boven een dutje ging doen want man oh man, wat was ik moe!

“Nee hoor, jij bent de vader van Sam want je hebt dezelfde schoenen aan!”

Uhm, ja. Goeie. Dat is inderdaad wel een aandachtspunt voor de volgende keer.
Lieve lezer, oordeel zelf.

Bodemlijn is; voormaligje had het weer strak geregisseerd en verzorgd, de kinderen hebben zich prima vermaakt en de wereld is 8 professoren rijker.
Diploma SamOp naar de volgende!

We kinderthemafeest’ en!

Beatloos

DiscoGezamenlijk stapten we afgelopen zaterdag de discotheek binnen, vriendin en ik. We hadden zin om een avondje lekker uit onze bol te gaan en als een stel dollen te gaan dansen. Even de druk eraf. Even heerlijk ontspannen een avondje uit.
Ik nam een biertje en nog één en nog één, zij dronk van die mixjes. “Ja, lekker nummer!”, riep ik toen een lekker nummer door de speakers schalde en ik trok haar mee de dansvloer op. Mijn god, wat kon ze goed dansen! Ik genoot van haar heupbewegingen en dat had effect op mijn moves. Ik ging los! I time of my life’de over de dansvloer.
Tot plots een jeugdig ventje de dansvloer bestormde en naast mij allemaal vreemde bewegingen ging maken. Totaal buiten het ritme (de beat, zoals dat in jargon heet), met z’n armen en handen naar voren zwaaiend en met lichamelijke bewegingen die ik fysiek met geen mogelijkheid voor elkaar zou krijgen, al zou ik dat willen.
Ik schrok. En ook vriendin stopte abrupt met dansen. ‘Verdomme, heb ik weer’, schoot door mijn gedachten. ‘Die gozer heeft een aanval. Of hij heeft een paddo-cocktail teveel gehad.’ Ik trok de eerste de beste AED die ik kon vinden van de muur en hengstte de jongen er vol mee op zijn bakkes. Hij ging als een blok neer.  “Oef, gelukkig”, zei ik tegen m’n nog steeds verblufte vriendin. “Net op tijd, hij had er wel in kunnen blijven.” Pfieuw. Ik veegde het zweet van m’n voorhoofd. Het werd nog een gezellige maar een ietwat vreemde avond en nacht voor ons tweetjes (oink oink).
Woensdagavond keken we saampjes naar zo’n dansprogramma op tv. Lekker knus tegen elkaar aan op de bank. Alcoholletje erbij, kaarsjes aan, je kent het wel. “Hé, die doen net zo als dat ventje zaterdag”, merkte vriendin op. Ik moest haar gelijk geven. “Oh oeps”, zei ik verontschuldigend.
Ik belde de discotheek om mijn excuses voor de veroorzaakte trammelant aan te bieden. Ze zouden het doorgeven zodra het ventje weer bij kennis zou komen. Ik dankte ze hartelijk. Vriendin was trots op me. Het werd nog een erg gezellige avond (oink oink).

Natuurlijk is dit gekkigheid. Tsssss, hahahahahaha. Ik heb niet eens een vriendin man! Hahahahahah, I kill me 😂😂😂😂 😂
Maar ff serieus, wat is gaande met het dansen van tegenwoordig zeg? Da’s toch volkomen beatloos! Je kunt toch verdulleme wel een beetje op de maat dansen? Een beetje goeie beat is gewoon 1-2 tellen hoor. En zit je in mijn klasse dan tel je zelfs van 1-2-3-4. Maar ja, ik heb dan ook zwarte wortels.

Hieronder een lekkah nummah. Met een lekkere beat. Een 1-2 beat. Om mee te oefenen.
Jullie jeugdige kinds jullie!

We beat’en!

Lol d’r af

Lol drafIk ben, als je mij in het algemeen neemt, best een relaxte gozer. In de omgang bijvoorbeeld. Of om mee te werken. Ja, zelfs als vader vind ik mij aardig relaxed. Ik word niet zo gauw boos (oh wacht, laatste tijd wel 😁😁😁………. wordt aan gewerkt!!). Boos worden is een verspilling van energie en een tekortkomingsemotie, dat zeg ik. Hoewel het soms wèl enorm kan opluchten trouwens. Hmmm, aandachtspuntje. Wat ik wèl weet is dat opkroppen geen optie is.
Maar daar gaat dees anekdoot niet over, ik dwaal weer eens af. Vergeet bovenstaande tekst maar.

Spelletjes, daar gaat het deze keer over. Spelletjes op de foon. Ik vind dat leuk. Maar alleen kennisspelletjes hoor! Van die behendigheidsspelletjes word ik nerveus. En laat ik maar niet beginnen over die oorlogspelletjes. Die zijn me daar een partij droef! Leuk hoor, mensen afknallen. Ik zie het nut er niet van in. Is er nou niemand die die onzin even verbied in deze tijd van geweld en agressie? (Word ik nu een pacifistische ouwe lul?)
Nee, ik speel Wordfeud en Trivia Crack (Kingdoms). Daar steek je nog wat van op! En ik ben nagenoeg onverslaanbaar, dat telt ook mee.
Maarrrrr, lieve lezer, de lol begint er voor mij een beetje af te gaan. Kijk, ik begrijp best dat die apps gesponsord moeten worden. En ik heb er ook helemaal geen moeite mee om die reclames na een beurt weg te klikken.

MAAR KUNNEN DIE RECLAMES MET DAT KEIHARDE GELUID DAT DIRECT BEGINT TE SPELEN GEWOON EVEN HEEL SNEL OPSODEMIETEREN??


Daar word je toch fukking pissig van? Zo word ik nooit meer die relaxte gozer die ik ooit was.

Nou, dat moest ik even kwijt.

We lol d’r af ‘en!

Mijn dodenlijst

Stilte Hoi AIVD. Hoi MIVD. Hoi CIA. Hoi FSB. Rustig maar jongens. Hu! Hu!
Dees anekdoot heeft niets te maken met een lijst met mensen die ik graag preventief uit de samenleving geplukt zie worden. Haha, die noem ik toch niet ‘mijn dodenlijst’, gekkies! Dat zou veel te makkelijk voor jullie zijn. Hahaha. Die lijst noem ik ‘mensen die ik graag preventief uit de samenleving geplukt zie worden’ en staat hier gewoon op de harde C-schijf. Oh wacht.

Een pakkende titel, daar draait alles om. Dat zeg ik. En ‘mijn dodenlijst’ in dezen slaat natuurlijk op de lijst met dode muzikanten in mijn iTunes. Goeiendag zeg, die is me daar al indrukwekkend. En nu de artiesten met bosjes omvallen tegenwoordig, wordt ie alsmaar indrukwekkenderderder.
Ben je nou niet zo’n muziekliefhebber en denk je dat dees anekdoot zonder jou ook wel door gaat, stop dan hier met lezen.
Ben je daarentegen net zo’n muziekfreak als ik, stay dan tuned en lees verder! Hier volgt een muziekles. Blokhuis, kijk en leer. Alles uit het hoofd, ik hoef niet te Google’en!

Wat opvalt is dat vaak bekende muzikanten per jaar per twee doodgaan. Da’s toch iets om je over te verbazen, toch?
Mijn dodenlijst begint bij 1944 toen een toenmalige grootheid tijdens de overtocht naar Engeland in het Kanaal stortte; Glenn Miller. Dit was een klap voor de geallieerden maar eerlijk is eerlijk, ze hebben zich er uitstekend overheen gezet.
Dan 1959. Het jaar dat de muziek stierf, volgens Don McLean in ‘American pie’. Buddy Holly en Ritchie Valens stortten met hun vliegtuig neer. Vooral voor Ritchie was dit lullig, hij had de kop of munt verloren.
Een volgend belangrijk jaar waar een wereldster de boel inruilde is 1967. Otis Redding legde het loodje. Weer door een vliegtuigongeluk. En dat zet mij toch aan het denken dat vliegtuigen toentertijd niet zo heul veilig waren.

In 1970 stond de wereld even stil toen 2 van de nieuwe lichting supersterren kort na elkaar stierven. Jimi Hendrix en Janis Joplin. Beiden op 27-jarige leeftijd. En dat was, volgens mij (ik was toen in de maak), best kut want we hadden nog geweldige muziek van ze kunnen verwachten.
In mijn geboortejaar besloot Jim Morrison zijn leven te eindigen door in een badkuip een hartaanval te krijgen. De lul! Ik ben sinds Oliver Stone’s ‘The Doors’ uit 1991 fan van Jim. En wat had ik graag gezien dat hij ook tijdens mijn leven de boel zou shockeren. Mooie vent! Dat jaar overleed ook Louis Armstrong trouwens. Je weet wel, van die Heinekenreclame met die maan.
Dan natuurlijk 1977. Elvis, de grootste artiest aller tijden. Mijn moeder heeft wekenlang gehuild. Maar issie wèl dood? Ik zag ‘m namelijk met kerst nog in Home Alone (zoek maar eens op YT bij Elvis & Home Alone). En ook dat jaar kopte een vliegtuig wederom de grond met daarin leden van een, voor mij tenminste, uiterst prettige band; Lynyrd Skynyrd.

Fluks door naar 1981. Bob Marley verloor van eigenlijk een klein wondje aan zijn teen. Had hij zijn geloofsovertuiging aan de kant geschoven, had hij waarschijnlijk nu nog geleefd.
En natuurlijk 8 december van dat jaar. Toen alltime mafklapper Mark Chapman John Lennon overhoop schoot. John Lennon, misschien wel de meest creatieve muzikant ooit. Nooit meer vrijlaten die man.
Ook Bill Haley overleed dit jaar.
In ’83 overleed Karen van de Carpenters evenals Muddy Waters, de blueslegende.
Marvin Gaye werd in 1984 doodvermoord door zijn eigen vader!? Hij schoot hem tijdens een ruzie voor zijn flikker (haha, woordgrapalert! Flikker-Gaye, vat je ‘m? I kill me).
In 1986 drugde Phil Lynott zich dood.
Peter Tosh werd in 1987 slachtoffer van een roofoverval.
En de 80’s sluiten we af in 1988 toen The big O, Roy Orbison, plotseling overleed. Dat vond ik persoonlijk triest omdat hij net toegetreden was in een supergroep; The traveling Wilburys. Samen met Bob Dylan, Jeff Lynne, George Harrison en Tom Petty. Erg fijne muziek!

Waar was jij op 24 november 1991? Ik kwam ’s ochtends aan bij m’n uitzendbaantje toen op het nieuws werd verteld dat Freddie dood was. Ik vond daar wat van. Trieste dag.
Het tribute concert vind ik nog steeds een hoogtepunt in de muziekgeschiedenis.
Maar niet alleen Freddie Mercury overleed dat jaar. Ook Karen Young, Serge Gainsbourg, Mort Shuman, Tenessee Ernie Ford en Vicky Brown pijpten Maarten. En zij worden toch een beetje ondergesneeuwd in de media. En dus lees je dat hier!
Een nieuw geluid in de muziekwereld werd al vrij snel om zeep geholpen door de uitvinder ervan zelf. Kurt Cobain schoot zichzelf op enkele centimeters door zijn hoofd en ik had hem wel kunnen vertellen dat dit meestal best wel fataal is.
Een koning van de disco viel om. Dan Hartman had aids en stierf aan gevolg van een hersentumor. Oh! En ook Telly Savalas ging dood. Kojak had een hitje met ‘Some broken hearts never mend’ en ik vind dat een fijn nummer.
In 1997 gingen er weer twee. John Denver parkeerde zijn vliegtuig tegen een berg en bij Michael Hutchense ging een sm-spelletje helemaal verkeerd. Ook van deze 2 mannen had ik nog wel wat materiaal willen horen.
1998 was een jaar waar een diversiteit aan muzikaal talent stopte met adem halen. Frank Sinatra, Billie Jo Spears, Zangeres zonder naam, Tammy Wynette en Falco. Om er maar een paar te noemen.
En in 1999 ging een warme stem van ons heen. Dusty Springfield overleed op bijna 60-jarige leeftijd.

In 2001 was een Frans jaar. Alan Barriére, Gilbert Becaud, Patrick Juvet, Charles Trenet en Herman Brood (in Frankrijk wordt hij Stok Brood genoemd) stierven allen. Nu zeggen de namen jou waarschijnlijk niet zo veel maar hun chansons komen je zeker bekend voor.
Ook de tweede Beatle, George Harrison, legde het loodje.
Wéér meerdere dooien in 2003. Barry White, Johnny Cash, Robert Palmer, June Carter, Nina Simone, Maurice Gibb en Bobby Hatfield. Jammer. Maar ja, het is niet anders.
Natuurlijk staat 2004 in het teken van het overlijden van Nederlands bekendste zanger evah; Andre Hazes. Die afscheidsdienst staat me nog op de netvliezen. Maar ook Ray Charles zag het niet meer zitten (haha, weer een woordgrapalert!).
James Brown, Lou Rawls (coolste stem ooit!) en Wilson Pickett overleden in 2006. En ook Robert Long, de broer van Klap (mèn, ik schud ze nu uit mijn mouw hoor!), ging heen.
Kanker maakte in 2008 een einde aan het leven van Richard Wright van mijn favoband Pink Floyd. En dat maakte een eind aan mijn wens om ze ooit nog compleet live te zien. Dezelfde ziekte sloopte ook Benny Neyman en hij heeft toch ook aardige liederen gemaakt. Toch?
Michael Jackson stierf onder verdachte omstandigheden in 2009 en met hem overleed de tweede koning van de muziek. Wat heeft deze gast een partij lekkere nummers gemaakt! Hij was ook de allereerste artiest die ik downloadde toen dat eenmaal kon.
In 2011 werd ik weer opgeschrikt door het nieuws van het overlijden van 2 kanjers. Gary Moore smoorde in zijn eigen kots en Cuby van de Blizzards stierf aan kanker. Ze waren respectievelijk 56 en 70 jaar.
Twee van de beste zangeressen ooit overleden in 2012. Whitney Houston (drugs – hartaanval – verdrinking. Wie zal het zeggen?) en Donna Summer (kanker. KUTZIEKTE!!)
De favoriete liedjesschrijver van heul veul artiesten, JJ Cale, overleed in 2013. En dit kwam hard aan bij mij maar ook zeker bij de muziekindustrie. Veel nummers die jij kent, komen van zijn hand. Zoek het maar eens op.
Joe Cocker ’s overlijden in december 2014 deed mij wel wat schrikken. Zo vlak voor de kerstdagen. Dat was toch een aparte vent en dito muzikant.
Tijd voor een klein kwisje: In 2014 overleed ook Raf Ravenscroft. Waarom heb jij geen idee wie deze vent is maar ken jij hem toch?
We zijn er bijna. Vorig jaar overleden ook weer wat giganten. BB King, Armand, Jim Diamond, Ben E. King, Percy Sledge en Demis Roussos zum bleistift.
En dan nu met David Bowie en Glenn Frey moet jij toch toegeven dat mijn dodenlijst er erg indrukwekkend uitziet?

Wie zal de volgende zijn? Het wachten is op Keith Richards. Maar dat doe ik eigenlijk al vanaf 1981.
Ik denk dat hij na een eerstvolgende oerknal uit de puinhopen opstaat, zijn kleren afstoft, een peuk op zijn lip legt en gewoon zijn gitaar aanslingert. Dat doet ie al dik 50 jaar namelijk.

We dodenlijst’en!

Dat is het!

Vandaag exact op dit tijdstip ben ik 1600 (ZESTIENHONDERD!) dagen één van de 348,3 miljoen meest begeerde vrijgezellen van Gelderland.

En waarom ik het al zolang volhoud?
Ik ben gewoon tè sexy.

Duh.

Tè sexy

*Plaatje heb ik deze keer niet zelf gemaakt maar ordinair van internet gejat. Sue me! 😀

Serieus joh?

12506878_1091264234240453_1422947112_nHalloooo!!!!
Kan iemand even wat lieden in Den Haag wakker slappen? Wat ik nu weer onder ogen krijg? Je gelooft het niet. Waarschijnlijk is dit bij iedereen allang bekend hoor, en stond ik niet op te letten toen de memo uitgedeeld werd. Maar toch! Schandalig!
En ik moet ook toegeven dat ik niet zo’n financieel wonder ben en ik ongetwijfeld hier en daar een toeslag misloop. Maar toch! Schandalig!

Het is dus hier in Nederland zo geregeld dat een gescheiden vrouw en ook moeder zonder baan in een huurhuis per maand meer geld overhoudt dan, laten we zeggen, een hardwerkende, elke dag zijn leven op het spel zettende vader met een koopwoning. Toeslag hier, subsidie daar. Budget hier, korting daar (zie foto hieronder).
12570818_1094925457207664_36708397_n

Welke hersenloze heeft dit verzonnen? Dat moet wel een vrouw geweest zijn.
Kijk, ik vind het prima dat de gescheiden vrouw en ook moeder zonder baan in een huurhuis redelijk moet kunnen leven. En ik vind het ook prima dat een gescheiden vader alimentatie betaalt. Voor zijn kinderen, dat is! Niet om het luxe leventje van de gescheiden vrouw en ook moeder zonder baan in een huurhuis nóg luxueuzer te maken. Ik vroeg me al een tijdje af hoe sommige vrouwen toch zo ‘royaal’ konden leven. Nou, zo dus!

Ik word potdomme ook bijstandsmoeder! Beetje de hele dag thuis zitten. Beetje de hele dag de kinderen opvoeden. Beetje de hele dag huishouden. Beetje de hele dag tv kijken. Beetje de hele dag social media’en. Terwijl het geld met scheepsladingen binnenstroomt!

Er is iets gruwelijks mis in Nederland. Het geld stroomt wel maar vooral de verkeerde kanten op.
Of er is iets mis met dees anekdoot. Dat kan ook. In dat geval hoor/lees ik het graag hoor!

We bijstandsmoeder’en!

Jetsers

JetsersBen jij ook zo eentje die gelijk in een toetsenbord kruipt en online je beklag doet op een openbare site als je onheus bejegend bent? Of dat denkt, in elk geval. Nee toch, mag ik hopen. Goeiendag, wat een droef volk is dat!
Het is vorige week gebeurd in één van mijn favoriete etablissementen hier in de regio. Het was druk. En dan moet je druk als DRUK lezen. Het was voor het personeel niet echt duidelijk wie aan de beurt was. Een vrouw op leeftijd maakte van deze gelegenheid misbruik en wilde haar bestelling plaatsen. Het kassapersoneelslid was hier niet helemaal van overtuigd en vroeg een jongeman naast deze vrouw op leeftijd of hij wellicht niet eerder binnen was gekomen. Het maakte de jongeman niet zoveel uit, hij was toch nog met zijn telefoon bezig. De vrouw op leeftijd deed haar bestelling maar was toch licht aangebrand over de manier van communiceren van het personeelslid. Toen bleek dat de bestelling van de jongeman toch eerder klaar was dan de bestelling van de vrouw op leeftijd was deze vrouw op leeftijd volledig op haar tepels getrapt en stormde woest de zaak uit. Later die avond bleek dat de vrouw op leeftijd een flinke klacht op eet.nu (een openbare recensiesite) had geplaatst.

Nou ja, lang verhaal. De bodemlijn is dat het personeel van één van mijn favoriete etablissementen hier in de regio met deze situatie in de maag zat. Ze konden zich niet verdedigen. Tenminste niet op de manier zoals de uitbater van één van mijn favoriete etablissementen hier in de regio in zijn hoofd had. Je moet toch aan je overige klandizie denken en netjes blijven.

Maar dan is er nog altijd de zelfbenoemde floormanager van één van mijn favoriete etablissementen hier in de regio!
IK!!!!
WAT ZULLEN WE NOU KRIJGEN ZEG!
Onmiddellijk belegde ik een topoverleg met het personeel. Dit mocht geen effect hebben op de toekomstige beursgang later dit jaar. We ontdekten dat klanten machtig zijn en dat zij ronduit hun gal mogen spuwen op (personeel van) zaken, winkels, etablissementen en overige uitbaterijen. Maar andersom is dat niet mogelijk.
Tot nu! Ik ontdekte een site waar personeel van zaken, winkels, etablissementen en overige uitbaterijen naar hartenlust hun ontevreden klanten met de grond gelijk kunnen maken. Eventueel met naam en toenaam. JETSERS

Briljant!! Ik zeg, geef de man die dit gerealiseerd heeft een standbeeld!
Opzouten met die toetsenbord lafmuilen. Een beetje ontevreden klant lost het ter plekke op.
Pffff, de klant is koning. Nou, niet altijd hoor!

We Jetser’en!

Opfrissen

OpfrissenDe geoefende lezer had het natuurlijk al gemerkt, ik heb gisteren en vandaag dees jolijtsijt een beetje opgefrist. Beetje gepimpt. Beetje facegelift. Beetje bogetoxed. Je weet wel, wat strakker gemaakt. Wat meer 2016 mèn! Ik was namelijk wel een beetje klaar met de oude vorm.

Wat als eerste in het oog springt is natuurlijk het logo. En wat is een blog zonder herkenbaar logo, vraag ik je? Het vorige logo (dat blauwpaarse gedrocht) kwam me al een tijdje alle lichaamsopeningen uit. Ik ben teruggegaan naar het Goeie Units-logo (m’n vorige blog). Het logo dat een beetje sterk lijkt op dat ene biermerk (Ik doe daar niet moeilijk over maar zij kunnen eventueel contact met me opnemen omtrent een compensatie voor het gebruiken van mijn logo). Ik vind vooral de kleurencombinatie bijzonder en in het oog springend. Ook dat ik ‘m zelf gemaakt heb via m’n ontwerpstudio Anus Inc.© werkt natuurlijk mee.
Ook ben ik (weer) voornemens het logo in themavorm tentoon te spreiden. As I typ is daarom het thema ‘winter’ het thema.

Verder heb ik de achtergrond aangepast (op de webversie, dat is. Op de foon zie je er geen ruk van). Ik heb gekozen voor een rustgevend #424261. Met een schattig tierelantijntje aan de bovenkant.
Maar ook heb ik de zijbalk ietwat aangepast. Kom je daar wel eens trouwens?
Ik heb er eens even wat volgmogelijkheden op gemieterd. Je kunt dees jolijtsijt nu op de meest voor de hand liggende mediums volgen. Kijk maar eens daar rechts van het scherm. Ook hier geldt weer alleen de webversie trouwens.
Via email. ——————————————————————————->

Via Facebook. ————————————————————————–>

Via Twitter. —————————————————————————–>

En laat ik eerlijk zijn, daar doe ik het allemaal voor hoor. Voor volgers. Voor reacties. En voor likes natuurlijk. Zo aandachtmanhoerig ben ik dan ook wel weer. Ik vind het mooi om te zien dat lezers mijn belevenissen, hersenspinsels en overige anekdoten waarderen. Ik heb een redelijk vaste groep groupies die regelmatig liken en/of reageren maar het mogen er altijd meer worden hoor! Like zum bleistift de Facebookpagina! Of tweet iets naar het @vonbloghausen account!

Tenslotte heb ik het één en ander weggehaald in diezelfde zijbalk. De linkjes, de kalender, de reacties en m’n hele gemeenschap zijn verdwenen. Ik vond ze zóóóóóó 2015.
Ik hoop dat jij, lieve lezer, deze veranderingen kan waarderen en zo ja, ik zie je duimpje of je reactie met de grootst mogelijke liefde tegemoet. En zo nee? Nou, dan niet. Vink ook best.

We opfris’en!

Dochters

12506850_1092785514088325_1007930388_nMen zegt wel eens dat het in principe een loterij is wat het uiteindelijk zal worden. Of de vrouw een jongen of een meisje uitbigt. Dat het een speling van het lot is. Dat je er geen pijl op kunt trekken. Dat het volkomen willekeurig is. Nou, lieve lezer, daar ben ik het dus totaal niet mee eens. Tuurlijk kun je het als man sturen. Kom op zeg! Ik zei dat ik 2 jongens wilde en ik kreeg 2 jongens. Tssss, het lot. M’n kont! Je bent een controlfreak of niet, dat zeg ik! Ik moet wel toegeven dat het niet van een leien dakje gaat, dat veel factoren perfect moeten zijn en dat er behoorlijk wat techniek bij komt kijken maar hèt sturen kan je zeker.

Het tijdstip zum bleistift. Hoe laat voeg je de daad bij, tja de daad? Nu kan ik natuurlijk alleen voor jongens spreken en hiervoor geldt; tussen 15.04 uur en 18.51 uur op doordeweekse dagen.
Dan is belangrijk wat je tijdens de daad niet aan hebt. Een coltrui is per definitie not done. Maar ook motiefsokken dienen achterwege te blijven. Het 84% van de tijd dragen van spijkerbroeken is verplicht evenals slips, maat M. Liefst zwart.
Voorts is communicatie van essentieel belang tijdens de verwekking. “HMMMPPFF”, “OOOEEHHH”, “AAAAHHH” zijn uitstekende teksten. “Hoe laat moet je morgen werken?” en “Heb je al af gewassen?” zijn een absolute garantie voor mislukking. En tenslotte zijn de juiste positie en de exacte duur van het samensmelten tussen man en vrouw noemenswaardig. Het meeste succes verkrijgt men door in een hoek van 47 graden gestrekt te liggen, beiden in tegenovergestelde richting vanzelfsprekend. In de Kumasatra wordt dit ‘Kruislinks’ genoemd (niet geheel toevallig dat mijn achternaam hierin zit! 😉). En de intercourse moet exact tussen de 22 en 47 seconden liggen. Niet langer!
Voer je deze instructie tot in de puntjes uit, beste lezer, dan kan je de klok erop gelijk zetten dat vrouwlief een jongen uitpoept.

En ik ben ook blij dat ik 2 jongens heb. Eerlijk waar. Ik zou niet weten hoe om te gaan met dat gegil, dat gejank, dat geaanstellerij, dat lange haar, dat gejurkje, dat gemake up. Asjeblieft zeg!
Jongens zijn veel makkelijker en vooral veel lolliger. Gisteren waren we in een pretpark en opeens komen ze naar me toe met ballenbakballen onder hun shirt. “Kijk papa, wij hebben borsten.” Dat is toch hilarisch?! Ik lachte m’n kont eraf.
Ik zie mijn dochters al aan komen. Met een Hemaworst tussen hun benen. Je schaamt je dan toch kapot? Zou dat de reden zijn dat er geen Hemaworsten te koop zijn bij dat pretpark? Hmmm, aandachtspuntje.

Nee, lieve lezer, ik ben een echte zonenvader. En dat heb ik helemaal zelf voor elkaar gebokst.

We geen dochter’en!

(ps. wil jij, lieve leester, dolgraag (nog) een zoon? Stuur dan even een mail en wellicht kunnen we nader tot elkaar komen.)

Erotisch verhaal

ErotiekBlogger, mag ik me zo noemen? Waarschijnlijk wel maar zo voel ik het niet. Ik noem me liever verhaaltjesverteller. En als je dat afkort krijg je verveler……………….. Oh wacht.
Hmmm, aandachtspuntje.

Ik volg een aantal weblogs of eigenlijk webloggers. Bloggers zoals je wilt. Vaak interessant wat ze schrijven, meestal leuk om te lezen en zo af en toe lees ik met verbazing. En dat gebeurt vaak bij vrouwen met erotische verhalen. Ja vrouwen ja, ik ken geen mannen die erotische verhalen schrijven. Dat ligt wellicht aan mijn voorkeur voor volgen maar het zijn altijd vrouwen. Met erotische verhalen. En hun fantasieën.

We namen plaats op de bank. We kropen dicht tegen elkaar aan. Mijn hoofd lag tegen zijn borstkas, hij had zijn arm om mijn schouder. Ik wreef over zijn jeans. Vanaf zijn knie ging ik met m’n vingertoppen langzaam omhoog. Hij kreunde zachtjes in mijn oor. Toen ik bij zijn lies aankwam voelde ik dat er een lichte tinteling door zijn lijf ging. Ik raakte zijn gulp aan en begon tergend langzaam de knopen van zijn jeans één voor één los te knopen. Hij ademde hardop. Mijn hand ging in zijn slip. “Ik wil je mannelijkheid in me”, zei ik zwoel.

IIIIIIIIIEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEE (*geluid van een remmende auto*)
HO!
STOP!
WAT??????? Je mannelijkheid? Werkelijk joh?

Luister eens, lieve lezer, de eerste de beste vrouw die in mijn bloghut naast mij op mijn bank komt zitten, mij sensueel opwindt door met haar vingers over mijn spijkerbroek langzaam omhoog te glijden en het dan over mijn ‘mannelijkheid’ heeft, krijgt de avond van haar leven. En dan moet je de avond van haar leven lezen als een slappe lach van enkele uren.  Pfff, mijn mannelijkheid! Hoe kom je erop? Ik noem jouw units toch ook geen vrouwelijkheden?
Zie het eigenlijk helemaal voor me.

Ze kwam op mijn schoot zitten en gooide met beide handen haar haar naar achteren. Ik pakte haar teder bij haar middel en gleed met mijn handen onder haar truitje. Ze zuchtte zwoel. “Toe maar”, zei ze en ze keek me diep in m’n ogen. Ik trok haar truitje uit over haar hoofd. Ze droeg een zwarte BH. Met mijn linkerhand pakte ik haar BH-bandje en gleed ‘m over haar schouder naar beneden. *FLOEP*
“Hé, een vrouwelijkheid!” “Gossiemikke, wat een prachtige vrouwelijkheid zeg!”
*FLOEP*
“Nah zeg! Daar is die andere vrouwelijkheid ook!” “Hoi jongens!”  en ik begon ze zachtjes te kneden en te kussen.
*PLOP PLOP*
“Och kijk, de 2 kleine vrouwelijkheden komen ook tot leven!” “Gaaf zeg!”
Nou, zal ik je andere vrouwelijkheid ook maar even tevoorschijn toveren dan?” “Misschien dat dan mijn mannelijkheid met jouw vrouwelijkheid kan spelen?”
“Nog een wijntje?”
Manman, wat een hilarische avond wordt dat!

Nee, lieve lezer, die erotische verhalen, ik weet het niet. Er zal best een markt voor zijn hoor maar asjeblieft zeg, beschrijf het even normaal.

We erotiek’en!

Kutnummer

KutnummerIn mijn vriendengroep is sprake van een generatiekloof. Ik ben, met m’n 44,11, de frater Venantius van het stel, hoe oud de jongste is weet ik niet eens. Ergens in de 30, denk ik. Nu geeft dit natuurlijk helemaal niets, we kunnen immers niet allemaal wijs en doorleefd zijn. Maar toch geeft dit zo heul af en toe fricties. En dan doel ik op muziekgebied.
Kijk, in principe is mijn muzieksmaak leidend, altijd en overal. Ik heb a; goeie muzieksmaak en b; verstand van muziek. En over deze uitslag kan niet worden gecorrespondeerd. Maar ik heb nu zo’n leeftijd bereikt dat ik mijn zin niet meer door hoef te drammen. Hoewel het me GIGANTISCH veel moeite kost!

Dus om de sfeer zo nu en dan toch gezellig te houden introduceerde ik laatst een soort van compromis. Elk van ons mag om de beurt een nummer draaien en de anderen mogen niet ingrijpen en zijn dus verplicht het gekozen nummer te beluisteren.
Mooi geregeld, toch?
Tja, en dan tref je moi. Ik zoek natuurlijk een nummer uit waarvan ik zeker weet dat de anderen het compleet ruk vinden.
Dat deden mattie en ik vroeger al tijdens de karaokeavonden in de kroeg. Heul blij en enthousiast een kutnummer zingen. En op dolle avonden deden we er ook nog dansjes bij! Heerlijk om een hele kroeg “FLIKKER TOCH OP MAN!” te horen roepen.

En zo is dus mijn vriendengroep inmiddels bekend met onder andere mijn fascinatie voor Duitse schlagers, mijn adoratie voor Death Metal en mijn bewondering voor zwijmelmuziek.
Och man, ik heb soms zo’n jolijt met mezelf en muziek…………………………….

Er is echter één nummer waar je mij compleet mee over de rooie krijgt. Dat vind ik zó erg dat ik bij het horen van de eerste tonen braakneigingen uit elke lichaamsholte krijg. En dat ik random mensen wil bitchslappen.
Ik wil het hier wel vertellen maar alleen onder voorwaarde dat dit nooit, maar dan ook noooooooiiiit, in de openbaarheid komt. Beloofd?
Het is dat nummer uit Titanic van Celine Dion, My heart will go on.
BARFFF (oeps, sorry. Zie je?!)

En dat doet mij afvragen; Wat vind jij, lieve lezer, nou het kutste nummer alleralleraller tijden evah?
Ben er wel benieuwd naar. Gooi het maar ergens in de reactiemogelijkheden.
En wie weet, zit je ooit met mij in één ruimte en stel ik een compromis voor.

We kutnummer’en!